Meningen

Niet helemaal gelukt. Het idee is wel geinig, en volgens mij ook iets dat zal gebeuren als virtual reality van dat niveau ooit zal kunnen bestaan. Maar net te kort om te beklijven en er echt iets mee te doen, en op dramatisch vlak wel iets te vlakjes. Ook wat emotieloos geacteerd, dus geen film die m'n aandacht erbij wist te houden. 2,5*.

Dat je je publiek moet lokken met zo'n titel zegt genoeg. Saai, echt dodelijk saai. Demi Moore is nog niet eens heel slecht, maar dat kan de film niet redden. 0,5*.

Elise Schaap is best een goede actrice, dat laat ze ook zien in die scène dat ze haar verkrachting herbeleeft. Helaas kiest ze te vaak voor wat slapstick in het begin en dat past veel minder. Jammer, want de film is best oké verder (visueel fijn, goed tempo, flashbacks sterk verwerkt) en zeker qua inhoud prima. Ik ben wel een beetje bekend met zulke trainingen en processen en in de film worden ze heel aardig neergezet. Voor de kijker gaat de omslag van Schaap wel te snel, maar ik heb meer mensen gezien die na een intensief weekend ook (in ieder geval dan) volstrekt anders naar de wereld kijken. Al wordt dat in 85 minuten film nooit echt invoelbaar gemaakt. 3,0*.

Goed geacteerd in een aardige film. Het geinige is dat die Bauman een beetje een loser is. Maar daar krijg je ook een beetje een clichéfilm van, ook al zal het grotendeels gebaseerd zijn op de waarheid. Maar de film die ik zie, en dus beoordeel, lijdt er wel wat onder, met onze Gyllenhaal die tegenslag te boven komt en aan het eind dan het licht ziet. Ik spoiler dat voorgaande voor de zekerheid maar, al kon je de film zo uittekenen vanaf het begin. En er zit niks bijzonders in de hele film, die is degelijk tot en met. Verder wel een aardig sfeertje in Boston en als gezegd goed geacteerd met een overtuigende Gyllenhaal en een eigenlijk nog imponerende Maslany. Zij is het echte hart van de film. 3,0*.

Overigens zijn Jeff en Erin inmiddels gescheiden. Hadden ze aan het eind van de film ook best mogen noemen.

Kostelijk filmpje. Lekker lomp en hard, soms wat foute grappen, soms echt absurde grappen (met die boot!) en een prima tempo. Echt een fijne verrassing. Na een uurtje zakt de film wel wat in en moet de nodige emotie er weer bij komen, onnodig vooral, maar verder is dit prima. Leuk duo ook samen, al vind ik Dave Bautista los echt perfect voor deze rol en Kumail Nanjiani toch vooral irritant, maar samen werkt het nog wel goed. En visueel ook erg fijn, vooral de zomerhitte voel je door het scherm heen. Er mag wel vaker van die soort ongein in de bios verschijnen voor mij. Ach kan mij ook wat schelen ook, lang geleden dat ik zo heb moeten lachen bij een film, dus hoppa 4,0*.

Niet mijn smaak, dit soort rare horror. Sprookjes zijn van oorsprong veel meer horrorachtig dan Disney ons jaren deed denken maar dat maakt niet dat ik dit soort films echt leuk vind. Deze is te raar (en deed denken aan zo'n andere Scandinavische horror waar ik de naam niet meer van weet maar die smaakte me nog minder). 1,5*.

Lichte tegenvaller nadat ik het geweldige Petaru Danse zag. Het is vooral dat het op elk vlak net wat minder goed. Visueel wat saaier en minder uitgesproken, de personages intrigeren minder, soms wat gemaakt drama erin (met die zus die wordt aangereden, een vreemde steekpartij op het eind) en stiltes die aanvoelen alsof ze erin zitten omdat men als filmmakers interessant wil overkomen en niet omdat het vanuit de personages zelf komt. Het zijn kleine puntjes van kritiek die stuk voor stuk niet heel erg zijn, maar samen als geheel zorgen dat ik veel minder betrokken raakte bij de film en de personages dan die andere film.
Dat neemt niet weg dat het nog steeds erg fijn kijkvoer is, heerlijk rustgevend, nog steeds op momenten mooi om te zien en met één van de liefste filmkusjes ooit. 3,5*, naar boven afgerond.

