Meningen

Aardige rampenfilm. Er wordt niet veel tijd besteed aan de opbouw. Deels is dat oké, omdat het vaak overbodige ballast is. Omgekeerd was dit wel heel simpel uitgewerkt en het centrale koppel waar het persoonlijke verhaal om draait wist mij maar matig te raken. Boeiender en beter vond ik het verhaal uit de operatiekamer, waar mensen heldere goede beslissingen nemen, dat is ook wel eens fijn om te zien. De effecten zijn uitstekend en uiteindelijk vermaakt de film voldoende. 3,0*.

Tegenvaller. Sowieso brengt de film weinig nieuws onder de zon en verschaft hij geen nieuwe inzichten. Je kijkt dus naar een typisch doorsnee filmpje dat enkele jong-adolescenten pakt die het moeilijk hebben met het leven. Zo ook protagonist Casper. En het zijn sowieso al types - met slechte kapsel en een wansmaak voor kleding- waar ik weinig sympathie voor kan opbrengen. Wat dat betreft speelt Giese die rol prima, al zou zelfs het meest onsympathieke personage met een goed acteur enig meeleven opwekken (ik denk dan al even aan Daniel Plainview); dat doet Casper niet. Het is ook dat de rol wellicht een wat vlak personage is, zoals we al vaker hebben gezien en waar weinig mee gedaan kán worden.

Blijven over enkele aardig geschoten scènes (al is de fotografie nergens bijzonder te noemen) en een geheel dat redelijk wegkijkt, maar ja, dan kan ik net zo goed 24Kitchen opzetten, dan leer ik nog wat bij ook. 1,5*.

Met al m'n herzieningen van m'n topfilms kan het soms weleens zijn dat een film flink zakt, zoals ook deze. Deze zag ik zo'n 10 jaar terug, en in die tijd is m'n smaak wel wat veranderd en heb ik ook niet de drang zo'n film per se dat vijfsterrenmeesterwerk te vinden. Inmiddels vind ik deze film op sommige fronten wat verouderd, vooral het spel en inmiddels ben je heel wat meer gewend als moderne kijker. Ook Grant, hoe charmant ook, is eigenlijk al te oud.

Maar goed, blijft wel dat dit een hele fijne film is om te zien, de eerste James Bond bijna en de eerste actieprent met een verhaal dat er niet toe doet maar van losse grootse scènes aan elkaar hangt. En die losse delen werken alle wonderbaarlijk goed. Of het nu die geweldige opening credits zijn, of dat gedoe met dat vliegtuigje, of die fijne momenten in de trein, of aan het eind tussen de grote uitgehouwen gezichten, dat zijn momenten die ertoe doen. Ik kan ook niet zoveel slechts vinden over deze film, alleen is het geen film die zo fijn is als Rear Window, bijzonder is als Vertigo, echt heel bijzondere beelden kent, of zo groots en meeslepend als latere actiefilms. Daarom verlaagd van de volle score naar 4,0*.

The VVitch vond ik een vreselijk saaie drol en The Lighthouse heb ik niet gezien maar trekt me ook niet echt. Niettemin, met alle lovende kritieken toch maar erop gegokt om deze mee te pakken in de bios. Het werd geen succes.

De plot is enorm simpel maar Eggers trekt er toch ruim 2 uur voor uit. Soms kan dat prima, denk aan Leones westerns die niet heel veel moeilijkere plots hebben. Alleen het verschil is dat Leone weet hoe hij spankracht houdt en Eggers weet dat niet. Ook de acteurs weten geen raad met hun rol. Alexander Skarsgård is vrij kleurloos en weet geen moment te boeien, laat staan de film te dragen. Wat Kidman doet is me een raadsel, Taylor-Joy loopt met een raar accent rond waar ze zich niet prettig bij voelt en de rest heeft te kleine rollen om er iets van te maken.

