Meningen

Soort van lange aflevering van Black Mirror. De film oogt ook wat goedkoop en gaat nooit echt leven, mede door het matte spel van Hemsworth en Teller. De film kabbelt te veel vooruit en ondanks interessante ideeën is de uitwerking te mager om als film lang boeiend te blijven. 2,0*.

Pijnlijk. Niet zozeer vanwege het pesten, maar vanwege het bedroevende niveau van deze prent. Dit is eerder camp dan drama. Dat komt vooral door het script en de acteurs, maar ook de regie die verder niets toevoegt of veelal foute keuzes maakt. Het begint al met de eerste scène op het basketbalveld. Het is niet zozeer de dikke Jochem die ik zie, maar een suffe vent die weinig zin heeft om mee te doen. Dat zal vast komen door het pesten, maar het is geen beste opening om sympathie op te wekken omdat we hem nog niet kennen en dus enkel een duf iemand zien (ja, ik had een schurfthekel aan diegenen die zich tijdens de gymlessen niet inzetten, al is dat geen reden om te pesten, maar ook niet om van te houden). En ook ja, die sympathie komt wel, maar is al te laat.

Verder fout: de acteurs die de nergens oprechte dialoog keurig opdreunen zonder enige emotie of enige inleving, de melodramatische muziek -en dat éne liedje op het feest kon echt niet trouwens- de slechte metaforen, het saaie camerawerk, de weinig subtiele regie, de tig overbodige matig uitgewerkte subplotjes en de klassenleraar die blijkbaar gezellig meedoet (serieus?). Nee, de film (lees: boek) heeft dan nog wel een goede boodschap te brengen, maar doet dat op zulk een manier dat het eerder lachwekkend wordt. Voor de boodschap en de moeder van David die nog wat maakt van haar rol (al is ze volstrekt overbodig) 1,0*.

PS 1: Nils Verkooijen moet een acteerverbod krijgen. Wat een vreselijke uitstraling heeft dat kind. Perfect als pester omdat je er vanzelf een grafhekel aan krijgt, helaas ook in veel andere films te zien.

PS 2: Voor een goede film over pesten: ziet Después de Lucía.

Ik ben het wel eens met mrklm, de hoofdpersoon is zo'n boeiend personage niet en de film gaat daarmee nooit leven. Aardige sfeerbeelden nog wel en een mooie fotografie in een geel-goude (Gold!) gloed constant, erg fijn om naar te kijken. Maar alle rolletjes van de bekende artiesten hangen er maar wat bij en de film kabbelt voort zonder ooit echt boeiend te worden. Maar wel erg lang duurt. 1,5*.

Het verhaal van Lindberg kende ik vanuit dat boek over de zomer van '27 van Bill Bryson. Behalve dan wat momentjes dat zijn vliegtuig bijna te water raakte is het verder redelijk waarheidsgetrouw verfilmd. Al wist Bryson veel meer dan Wilder de wereld eromheen te schetsen met allerlei gekken die de overkant wilden halen. Nu zal Bryson het ook weleens wat hebben aangedikt, maar dat was in ieder geval een stuk smeuïger. Deze film is an sich nog wel vermakelijk en verveelt geen seconde, maar is ook een wat duf geheel. Stewart probeert er nog wel iets van te maken, maar moet alles via de voice-over doen. Show, don't tell was nog nooit zo letterlijk geweest. Ook het camerawerk is niet heel bijzonder en ik heb Wilder weleens meer bijzonders zien doen. Een enkel shot is wel heel aardig, maar dat is te weinig op dik twee uur film. De flash backs zijn wel vaak leuk en helpen ook mee dat de film nergens stilvalt. 3,0*.

Tegenvaller, na alle positieve geluiden en redelijk hoog gemiddelde. Deze film, eerder thriller dan horror of drama (al wil het alle wel zijn), is nogal vlakjes. Nergens spannend, weinig originele ideeën en nogal wat clichés die storen. Dan ook drie jonge meisjes die er wel goed uitzien maar nergens overtuigen met hun spel. Maar vooral het script valt tegen, dat te veel wil vertellen. Dat hele gedoe met het verleden van Casey vond ik nogal overbodig. Beter had men dit helemaal weggelaten en zich puur gericht op de centrale stoornis van Kevin. Nu wil de film ook een zwaar drama zijn, maar wordt dit helemaal nergens en is daardoor nogal suf en soms ook gewoon saai. Ook het einde (althans, persoonlijkheid nummer 24) ging met er te ver over en hiermee verloor de film geloofwaardigheid en mijn aandacht.

Nee, er is slechts één reden om deze film te zien en dat is de fantastische McAvoy die altijd volstrekt geloofwaardig blijft (zelfs als nummer 24 nog wel), mede door zijn rol volledig serieus te nemen, zoals dat moet hierin. Daarnaast weet hij met stem en mimiek snel duidelijk te maken wie hij nu precies weer speelt. Alleen had hij een veel beter script verdiend. 2,0*.

p.s. Jammer dat Kanye West niet langs kwam.

De film begint vrij ruw en gedurfd maar gaat steeds meer op veilig spelen en wordt steeds braver en daarmee steds minder interessant. Visueel wel oké, acteerwerk is redelijk maar de film mist een beetje jeu en is wat zouteloos ook. 2,5*.