Net als Mochizuki Rokuro mijn 30e (en dus laatste - die 31e film op deze site met twee andere regisseurs telt niet mee en ziet Kurosawa ook niet als eigen werk) film van Kurosawa. Van de periode voordat hij echt vrij was in zijn regie wel de beste film, maar dit is wel duidelijk een mindere periode met veel matige films. Deze One Wonderful Sunday kent een leuk uitgangsbeginsel en enkele schattige losse momenten en vooral een fijne sprankelende hoofdrolspeelster maar halverwege in de woning en zeker aan het eind slepen scènes enorm. Ook jammer dat een groot deel overduidelijk in de studio is opgenomen; het kapotgeschoten Tokyo komt daardoor nooit echt over anders dan bijvoorbeeld A Foreign Affair van Billy Wilder, een film die ook een belangrijk tijdsdocument van het kapotgeschoten Berlijn was. 3,0*.

Nee, dit viel toch tegen. De film begint wel aardig met die prachtige felle kleuren en fijne visuele benadering. Ook is het totaal geen straf naar de vormen van een dansende Margaret Qualley te kijken. Maar daar treedt al snel te veel herhaling en voor mij dan ook verveling op. En ondanks het einde dat nogal over de top gaat verrast de film echt helemaal nergens. Ja, er zit was onverwachte body horror in maar de film is al snel van a tot z uit te tekenen.

Ik zie in reacties hierboven ook allerlei vergelijkingen met andere films die ik ook wel zie, maar toch wekt dat niet bij deze film. Een genoemde film als Requiem for a Dream is vrij duidelijk: die gaat over verslavingen. Dat zijn echte mensen die met echte problemen komen en uiteindelijk eindigen in de ellende van een drugsverslaving. Maar daar zit een zekere interne logica in. Je snapt hoe men tot dat punt geraakt, of is geraakt. Dat heeft deze film niet. Dan merk je ook dat Demi Moore niet echt diep weet te graven en ik moet maar geloven op basis van het script dat ze zo'n raar stofje neemt (ergens in een of ander vaag hokje gehaald). De film begint al snel ook steeds meer aan mijn suspension of disbelief te knagen. Om punten zoals het hiervoor genoemde maar ook zeker vanwege de finale waar ik echt niets mee kon.

Al met al is de film wel wat unieker dan veel andere films en dat valt te prijzen en er zitten enkele erg fijne momenten in. Maar als geheel valt de uitwerking tegen. 2,5*.

Twee films voor de prijs van één. Eén over Damon en en zijn gezin, één over zijn zwarte buren die problemen krijgen van conservatieve buurtbewoners. En die twee films passen nergens, maar dan ook nergens bij elkaar. Aan het eind verwacht je dat ze nog worden vastgeknoopt, maar nee hoor. Bijzonder, en een volstrekt raadsel hoe dit door de montage is gekomen.

Achter de voordeur in de suburbs dus, sinds American Beauty valt hier eigenlijk niets nieuws meer over te zeggen. Maar Clooney probeert het wel. Hij heeft een script van een zwarte komedie (zij het wat vlakker dan andere scripts van de Coen-broers), de aankleding en acteerwerk die ook wat kitscherig en duidelijk nep bedoeld zijn, maar hanteert een wat serieuze rustige stijl die daar niet bij past. Zo wordt de film nergens een spannende thriller, maar ook nergens een komedie en als geheel is het een stomvervelend ding dat moeizaam naar het einde strompelt. En wat hier nu precies mee bedoeld werd?

Kortom, Clooney faalt hard als regisseur. Hij heeft alle losse ingrediënten, maar mixt ze samen zonder dat dit past. Soms kan chocola met gehakt iets bijzonders worden, maar dan wel van een meer getalenteerde kok. Nu blijft er een smakeloze nikserige brij over. 1,0*.

Van Snyder kende ik twee films. 300 was visueel aardig maar uiteindelijk nogal langdradig, zijn volgende film Watchmen was best sterk. Het was nogal een teleurstelling dat dit zulk een wanproduct is geworden.

