Meningen

Film begint sterk, maar wordt al snel vaag en als kijker ('geoefende kijker' las ik hierboven, een rake typering) heb je al snel door hoe de vork in de steel zit. De film weet nergens te verrassen, maar wordt ook niet meer spannend. En weet uiteindelijk niet meer te boeien. Jammer, want visueel en qua sfeer kan het wel, dat bleek wel in het begin. Ook heel behoorlijk geacteerd. Maar uiteindelijke overheerste het vreemde dat echter nooit een nachtmerrie werd maar gewoon vreemd bleef. 2,0*.

Wel boeiend in beginsel, maar wat matig uitgewerkt soms waardoor de film niet altijd de aandacht vasthoudt. Gevoelens worden te veel letterlijk uitgesproken. En gedachten letterlijk in beeld gezet (donker filter erover en je hoort dan iemands gedachten verteld worden). Op zich wel leuk gedaan, net als wat meer shots een jongere leeftijd doen vermoeden (in het begin in dat bos is prachtig) maar het is dan vooral de vorm die vermaakt, niet zozeer het drama dat goed overkomt. Lekker kort en het tempo is wel oké maar de film weet als gezegd niet altijd de aandacht vast te houden. 3,0*.

Wel beduidend minder grappig dan het eerste deel of Airplane! maar in ieder geval vaak genoeg leuk genoeg om de film redelijk makkelijk uit te zitten. Verder zit de film vol andere leuke ideeën qua sfeer en met die voice-over doet dit ding echt denken aan oude film noirs. Niet per se grappig maar ik ging daar wel goed op. En die seksscène met allerlei metaforen is erg geinig gedaan. Toch sleept de film wel een beetje op het einde ondanks de korte lengte en dat was het minste boeiende deel. 3,0*.

Mwoh. Veel grappen zie je wel, maar werken simpelweg niet. De timing is niet goed en de regie is daar debet aan denk ik, maar ook zijn de grappen lang niet altijd even leuk. Het eerste deel was met regie van Zucker en zijn Airplane! en Scary Movie 3 vond ik beide enorm sterk met eenzelfde soort humor, in deze Naked Gun 33 1/3 probeert men dat wel maar haalt het nergens. Zelfs Nielsen weet het niet altijd te redden. Gelukkig duurt de film maar 83 minuten dus echte kans op verveling is er ook niet, maar daarmee is het meeste ook wel gezegd. 2,5*.

Verrassend leuk. Ik was na de trailer erg bang dat dit een onding zou worden en ja, die eerste scène werkt simpelweg niet. Hierboven had ik dat al uitgelegd waarom. Alleen op het vlak dat de film begint al thriller en je op het verkeerde been zet werkt die scène nog wel, maar goed, je weet ook best wat voor film je gaat kijken dus die verrassing is er eigenlijk ook niet.

Maar verder de oude vertrouwde humor en soms hints naar oude films (O.J. Simpson, de eindgeneriek, een opgezette bever in beeld). Vol hele flauwe grappen, woordspelingen, dat gedoe met koffie, iets met seks en nachtkijkers, mensen die overal tegenaan lopen, waar van alles achterin beeld gebeurt etc etc. Lang niet elke grap werkt maar de film zit zo vol dat er genoeg leuks in zit. Al is de humor wel vaak sterk genoeg voor een flauwe glimlach maar niet voor een echte bulderlach. Misschien dat Neeson daar simpelweg niet de juiste acteur voor is zoals Leslie Nielsen dat wel was.

Niet zo leuk als Airplane! of de eerste Naked Gun-film dus waar ik echt veel vaker hard moest lachen, maar wat deze film net wat beter maakt dan delen 2 en 3 is de look. Betere camera's anno 2025 en L.A. ziet er af en toe ook prachtig uit. En de stem van Neeson past goed bij film noir die de film ook probeert na te bootsen (net als film 2 in ieder geval), daar is Neeson ook beter dan Leslie Nielsen. 3,5*