Spongebob is een fenomeen waar je niet omheen kan. Dus hoewel ik nooit een volle aflevering zag (of zelfs maar meer dan 5 minuten) wist ik de namen Spongebob en Patrick aardig te plaatsen en dat meneer in een ananas woont was ook niet nieuw.

Verder ben ik vrij blank de film in gegaan. Die is volstrekt geflipt, vol energie, schreeuwerig. Maar dat is een bewuste stijl en die blijft keurig vastgehouden. Het stemmenwerk is ook enorm passend. En er zitten veel losse leuke momenten in (the Hoff). Maar verder is dit gewoonweg mijn humor niet en vond ik de film zo bijna anderhalf uur lang eigenlijk geen drol aan op wat momenten na. Ik kan eigenlijk niets slechts over de film zeggen, maar hij trekt me simpelweg niet. 1,5*.

Wat ik fijn aan deze film vond, was het tijdsbeeld dat geschetst werd en nu 35 jaar later juist heel goed naar voren komt. Die oude auto's, de benzinestations langs de Franse snelweg. De film is met veel gevoel voor sfeer en locaties geschoten. Echt spannend is de film niet, wel creepy omdat het allemaal behoorlijk dichtbij komt, iets dat eenieder kan overkomen. Zwakste schakel is acteur Bervoets die geen moment echt overtuigt en vooral de chaos in zijn hoofd en het niet kunnen loslaten was niet echt geloofwaardig waarmee ook het laatste deel niet geloofwaardig was. 3,5*

Op zich een prima film, maar wel erg op veilig gespeeld en nogal oppervlakkig. Dat komt vooral doordat men te veel wil vertellen en er te veel mensen worden gevolgd.

We krijgen natuurlijk het hoofdverhaal, het zoeken naar bewijs, een sfeerschets van Boston en het belang van de katholieke kerk aldaar, een stukje van het leven van de personages, de verplichte intimidatie en uiteraard de onvermijdbare - eenmalige- woedeuitbarsting van één van de acteurs. Dat maakt dat je wel genoeg leert, maar het is allemaal zo vlakjes en weinig diepgravend. Van alles een beetje zonder echt goede uitwerking. Het belang van de kerk komt dan nog het meeste langs, maar de hoofdpersonen komen er helemaal bekaaid vanaf. Toon dan helemaal geen situatie privé, of werk dat verder uit, temeer ook zij wat met de kerk vandoen hebben. Dat is boeiend. En ook de stukjes intimidatie komen langs maar hier wordt verder nooit op ingegaan.

Ook het speurwerk lijkt vrij gladjes te verlopen. Aan het eind gaat het ineens ook allemaal heel snel (ik miste blijkbaar dat ze het laatste stuk bewijs hadden gevonden dat de grote chef van de kerk overal vanaf wist?) Deze film is wat dat betreft eigenlijk ook helemaal nergens gelijk aan All the President's Men, waarbij het speurwerk veel verder ging net als de bedreigingen en spanning. Hier in Spotlight kent men het verhaal eigenlijk al maar zoekt men bewijs. Ook belangrijk, maar minder interessant.

Maar goed, wat het doet doet het goed. Beelden zijn sfeervol (vooral steeds met ergens een kerk op de achtergrond) en Boston wordt mooi getoond, er wordt prima geacteerd door het meerendeel met vooral een intense sterke rol van Keaton. Alleen Ruffalo met zijn trekjes irriteerde mij mateloos en ik vroeg me af waarom hij zo toch acteerde. Dat leidt alleen maar af. Niet veel later zag ik Eternal Sunshine, zelfde manier van acteren maar daar werkte het wel. Maar de rest van de acteurs zit prima in zijn rol, al is de nominatie voor McAdams wel wat overdreven. Al had ze dan wel weer eerlijke billen in die losse luchtige broeken. En de film is zo strak geregisseerd (ook een nadeel natuurlijk) dat je je de volle 128 minuten geen seconde verveelt. Maar het is daarmee vooral vermaak voor het moment, geen wereldschokkende cinema. 3,0*.

Die registrerende camera, zonder interviews, zonder muziek (pas helemaal aan het eind om duidelijk te maken dat dat de laatste minuten zijn), zonder voice-over of andere trucjes: dit is precies hoe ik het graag zie. Lekker rustgevende, slow tv haast. Alleen jammer dat er vaak volstrekt oninteressante mensen en groepen gevolgd worden die dan net wat specialer zijn, zoals een drag queen op een homodag en andere hobbies vooral zoals protesterende mensen (dat zijn ook een hoop gekken bij elkaar trouwens). Ik kijk meestal liever naar mensen die werken en dat met liefde doen. En waar het gewone speciaal wordt. Het leukste stukje was dan nog met de koning, tv waar je best blij van wordt. Of dat stukje met die begrafenis of het uitreiken van diploma's. 2,0*.

Die vertraagde beelden van feestende tieners op het strand deden mij denken aan Windowlicker, maar wellicht ben ik de enige. Maar wat dat nummer wel had, passie en vuur, miste ik behoorlijk bij deze Spring Breakers.

