Meningen

11 maart. Anders dan 9/11 doet dit minder een belletje rinkelen bij de Nederlander (vermoed ik) maar dat is de dag van de tsunami (en de ramp in Fukushima). En deze film gaat daarover, en over aardbevingen in het algemeen. Het duurt even maar ergens halverwege valt die datum (waarvan ik me dan wel afvraag hoeveel mensen direct de link leggen) en is de achtergrond wel echt duidelijk (tevens weet je dat de film dan ergens in 2024 moet spelen als een 17-jarige toen 4 was). Japan kent wel enkele trauma's en voor het ene is er Godzilla en voor het andere nu deze film.

Shinkai maakte ooit twee hele fijne films, het drieluik 5 Centimeters per Second en Garden of Words. Daarna met Kimi no Na Wa dan eindelijk een groter succes, ook met een grotere film maar nog wel met kleine fijne momenten. Weathering with You werd al grootser (en iets minder) en deze Suzume zet die toon een beetje voort. Deze film kent wel enkele fijne kleine momentjes en af en toe prachtige tekeningen vol detail (vooral stadspanorama's) maar er wordt veel meer voor de plot en actie gekozen dan voor de personages. Dat zorgt in het eerste uur voor veel gehaast waar er nauwelijks tijd is voor de mooie beelden (letterlijk, veel shots duren kort) en in het tweede uur wordt het allemaal wat melodramatisch en ik snap Suzume's acties en psyche ook niet echt goed. Zeker het laatste halfuur is beduidend minder.

Niettemin zitten er genoeg mooie momenten in voor een voldoende en het hoogtepunt is het stuk voor de geplande (om een term te gebruiken) aardbeving in Tokyo. Prachtig om die mensen en die stad te zien in het alledaagse met die muziek erbij en het naderende onheil waar niemand zich van bewust is. Echt geweldig gedaan. Ook vermaakt het eerste uur nog absoluut, maar de film zakt na Tokyo wel duidelijk in. 3,0*.

Fijn van de regisseur dat hij oproept tot bepaalde dingen, want deze wilde ik al wel een tijdje zien, al is het maar door de jonge Van Houten.

Apart filmpje verder, haast een amateurfilm want de shots zijn vaak apart maar ogen toch zonder een idee geschoten, net als de montage et cetera. Maar dat maakt weinig uit, want de film heeft (ongetwijfeld ook daardoor) een bepaalde charme en ziet er wel leuk en eigenaardig uit. Het spel van de acteurs is ook prima met een schattige Van Houten en een Wouterse die altijd een droogkomische rol heeft (dat gezucht en gesteun van de man blijft grappig). De tweede helft van de film sleept wel, maar het geheel is absoluut voldoende. 3,0*.

Te zwaarmoedig om hier echt door geraakt te worden en daarmee verveelde de film mij wat. Ook weinig nieuws onder de zon: ouder gaat dood, kind gaat nog op bezoek en dan komt de jeugd terug in flashbacks. Dat is vaker gedaan. Elke film heeft zijn eigen conclusies en nuances en uitgangspunten, ook deze Zweedse prent, maar toch had ik het idee te kijken naar iets dat ik al veel vaker had gezien. Mooie warme fotografie (vooral in de flashbacks, ook met een wat korrelig filter) en prima spel, maar voor mij wel in een saaie film. Leuk detail vind ik dat de jonge actrice die de jonge versie van Rapace speelt ook in de Zweedse versie van de Millennium-trilogie de jongere versie van Rapace speelde. 2,0*.

Visueel wel oké en Bennett vind ik sowieso een fijne actrice, maar ik vond dit maar een saai ding waar nooit tempo in kwam en nergens boeide. Probleem is ook dat er 0 chemie is tussen Bennett en Stowell - sowieso was het nergens duidelijk wat zij nu in hem zag. Een film die dan mede draait om zo'n koppel werkt dan niet. 2,0*.

Van de 4 Dahl-filmpjes van Anderson is dit toch wel de minste. Niet boeiend, visueel niet bijzonder en ondanks de 17 minuten toch nog saai. Ook begint dat stijltje hier dan echt te irriteren. 1,5*.