Iets minder dan Airplane, maar dit is helemaal mijn humor, vooral fantastisch gebracht door de gortdroge Leslie Nielsen maar eigenlijk werkt de hele cast goed mee. Het was even inkomen en de grapjes waren een minuut of 5 flauw, maar ineens begonnen ze te vallen. Dan worden de running gags leuk (het steeds botsen met de auto) en langgerekte scènes worden ook ineens leuk. Denk aan OJ Simpson die wordt neergeschoten en heel flauw ergens tegenaan loopt, zijn handen aan een ketel brandt maar uiteindelijk ook in een grote berenklauw stapt. En vanaf zo'n punt wordt de film absurd op de goede manier en heb ik met een grote glimlach gekeken. En de film gaat maar door in een enorm hoog tempo vol grappen, zowel woordgrappen, slapstick als leuke beeldgrapjes (die aftekening van het lijk in het water). Soms zo snel dat je weleens een grap mist, maar ook zo snel dat een enkele gemiste grap niet uitmaakt. Visueel moet je hier niets bijzonders verder in zoeken, maar dat hoeft soms ook niet. Nice beaver, 4,0*.

Wisselend, van aardig tot ronduit zwak. De mensenwereld vond ik wel mooi met enkele leuke momentjes en fijne personages waar het echt om die mensen gaat, niet zozeer om de plot. Visueel ook wel prima met veel details op momenten, alleen de mix met computertekeningen vind ik niet heel geweldig.

Die fantasiewereld wist me dan weer totaal niet te boeien, ik kon het maar niet geloofwaardig vinden. Geen idee waarom want ik heb best veel Japanse animatie gezien waar me dat wel goed smaakte, maar het voelde nooit als een echt volwaardige wereld aan. De animaties waren ook minder en de personages niet interessant. Al met al doet dat wel afbreuk aan het geheel. 2,0*.

Ik denk dat ik de films van Diao dan toch niet helemaal kan waarderen. Ook Black Coal, Thin Ice vond ik een vrij kille afstandelijke film die me nooit echt wist te trekken. Die was visueel dan nog erg fijn, ook dat valt in The Wild Goose Lake tegen. Soms nog wel visueel sterke momenten (halverwege in die tent, enkele nachtscènes) maar vaak is het toch saaiheid troef en de locaties zijn ook niet echt prikkelend. Acteerwerk is prima ingetogen maar ook afstandelijk, al kan dat ook door de hele sfeer van de film komen dat het zo overkomt. Heel slecht is het allemaal niet en een enkel moment springt er echt uit qua camerabeweging (direct in het begin met die paraplu) maar echt leuk vond ik dit niet om te kijken. 2,0*.

Weinig stemmen hier, en weinig berichten ook. Opvallend, want m'n 11e Hou alweer maar toch zeker wel één van de fijnere. Een sfeerschets met wat losse scènes aaneen waar ergens wel een rode draad in te vinden is, maar soms had ik ook geen idee waar ik nu precies naar keek. Maar ja, die losse momenten zijn alle zo fijn en kijken zo lekker weg soms dat dat allemaal niet uitmaakt. Vooral alles wat met transport te maken heeft (die trein, dat motorritje, dat rondrijden door de stad bij nacht) is heerlijk dromerig, vooral ook met die bevreemdende soundtrack. Maar ook dat ik met genot een minuut zit te kijken naar iemand die inktvis loopt te wokken of zijn honden loopt te voeren. Dan vindt er een gesprek op de achtergrond plaats maar daarvan kreeg ik eigenlijk niets mee. Het einde zakt dan iets in, mede doordat het inhoudelijk langs niet altijd even sterk wordt gebracht, maar toch zeker 4,0*.

Prima film. Die poster is trouwens verwarrend, je denkt een slechte komedie te gaan zien, maar het is eerder een tragikomedie waarin de humor, als die al aanwezig is, vooral gitzwart is. Prima, want dat drama maakt de film een stuk beter. Mooi inkijkje in het leven van een dienstvrouw. Vooral dat eerste kwartier waarin zij wordt gevolgd, waarin ze hard werkt en waarin haar relatie met de familie direct duidelijk wordt is erg sterk. Denk aan dat moment dat één van de jongens de deur moet sluiten. Dan mag je daar al 20 jaar wonen, je wordt nooit onderdeel van. Ook al ziet zij de familie wél als haar familie. Dat niveau haalt de film het tweede deel niet, het wordt allemaal wat losser dan en hoewel niet slecht, toch wordt het niet zo sterk als in het begin. De keuzes vooral die worden gemaakt vind ik minder gelukkig. Uiteindelijk gaat dit meer de kant van de feel good uit, en dat is jammer. Saavedra schittert wel als ongelukkige dienstmeid. Naturel, volstrekt geloofwaardig en weet haar gevoelens goed over te brengen. Ook de rest van de cast is prima, zelfs de vervelende tienerdochter irriteert niet. Een extra compliment voor Celedón, zo strontvervelend als ze was in Gatos Viejos, zo de rust zelve (en daarmee zo fijn) is ze hier. 3,5*.

