Meningen

Na het afgelopen vrijdag zien van de Drama / Historisch film "Nuremberg (2025)", wilde ik deze miniserie ook nog eens zien. Omdat ik er schijnbaar nog niet op gestemd had, kwam het herzien eigenlijk ook wel goed uit.

Deze miniserie is een indringend en sober historisch drama over de beroemde Neurenbergse processen na de Tweede Wereldoorlog, welke plaatsvonden van 20 november 1945 t/m 1 oktober 1946. De serie richt zich niet alleen op de juridische afhandeling van nazimisdaden, maar vooral op de morele dilemma’s en politieke spanningen achter de schermen.

Alec Baldwin overtuigt als hoofdaanklager Robert H. Jackson en geeft het verhaal emotionele diepgang. Ook valt er een vleugje romantiek te zien tussen hem en de mooie Jill Hennessy in de rol van secretaresse (fictief overigens) Elsie Douglas. En ook Michael Ironside de rol van kolonel Burton C. Andrus deed het goed als de Amerikaanse commandant van de gevangenis van Neurenberg, waar de belangrijkste nazi-kopstukken vastzitten tijdens het proces. Hij is verantwoordelijk voor orde, veiligheid en discipline onder de gevangenen.

En Brian Cox schittert als Reichsmarschall Hermann Göring en buiten hem komen ook de andere beklaagden aan bod en dat inclusief nazizwijn Rudolf Höss (de commandant van concentratiekamp Auschwitz), ondanks dat hij geen beklaagde is, als getuige tijdens het proces van Neurenberg en over hem is er in 2023 ook een film gemaakt, namelijk "The Zone of Interest (2023)", die zeker ook het kijken waard is.

Zijn rol in de serie is cruciaal omdat hij kalm en gedetailleerd bekent hoe het industriële moordproces in Auschwitz functioneerde, inclusief gaskamers en massavernietiging. En juist zijn zakelijke, emotieloze toon maakt zijn getuigenis bijzonder schokkend en ontneemt de verdediging elke ruimte voor ontkenning. Dramatisch gezien fungeert Höss als levend bewijs dat de Holocaust geen propaganda was, maar systematisch georganiseerd beleid. Hoewel hij geen beklaagde is in de serie, vormt zijn optreden één van de meest confronterende momenten in de serie.

De beklaagden worden niet karikaturaal neergezet, maar als complexe, soms verontrustend menselijke figuren. Na het hoofdproces in 1946 werden tien beklaagden (of beter gezegd nazi-kopstukken) op 1 oktober 1946 ter dood veroordeeld en op 16 oktober 1946 opgehangen (wat je ook te zien krijgt) in de gevangenis van Neurenberg, namelijk:

01. Joachim von Ribbentrop (Benoît Girard), Minister van Buitenlandse Zaken, speelde een sleutelrol in agressieve diplomatie en het Molotov-Ribbentrop-pact;
02. Wilhelm Keitel (Frank Fontaine), Chef van het Opperbevel van de Wehrmacht, tekende en legitimeerde oorlogsmisdadige bevelen;
03. Ernst Kaltenbrunner (Christopher Heyerdahl), Hoofd van het RSHA (Gestapo, SD), direct verantwoordelijk voor massamoord en terreur;
04. Alfred Rosenberg (Alain Fournier), Ideoloog van het nazisme, ontwikkelde de racistische leer en was minister voor de bezette oostgebieden;
05. Hans Frank (Frank Moore), Gouverneur-generaal van bezet Polen; verantwoordelijk voor onderdrukking, deportaties en massamoord;
06. Wilhelm Frick (Frank Burns), Minister van Binnenlandse Zaken, hielp bij de invoering van racistische wetten (Neurenberger rassenwetten);
07. Julius Streicher (Sam Stone), Propagandist en uitgever van "Der Stürmer", extreem antisemitische ophitsing;
08. Fritz Sauckel (Ken Kramer), Organisator van dwangarbeid, verantwoordelijk voor de deportatie van miljoenen arbeiders;
09. Alfred Jodl (Bill Corday), Duitse generaal en chef van het Operatiebureau van het Oberkommando der Wehrmacht (OKW) tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was één van Hitlers belangrijkste militaire adviseurs;
10. Arthur Seyss-Inquart (René Gagnon), Rijkscommissaris in Nederland, medeverantwoordelijk voor vervolging en deportatie van Joden.