Van Korine had ik nooit gehoord, tot de buzz bij deze film begon hier op Moviemeter; blijkt de beste man scenarist te zijn geweest van Kids en Ken Park. Hoewel er daar het een en ander veranderd schijnt te zijn in de scripts, waren dat niet direct films die mij inhoudelijk ook maar op enige manier wisten te boeien. Maar goed, dit is zijn eigen film en de beelden uit de trailer leken prima, dus wellicht zou het meer zijn dan non-talent Clark voor elkaar bokste. Helaas niet.

De plot interesseert mij gewoon niet. Buiten de vraagtekens die ik plaatste bij allerlei handelingen, gebeurt er niet bijzonder veel en gebeurt er vooral niets bijzonders. Ook de hele subplot met de gangsta’s deed mijn wenkbrauwen toch even fronsen. Waarom zit dat erin? De dialoog is redelijk naturel en aardig geschreven: alleen dan krijg je vier lekkere lijven die wel een bepaald kijkgenot geven, maar die behalve geloofwaardig lachen, feesten en samen zingen verder geen enkele betekenis kunnen geven aan hun personages en de woorden ‘fuck’ overduidelijk niet geloofwaardig hun strot uit krijgen (en ze proberen het wel). Zo leef je nooit mee en blijft de hele prent zeer afstandelijk. Zelfs Franco is een heel redelijke rol kan daar niets aan veranderen (waarschijnlijk is het dan al te laat).

Daarnaast kiest Korine voor een bepaalde levenshouding die weliswaar geinig is om te zien, maar waar ik verder niets mee heb. Dit soort meisjes, dat soort gasten, zulk soort feestende mensen en party’s? Ik heb ze nooit gekend, ik ben er nooit geweest en ik heb er geen enkel gevoel bij. Niet dat ik niet van feestjes houd, maar dit soort gaat mij te ver om leuk te vinden. Ik ben ook niet tegen de nihilistische insteek van de vier dames en de ideeën van Korine in deze film, sterker, het zijn bijzonder aanlokkelijke gedachten om nergens naar te leven en te doen waar je zin in hebt, maar als juist dat nihilisme je punt wordt wat je wilt duidelijk maken, dan wordt die inhoudsloze film wel saai en oppervlakkig, hoeveel ideeën en beelden je er ook tegenaan gooit. Exact dus waar ik van te voren bang voor was. Een mooie huls, maar een lege huls niettemin. En zeker de tweede helft van de film verandert die toon en wordt het eerder een soort anarchisme. Totaal misplaatst. Ook al kan dat een idee van Korine zijn, dat de zonden als Luxuria, Gula en Acedia daarheen leiden. Maar dan nog vind ik het niet passen.

Dat alles neemt natuurlijk niet weg dat er af en toe best wat te genieten valt. Korine houdt overduidelijk van jongemeisjeslichamen en tienerseks en toont dit maar al te graag en al te vaak; ook middels metaforen als fellatio op een spuitend waterpistool of meisjes die constant worden ondergespoten met wat voor een vloeistof dan ook. Tja. Vind ik dat erg? Nee. Vind ik het een film verrijken? Ook niet. Een glimlach bezorgt het, meer niet. Maar goed, die vier meisjes zien er best appetijtelijk uit in hun bikini’s en schuddende billen. Zulk een smaak heeft Korine dus wel.

De fotografie verder is fraai -Enter the Void was overigens beter- en al zaten er zeker enkele mooie shots in (bij dat zwembad bijvoorbeeld), na een goed halfuur is ook deze manier van kleurgebruik en fotografie weinig bijzonders meer en kon dat mij verder niet meer bij de les houden. Ook vroeg ik mij soms af of het niet lege mooifilmerij was. Ik miste in elk geval een bepaalde cohesie tussen beeld en inhoud. Nu eens scènes volledig in één enkele kleur, dan weer in meerdere kleuren tot haast realistische fotografie, zonder dat mij duidelijk was waarom was gekozen voor een bepaald beeld. De muziek verder is dan wel erg prettig, zeker de dromerige score die in het begin vaak klinkt, maar ook de hiphop en dance klinken prima en passen uitstekend. Zelfs mevrouw Spears lijkt haast vanzelfsprekend te horen daar.

Dus waar Windowlicker direct en constant op je gestel in beukt, deed Spring Breakers dat bij mij nooit, de mooie plaatjes ten spijt. En wellicht had Korine het enkel en alleen bij een Spring Break moet houden. Voor nu 1,5*

Een titel die ik ergens uit mijn jeugd nog wel ken maar die ik nog nooit had gezien. Verrassend vond ik nu dat Robert Rodriguez de regisseur was die ik toch van andersoortige films ken. Duidelijk een kinderfilm dit en echt gericht op kinderen. Kitscherige decors, een bepaald overdreven acteerwerk (de schurk heeft ook een wat raar kapsel) en nergens echt spannend. De actie is an sich nog redelijk in elkaar gezet maar de foeilelijke cgi doet wel afbreuk aan de beleving. De papa en mama van de kinderen doen het nog wel leuk en weten als enige redelijk een goede toon aan te slaan. Maar verder vond ik hier weinig aan. 1,5*.

