Sucker Punch (2011)

Waarom begin jij steeds een nieuwe zin op momenten dat je geen nieuwe zin moet beginnen?

Een veelbelovend begin op de beat van 'Sweet dreams' over een meisje dat door toedoen van haar stiefvader in een instelling terecht komt. Ik ging al meteen uit van een wraakverhaal, maar dat is het eigenlijk niet. De focus ligt geheel op de droomwereld en -fantasie van het hoofdpersonage om uit de werkelijkheid te ontsnappen.

Wat volgt is een stijlvolle opgepompte rollercoaster van visueel spektakel. Fantasy en game console characters passeren de revue. Alles doet precies denken aan één heuse videogame. Die droomsequenties sijpelen door in de werkelijkheid. Hoe en wat is niet geheel duidelijk. Snyder kan het niet schelen en menig kijker wellicht ook niet. Mij wel en dat maakt van mij eveneens één van die schaarse weinig bevredigende kijkers.

Veel beeld, weinig woord. Nog meer actie. Snyder ten top dus. Een energieke trip met veel onduidelijke moves. Je moet er voor zijn...

Als ik mijn vorige recensie lees uit 2012, vond ik Zack Snyder nog een goeie regisseur. Met films als Dawn of the Dead, 300 en Watchmen had hij al een mooie cv. En ook deze Sucker Punch werd wat afgeschoten door de critici toen, maar is best wel leuk. Vrij meta met een fantasiewereld in een droomwereld in een verschrikkelijke wereld zonder toekomst waar mannen niet alleen macht hebben over vrouwen, maar hen ook letterlijk wegsteken in een gesticht, verkrachten, misbruiken, praktisch verkopen, fysiek mishandelen en nog meer...

Ik ben normaal geen fan voor zo'n computergame-achtige films, maar hier valt het nog best goed mee met de nodige fantasie. Als je ziet naar Dawn of the Dead, het debuut van Snyder, zijn z'n films ondertussen een pak donkerder geworden. Dat snap ik wel in het gesticht, maar de fantasiewereld krijgt zo wel een lelijk CGI sausje dat hij later over al zijn films zou gieten. Sucker Punch is ook de laatste goeie film die Snyder heeft geregisseerd. Al is deze film ondertussen ook al wat gedateerd. Maar het blijft toch wel genieten.

Na een poging om haar stiefvader [Gerard Plunkett] te vermoorden om haar zusje [Frederique de Raucourt] tegen hem te beschermen, belandt een tiener [Emily Browning] in het sinistere Lennox House waar ze door Vera Gorski [Carla Gugino] wordt klaargestoomd om te werken in het casino/bordeel van Blue Jones [Oscar Isaac]. Tijdens haar “optredens” verdwijnt ze in een fantasiewereld waarin ze samen met vier collega’s horden mannen een kopje kleiner maakt. Volstrekt belachelijk “verhaal” is een excuus om jonge, uitdagend geklede dames in schaarse kleding rond te laten rennen, vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan. Deze natte droom voor tienerjongens met een beduidend lager IQ dan de gemiddelde bioscoopbezoeker is een voorbode van de gebakken lucht waar Snyder om een of andere reden met zou uitgroeien tot een cultfavoriet. 100% stijl, 0% inhoud, want ondanks Snyder pogingen om ons in de epiloog anders te doen geloven, gaat dit werkelijk nergens over.

Zou je mij het verband kunnen uitleggen tussen een gezonde hormoonhuishouding en een laag IQ.

Ben zelf best intelligent en hoger opgeleid, maar het lukt mij niet het verband te leggen.

Het is ondertussen bijna 13 jaar geleden dat ik deze Sucker Punch gezien heb en gezien de score van 4* die ik eraan gegeven heb, was ik waarschijnlijk wel onder de indruk van deze film.

En na deze herziening ben ik dat nog steeds, want het is een geweldige achtbaanrit geworden. Vanaf de eerste scène wordt je meegezogen in het visuele spektakel om er 2 uur later weer uit te komen. De eerste scène zet meteen de toon voor de rest van de film met een heerlijk sfeertje dat Zack Snyder weet te creëren. Qua verhaal is het erg eenvoudig en rechtlijnig om te volgen. Sommige regisseurs zouden nogal makkelijk in de val trappen om het allemaal moeilijker in elkaar te steken, maar daar laat Snyder zich niet aan vangen. De 'dansscènes' van Baby Doll zijn visueel erg fraai. Niet dat we erg spectaculaire dingen te zien krijgen, maar aangezien het telkens korte scènes zijn, past dit perfect in het geheel.

Die Baby Doll wordt dan ook nog eens prima neergezet door de beeldschone Emily Browning. Ze weet haar momenten tussen het bange, verlegen meisje en de quasi superheldin in haar fantasiewereld geweldig af te wisselen. Maar ook de rest van de cast met al het vrouwelijk geweld is gewoon prima op dreef.

De score van 2.93* die Sucker Punch momenteel heeft is m.i. onterecht, want het is een erg vermakelijke film voor de volle 2 uur.

4*