En Hermann Göring, Rijksmaarschalk en hoofd van de Luftwaffe en mede-architect van het regime en betrokken bij de Holocaust, pleegde op 15 oktober 1946 (dus vóór de ophanging) in de nacht in zijn cel zelfmoord met gif (Cyanide).

Verder is het tempo rustig, maar passend bij het zware onderwerp. De dialogen zijn sterk en vaak confronterend. Visueel is de serie sober en functioneel, zonder sensatiezucht. Nuremberg vraagt aandacht en concentratie van de kijker. Wie dat kan opbrengen, krijgt een intelligente en respectvolle verfilming van een cruciaal moment in de geschiedenis.

Al met al is deze miniserie over Nuremberg net zo goed als de films "Nuremberg (2025)" en "Judgment at Nuremberg (1961)".

"Would you still follow the Führer, Adolf Hitler?"

"Yeah... I would."

"Heil Hitler"

Net zoals "Judgment at Nuremberg" uit 1961, mocht deze Nuremberg verfilming, gebaseerd op het boek "The Nazi and the Psychiatrist", er ook wezen, hoewel ik het niet verwacht had. Russell Crowe als Hermann Göring leek me namelijk niet bepaald geloofwaardig. Maar ondanks dat Russell Crowe vooral Engels praat, deed hij het gewoon goed.

"Nuremberg" is een sobere en indringende historische dramafilm die de morele zwaarte van de Neurenbergse processen (de rechtszaak is overigens maar circa 20 minuten te zien) overtuigend voelbaar maakt. De film kiest niet voor spektakel, maar voor gespannen dialogen en psychologische confrontaties, wat goed past bij het onderwerp.

De acteerprestaties van de gehele cast is sterk en ingetogen, met personages die meer suggereren dan expliciet uitleggen. Visueel is de film sober gefilmd, met een koele kleurtoon die de kille sfeer van schuld en rechtvaardigheid benadrukt. Het tempo ligt bewust laag, wat de ernst onderstreept maar voor sommige kijkers wat traag kan aanvoelen.

De kracht van "Nuremberg" zit vooral in de morele vragen die worden opgeroepen over verantwoordelijkheid, recht en menselijkheid. Niet alle personages worden even diep uitgewerkt, maar dat schaadt het geheel nauwelijks. De film vraagt aandacht en concentratie, en beloont die met inhoudelijke diepgang. "Nuremberg" is daarmee geen lichte kost, maar wel een respectvolle en serieuze bijdrage aan het historische filmgenre.

P.S. Nederland is ook vertegenwoordigd in deze film in de vorm van de mooie Limburgse Lotte Verbeek als Emmy Göring en Nederland wordt ook één keer genoemd en Amerika krijgt op het einde ook nog een uitbrander en dat was natuurlijk een verwijzing naar het heden.

Leuke en vooral vermakelijke (erotische) thriller / horror. Het mag dan wel niet allemaal hoogstaand zijn, maar het verhaal was best geinig en ook met de uitvoering zat het wel goed. Ik heb de film overigens gewoon gezien in 2D. Dat deze film vooral leuk is, komt op conto van Paz de la Huerta die de rol van de gestoorde verpleegster Abby Russell zeer leuk speelde. Dat ze ook nog eens geregeld bloot te zien was, was natuurlijk ook mooi meegenomen.

De film opent best leuk en goed en houdt dit min of meer vast tot het einde. Het einde vond ik wel een beetje over de top en misschien ook wel flauw, maar het geeft natuurlijk wel de gelegenheid om eventueel een vervolg te maken. De film staat betiteld als een thriller maar er zitten ook wat horrorelementen in, want sommige scenes (zoals o.a. de arm amputatie) zijn zeer grof en hard en laat men ook lekker expliciet zien. Echt spannend of eng wordt het natuurlijk nergens en dat zal ook nooit de intentie zijn geweest van regisseur Douglas Aarniokoski, want deze film dient gewoon als simpel vermaak voor met name het mannelijk geslacht.

Buiten Paz de la Huerta was het natuurlijk ook mooi meegenomen dat de fraaie Katrina Bowden (zeer mooi achterwerk) erin meespeelde. Ze deed het niet onaardig, maar kon zeker niet tippen aan Paz de la Huerta waar ik best van genoten heb.

Omdat de film amper 90 minuten duurt, verveeld hij eigenlijk nergens en de vaart is best hoog.

Waar het eerste deel van de Nutty Professor nog soms grappig is, is deze totaal niet grappig. Deze is echt vreselijk slecht en was ook totaal overbodig.