Je hebt drie soorten biografische film, ook wel biopics. Ten eerste films waarin keuzes worden gemaakt en slechts een enkel aspect of korte periode wordt gepakt en je de persoon waarom de film draait goed leert kennen. Denk aan Steve Jobs of Lincoln. Vaak levert dat keuzes maken goede films op.
Daarnaast heb je als tweede soort films die wel een groot deel van het leven tonen maar toch nog wel een film zijn, waarin slechts enkele aspecten worden gepakt van iemands persoonlijkheid en de film wordt daaromheen gebouwd. Dit kan goede films opleveren, denk aan The Aviator. En dan is er de laatste variant waar geen keuzes worden gemaakt en de regisseur van alles wil tonen en het liefst alle grote momenten uit iemands leven. Vaak levert dit geen goede film op. Denk aan The Iron Lady, maar ook deze Napoleon heeft er nogal last van.

Goed, deze film hoort 4,5 uur te duren en 2 uur wegsnijden heeft zijn consequenties. Maar ik krijg uiteindelijk wel die bioscoopversie te zien. En ik vraag me af of 4,5 uur genoeg was geweest. Hoogstens was de film minder slecht, een echt goede film zou ik ook dan niet verwachten. Scott wil te veel. Alle grote veldslagen komen zo ongeveer langs. Zijn relatie met zijn vrouw. Zijn relatie met de soldaten. Zijn militaire inzicht. Er zit nul focus in de film en geen van die aspecten komt goed uit de verf. Zo is Napoleon even in Egypte, krijgt bericht over zijn vreemdgaande vrouw en enkele seconden later zit hij daar en het conflict is ogenschijnlijk opgelost. Om door te gaan naar een volgend hoogte- of dieptepunt. Er zit nul gevoel in de film en er komt echt niets tot leven. En die relatie met zijn soldaten komt er helemaal bekaaid van af.

De acteurs kunnen er ook weinig mee en laten weinig indruk achter. Vooral Phoenix overtuigt nergens en ik kijk 2,5 uur naar Phoenix in een zoveelste typetje in plaats van naar Napoleon. Hij mist charisma en is duidelijk miscast. Het perfecte Engels helpt ook niet bepaald en de film voelt daardoor echt gedateerd aan alsof dit ding zo’n spektakelfilm uit de jaren 60 is. De veruit beste scène is de opening, mogelijk omdat daar ook niet gesproken wordt en de cineast in Scott naar boven komt.

Nu is de pacing nog wel oké (die 2,5 uur gaan vrij makkelijk voorbij al valt de film halverwege ook vaak wel stil), de aankleding prima en een enkele scène ziet er wel aardig uit maar ook wat betreft actie valt het allemaal best tegen. Ja, met het geluid in de bios lijkt het nog wat maar wat blijft hier thuis van over? 1,5*.

Zo, eindelijk eens deze gezien. Ik heb zo een boek met 101 viersterrenfilms, en deze Nashville staat daar als 11e beste film aller tijden - een mens kan dan nieuwsgierig geraken. ‘Is dit een goede film?’ is de eerste vraag. Ontegenzeggelijk ja. Is het een leuke film om te kijken? Daarover heb ik mijn twijfels.

Altman heeft dus een zogenaamde mozaïekfilm gemaakt en hoewel er vaker films zijn gemaakt met een ensemblecast, is deze net wat anders. We volgen een aantal personen die niet zozeer met elkaar verbonden zijn dan door het feit ze zich in Nashville bevinden op een tijd dat Altman filmt. De film is dus vooral een portret van Nashville zelf, waarin alle personages hun eigen sores en plotjes hebben, maar die staan altijd in het belang van de algemene sfeer. Dit alles is knap in elkaar gezet door vaak genoeg te wisselen tussen de personen en ook door middel van het thema en de muziek.