De films van Bond hebben zo nu en dan een blauwdruk in hun midden. Dat was natuurlijk From Russia With Love en vooral Goldfinger, waarin de Bond-film zijn gedaante kreeg. En dan is er deze, waarin voor het eerst een mafkees de wereld wil vernietigen; er zouden er nog vele volgen. Thunderball had dan al wel een verhaal met gestolen atoomwapens maar daar wilde de vijand gewoon nog ordinair geld voor, de schurk van dienst in The Spy Who Loved Me is beduidend ambitieuzer. Maar ook het lab van Q waar van alles ontploft en gebeurt, dat hadden we eigenlijk nog niet eerder gezien.

Grootste tegenvaller vond ik allicht nog de humor. Moore lijkt wat minder op zijn gemak dan de vorige film en is ook een stukje van zijn stijlgevoel kwijt, hoewel hij nog steeds de uitstraling heeft. Maar vooral zijn Russische compagnon is echt huilen. Nu konden de Bond-girls nooit acteren - op Bianchi na- maar Bach maakt het wel erg bont. Daarnaast had er uit hun samenwerking een leuke screwball comedy kunnen komen, maar vooral zij mist elke vorm voor timing. Daarnaast had ze best vloeiend Engels mogen spreken, anders word je wel erg snel geheim agent bij de Russen.

Het verhaal is dan al een stuk leuker, met een megalomane gek en een aantal klassieke Bond-momenten (wat hebben de schurken toch altijd met vleesetende dieren?) waaronder de aanwezigheid van Jaws. Het is natuurlijk volstrekte quatsch, al is de actie nog redelijk normaal, maar het is vooral erg vermakelijk. Daarnaast zijn de locaties vernieuwend, met nieuw terrein rond Caïro (en leuk gebruik van de filmmuziek van Lawrence of Arabia) en het mooie Sardinië. De finale is goed, zoals de meeste actie prima is: overzichtelijk en nooit echt te lang. 3,5*.

Squaring the circle, ofwel de vierkante hoes om de ronde lp.

Een paar maand terug was ik met m'n pa in het Groninger Museum waar een tentoonstelling was over Hipgnosis, dat was het moment dat ik kennis maakte met deze studio. En toen zag ik deze docu lansgkomen dus samen met m'n vader hierheen geweest. Deels weinig nieuws naast die tentoonstelling maar goeddeels ook met wel genoeg nieuwe dingen. Vooral over bepaalde processen en hoe men tot een idee komt. Heel diep gaat het niet en deels gaat het ook simpelweg om iets als talent (daar valt weinig informatiefs over te zeggen) om tot goede ideeën te komen. Niettemin zeker inzichtelijk.

Wel is de docu als medium film dan minder boeiend. Af en toe zie je het visuele karakter van de fotograaf Corbijn terug maar de docu bestaat uit heel veel pratende hoofden. Gefilmd in mooi zwart-wit en men zegt vaak interessante dingen maar als geheel wat eentonig. 100 minuten is dan wel te veel. En net als ichi hierboven snapte ik de aanwezigheid van Noel Gallagher van Oasis niet. Hij voegde weinig toe en kqam vooral met wat simpele filosofie. 3,0*.

Aardig. Qua toon ook heel behoorlijk. Maar wel enorm gescript. Twee kinderen waarbij de een de kant kiest van de vader, de ander van de moeder. Dat kan uiteraard maar ik had toch steeds de indruk naar een opgezet spel te kijken in plaats van echt een registratie van een scheidend gezin. Het is allemaal niet slecht (en die toon maakt de film eigenlijk best goed) maar ik kon er nooit helemaal in meegaan. Er zit ook vrij veel in (scheiding, nieuwe partners, coming of age etc), in slechts 80 minuten en geen van die punten wordt echt helemaal top uitgewerkt. 3,0*.

Hele fijne film. Ik ben sowieso wel fan van een beetje nostalgie en dat komt in deze film goed naar voren, vooral het opgroeien en elkaar kwijt raken na je jeugd. Dat heeft iets melancholisch zonder dat dat zielig hoeft te zijn, en die snaar raakt de film precies. Visueel ook leuk. De huidige tijd met een wat luxere look, de jaren 80 veel kleurrijker. Ook de montage tussen beide tijden is leuk gedaan en de muziek is erg fijn. Verder prima geacteerd, fris door de jeugd en wisselend door de ouderen maar het voelde wel als een groepje aan en dat is prima. Dat er een aantal meisjes ook erg aantrekkelijk uitzag is mooi meegenomen. Af en toe is de humor wel wat misplaatst (die stukjes bij de privédetective passen echt niet) en er hangen wat subplotjes bij die er ook niet bij horen en maar half worden uitgewerkt, al storen ze gelukkig ook niet. 4,0*.

Best vermakelijk. Het lijkt zelfs of men expres ook een script heeft gekozen met zoveel mogelijk clichés en daarna tegen de cast heeft gezegd: zie maar wat jullie ermee doen. Dat maakt dat de film nergens verrast, maar ook dat de acteurs best geinig zijn. Murray weet menselijkheid te geven aan de karikatuur, maar is vooral erg grappig. Wat Watts als Russin doet is me een raadsel en is eigenlijk zo fout als wat, maar toch werkt het. En de kleine knul doet het prima, zeker samen met old Bill. Verder een leuke soundtrack en een speelduur die net iets te lang is. 3,0*.