Het begint nochtans heel aardig met een mooie openingsequence, fijne muziek ingezongen door Browning zelf en zonder eigenlijke dialoog - alle informatie komt middels beeldtaal binnen. Goed. En dan gaat het hard bergwaarts af. Browning komt in een droomwereld terecht die ergens lijkt op onze wereld maar toch net even anders (zag ik iemand met een iPod in, dat ze dat al kon bedenken ergens mid jaren 60). Maar het zijn vooral de dromen in de dromen daarna die belachelijk worden. Sowieso slaan ze helemaal nergens op -maar dan ook echt helemaal nergens op, want wat hebben die draken, legers, robots, Duitsers, de Notre Dame aan flarden, et cetera hier mee te maken, het lijkt wel of Snyder gewoon allerlei ideeën had en ze maar in de film stopte- maar het is ook een groot bombastisch zintuigdodend kitschfestijn. Met veel camerabewegingen, vertragingen -Snyder kickt daar overduidelijk op- en actie die er direct in knalt is er weinig echte spanning te merken en ben je al snel behoorlijk moe geworden. Waarom toch? En als het nu met enig ritme of gevoel voor stijl is gedaan, maar Snyder kiest ervoor elk pistoolschot te vertragen en niet af en toe wat mate te houden. En dan nog is dat alles gefilmd in een donker filter dat verder ook geen echte reden heeft behalve dat het een donkere look krijgt, Kunst is het in ieder geval niet te noemen, daar zijn ideeën immers doordacht en zit ook achter de vorm toch minstens een idee.
Overigens slaat dat stukje met die kaart in het minst nog ergens op, want er wordt gesuggereerd dat ze dat samen moeten pakken (zie dat strijdtoneel), terwijl die kaart heel ergens anders hangt en er is één iemand die gewoon een kopietje maakt. En een Browning die de vuurstenen uit de draak haalt, terwijl ze danst? Enfin, laat maar, dit zal wel niets voor mij zijn.

Uiteindelijk is de soundtrack nog best sterk en werkt ook absoluut. Daarnaast kan ik een film met Emily Browing - alleen al vanwege haar lieve koppie- nooit de laagste score geven. 1,0*.

Niet heel slecht, maar dit heb ik inmiddels wel een beetje gezien, over de rol van de vrouw binnen de moslimwereld. En vaak al is het ook beter gedaan en deze Sand Storm voegt weinig origineels toe. Het jonge meisje is diegene die er last van heeft, de vader is toch conservatiever, de moeder stiekem toch liever en ga zo maar door. De film brengt niets nieuws. Verder is het allemaal redelijk sfeervol en prima gespeeld en kijkt redelijk weg, maar doet me verder ook niet veel. 3,0*.

Vooral het hele matige acteerwerk (ik dacht meer naar een slechte soap te kijken) zorgt dat de film slecht scoort. Geen moment echt geloofwaardig, bijvoorbeeld richting het einde en hoe mat beide vrouwen blijven reageren. Geen moment dat ik ook maar iets van emotie zag daar. Maar ook enorm vlakke vertolkingen de rest van de film. Tupper als Jeff deed het dan nog het beste, hij straalde in ieder geval nog iets uit. Jammer, want visueel, qua sfeer en muziek eigenlijk best oké. Maar ja, acteren is toch echt wel belangrijk. 1,5*.

Leuk. De film heeft een soort kinderlijke naïviteit over zich heen. Dat heeft zijn charme, absoluut, en het plezier straalt gewoon van de prent af, maar het maakt ook dat de film absoluut geen meesterwerk is.

Een waargebeurd verhaal dus, al vroeg ik mij regelmatig af in hoeverre dit echt allemaal op feiten is gebaseerd. Of het is die kinderlijkheid weer, want hoe vaak de twee jonge geliefden al gepakt hadden kunnen worden, of hoe vaak de agent van dienst had kunnen ontsnappen, die zijn nauwelijks te tellen. Al wordt zeker door de twee mannen heel redelijk geacteerd en vooral Sacks als agent heeft een mooie rol die langzaamaan de gevoelens van zijn ontvoerders begint te begrijpen (en ook weet dat ze hem nooit wat kunnen aandoen). Alleen Goldie Hawn kon ik niet altijd even goed uitstaan. Te geacteerd naar mijn mening.