Het is verder knap gefilmd. De technische kwaliteit mag dan niet heel hoog zijn, Altman doet er wel veel mee. Het brede bioscoopformaat wordt goed gebruikt met een mooie kadreringen en een sterke mise-en-scène en fijn kleurgebruik. Ook de liedjes zijn fijn en komen altijd net op tijd. Verder zijn camerabewegingen en het opvallende gebruik van de zoomfunctie erg prettig (sowieso ben ik liefhebber van de zoom). Verder is de geluidsmix ook knap gedaan met vaak veel geluiden door elkaar heen (al is het soms wat schel, maar dat is dan weer de technische kwaliteit) en de hele sfeer van Nashville is heerlijk om te zien.

Maar dan het kijkplezier? Dat wordt deels bepaald door bovenstaande, en deels door de vraag of het boeit. En dat doet het gewoon niet genoeg. Na een goede drie kwartier begon de interesse duidelijk te verminderen, en hoewel er genoeg mooie losse scènes zijn, zitten er genoeg saaie stukken tussen. Jammer, want ik had graag weer eens een meesterwerk gezien die me vol boeit. Nu slechts 4,0* en dan ben ik best mild.

Matig. Op zich nog enigszins inhoudelijk interessant door hetgeen Kampusch allemaal beschrijft over haar leven in gevangenschap, maar het voegt weinig toe aan hetgeen inmiddels (en toen in 2010) al bekend was. Wat niet helpt is de gebruikte dub, volledig emotieloos en onnodig, al weet ik niet of dat aan de Netflix-versie ligt. Verder als documentaire wat saai en degelijk in elkaar gezet. 1,5*.

Beetje vlakjes en allemaal net niet. Zoals velen al zeggen een kruising tussen Indiana Jones en Tom Hanks in de Dan Brwn-verfilmingen. Maar die eerste reeks is leuker en met beter geschoten actie, die tweede is net wat boeiender nog. Cage doet zijn best maar is een wat kleurloze hoofdpersoon en is m.i. miscast. De rest van de (toch wel) sterrencast past beter maar krijgt weinig te doen en laat geen indruk achter, Sean Bean allicht nog een klein beetje. De film kent wel een redelijk tempo maar weet eigenlijk nooit echt te boeien, actie is matig in beeld gezet en de hele zoektocht is ook wat mat en onbelangrjk omdat lange tijd niet echt bekend is wat die schat nu is. De film mist een gevoel voor urgentie daardoor. 2,5*.

Het eerste deel was niet heel geweldig, dit vervolg is nog net weer een stapje minder. In wezen is dit dezelfde film als de vorige. Dezelfde personages maar ook wederom een zoektocht op vooral eigen Amerikaanse bodem en gewoon van aanwijzing naar aanwijzing. Maar de plekken die bezocht worden, worden alle ook klein gehouden. Qua sfeer gaat die nooit leven. Zelfs niet bij (Mt Rushmore, itt pakweg zoals dat wel gebeurde bij North by Northwest). Acteurs slaapwandelen door de film en een enkele scène is wel aardig en het geheel is wel weg te kijken, maar er zit ook een hele bak nonsens in die vooral stoort. Deels door de serieuze toon ernaast, deels doordat men echt wel te ver gaat met onzin. 2,0*.

Weer een echte Bergman die barst van de ideeën, maar ik vind film daarvoor niet het beste medium. Boeiend en het tempo is prima, maar ook een volstrekt kille film doordat men nergens het idee geeft te acteren maar vooral ideeën spuit. Dan kunnen sfeer, contrastrijke zwart-witfotografie en een behoorlijke Björnstrand nog zo goed zijn, echt meegaan met de film lukt niet. Een beetje hetzelfde euvel als met Tarkovsky, maar Bergman geeft op de oppervlakte in ieder geval nog een goed te volgen verhaal mee en daardoor verveelt de film ook niet. 3,5*.