Uitstekende western van Ford, die wellicht de belangrijkste western aller tijden is? Tijdens het kijken zelf heb je geen idee waarom dit de blauwdruk is, deels doordat je niet anders gewend bent en deels doordat ik in elk geval geen western van voor 1939 heb gezien. Maar goed, het zit dus vooral in Monument Valley en de psychologische uitdieping en volwassen behandeling van de western.

Ditmaal dus een aantal uiteenlopende karakters die gezamenlijk met de postkoets rijden, elk met een eigen reden. Onderweg kunnen ze ook nog eens indianengevaar treffen. Dat klinkt allemaal niet zo spannend, maar het is vooral wat met dit gegeven gedaan wordt wat de film goed maakt. Elk personage heeft zijn onhebbelijkheden en ze worden allemaal wel iets uitgewerkt, waardoor ze aan het eind allemaal hun eigen smoel hebben en je denkt ze allen beter te kennen. De acteurs helpen ook door allemaal redelijk naturel te blijven, en niet zo hysterisch aan het overacteren zijn in pakweg The Searchers.

Inhoudelijk zitten er daarnaast nog wel diepere lagen. De indianen (de savages) worden heel karikaturaal en eendimensionaal neergezet. Zij zijn gevaarlijk, zij doen niets anders dan blanken lastig vallen. Maar de geciviliseerde witte man, is die wel helemaal schoon? Want Ford zet een corrupte bankier, een dronkenlap, een prostituee en een moordenaar tussen die nette blanken. Dus wie zijn er erger? De indiaan die alles kwijt is en ogenschijnlijk instinctief reageert (wraak? overlevingsdrang?) of de bedachte blanke die net zo min zuiver op de graad is.

Verder zijn het de sfeerzetting en mooie plaatjes en fijne muziek die de rest doen. Een enkele scène is spannend en de actie is knap en overzichtelijk geregisseerd, en dat zonder CGI (of wellicht daardoor juist). Ook de laatste akte voelt wat aan als mosterd na de maaltijd, maar is wel ijzersterk, vooral met de sfeer van het nachtleven in een stadje.

Maar goed, dit soort films kan ik wel hebben uit die tijd, waarin een bepaald plezier in filmmaken echt van het scherm spattert. En dat kijkt wel zo prettig. 4,5*.

Na de docu gezien te hebben over het ontstaan, ook de concertfilm van toen zelf maar gezien. Een soort Woodstock, maar veel korter en minder boeiend. Deels komt dat doordat deze docu eigenlijk enkel een concertfilm is waar Woodstock ook veel meer geïnteresseerd was in het publiek en alle omstandigheden. Daarnaast is de kwaliteit erg pover waardoor de optredens zelf nooit echt lekker uit de verf komen. En een en ander is wat saai in beeld gezet. De muziek is wel oké nog. 2,0*.

Mwoh. Het sfeertje is heel leuk gedaan, je waant je echt even daar in de jaren 50. De film kent daardoor nog wel enkele fijne momentjes al zitten die eerder in de aankleding en sfeer dan in het verhaal of personages. Zeker de kindacteurs zijn niet echt heel geweldig en het verhaaltje stelt ook weinig voor. Je kan het zo van a tot z uittekenen. 2,5*.

Oscar-seizoen is nu wel begonnen. En ik wist dan maar dat Cooper de hoofdrol had, anders had ik gedacht dat Bridges zijn rol uit Crazy Heart nog eens dunnetjes overdeed. Die stem, die baard en dat alcoholgebruik. En dat is wat de hele film is: niet per se slecht, maar dit heb ik echt al tientallen keren gezien. De shots, de plot, de thema's, de alcohol. Cooper als regisseur heeft smaak maar lijkt wat goede dingen te kopiëren en mist een eigen stijl. Een enkele scène is best mooi, maar dit is verder zo veilig gekleurd dat de film me nauwelijks raakte. Ja, die mooie slotscène en het samen zingen van Shallows ergens op een derde van de film, dat was prima. Shallows is ook gewoon een goed liedje, maar dat valt ook op doordat de andere nummer gewoon niet meer dan niet onaardige middelmaat is. En je denkt dan: waarom is Cooper zo populair? De film kent ook wat zijplotjes die matig worden uitgewerkt terwijl daar mijns inziens veel meer interessant verhaal uit te halen is. Net als de omvorming van Lady Gaga tot simpel popprinsesje. Ook daar zit veel meer in maar hangt er te veel bij. Al met al een wat bloedeloze film. 2,5*.

Vermakelijke film met enkele heerlijke scènes en een leuke creatie van de Star Trek wereld.

Vooropgesteld, ik heb weinig met ST. First Contact vond ik een leuke film die voor iedereen wel goed te bekijken is. Zo ook deze reboot met ongetwijfeld veel herkenningen voor de fans.

De eerste twee scènes zitter er direct goed op en tonen dat Abrams een kleine Spielberg is met prima geschoten actie zonder hypermontage of onduidelijke beelden. Zeker die op Aarde met Sabotage op de soundtrack is lekker geschoten.