Maar het is vooral het magistrale camerawerk dat telt. Sowieso weet men heel goed een breed bioscoopformaat te vullen, met soms schitterende composities, maar ook de technisch knappe bewegingen en shots rond rijdende auto's mag genoemd worden. Hoe van de voorstoelen naar de achterbank wordt gegleden, hoe vanuit één auto de inzittenden te zien zijn alsmede de agent in de auto er pal naast, hoe de camera komt aanrijden vanaf een zijweg richting een patrouillewagen die ook komt aanrijden en zo steeds groter wordt. Ook het gebruik van spiegels, de hele mise-en-scène, en dat alles met echte rijdende auto's zonder blauw scherm: het is knap en bijzonder vindingrijk. De muziek van Williams geeft ten slotte de juiste toon en de mondharmonica van Thielemans (ik dacht steeds aan Baantjer, dat klopte dus achteraf bezien) doet de rest.

Uiteindelijk duurt de film wel iets te lang, maar de rest is erg vermakelijk. 3,5*.

De eerste van Kurosawa, geschoten tijdens de oorlog. Ergens toch apart. Hoewel pakweg Casablanca ook tijdens de oorlog uitkwam is die film voor mijn gevoel anders, want Amerikanen goed, Japanners fout. Maar goed, dat is mijn Europese bril, voor de Japanners lag dat natuurlijk anders. Logisch dat er ook gewoon films uitkwamen. Hoewel ik volgens mij nog nooit een Duitse film uit de periode 40-45 heb gezien.

Wel een aardige film verder, Redelijk tempo (maar de film had zeker ook niet langer moeten duren), af en toe visueel leuke ideeën (als iemand gehaakt wordt dan het beeld van het publiek eerst en dan het vervolg van het haken) en redelijk geacteerd. Wel wat stijfjes allemaal en nergens echt excellent en de vechtscènes ogen op momenten wat knullig. De slotscène is wel mooi met die wind en luchten. 3,0*.

Tegenvaller, op heel veel punten. Regie, acteerwerk, script.

Ten eerste de regie. Wat het meest opvalt, ook al in de teasers en de trailers, is de hele jukebox die Ayer opengooit. Zo is de film een bloemlezing van wat pop- en rockmuziek door de decennia heen was met een hele trits aan fijne songs (waaronder het vaak gebruikte Fortunate Son). Maar het wordt steeds gebruikt zonder dat er verwevenheid is met de beelden waardoor het een nutteloos gebruik is en het wordt zo veel gebruikt (op die manier) dat het ook gewoon vervelend wordt. Daarnaast is de opbouw verkeerd door eigenlijk driemaal de hele squad te introduceren. Eerst Smith en Robbie, dan nogmaals de hele groep en dan weer de hele groep als ze uit hun gevangenis worden gehaald. Dat had beter gekund. Verder lijkt het alsof de film ergens halverwege begint en soms hele stukken aan verhaal mist. Daarnaast is de meeste actie maar zozo.

Ten zoveelste weten de acteurs ook weinig te doen. Smith heeft de beste rol maar is er de acteur niet voor, Robbie is vervelend, Viola Davis zie ik liever in andere rollen en is hier nergens echt bad ass en Kinnaman en de rest van het team zijn kleurloos. Leto doet het dan wel beter als mix tussen Ledger en Nicholson, maar zit qua niveau er ook tussenin. Nergens weet hij de gek te tonen wat Ledger zo geweldig deed. En het ergste is nog, zijn hele rol is volledig onnodig en veel te klein. En zowel regie als acteerwerk hangen samen met het zwakke script natuurlijk dat de basis is voor veel punten die ik hierboven aanhaal.

Blijven over een aantal sterke momenten (Will Smith op die auto), maar dat zijn eilandjes in een lege oceaan. Alleen de pacing is echt uitstekend te noemen. De film kent een goed tempo waardoor de 130 minuten voorbijvliegen en zo nooit vervelen. Maar boeien doet het ook nergens. 2,0*.