Ik herinnerde me flarden van deze film maar ik had hem nooit echt goed of volledig gezien. Nu eindelijk dan toch. Maar ik kon hier niet veel mee. Als ik zo de berichten lees van Basto dan zie ik ook wel wat Stone ermee wilde, maar voor mij werkt het niet. Vooral dat visueel van alles uit de kast wordt getrokken kan iets moois opleveren (ik heb ook wel films van Stone gezien waar dat werkt) maar hier voelt het allemaal zo lukraak en als los zand dat het irriteert en ik de schoonheid van de beelden ook niet meer waardeer. Inhoudelijk nogal simplistisch neergezet (of beter, te cartoonesk en daardoor storend), Harrelson irriteert, Lewis straalt niets uit en Downey Jr. is geen moment geloofwaardig. Dan blijft er heel weinig over. 1,0*.

Een wat mindere van Keaton, vooral door een wat laag tempo en erg flauwe slap-stick soms. Jammer, waar The General perfect was op elk vlak zo ongeveer is dat bij deze minder. Slecht is het niet te noemen, met een aantal aardige scènes en een strak uiterlijk (ziet er minstens 30 jaar jonger uit) en het geheel kijkt redelijk weg, maar de meligheid is te hoog. 3,0*.

What you see is what you get. De titel alleen al is vaan briljante eenvoud, net als de verdere docu met veelal geluidloze - halverwege en aan het eind praten mensen tegen een camera met hetgeen zij meemaakten- registraties van dat wat de Amerikanen aantroffen in de kampen. En dat werkt uitstekend. Beroemd regisseur John Ford vertelt aan het begin dat de beelden volgens hem echt zijn, en dan wordt er per kamp getoond wat men daar aantrof. Dat begint nog vrij kaal, maar na een uur ben je steeds meer die gekte in getrokken als kijker met allerlei soorten gruwel en horror, vooral doordat men alles toont. Van het opgraven van doden, stapels lijken, het met bulldozers begraven vanwege de gezondheidsrisico's, de uitgemergelde en gemartelde lichamen. En vooral wat opvalt is dat men volledig naakt ook voor de camera poseert, alsof men zover ontmenselijkt is dat ook de schaamte voor het naakt is verdwenen. Je vraagt je als kijker ook af hoe men dit heeft kunnen doen. Ik doe ook weleens iets op mijn werk waar ik het principieel niet mee eens ben, maar dat zijn discussies in de marge natuurlijk. Dat is heel wat anders dan deze volstrekt onbegrijpelijke gruwel die mensen is aangedaan. En dit waren nog niet eens de echte vernietigingskampen die verder naar het oosten lagen en door de Russen werden bevrijd. Wat mij betreft zou deze docu ook op elke middelbare school getoond moeten worden. 4,0*.

Bruce Springsteen: iemand die direct in mij opkwam. Niet enkel vanwege de titel die ook zijn album uit '82 draagt, maar vooral vanwege de thema's en de mensen die Payne toont en ook immer door The Boss worden bezongen.

Enfin, Payne gaat terug naar zijn geboortestaat en dit is dus ook een film over terugkijken op het leven, over de vraag of vroeger alles beter was en met een klein beetje hoop de onbestemde toekomst in. We volgen een vader en zoon die meer geleefd worden dan echt leven, hun best doen en verder wel zien. Hele gewone mensen dus. De plot wordt in gang gezet door eigenlijk een MacGuffin, maar is niet zo heel belangrijk. Het is gewoon dat pa en zoon op reis moeten naar Nebraska, naar hun verleden. En daar draait het om, de verhoudingen tussen vroeger en nu en de dromen die vaak niet uitkomen. Een paar mooie stukken zijn bij de krantenmevrouw - oud, nu als arbeider zeer ongewild maar wel met veel kennis en vriendelijk en behulpzaam- en in het restaurant waar moeders toch maar kiest voor de roast beef, waarna zoon de tip van de serveerster (tilapia) neemt. Ondertussen toont Payne ook de immense grootte van de V.S. Je begrijpt ook ineens dat dat soort mensen de kaart van Europa niet kennen en op de Tea Party kunnen stemmen. En zo krijg je als een kijker een heel mooi beeld van de binnenlanden van de States.