Visueel ook enorm teleurstellend (net als The VVitch trouwens). Veel grijs en Eggers weet mooie landschappen gewoon saai in beeld te krijgen. Geen één shot waarbij ik dacht: zo, dat is knap gedaan. Of: dat is mooi in beeld gezet. Ook veel scènes in het donker bij het licht van vuur, allemaal eentonig en er wordt niets bijzonders mee gedaan. En de sfeer is zo enorm serieus dat het bijna lachwekkend wordt. Vooral kleine dingen gaan dan storen. Hoe de jonge prins kan ontsnappen bijvoorbeeld. Vol in beeld voor de aanvallers weet hij weg te lopen. Is er dan niemand die even achter hem aangaat? De koning was al neer immers. Maar ook die droomsequenties tussendoor passen totaal niet bij dat rauwe realistische karakter van de rest.
Als bioscoopervaring met enkele harde goede actiescènes en vooral de pompende muziek kan dit af en toe nog wel tellen, maar ik denk als ik dit thuis had bekeken was ook dat effect van de muziek volledig afwezig.

De actie is vrij kleinschalig, de omgevingen kaal en zoveel sets en decors zitten er niet in. Hoe dit ding ooit 90 miljoen heeft moeten kosten is een raadsel. Allicht 50 miljoen voor enkele grote namen op de poster, maar geen van allen weet echt indruk te maken. Dan blijft er weinig over. 1,5*.

Tegenvaller. Het boek vond ik op momenten fantastisch. Niet alleen was het een liefdesverhaal, maar ook een inkijkje in het studentenleven van Tokio in de jaren 60 en het relaas van een man die met enige nostalgie terugkijkt naar die tijd. Daar komt de titel ook vandaan, bij het horen van Norwegian Wood moet hij altijd terugdenken aan die tijd. Maar die hele dimensie wordt in deze lineaire film teniet gedaan. En dat is vooral jammer, omdat de rijkdom van dat boek zo niet naar voren komt. Nochtans had dat prima op film gezet kunnen worden, dus de vraag is vooral waarom er niet voor gekozen is.

Nu zou dat niet uitmaken als daarmee dat deel dat men kiest (de liefdesrelatie) erg sterk is, alleen is dat het niet altijd. Het was soms wel een erg duf geheel. Daarnaast leek de regisseur steeds de verkeerde zaken te rekken. Hetgeen enige context of uitkwerking nodig had bleef oppervlakkig, hetgeen heel kort kon duurde maar en duurde maar. Nu moet ik ook zeggen dat grote delen die ik in het boek minder boeiend vond juist in de film veelal naar voren komen. Alleen had je daar de rest erbij, dat mis je nu. En juist die context van plaats en tijd maakte die centrale relatie veel sterker. Buiten dat wordt het allemaal zo halfbakken gebracht dat men het beter niet had kunnen doen. Die kamergenoot van Watanabe komt en gaat af en toe, maar daar blijft het bij. Sterker, men had de film net zo goed naar het heden kunnen verplaatsen.

Enfin, het eerste uur vermaakt de film nog zeker en het ziet er allemaal prachtig uit. Ook zitten er enkele mooie visuele vondsten in. Alleen al dat shot door die lamellen (?) heen die weerspiegelen. Daarnaast kent de film enkele prachtige losse momenten. Alleen al die uiterst sneue zelfmoord in de auto is eigenlijk als scène heel sterk. Ook is het mooi ingehouden acteerwerk erg fijn, al is er tussen Kikuchi en Matsuyama weinig chemie. 2,5*.

Idee is aardig, maar de uitwerking gaat er veel te ver over. Ik denk dat de film beter was, als film zijnde en met haar boodschap, als het er niet zo dik op lag. Als Dallas Howard niet met een veel te grote lach rondliep omdat zoiets haar nu eenmaal helpt. Nee, beter was geweest haar gewoon als een goed burger te laten zijn die af en toe wat woede moet inslikken om niet in waarde te dalen. Dan had je waarschijnlijk een scherpere satire gehad. Nu gaat het er zover over dat de film eerder sec als symboliek moet worden gezien en ver van het realisme blijft waardoor het aan kracht inboet. De film is natuurlijk symbolisch bedoeld, maar dat zie ik liever als extra laagje onder en realistische vertelling. Jammer eigenlijk, want production design (een soort moderne versie uit de blije aangeveegde suburbs van Edward Scissorhands) is best aardig en film kijkt nog wel redelijk weg. 2,0*.