Ik ben heel erg voor flink wat bloed en gore in dit soort films. Mar toch, dat is 1 a 2 momenten leuk, en daarna is de meerwaarde daarvan ook al weer verdwenen. Dan wordt de actie toch te veel van hetzelfde op dat punt. Nietemin, zeker in het begin was dat dus erg vermakelijk. En gelukkig weet Gunn af en toe leuke ideeën erin te brengen. Dat gevecht als reflectie op die helm gefilmd was prima, maar ook de ontsnapping van Quinn getuigde wel van inventiviteit.
Verder is dit een soort van Guardians of the Galaxy, alleen net iets minder scherp en leuk allemaal. Dat komt ook wel dat de groep net iets minder boeit als geheel. Zo'n Elba is een prima acteur maar wat saai (hijzelf, én zijn rol) en Cena probeert heel hard grappig te zijn maar mist elke vorm van acteertalent en dat merk je dan. En dan duurt de film ook net wat te lang. De haai steelt de show trouwens. En dat Portugese meisje gaf nog iets van een hart mee aan de film. 3,0*.

90 minuten slechts en nog voelt de film lang aan doordat er te veel momenten in zitten die niet echt leuk of speciaal zijn laat staan boeien. Ook door hoofrolspeler McCrea die weinig uitstraling heeft. Er zitten ook wel enkele prima momenten in de film maar die komen helaas te weinig voor. Ook wat gedateerd wat betreft acteerwerk. 2,0*.

Oscar-seizoen begint goed. Ik kan een heleboel negatiefs zeggen over deze film - en dat zal ik ook wel doen - maar anderzijds is dit een stuk pakkender en meer beklemmend dan oerdegelijke films als Spotlight.

Enfin, Oscar-seizoen dus. Al vrij vroeg dit jaar terwijl het buiten nog volop zomer is maar je weet dat de herfst eraan komt en daarmee een ander soort film, ook in de multiplex. Meestal heb ik altijd wel zo'n dag dat ik ineens voel: het wordt herfst. Zoals vorig toen ik 's ochtends vanaf station naar m'n werk liep en er een bepaalde frisheid hing. Dit jaar is die kans nog niet gekomen, maar hier had ik het in de tweede scène als we Hanks zien hardlopen, warme kleren aan en de lichtjes in de volop levende stad als de avond al vroeg valt. Dit bracht me echt het gevoel, de herfst komt eraan met die andersoortige film dan de zomerse blockbuster.

De film doet veel fout. Er zit sowieso een vreemde opbouw in, al is die eerste scène heel sterk omdat je als kijker weet wat er gaat gebeuren en Eastwood je toch verrast. Maar het geheel leunt soms op een heel zwak script. Allerlei personages die halfhalf ineens moeten worden uitgewerkt, iets over geldproblemen bij de Sully's thuis (echt, waar kwam dit vandaan?), de karikaturale Spaanse Inquisitie, die emotionele luchtverkeersleider, et cetera. En over dat laatste, het zal vast niet in je koude kleren zitten, maar de regie zat er hier toch te dik op. Dan zien ik liever een United 93. De flashbacks voelen een beetje vreemd aan en in eerste instantie lijkt dit een psychologisch portret van Hanks te worden maar al snel vervalt dat weer en krijgen we tweemaal de crash (overigens beide keren wel heel sterk in beeld gezet). Soms denk je, hier hadden andere strakkere keuzes een nog sterke film opgeleverd. En ja, dan vergeef ik Eastwood de loftrompet op de gewone Amerikaan nog, dat kan ik ook wel goed hebben.

Maar daartegenover staat dat de film me wel pakte. Een prima Hanks, een nog betere Eckhart en vooral enkele schitterende shots boven de Hudson met een laagvliegende Airbus op de voorgrond. Heerlijk sound design ook (schrijf die maar vast op voor de nominaties) dat een tripje nar de bios het wel waard maakt. Ook de stukken na de landing, zonder muziek maar met koele zakelijkheid en realisme mogen er wezen. En de hele sfeer is gewoon uitstekend en warm. Prima vermaak dus en een uitstekende start van de herfst. Alleen wel vreemd om buiten te komen in een zwoele zomerlucht. 3,5*.

Ow ja, Hanks landde niet in de Hudson maar op de Hudson.