Dit deed denken aan Van Warmerdam ja, maar op alle vlakken wel duidelijk minder. Vooral op het stuk zwarte humor komt deze film tekort, vooral door de matige acteurs. Soutendijk gaat nog wel, dat jonge stel neigt naar het lachwekkend slechte. Visueel aardig maar ook nergens echt boeiend. Pas tegen het eind met een dromerige dans wordt het zowaar interessant. Jammer ook van dat smalle filmformaat, sowieso een ziekte in arthouse de laatste twee jaar. Al met al geen echte film, eerder een soort toneelmatig stuk dat daarmee niet inlevend is en op hetgeen het moet zijn niet overtuigt of zelfs maar leuk of boeiend is. 1,5*.

Bijzondere film, dat sowieso. Lofi film zou ik zoiets noemen, underground haast. In een groezelig beeld met dito soundtrack en Ryder langs de hele zelfkant van de maatschappij met behoorlijk wat vreemde personages. Eenmaal hard moeten lachen toen Ryder wakker werd onder zo'n dekbed met allemaal hakenkruizen, dat is wel een zwarte humor waar ik van houd. Excentriek en daardoor en ondanks dat wel een film waar ik niet helemaal van kon genieten. Te vaak is het tempo niet helemaal lekker ook en sleept de film nogal, allicht ook door de wat nihilistische insteek van Ryder waar men weinig raad mee weet. 3,0*.

De film ziet er wel aardig uit, maar weet nergens te boeien. Uiteindelijk was dit vooral een saaie film. De actiescènes zijn alle ook erg duf in beeld gezet en Momoa weet het ook niet te redden. Alleen Merced weet nog wat ervan te maken en zij is zo ongeveer de enige reden nog deze film te kijken. 1,5*.

Ik had geen idee wat ik kon verwachten. De plot an sich sprak me wel aan, maar de hele invulling ervan dus niet. De film is vaak behoorlijk absurdistisch met opvallend camerawerk waardoor de film steeds als film opvalt en nooit echt gaat leven. eRCee hierboven beschrijft dat goed, alleen wordt bij mij de beleving een heel stuk minder en dat drukt zich uit in de score. Visueel is het naast opvallend ook simpelweg niet mooi vaak. Een enkele scène is nog wel prettig, als het allemaal wat echter aanvoelt, maar die momentjes zijn spaarzaam. 1,5*.

Ergens denk je nog aan een parodie bij deze film, zo slecht als deze film is. Het enorm matige acteerwerk van iedereen, zowel de allo allo-italianen als de Madonna and friends, maar ook de hele look die iets weg heeft van een slechte jaren 80-serie en de volstrekte afwezigheid van ook maar enige energie in de film nekken dit ding echt. Doodsaai en volledig zielloos. Maar goed, ineens tegen het einde is daar nog vanuit het niets Mazzy Star met mooie beelden van de azuur- en soms diepblauwe zee, zoals sommige plaatjes en muziek sowieso nog wel iets in zich hebben. 1,0*.

Fijne onthaastingsfilm, zowel voor de hoofdpersoon die er even tussenuit knijpt als voor de kijker. Lekkere sfeer, zonnig en zomers en er gebeurt niet al te veel maar dat maakt deze film des te beter. Eens de dochter arriveert komt er nog een lichte spanning naar boven. Vooral Rampling vind ik erg sterk. Zeer naturel, toch wat stijf Brits en zeer geloofwaardig altijd.

Maar dan, na zo'n drie kwartier maakt de film een wat vreemde wending en wordt dan meer mystery. Ongetwijfeld gelijk aan het soort pulp dat hoofdpersoon Morton zelf ook schrijft, dus ergens is dat wel grappig en ik zie wel wat Ozon er mee wilde, maar ik vond het niet werken. Die fijne sfeer uit het begin is dan verdwenen en nergens had ik het idee dat het bij de film hoorde. Tegen het einde herpakt Ozon zich nog wel een beetje, maar dat is al te laat voor een echt hoge score waar het lange tijd op leek. 3,5*.