Het zal niet snel iets worden tussen mij en Robert Eggers. Zijn vierde film en dit is zowaar zijn beste, dat zegt veel. Hij ligt me niet. Ik lees hier veel over het visuele maar dat is toch allemaal niet zo bijzonder? Alles in vrijwel grijstinten waar alle kleur uit is getrokken, veel donkere scènes die visueel niet boeien (in die herberg lijkt het vooral allemaal stoffig te zijn) en eigenlijk geen enkel shot dat de moeite waard is. Natuurlijk weet hij wel een zekere sfeer te creëren maar echt wild word ik er niet van. Zeker het eerste uur vond ik weinig interessant al was de pacing nog best oké en keek de film als geheel nog wel we - echt saai werd het dan nergens. En eens als Dafoe zijn intrede doet gaat de film een beetje leven. Maar verder loopt iedereen vrij kleurloos rond en Skarsgård denkt een soort Darth Vader te zijn met een wel heel raar accent waardoor hij nooit eng wordt, eerder lachwekkend. 2,0*.

p.s. Ik vond Lily-Rose Depp enorm lijken qua uiterlijk op Emma Stone in Poor Things, hadden meer mensen dat?

Met de film van Eggers in de bios nu ook maar eens deze oerversie uit het stille tijdperk gezien. Voor de kijker anno 2025 heeft deze film wel de gebreken die een stille film heeft met vooral grootste gebaren en theatraal acteerwerk. Er zijn wel zulke films die me zeer smaken (zie mijn avatar) maar meestal zijn het geen films die me echt meeslepen door het gebrek aan geluid en alle gebreken die dit medium meebrengen. Dat had deze film ook. Ondanks zekere kwaliteiten loet de film me verder behoorlijk koud. Deze film kijkt wel aardig weg. Af en toe mooi spel met schaduwen (al had het nog veel gestileerder gemogen) en het tempo is ook wel redelijk. 3,0*.

De beweegredenen vallen te waarderen, de docu zelf is een stuk minder, vooral omdat die blijft hangen in wat amateurpsychologie. We krijgen enkele tieners die hun verhaal over depressies vertellen. Dat is redelijk informatief en geeft een beetje inzicht, maar verder wordt het grotere plaatje vergeten. Er wordt gezegd dat de huidige maatschappij leidt tot meer depressies en zelfmoord, maar of dat zo is wordt verder niet onderbouwd. Om over de redenen daarvan verder maar te zwijgen. De tieners vertellen wel één en ander, maar of dat nu aan de huidige prestatiedruk ligt, dat vroeg ik me bij de meeste af. Van één was haar vader overleden, een ander had moeite met zijn coming out. Erg natuurlijk, maar het onderbouwt je stelling niet echt. En zo blijven het veelal wat saai gefilmde persoonlijke verhalen. En persoonlijke verhalen interesseren mij niet heel erg. 1,5*.

Matig. De film wordt nergens verrassend (nou oké, dat eind dan een klein beetje), nergens is het bijzonder, nergens echt goed. Het is allemaal niet per se zo slecht, maar wel zo braaf, voorspelbaar en saai in elkaar gezet dat de aandacht snel verglijdt. De personages zijn ook niet heel fantastisch, er wordt maar matig geacteerd, chemie is er niet en als het einde mij helemaal niets doet, dan zegt dat genoeg. Zelfs de meest banale romcom doet dat nog wel eens, deze niet.

Nee, er is maar één reden de film te kijken en dat is de verschijning Karen Gillan: leuk snoetje, lieve lach, mooie pony en altijd die glas op haar prachtig rode haar. Dan nog 1,5*.