Ik vond dit een beetje flauwe makke thriller die nooit echt ontbrandt en met Affleck in de hoofdrol ook iemand heeft die de film niet kan dragen en zo nogal bleu maakt. An sich is het allemaal niet slecht, maar de film wist me maar niet te raken, nergens echt te overtuigen. Alleen dat stuk rond de ontploffing is vrij goed gedaan. Maar verhaal en personages zijn allemaal niet heel geweldig. Een week later weet ik eigenlijk al niet meer echt waar ik naar gekeken heb en ben dit ding grotendeels vergeten. Dat zegt genoeg. 2,5*

Veel degelijker dan deze krijg je ze niet. Het ziet er allemaal verzorgd uit, zowel decor als fotografie als acteerwerk, maar dat maakt haast per definitie geen geweldige film. Het verhaal zelf is allemaal niet zo heel spannend, maar het is de doodsaaie uitwerking die de film nekt. Het sleept zich maar voort, gaat van gesprek naar gesprek en mist elke vorm van een fatsoenlijk tempo. Het acteerwerk springt nergens er bovenuit, maar kan je ook moeilijk slecht noemen. Browning is dan wel nog steeds bloedmooi en liefhebbers van de hele Emily Browning komen ook aan hun trekken.

Af en toe zitten er nog mooie plaatjes in en de cameraman weet wel hoe hij het brede formaat moet gebruiken (knap, want velen hebben geen idee), alleen is dat veel te weinig. De muziek zeikt een beetje doorheen de hele film - wat zielloze vioolmuziek schijnt al triest te zijn. En dat is wat de hele film mist. Een ziel. Een stukje passie. Een beetje beleving. Slecht is het allemaal niet, maar kom op, je mag wel een beetje van de betreedde paadjes af. 1,5*.

Vreselijk ding. Binnen vijf seconden wist Hannah Hoekstra mij al te irriteren, en als je na vijf minuten Giel Beelen via de autoradio hoort weet je dat je met wansmaak te maken hebt. Hoekstra ziet er verder dan nog wel appetijtelijk uit, maar weet echt vanaf het begin alleen maar tot ergernis te leiden, net als Weeber trouwens. Vervelend, schreeuwerig, niet leuk, en dat een hele film lang. Hun teksten declameren ze ook constant, heel nadrukkelijk uitspreken, zoals de Nederlandse film overigens meer kent. Verder weinig bijzonder gefilmd, nauwelijks spannend op een heel klein moment na en ook met dat feest wordt maar weinig gedaan. 1,0*.

Minder Chaplin, zo'n één die niet echt draait om het verhaal maar meer om de grappen en de slapstick, nu net de mindere kant van de komiek. En de beste kanten van Chaplin komen zo minder aan bod. Een enkel moment zoals in het begin met dat opstaan is nog wel ergens geinig, maar dat simpele niveau de hele film door wordt me te veel. Visueel ook weinig te bieden. gelukkig niet al te lang dus wel uit te zitten. 2,0*.

Leuk. Een film in drie aktes die allen heel anders van toon zijn. Zo krijgen we een klassiek doch eenvoudig liefdesdrama dat, gezien de plotontwikkeling, soms net anders loopt dan gedacht. Zo zit er tempo in, is de afwisseling groot zat en verveelt het nooit en is de romance prima in beeld gebracht. Zelf soms in kleine gebaren, maar deze voelt in ieder geval oprecht aan.

Technisch prima, al zagen enkele scènes (de straat oversteken) er zeer knullig uit. Als je dan echt iets niet kan tonen, doe dat niet. Daartegenover staan weer enkele mooie scènes (de boerendans), mooie beelden en leuke overlay-plaatjes. Ook het gebruik van muziek, dat soms echt zich lijkt af te spelen vanuit de film zelf, is prima en een verrijking in een stomme film. Daarnaast blijft het verrassend hoe snel je went aan het overacteren en gebruik van grote gebaren. Je hoort niet, dus is het haast nodig. O'Brien is prima maar het is Gaynor op wie je verliefd wordt en zij maakt de film 4,0*.

Vanaf 2010 al stond deze film op mijn nummer 1 en sindsdien heb ik hem ergens nog weleens gezien, maar dat zal ook al 8 jaar terug zijn geweest. In al die jaren is mijn smaak veranderd en zijn er ook films bijgekomen die dicht in de buurt kwamen. Of eigenlijk waarvan ik wist dat ik ze beter vond, in ieder geval There Will Be Blood. Maar ik wilde eerst deze Sunset Blvd dan weer eens herzien.