Dan volgt een soms wat rommelig verhaal om alles maar in gang te zetten tot uiteindelijk een finale. En serieus, dit deed me weleens denken aan A New Hope, die hele opbouw. Maar eens het verhaal loopt is de rest ook wat gestroomlijnder. Had men dat eerste deel maar iets beter uitgewerkt,.

Verder prima acteerwerk. Nooit bijzonder maar goed genoeg voor dit als actiefilm. De wereld is verder leuk uitgewerkt. Vooral de beelden van Aarde in de toekomst met San Francisco, de bouwsteigers met het schip, die hele wereld leeft gewoon. Al met al 3*

Ik rond net als bovenstaande users ook af naar boven, gewoon puur omdat ik me echt uitstekend heb vermaakt. Af en toe net iets te veel dingen die net goed gaan (typisch in dit soort films, ik houd er niet van) en niet altijd even overzichtelijke actie (ik was blij deze in 2d te zien want de camera die bleef maar zwierig draaien), maar die doen aan de fun weinig af. Dat de film op karakterontwikkeling faalt kan wel zijn, maar het maakt wel dat de film doorracet, daarmee nooit stilvalt en daarmee dus ook gewoon niet kan vervelen. Het personage Jahlay was echt een leuke toevoeging, de cgi was volledig overtuigend en de muziek vond ik verrassend. Natuurlijk Sabotage, maar ook de wat klassiek, haast symfonieachtig aandoende stukken zijn verfrissend in dit soort films. Daarnaast vond ik de hele wereld die geschapen werd ook best fraai. 3,5*.

Zo ergens vlak na de eerste scène gaat de film naar Londen. We zien een donkere meneer met vriendin in bed wakker worden, hij gaat naar zijn dochter in het ziekenhuis die blijkbaar iets onder de leden heeft (en zeer ernstig) en vervolgens zien we een sinister uitziend persoon die hem kan helpen; en je weet, niet zonder tegenprestatie. Dit is een redelijk normale invalshoek voor een film. We geven iemand een reden mee van handelen en daar draait verder de film om. Maar in plaats daarvan blaast deze meneer dus nadat hij iets heeft verzonden gelijk zijn werkomgeving op. En verder krijgen we dat dochtertje nooit meer te zien. Apart. Waarvoor was deze hele scène nodig, alleen om de grote boef van dienst te introduceren? Daar zijn toch wel andere manieren voor? Maar deze scène is exemplarisch voor de hele film: sterk materiaal dat bijzonder vermakelijk is, maar vol clichés zit en vooral door ideeënarmoede behoorlijk slecht wordt uitgewerkt.

Ditmaal dus een vijand van meer binnenin en er ligt ook een complete oorlog met de Klingons op de loer (waar uiteindelijk dan weer niets mee wordt gedaan). Uiteraard vallen doorheen de film langzaamaan alle puzzelstukjes in elkaar en blijkt er toch altijd meer achter te steken. Op een gegeven moment ken je dat wel. Die verrassingen en plottwisten die de regisseurs van tegenwoordig in petto hebben ken ik wel op een gegeven moment. En uiteraard barst de film van clichés. De deus-ex-machina’s vliegen verder om de oren, net voordat een aanval plaatsvindt vraagt de hoofdpersoon zich af of er geen aanval aan zit te komen, redt het vallende schip het net maar komt uiteraard wel triomfantelijk boven het wolkendek uit vliegen, et cetera et cetera. De ganse film zit daar vol mee: typische filmelementen om het meer episch of meer meelevend te maken, maar het wekt vooral irritatie en gaapzucht op.

Dat alles neemt niet weg dat ik me wel bijzonder goed vermaakt heb. De meeste set pieces zijn indrukwekkend en redelijk overzichtelijk, de actie is bescheiden te noemen (pas halverwege begint het wat ongeloofwaardiger te worden), er is geen hypermontage en er zit vooral veel flair en schwung in waardoor er wel steeds tempo in zit, maar wel danig gedoseerd dat je niet helemaal wordt murw gebeukt (leest u mee, Michael Bay?). Verder is het acteerwerk nergens bijzonder (Spock en Kahn zijn de positieve uitzonderingen) maar ook niemand zakt echt door het ijs. De meesten krijgen net genoeg mee om een eigen smoel te hebben en geloofwaardig blijft iedereen. Ook het hele production design is keurig verzorgd, al vind ik een Coruscant wel getuigen van meer visie en goede ideeën, of een New York in The Fifth Element. Het is allemaal niet slecht, maar kan met wat meer lef en wat meer creativiteit zoveel beter.

Enfin, Abrams is geen slecht regisseur. Zeker zijn Super 8 is een heel erg plezante film, maar hij moet niet gemakzuchtig worden, anders gaat ook Star Wars niets worden. Voor deze: 3,0*.

Aah Star Wars, dus zonder toevoeging dat dit de vierde episode is, natuurlijk. Een fenomeen, waarvan je je best kan afvragen waarom nu uitgerekend deze film zo populair is geworden - het moet de tijdsgeest zijn geweest, want een echt goede film is dit niet te noemen. Daarvoor is het allemaal wat te houterig en zeker nu oogt het design wat gedateerd en voelt de film als geheel wat amateuristisch.