Nu eindelijk ook eens gezien. Tja, wat kan ik ervan zeggen? De film heeft zeker zijn sterke kanten, maar wist me ook maar matig te boeien. Het is dat het de film er niet naar was, maar ergens dacht ik nog: die ouwe man, is dat niet eigenlijk die man die ze toch niet wilde en die een verhaal vertelt steeds aan zijn dementerende vrouw waarin voor haar wel een gelukkige uitkomst ligt? Als een soort liefde? Volgens mij kan het wel, maar als gezegd, dat is er de film niet naar. Acteurs doen verder hun ding maar heel bijzonder vond ik het niet. Visueel vaak wel mooi, zoals die tocht tussen al die watervogels is erg fijn. 2,5*.

Film met veel goede punten maar die soms wat rommelig is. In alles. Ook visueel bijvoorbeeld met soms heel fijne warmgele momenten met de camera dicht op de huid en dan weer blauwige koude afstandelijke beelden. De mooiste beelden zijn die bij dat bankje met flink gebruik van zoom waar de achtergrond enorm mee naar voren wordt getrokken. Maar al die beelden samen leken niet echt bij elkaar te passen en wat willekeurig gebruikt te worden. En zo is de hele film. Drama maar toch net niet, luchtig maar toch net niet, uit het leven gegrepen maar toch net te veel gescript. Degelijk maar niet heel boeiend. Het einde als Dench weer een nieuw 'slachtoffer' vindt is wel sterk als afsluiter. 3,0*.

Mooie film is een fijn ritme geschoten, fraaie plaatjes van al even schitterende desolate omgevingen en twee prima acteurs die mooi subtiel staan te spelen. Een klein verhaal maar wel heel invoelbaar. Het laatste halfuur echter gaat de film een afslag in die ik minder kan pruimen. Dat hele bezoek aan Amsterdam ineens is me ook een volstrekt raadsel wat dat daar deed. Of überhaupt dat het een flashback of iets dergelijks was? Maar hoe dan ook een dikke voldoende. 3,5*.

Men spreekt wel eens denigrerend over Hollywood-vermaak als iets wat inferieur is, mijzelf inclusief, maar elke keer als ik een Hitchcock zie denk ik hetzelfde: popcornvermaak.

Zo ook deze Notorious. Op momenten wordt het spannend, maar een echte thriller is het niet. En ook op psychodramatisch vlak schiet deze film duidelijk te kort - de film is met 100 minuten te kort om de driehoeksverhouding Grant-Bergman-Rains uit te werken en dat wreekt zich wel omdat het zo een net iets te lichte prent wordt. Maar als geheel is het wel een bijzonder vermakelijke prent die nooit verveelt, zeer onderhoudend is en vooral fantastisch camerawerk kent. Om met dat laatste te beginnen zou het een opsomming worden van shots, maar wat vooral opvalt zijn de kleine nuances. Het is niet enkel dat shot door de hele salon richting het sleuteltje in de hand van Bergman, of Cary Grant op de kop bezien vanuit Bergman, maar even zo vaak subtiele bewegingen met de camera. Ik denk aan een scène aan tafel met Grant op de achtergrond die staat en Bergman op de voorgrond die zit. Zij staat op, wordt net iets te groot voor het beeld waardoor Hitch de camera iets naar achteren brengt om haar volledig in beeld te krijgen, maar direct loopt ze weg van de camera waardoor er weer ruimte is en de camera glijdt met haar mee naar voren. Ik weet niet, maar ik vind dat echt heerlijk camerawerk. En zo gaat dat de hele film door. En vooral ook wat Hitch wil zeggen met zijn camera. Als hij dat ding ergens op richt dan weet je: hier is iets mee. Zonder veel tekst (al zijn de teksten prima) kan Hitch zijn verhaal vertellen. Verder is ook het acteerwerk sterk, zonder die overdreven melodramatiek (op momentjes na) die gebruikelijk was in die tijd, maar ingetogen emoties zonder grootse gebaren. Heel fijn.