Er wordt goed geacteerd. Forte en Dern zijn beide goed op dreef en weten alleen al met hun ogen enorm te leven, maar ook in hun gebaren en hun samenspel zijn ze top. Je voelt wel aankomen waar de film heen kan gaan (wederzijds respect voor elkaar leren te krijgen, je kent het wel) maar Payne doet dat net even iets subtieler en origineler dan dat meestal wordt getoond. En de beide acteurs weten precies hoe ze dat moeten invoelen. Geen preken of huilbuien, maar gewoon een arm om de schouder leggen. Ook de rest van de rollen is uitstekend ingevuld. Verder is de muziek mooi en passend, lekker rustig zoals het hele kabbelende tempo. En de film is mooi geschoten, in contrastrijk zwart-wit waardoor de lijnen van het landschap naar voren komen (en de kaalheid duidelijk wordt) maar ook geeft dit het geheel een nostalgisch gevoel.

Uiteindelijk zeer genoten, ook met de soms snedige humor. Wel duurt de film net iets te lang en is niet elke scène even goed, of elke symboliek even sterk (dat met die Japanse auto's) maar als geheel werkt het wel. 4,0*.

Rare film en sfeertje vind ik niet fijn (hoewel deze op momenten wel goed gemaakt is). Niet spannend, niet leuk en ook niet beklemmend of iets dat ik maar goed vind. Ook het acteerwerk is te overdreven. Visueel probeert de regisseur nog wel wat, maar zowel beeld als muziek lijken uit een brakke slechte serie uit de jaren 80 te komen, eigenlijk ziet de film er lelijk uit. Is er dan niets goed? Nu ja, Dante en Beatriz als namen is aardig, maar toch eerder flauw dan briljant gevonden. En gelukkig duurt deze maar goed 70 minuten. 1,0*.

Je zal me niet snel meer horen zeuren over prefab-scripts zonder enige vorm van originaliteit, daar kijkt men doorgaans dit soort films niet voor. Dat het maakt dat veel scènes die rond die inhoud draaien daardoor nogal saai zijn en de film zo wel erg lang duurt is wel een legitiem argument. De clichés en acteerprestaties op de automaat zal ik dan helemaal maar niet noemen, iedereen is volstrekt inwisselbaar. Enkel Rami Malek (sowieso een prima acteur) brengt nog iets van schwung mee. En dat alles is jammer, want heb je nu wel een interessante inhoud, dan kan je ook vooruit in de scènes waarin auto's niet heel hard vroem! doen.

Die racescènes zijn overigens aardig, waarin vooral een goed gevoel van de snelheden wordt gegeven, maar ook al te vaak is het wel een wat chaotisch geheel en daardoor lang niet altijd opwindend. Dus ook als racefilm werkt het gewoon niet altijd. Blijft wel over dat de film er mooi uitziet, met zeker fijne nachtscènes vol kleurige lampjes en verder mooie plaatjes van het Amerikaanse platteland. Ook één shot van buiten de auto met de bestuurder en passagiersstoel in beeld waarin de camera langzaam naar de bestuurder kruipt is best een fraai shot.

Puur op punten zou de film allicht meer scoren dan de 1,5* die ik geef, maar het zijn vooral de nodeloos lange saaie minuten die me ertoe dwingen.

Ik vond de film ongeloofwaardig en dan op de verkeerde manier waardoor de film me weinig kon boeien. En dan duurt dit ding nog 140 minuten ook. Visueel wel oké, enkele losse scènes werken wel, het einde is wel prima en vooral Kevin Spacey overtuigt in elke scène en weet echt wel indruk achter te laten. Jackson vond ik dan weer wat kleurloos in deze rol. 2,0*.

Aardig filmpje dat net te kort is voor echte diepgang en in het tweede deel net te veel op actie is gericht en vooral te afgeraffeld is, maar verder prima kijkvoer. Leuke personages en zeker tot het moment in de kattenwereld ook met een fijn sfeertje en goede opbouw. Daarna gaat het snel van scène naar scène waar men best de tijd voor had mogen nemen. Net als de kattenwereld zelf die niet heel erg getuigt van veel fantasie. De tekenstijl verder is aardig maar ik ben veel mooier en detailrijker gewend. De stadse achtergronden zijn wel fraai. 3,0*.