Eigenlijk is dit ook een vrij kleine film en nergens enigszins episch zoals The Empire Strikes Back (die ik overigens in tegenstelling tot deze wel écht goed vind). De locaties zijn klein en benauwd, de plot is vrij rechtlijnig en de vertelde tijd is ook maar een dag of twee. En toch leeft de wereld wel waarin alles zich afspeelt, of dat nu komt door die canteen met vreemde wezens of de oude Guinness die een bepaalde authenticiteit meeneemt alsof dit een echt gebeurde geschiedenis is.

Daarbij staat ook de funfactor, die prima is. De film vermaakt constant, de droids stelen elke scène en Vader blijft een überschurk pur sang. Daarnaast is het vooral Hans Solo die de film leven inblaast. Grappig eigenlijk, want van de acteur Ford ben ik niet echt een fan, maar de man heeft zulk een charisma dat hij het daarmee uitstekend redt. Bovendien heeft de film een bepaalde charme die ook wel voortkomt uit dat amateurisme en dit zo'n fijn gevoel geeft.

Ik denk niet dat ik dit wereldcinema zal noemen, maar het is wel jeugdsentiment dat de score flink opschroeft. Niettemin wel iets verlaagd naar 4,0*.

Deze film heb ik voor het laatst eind 2015 gezien, vlak voor de nieuwste trilogie van Disney. Ooit in '99 als 12-jarige mjk87 (en groot Star Wars-fan, bij mijn ouders ligt nog redelijk wat merchandise op zolder) vond ik de film geweldig en langzaamaan is die liefde wat gaan liggen voor deze film omdat deze simpelweg best slecht is op momenten.

Maar toen kwam Disney dus met drie nieuwe films. Intrinsiek geen slechte films of in ieder geval prima popcornvermaak (nou oké, The Last Jedi is wel een onding), goede cgi, visueel af en toe prima en ook qua sfeer heel oké en echt voortbouwend op de oude trilogie qua design. Echter, qua verhaal, wat gedaan is met Luke Skywalker, de totaal niet boeiende personages (die Poe en Finn krijgen al weinig te doen en zijn volstrekt overbodig maar ook die hele Rey interesseert me geen reet) etc: ik heb echt een hekel daaraan.

Maar die films hebben wel voor iets anders gezorgd: de Prequel Trilogy is daardoor als onderdeel van Star Wars veel meer gaan leven. Die wereld geloof ik wel, die wereld is wel onderdeel van dit universum.

En ineens draaide deze Phantom Menace weer in de bios, een goed moment deze weer te eens te zien. En ik werd er ook best blij van. Nog steeds een zwakke film althans er zitten wel enkele hele zwakke elementen in maar als geheel heb ik me wel prima vermaakt en was ik blij gewoon weer echt Star Wars te zien. De actie en lightsabergevechten zijn uitstekend, die podrace is geweldig en de hele werelden die gebouwd zijn overtuigend. Verder is Neeson nog immer geweldig in zijn rol en vond ik vooral de cgi reuze meevallen wat betreft kwaliteit. Zelfs op dat grote scherm zag het er allemaal nog heel behoorlijk uit. Dat had ik niet verwacht. Portman en McGregor zijn overduidelijk onwennig en Lloyd kan simpelweg niet acteren en is echt de allerzwakste schakel. Sommige verhaalelementen zijn slecht ook geschreven. Al met al verre van een perfecte film en was dit geen Star Wars dan was mijn score wel blijven staan. Maar ja, de film is inmiddels juist Star Wars. Ik verhoog de film gewoon naar 3,5* en op naar die episoden II en III.

Klein stapje vooruit na de lelijke mispeer van The Phantom Menace, maar meer dan een aardige blockbuster wordt deze film nergens.

Om positief te beginnen. Er zit wat meer schwung in het geheel, zeker het eerste halfuur is bijzonder vermakelijk en de film ziet er soms erg mooi uit. Vooral het grootstedelijke design van Coruscant met haar skyscrapers en neonverlichting ziet er goed uit en doet op z;'n beste momenten wel denken aan Blade Runner. Ook de verscheidene planeten zien er prachtig uit, de score van Williams (vooral Across the Stars) is prachtig en die scène met de laserkogels door de rode stof heen is zelfs bijzonder fraai. Daarnaast zijn de duels met light sabers prima en kent de film echt wel een aantal fijne momenten.

Maar goed, dan heb je Hayden Christensen. Dacht je met Lloyd al een ongetalenteerde Anakin te zien, zo mogelijk kan het nog erger. Hij mist elk gevoel voor timing en declameert zijn teksten zoals Barry Atsma dat ook zo goed kan - nergens, maar dan echt nergens wordt hij ook maar een beetje geloofwaardig. En dat is uitermate spijtig voor uitgerekend die rol. Portman en McGregor doen het al beter (ook beter dan in de vorige film) maar krijgen nog steeds brakke teksten mee. De cgi is soms gewoonweg lelijk en tegen het einde duren de actiescènes soms gewoon net te lang.

Al met al zal ik het geen goede film noemen, maar hij weet mij als fan van Star Wars nog wel net te vermaken. 3,0*.