Alleen de duels met Dave Chappelle waren grappig en het familie diner de rest van de film kun je beter vergeten. Jada Pinkett Smith vond ik er best aardig uitzien in deze film.

In de afgelopen twee dagen heb ik van de film "Nymphomaniac" de "Directors Cut" versie gezien (deel 1: circa 150 minuten en deel 2: circa 180 minuten) en ik moet zeggen dat het ondanks de zeer lange zit best een prima drama is met geregeld ook erotiek en porno (met name in de "Directors.Cut") erin en waarbij m.b.t. het laatste bekende acteurs en actrices best ver gaan (o.a. Shia LaBeouf en Charlotte Gainsbourg, de laatste overigens wel pas in deel 2).

Van tevoren stond de duur van beide delen me enorm tegen, maar omdat ik het verhaal eigenlijk al vanaf het begin interessant en boeiend vond heb ik toch de volle duur weten uit te zitten (wel verspreidt over twee dagen). Geregeld is de film wel langdradig en ook traag. Dat deze film zo interessant en boeiend is, is vooral te danken aan de gehele cast die zeer goed en overtuigend speelde en met name natuurlijk beide hoofdrolspelers Charlotte Gainsbourg (als de nymfomane "Joe") en Stellan Skarsgard (als "Seligman" die haar liggend vindt in een steegje en aan wie ze haar levensverhaal verteld).

Het verhaal en de opbouw (opgedeeld in verschillende hoofdstukken) zitten goed in elkaar en de dialogen (inclusief de theorieën, getallen, uitleg en verklaringen) tussen Charlotte Gainsbourg en Stellan Skarsgard zijn interessant. Ook met de uitvoering (inclusief het muzikale gedeelte met klassieke muziek maar ook de Duitse metalband "Rammstein") van het verhaal zit het goed en visueel ziet het er allemaal fraai uit hoewel de ruimte waarin de dialogen zich afspelen vrij sober is. Ook zitten er een paar scenes in, die niet zijn weggelegd voor tere zieltjes en dan doel ik met name op de zeer heftige scene waarbij "Joe" eigenhandig bij haar in de keuken een abortus (zeer gedetailleerd in beeld gebracht) uitvoert op haarzelf.

Zoals eerder gezegd zit er geregeld erotiek en porno (neuken vaginaal en anaal, trio met twee groot geschapen Afrikaanse mannen, pijpen, beffen, lesbisch met groot leeftijdsverschil en een gouden regen) in het verhaal, dus wat dat betreft kom je als man zijnde goed aan je trekken Vooral Stacy Martin lustte er wel pap van (en ook iets anders ) en ze speelde de rol van de jonge nymfomane "Joe" goed en overtuigend. Overigens ging Charlotte Gainsbourg ook flink te keer en met name de trio scene (die was overigens ook best grappig want de twee donkere mannen waren met elkaar aan het discussiëren over hoe en welke gaatje men moest pakken) waarbij ze zowel tegelijk vaginaal als anaal werd genomen was indrukwekkend (ik heb dat in ieder geval nog nooit een andere bekende actrice zien doen).

Het einde (met zelfs een déjà vu m.b.t. ontmaagding en getallen) vond ik geweldig en de uitleg van "Seligman" om "Joe" te troosten en te bemoedigen/oppeppen was best mooi en klonk ook logisch. Maar wat hij daarna deed (zeker omdat hij vlak daarvoor zei "ik zal er voor zorgen dat je niet gestoord wordt tijdens het slapen"), daar moest ik best even hard om lachen. Ik had het zeker niet verwacht van hem, maar als man zijnde kon ik me er wel iets bij voorstellen (hij was natuurlijk helemaal geil geworden). Hij had het wel beter niet kunnen doen. Al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met dit interessante en boeiende drama. De film duurt wel veel te lang (gezien het einde eigenlijk ook nog verloren tijd), maar dat moet je maar op de kop toenemen en het beste kun je deze film ook in verschillende etappes bekijken zoals ik heb gedaan.

P.S. Uma Thurman speelt ook mee in deze film (ze staat zelfs op de filmposter), maar haar rol is maar zeer kort (speelde wel goed) en ze is helaas ook niet bloot te bewonderen. Hetzelfde geldt overigens voor Willem Dafoe, waarbij het laatste overigens "gelukkig" want op een blote Willem Dafoe ziet niemand te wachten