Maar goed, zoals gezegd, is de film niet perfect. De relatie tussen Grant en Bergman wordt in het begin nogal afgeraffeld waardoor dit nooit gaat leven. En aangezien dat nu net van belang is voor de rest van de film mis je eigenlijk dat hele punt doorheen de hele prent. Daar kan de aimabele Rains niets aan veranderen. Eigenlijk is dit wel een fout van regie en scenario, en als je slechts 100 minuten film hebt die voorbij vliegen, dan had je er makkelijk een halfuur bij kunnen plakken zonder tempo te verliezen (Hitch weet echt wel hoe lang een scène mag duren) met extra materiaal om de personages en hun relaties uit te werken. Dan had je een meesterwerk gehad (ik denk al snel aan iets als La Notte), nu heb je uitstekend vermaak. 4,0*.

De film werd voor mij minder en minder, maar begon ook al niet sterk. Erg rommelig hoe scènes achter elkaar waren geplakt. Uiteindelijk is dit daarmee een film van enkele (heel) mooie losse momenten, maar te weinig op de hele speelduur en het maakt het als geheel ook niet tot een pakkende film. Het theatrale acteerwerk helpt ook niet mee. De plaatjes zijn verder wel mooi, maar de film zelf kon me eigenlijk nergens interesseren, 2,5*.

Bij de Concerto in Amsterdam zag ik deze film tijden terug staan voor meer dan € 25 euro. Maar voor een film waarvan ik niet wist wat ik ervan zou vinden vond ik dat bedrag net iets te gortig. Twee weken terug, vele maanden later, zag ik diezelfde staan in een collectie van 2 voor € 10. Dat is dan weer het andere uiterste maar wel heb ik hem gelijk besteld. Conclusie: die € 25 was het volledig waard geweest, ik had dus al veel eerder kunnen genieten van dit meesterwerk.

Wat me vooral bevalt, is de nuance in de film en het volstrekte naturelle karakter. De twee protagonisten zijn geen mensen die elkaar haten of ruzie hebben, het zijn vooral twee mensen die langzaamaan langs elkaar heen zijn gaan leven, waarbij er ergens nog wel liefde is te bespeuren (vooral te zien in de oude jeugdbuurt, als ze even handjes bij elkaar hebben) maar waar alle spanning wel eruit is. Is dat erg? Niet per se, ik denk zelfs dat dat een natuurlijk proces is; de mens is immers serieel monogaam. De vraag is vooral, wat doe je ermee? In wezen stelde ook Kubrick deze vraag in zijn Eyes Wide Shut, maar waar Kubrick een duidelijk antwoord gaf, laat Antonioni dat aan de kijker, al haal ik wel dezelfde conclusie als Kubrick eruit. De mens is namelijk ook een gewoontedier.

Dat hele verhaal over een jeugd die verdwijnt, over een midlifecrisis toch wel, over het langzaamaan verkillen van de emotie wordt ook mooi ondersteund door de beelden van een modern Milaan met veel strakke betonbouw waarin het aan de oppervlakte weliswaar kil lijkt, maar waar misschien als je beter kijkt toch nog wel wat te vinden is. Dat shot tijdens de openingscredits dat afdaalt richting straat toont dat eigenlijk al. Overigens is dit voor mij ook breder te trekken waarin Italië (alsook Europa) steeds moderner wordt. Deze film is slechts 14 jaar na Ladri di Biciclette gefilmd en leg eens de beide films naast elkaar en je hebt een wereld van verschil waarin men wel rijker is geworden in geld, maar ook in leven? Films als Fight Club kwamen 35 jaar later nog eens met dezelfde thema’s: Antonioni was zijn tijd dus ver vooruit.