Matig. Het is dat je steeds maar een halfuur hoeft te zien waardoor deze nog wel uit te zitten is, maar het is ook een film/miniserie die duidelijk is opgerekt en een hoop scènes krijgt die niets bijdragen. Het is vaak een saai geheel met een hoop melodramatiek en allerlei twists die ik niet begrijp (eerder bedoeld om de plot vooruit te helpen dan dat het logisch is). Dat is jammer, want de basis is best interessant en ook wel goed geacteerd. Zeker van beide meisjes is goed te zien of ze nu in het andere of het eigen lichaam zitten, die lichaamstaal doen ze uitstekend. Enkele losse scènes zijn ook erg mooi en het sfeertje, op de nogal naargeestig duistere eerste aflevering na, is best fijn. En het is weleens geinig dat juist het mooie rijke meisje leuk en lief is, en het dikke arme meisje het kreng. Verfrissend. 2,0*.

Met de Disney-herzieningen komen nogal eens verrassingen voor en tonen waarschijnlijk vooral hoe ik als mens en filmkijker veranderd ben door de jaren. Sommige halve meisjesfilms en saaie films zoals ik dat vroeger vond blijken nu de grootste pareltjes te zijn, films die ik toentertijd zeer het aanzien waard vond blijken nu heel erg veel inhoud te missen. Deze Sword in the Stone is daar geen uitzondering op.

Ditmaal dus een verfilming van het eerste boek van T.H. White’s klassieker – die moet ik nog steeds lezen, al is het maar om te ondervinden waarom Magneto dit boek steeds leest- en ik denk dat het boek sowieso beter is. Het begint al met de hele opbouw, die er in het geheel niet is. Arthur leren we totaal niet kennen en is al in no-time bij Merlin aanbeland. Verdere plotontwikkeling is er nauwelijks en aan het eind wordt het nog even snel afgeraffeld.

In essentie is dit een verhaal waar heel veel uit te halen valt, maar Disney lijkt bewust die keuze niet te hebben gemaakt. Wel krijgen we Wart in de gedaante van allerlei dieren om levenslessen te leren. Dit voelt echter als haast nutteloze opvulling (niet de lessen, wel de wijze waarop) terwijl dit toch een idee van White is. Wellicht komt dat op schrift beter tot zijn recht. Maar het is vooral de brave uitwerking waarop dit allemaal gebeurt, nergens voel je echte passie bij iemand. Die laatste scène (ik bedoel dan niet die overbodige echte laatste scène) voelt al helemaal vluchtig aan en komt ook vrij uit het niets vallen. Buiten dat heeft Arthur een vervelende stem en Kay deed me vooral aan Beavis en Butthead denken. Alleen adoptiepapa is grappig en Madam Mikmak is leuk eens op celluloid te zien.

Visueel zet het er wel aardig uit met vooral mooi kleuren (Technicolor was echt wel voor animatie gemaakt). De liedjes blijven niet echt hangen maar voldoen op het moment en een aantal scènes is nog wel aardig en spannend. Maar er zat gewoon zoveel meer in. 2,0*.

NB: Deze lijkt me overigens wel Disneys laatste echte klassieker. De volgende (Jungle Book) oogt veel frisser en ook de films daarna zijn in thema, inhoud en stijl net wat anders en moderner.

Fijne film hoor, al zakt het niveau iets in tegen het einde aan. Alles wat we kennen van Anderson zat al in deze prent: de prettige dialoog, de acteurs en hun goede spel, het fijne subtiele camerawerk (let op heel kleine bewegingen soms), de muziek, de lange trackingshots et cetera. Dit alles loopt nog niet altijd even goed als in latere films, maar de ruwe diamant is al zichtbaar en het talent voor dit soort cinema kan al los. Neem daarbij de heerlijke louche sfeer die wordt neergezet in dit soort goksteden, met de goedkope motels en de vele blingbling, en de film is eigenlijk al geslaagd.

Je merkt alleen wel tegen het einde aan dat de film wat vastloopt. De toon verandert ineens en er moet nog een slot aan worden gebreideld. Het schijnt ook dat Anderson een langere film had bedacht als karakterschets van Sydney. Die delen zie je nog wel terug, maar een middenstuk lijkt eigenlijk te ontbreken. Het misdaadgedeelte is bedoeld als onderdeel van, terwijl dit nu net het eigenlijke punt van de film is geworden. Het voelt onaf en niet helemaal coherent aan. Als gezegd, dat is niet de fout van Anderson maar van de filmmaatschappij die het geheel heeft ingekort, maar het is wel van invloed op de film an sich. En die bekijk ik. Overigens weet Anderson mij dan wel zodanig te prikkelen, dat ik daar makkelijker overheen stap. 4,0*. (en wellicht kan Anderson er nog eens een director's cut van maken?)