Mooie film, vooral het eerste uur. Gewoon een sfeerportret met een registrerende camera waarin een aantal gewone mensen wordt gevolgd met een middenklasse die vaak wordt overgeslagen in films. Maar juist dat vind ik bijzonder en fijn naar te kijken zoals ik ook weleens in Zuid-Amerikaanse producties zie. Soms nog iets te gescript, maar in de basis heel erg gewoon. En daar houd ik van. Fijne sfeer van een naargeestig Rusland waarin mensen alleen met zichzelf bezig zijn.
Als geheel kijkt de film nog steeds fijn weg in een heerlijk kabbelend rustig tempo, enkele mooie seksscènes en ook gewoon mooie fotografie waar van alles te zien is. Zo lopen twee mensen op de voorgrond elkaar lief te hebben, maar kijk ik rustig naar de achtergrond en enkele verlichte koude flatgebouwen in de zachte avondschemering. Ik zat er in ieder geval helemaal in. Na de verdwijning zakt de kracht van de film iets in en komt er te veel plot en wordt dat niveau van het eerste uur niet meer gehaald, al zijn de laatste tien minuten zonder veel tekst dan wel weer uiterst fraai. 4,0*.

p.s. De ondertitelaar liet het altijd bij het officiële Aleksej, terwijl men in de film hem vaak bij zijn koosnaam Aljosja aanriepen. Opvallend.

Abbey Hoes presteerde ooit het onmogelijke door goed en leuk te acteren in een verfilming van het werk van Carry Slee. Dat trekt je aandacht dan absoluut, zeker als ze de Gouden Kalf wint. En dat ze de hele film met zeer donkere geverfde haren rondloopt is helemaal een plus.

Enfin, dit maal wordt aan de coming-of-age dus nog een verlamde vader toegevoegd, en zowaar werkt het. Want enerzijds heb je een meisje dat opgroeit en nog een vader nodig hebt maar ondertussen voor die vader moet zorgen. Is dat heel origineel? Nee, niet per se, maar het wordt wel mooi uitgewerkt zonder overdreven melodramatiek en een fijne luchtigheid. Beste scène van de film die hier ook direct uit volgt is op muziek van The Pixies waarin Nena wordt ontmaagd (?) en haar paps wordt verschoond (met rubberen handschoenen en al) en in bed gestopt. En let vooral erop aan het eind dat zowel pa als vriend een sigaret opsteken. En dan is er nog het spel van Hoes die met enkel blikken al heel veel kan zeggen, haar teksten geloofwaardig uitspreekt en geholpen wordt door soms een sterke regie die precies vat wat moet worden getoond.

Het script is verder aardig met af en toe wat geinige cynische insteken die vooral door Hoes goed worden gebracht. Je merkt wel dat de teksten ook van Esther Gerritsen komen omdat men nogal eens van onderwerp verandert in een gesprek, maar het is gelukkig niet zo ergerlijk als in haar boeken. Verder zijn de beelden aardig met af en toe een mooi langer shot (vooral die twee in de laatste scène) en de muziek is erg lekker. Verder niets bijzonder, maar wel absolute pluspunten. 3,5*

Dit zijn nu eens lastige films om te beoordelen. Zondag al gezien, nu pas de woorden gevonden. Want eerst word je een uur lang helemaal omver geblazen door Refn door sfeer en beeldenpracht. Natuurlijk is er het audiovisuele, met een gruwelijk lekkere score, heerlijke losse scènes en een algehele ijzersterke sfeerimpressie. Zowel spannend als gewoonweg mooi met de beelden soms van een nachtelijk L.A. Daarnaast heeft de film met Fanning echt een fantastische actrice in de hoofdrol, die echt het bleue meisje eerst speelt zonder te over te moeten gaan op overacteren en daarna haar verandering volstrekt geloofwaardig brengt.

Maar ook net zo verdwijnt langzaam die spanningsboog ineens die er altijd was, wordt het geheel wat abstracter ook. Natuurlijk, die hele set-up heeft een pay off nodig, maar toch is die een stuk minder dan het eerste uur. Is dat allemaal slecht? Nee. En het blijft interessant en intrigerend. Alleen gewoon een paar niveaus lager. Ook die sfeer van L.A. komt niet meer terug, de lekkere harde synths verdwijnen en ik weet ook niet helemaal wat ik met het einde moet. Een tweede kijkbeurt kan dat veranderen natuurlijk, maar bij de eerste ga je toch met een gemengd gevoel weg dat ook niet helemaal te plaatsen is. 4,0*.