Op bepaalde punten weer iets beter dan deel II, maar soms ook wat langdradig en vooral ongeloofwaardig. Dat laatste heeft eigenlijk alles te maken met Christensen die weliswaar iets meer flair heeft nu (en een goed kapsel) maar nog steeds elke vorm van talent ontbeert. Nergens wil je als kijker erin meegaan dat hij ineens Jedi uit te moorden zo halverwege de film. En dat blijft het grootste pijnpunt, omdat de film soms best heel aardig is. Het geheel is duisterder, er zitten enkele mooie shots in, de actie is vermakelijk(vooral die openingsscène), er zitten wat epische gevechten in, het laatste halfuur is een prima stuk actiecinema en de link richting de oude trilogie wordt soms mooi gelegd. In design bijvoorbeeld, al is het maar dat schip van Bail Organa. En het is leuk aan het eind de Death Star te zien. Al begin ik me wel vaker af te vragen of ze canteen hebben (dank je, Eddie Izzard).

Maar goed, daar staat dus Christensen tegenover. Eenmaal geswitcht naar het kwaad wordt het zowaar wat (al moet hij nog steeds zijn mond houden) maar tot die tijd is het gewoon een vervelend joch dat maar wat teksten roept. Dat ligt deels ook aan het script, want ook McGregor komt er niet altijd mee weg. Die roept ineens op een heel gekke manier alsof het nergens bijhoort 'we must be smarter than this'. En je denkt: 'hè?' Portman verder valt niets te verwijten, die heeft me toch een belachelijke rol waarin ze echt helemaal niets te doen heeft.

Verder wel een pluspunt na deel II om Yoda weer in actie te zien. Dat je nu weet: daarom is hij dus de grootmeester van de Jedi en niet alleen omdat hij wat wijsheden brabbelt. De muziek is verder aardig maar kent geen klassiekers die veel andere Star Wars film wel hadden. Maar als gezegd, ik vond de film op momenten ook wat traag gaan, met overbodige scènes of oninteressante dialoog. 3,0*.

Fuck Rian Johnson, denk ik. En moet Disney gedacht hebben. Die hele Last Jedi lijkt soort van vergeten en men maakt er een soort Greatest Hits van in deze film om de fans maar te behagen (en de Box Office enigszins te redden). Feitelijk is dit niet de beste film, met een enkele deus-ex-machina te veel en op emotioneel niveau vrij vlak, dit is echt een heel glad dingetje. Maar moet dat? Een nieuwe Empire krijgen we toch niet.

Uiteindelijk is dit een mislukte trilogie die volledig onnodig was qua verhaal. En het voelt een stuk minder als Star Wars vooral. Ik denk dat men nog wel met een bepaald idee is begonnen maar de mislukte merchandisering van de nieuwe kleurloze helden (wie wil er met een Rey-pop spelen?), de receptie van The Last Jedi (waar Johnson ineens de hele wereld wilde hervormen) en de dood van Fischer legden roet in het eten. Uiteindelijk moet nu maar Palpatine van stal worden gehaald en eerlijk gezegd, dat pakt nog goed uit ook vooral doordat McDiarmid weer lekker los mag gaan. Al had met zijn rol best nog meer mee gedaan kunnen worden. Maar had men echt van tevoren bedacht dat Rey zijn kleindochter is, of viel The Last Jedi niet zo goed?

Mislukte trilogie of niet: dat neemt niet weg dat ik me met deze film wel gewoon weer prima vermaakt heb, net als The Force Awakens. Abrams is gewoon een vakman en behoudens een heel kleine lens flare doet hij wat ik van een regisseur in zo'n franchise verwacht: niets eigens erin stoppen maar gewoon een fatsoenlijke en genietbare film afleveren. Met veel flair en schwung wordt dit verhaal verteld en die 140 minuten gaan opmerkelijk makkelijk voorbij. Je hoeft je als kijker geen moment te vervelen en als popcornvermaak telt dit gewoon. Ook qua sfeer en aankleding prima en de CGI is overtuigend.

Dan is het eindgevecht wel wat afgeraffeld, de lightsabergevechten net als in de hele trilogie erg matig en weer geen Coruscant het is knap dat men een redelijk bevredigend einde heeft gemaakt na dat gedrocht van Johnson. 3,5*.

p.s. Die laatste zin zie je echt van kilometers afkomen.

Het beste deel van de hele serie van zes films die ik ook kan waarderen als film buiten de franchise (A New Hope is een voorbeeld van een film die niet eens zo goed is, maar het is nu eenmaal Star Wars). De wissel op de regiestoel en bij de scriptschrijvers heeft enorm zijn vruchten afgeworpen. De film is meer episch, valt nooit stil, kent een enorme schwung en vooral oneindig veel plezier. Tel daarbij de knappe battle op Hoth mee, de introductie van een klein groen wezen en natuurlijk de finale, en je hebt gewoon een klassieker te pakken. Naast de actie is het ook vooral de blik op de personages die de film zijn hart geeft, met een heerlijke Ford weer als ster van de film. Star Wars blijft verder wel een product van zijn tijd met hopeloos verouderde technologie die in zo'n wereld met ruimteschepen en reizen op lichtsnelheid eigenlijk niet geloofwaardig is - eerlijk is eerlijk, de Prequel Trilogy is wat dat betreft wel veel geloofwaardiger. Maar veel pret mag dat niet drukken. 4,5*.