En onder het mom, ik moet ook nog wat over de docu zelf zeggen, bij dezen.

De documentaire is niet heel bijzonder. We volgens Simons een aantal maanden tot aan de verkiezingen, maar dat trucje kennen we al, onder meer van De Wouter Tapes (interessanter omdat dat helemaal mis ging) of het enorm boeiende en meelevende By the People over Obama's verkiezing. Deze docu volgt hetzelfde stramien met soms goede stukken die Simons gewoon tonen als ze bezig is of wordt bejegend of voor aap wordt uitgemaakt en ze geven zo een sterk beeld hoe haar leven als iemand met een impopulaire mening is. Al ligt dat ook aan Nederland, iedereen die een beetje goed kan praten en boven het maaiveld uitsteekt is al snel de sigaar. Jammer is wel dat Simons vrij makkelijk en goed praat maar diegene met wie ze praat nooit helemaal goed uit hun woorden komen, terwijl een goed debater haar verbaal makkelijk een paar tikken moet kunnen geven.

En dan zijn er enkele boeiende momenten waarin blijkt dat Simons de druk ook niet helemaal aankan. Onder meer met die meneer met dat flesje bier in zijn handen die best heel redelijk was. Je mag het beestje (racisme) best bij de naam noemen, maar niet alles is racisme. Zeker zwarte piet niet. Daar is die discussie ook helemaal ontspoord, door mensen gelijk als racist te bestempelen. En dan is er, zoals al vaker genoemd, dat gedoe met die student die helemaal niets fout doet. Maar Simons zat duidelijk niet in haar meest relaxte periode. Simons roept dan vaak dat ze haar moeten laten uitpraten, op een vervelend verongelijkt toontje, om vervolgens zelf iedereen af te kappen. En als laatste dat stuk met die juffrouw die psycholoog zou zijn geweest. Op dat soort momenten wordt de docu wel interessant als portret.

Maar de documentaire krijgt ook te veel keren dat Simons tegen of voor de camera gaat praten, dat vind ik minder boeiend. Ik zie liever een registrerende camera. Verder is de docu te lang, het punt is na 50 minuten wel gemaakt. En visueel is het niet heel bijzonder in elkaar gezet. 2,5*.

Bijzonder prettig. Een redelijk eenvoudig portret van twee zusjes van verscheidene vaders die op de vlucht zijn voor de Russische maffia -niet constant rennend maar gewoon in de buurt van hun woonplaats- maar dat gewoon prachtig wordt uitgewerkt. Het begint al met de twee hoofdrolspelers die echte chemie hebben en prima in hun rol zitten, vooral Akinshina (Lilya 4-Ever) heeft een heel spectrum aan onderhuidse emotie's die ze met de kleinste gezichtsuitdrukkingen weet weer te geven. Verder geschoten op prachtige locatie's van een vervallen Rusland dat zorgt voor een melancholieke sfeer. Maar buiten dat wordt er audiovisueel genoeg gedaan met vaak bijzondere cameraposities, mooie belichting (van de zon), fijn kleurgebruik en lekkere Russische lo-fi rockmuziek die perfect past, al wordt het wel net iets te vaak gebruikt. Erg genoten dus. 4,0*.

p.s. Grappig trouwens: ergens in de film geeft Akinshina haar geboortedatum, te weten: 19 april 1987; dit blijkt ook haar echte te zijn.

De film geeft wel een aardig inkijkje van het naoorlogs conservatisme in Polen, dus in zoverre een leerzame ervaring. Ook valt op dat de film met vel flair wordt gebracht, vol zwiepende camera's en relatief vrolijke personages. Maar zeker het laatste uur kwam wel de klad erin. De film springt tussen de verschillende tijden en hoewel er wel een zekere vorm van chronologie in zit (de verschillende verhalen in meerdere tijden zijn wel chronologisch maar opgeknipt door de film heen) weet de film op den duur niet meer te vernieuwen, niets nieuws te brengen en niet meer te verrassen. Jammer, want anders had er zeker een goede voldoende in gezeten. 2,5*.