Een vrij simpel verhaal, allicht ook net te simpel om constant te boeien (de personages deden me sowieso weinig, ook wel door het theatrale acteerwerk) maar gelukkig duurt de film ook niet te lang. Inhoudelijk wel boeiend genoeg op momenten, vooral als de regie komt bovendrijven. Bijvoorbeeld als men via de radio allerlei jubelende kreten hoort over hun werk en ze als helden worden vereerd maar ondertussen vlucht men voor het vuur en lijkt alles verloren. Een erg sterk contrast.

Visueel echter geweldig, van het ene mooie shot naar het andere. Ik klaag weleens over het krappe formaat dat men tegenwoordig vaker gebruikt, vaak om een beklemmende idee te geven. Maar vroeger was dit de standaard en wist men toch ruimte te creëren in een krap formaat en dat oogt dan geweldig. Dit wordt echt een opsomming van shots eigenlijk. Hoogtepunten zijn onder meer dat shot van onderen als een van de mannen met ontbloot bovenlijf in de grond gaat hakken (echt een heel klassiek beeld en de ode aan de arbeider haast) of de shots van de rivier met ijs of het vuur en vooral de rook waardoor het zwart-wit enorm contrastrijk wordt.

Tegen het einde nog het mooiste shot met een soort kruising tussen een zwart-witte Monet en Rothko met alleen de grijze voorgrond, de horizon en de mistige lucht met een zon compleet in het midden, volledig symmetrisch dus, en een figuur die langs die horizon loopt. Schitterend. Naar boven afgerond 4,0*

Ik ben het met heel veel commentaren hierboven eens. De film an sich is interessant, soms mooi dromerig en heerlijk gemonteerd, het spel is prima (vooral Bernal is fantastisch en grappig) en de hele film is best bijzonder met zijn plot, ideeën, beelden. Maar ook is het soms afstandelijk en vind ik de voice-over soms vervelend. Met die beelden erbij lijkt het op recenter werk van Malick, maar het is net zo oninteressant dan om naar te kijken, die losse beelden en ideeën. Er zit nauwelijks vooruitgang in de film en hetgeen wel getoond werd vond ik ook weinig zeggingskracht hebben. Tegen het einde komt er meer plot in en wordt het allemaal nog wel wat vermakelijker en zeker de beelden in de sneeuw zijn prachtig, alsook het best mooi einde. Maar Jackie was een pak boeiender. En die projecties bij de auto's (ongetwijfeld wel zo bedoeld) vond ik echt afbreuk doen aan de look. 2,5*.

Best een fijn filmpje. Als geheel weet het goed de huidige tijdsgeest te pakken, en hoewel de achterliggende thema's niet per se vernieuwend zijn (om over de ontwikkeling van muurbloempje Emma Roberts die zich eens laat gaan maar te zwijgen), het is allemaal wel goed uitgewerkt. Zeker het eerste uur waarin alles nog redelijk geloofwaardig blijft is dit gewoon prima vermaak met zeker een sterke Roberts die vooral op dreef is als verlegen meisje. Verder ziet het er allemaal verrukkelijk uit met New York bij nacht en de vele gekleurde lampjes, met af en toe echt een hoogtepunt zoals die helverlichte ingang naar de tattooshop. Ook goede passende muziek, soms iets teveel schreeuwerige tienerpop (hoewel dit allemaal veel te spannend is voor een Q Music, dus opzich best goed te pruimen) maar af en toe ook gewoon hel erg lekkere nummers (C.R.E.A.M.!). En daarnaast is de score ook heel prettig subtiel soms.

Dan vergeet ik verder maar de laatste 20 minuten als de film inhoudelijk uit de bocht vliegt en daarmee echt afbreuk doet aan dat hele stuk ervoor als de film nog net wel binnen de geloofwaardigheid blijft. En dat moralistische geneuzel had ook niet gehoeven. 3,5*.