Enfin, om maar direct met de deur in huis te vallen, die 5* blijven wel staan maar ik heb overduidelijk een nieuwe favoriet en Sunset zakt ook wel wat verder dan naar plek 2. Uit weemoed houd ik hem nog op plek 9 maar het zal me niets verbazen als ik hem op den duur helemaal de top 10 uit haal. Dat zegt niet eens zoveel over de film zelf, eerder over mijn smaak die wat veranderd is. En heel simpel ook, de film is meer dan 70 jaar oud en daarmee ook wat verouderd. Alle oude films zijn dat op een zekere manier, de een wel meer dan de ander, maar het is vooral dat de beleving daarmee net wat minder is.

Neemt niet weg dat dit een fantastische film blijft. Wilder weet als geen ander op zijn minst een vermakelijke film te maken en het tempo is geweldig. En Wilder weet als geen ander ook een voice-over te gebruiken (nu ja, Scorsese komt wel in de buurt) als een echte verteller met goed geschreven teksten. Visueel ook ijzersterk, qua locaties en camerastandpunten en contrast van zwart en wit met hier en daar iconische shots - elk shot überhaupt weet wel te boeien. Inhoudelijk wordt er ook genoeg interessants gezegd en tussen Gillis en Olson heerst meer dan genoeg chemie om deze love interest echt onderdeel te laten zijn van de film.

De film begint aardig, hoewel de film me nooit echt wist te raken. Visueel wel oké, maar de personages boeiden niet heel erg en het temo is wat traag. Enkele losse momenten springen er wel uit en al met al is dat nog wel oké. Jammer alleen dat er soms domme dingen worden gedaan om de plot maar vooruit te helpen (al was ik blij dat men om zakelijke redenen en niet gevoelsredenen naar dat andere schp ging). Het laatste halfuur, daar kon ik echt niets mee. De film verandert van toon en inhoudelijk wilde ik hier niet in meegaan. Visueel ook enorm onduidelijk. De slotscène was nog wel mooi. 2,5*.

Matig. Op dramatisch vlak nergens overtuigend, mede doordat de liedjes natuurlijk steeds tussendoor komen. Maar het wist me ook gewoon niet te boeien. De liedjes af en toe zijn wel leuk (ik ken eigenlijk alleen 500 Miles van deze band) maar ook wat saai in beeld gezet. Soms wel mooie beelden van Edinburgh en één leuke verwijzing naar Trainspotting. 1,5*.

Fijne film die in het eerste deel wat bevreemdt en niet helemaal geslaagd is maar in het tweede deel, als de puzzelstukjes al snel op de plaats vallen, veel beter is en ook warm en zelfs ontroerend wordt. Prima geacteerd dan ook, fijne sfeerbeelden van dat kuststadje en vooral een impressie en niet zozeer plotgericht. Dat zie ik vaker bij Japanse (en breder: Oost-Aziatische) films en dat smaakt me altijd wel prima. 3,5*.

Niet helemaal geweldig. Ik heb dit vroeger weleens gespeeld maar niet vaak, toch had ik er wel zin in, mede door de vele positieve geluiden. Maar goed, toen de film begon bleek dit een product van Illumination en ik vind veel van die films echt vreselijk. Vaak ADHD op Red Bull: druk, schreeuwerig en op rustige momenten kakt de film volledig in en dat met volstrekt ongeïnspireerde actie. Zo ook dit product. Een matige film, vaak enorm schreeuwerig (om de aandacht erbij te houden ofzo?) maar met een Mario-sausje en enkele momenten die de film nog wel iets geven. Vooral dat stukje door New York als verwijzing naar de 2D-games was gewoon erg leuk gedaan. En die wereld is best geinig, net als dat het stemmenwerk wel oké is. Maar als de actie even stopt dan zakt de film direct in en enkele grappen werken ook niet (de film is nauwelijks grappig). Door nostalgie nog net 2,5*.

Hit en miss. Genoeg grappen die mislukken en vooral Jonah Hill vind ik simpelweg irritant en niet leuk. Maar Cera is uitstekende op zijn plek en vooral als die twee agenten hun intrede doen wordt de film beter. Soms volstrekt absurde en idiote humor, maar gelukkig moest ik vaak genoeg hardop lachen daarom. Leuk eens gezien te hebben, en de laatste 5 minuten zowaar nog best lief. 3,0*.