Maar goed, naast dat de cinematografie de inhoud ondersteunt, zoals het eigenlijk hoort, zitten er ook constant gewoon bloedmooie beelden tussen; het zou een opsomming gaan worden, ik volsta met enkele. Denk aan de openingsgeneriek, denk aan de scènes met regen in de donkere wereld die een sprookjesachtige sfeer geven, denk aan alle retestrakke kadreringen waarin je echt merkt dat de camera niet ergens lukraak wordt neergezet of dat ene shot tegen een witte muur met slechts één persoon even daarvoor in beeld of denk aan het spel met schaduwen waarvan ook vele voorbeelden zijn; het is allemaal even mooi. Zou je de sommige beelden op foto afdrukken, dan kan je er een galerij in een museum mee kunnen vullen.

Ook wordt de regisseur geholpen door twee acteurs die weten wat ze hiermee aanmoeten. Ze blijven rustig zonder moeilijke melodramatiek of geschreeuw maar mooi met ingetogen emoties en een onderling spel dat veel zegt. Let steeds erop hoe Moreau en Mastroianni met elkaar omgaan, soms ineens hand in hand, maar ook vaak uit elkaar staande, in bijvoorbeeld het ziekenhuis of even later daarbuiten waar meneer niet weet hoe te reageren op zijn vrouw die even wat emotie toont. Dit zijn geen acteurs, dit zijn geen personages, dit zijn echte mensen. Daarnaast heeft de film een heerlijk tempo waarin geen seconde te veel zit en geen saai moment en zijn vooral de scènes met mevrouw Moreau door de straten dwalend van een bepaalde dromerige schoonheid die heerlijk voortkabbelen maar toch een bepaalde spanning herbergen. Ook waarschijnlijk door het absolute gebrek aan muziek het eerste deel van de film.

Sommigen roepen dat dit een kille film is, ik vond het juist een diepmenselijke film die me volledig greep. 5,0* en een plek in mijn top 10.

Toch een wat mager beestje. De film wekt sympathie op, maar kan uiteindelijk niet verhullen dat daaronder weinig bijzonders zit. Met uiteraard zo rond 2/3 van de film de terugslag waar men uit elkaar gaat en aan het eind is weer alles goed, die opbouw heb ik nu wel een keer gezien. En dan is de film te gewoontjes geschoten om me er niet aan te storen. En duurt de film ook te lang omdat er niets verrassends in zit. De locaties zijn nog wel aardig en kennen redelijk wat sfeer. Roberts is prima als versie van zichzelf en Grant is charmant. Ifans vind ik wel echt vervelend in een rol die er te dik op ligt, dan zijn die vrienden en familie toch een stuk leuker. 2,5*.

Film die best lekker wegkijkt (zoals elke Ozon wel) met een fantastische Demoustier die elke emotie prachtig in haar gezicht toont. Duris is ook niet slecht, maar daar werd ik toch wat ongemakkelijk van. Verder een klein beetje ongeloofwaardig verhaal dat zeker een veel ander einde had verdiend, hier kon ik echt helemaal niets mee en dat kost punten. Wel fijn is de relatie tussen Demoustier en haar man zo is zonder melodramatiek, jaloezie en geschreeuw zoals je zo vaak ziet in films. 3,0*.

Erg leuk om te zien. Gefilmd in de stijl uit die plaats en periode. Dat is een gimmick natuurlijk maar hij werkt wel, al mist Linklater een beetje eigen smoel hierin. Maar dat laatste wordt ruimschoots goedgemaakt door sfeer, het boeiende inkijkje in het maken van À Bout de Souffle en vooral het enorme plezier dat film en acteurs uitstralen. Dat maakt dat je de film wil zien en hem met plezier ook eenvoudig uitkijkt. 4,0*.

Ontgroeningen, het is iets dat ik nooit begrepen heb. Waarom zou je dat willen. Maar goed, daar kies je meestal ook zelf voor door bij een bepaalde club te gaan.

In dit geval gebeurt het in een huis op de universiteitscampus, geen idee in hoeverre dat ook echt gebeurt maar met wat research lijkt dit wel te kunnen kloppen. Niettemin was dit wel het minste onderdeel van de film, vooral door het matige acteerwerk en wat goedkope look van de film. Ook ging mijn sympathie nogal eens weg van de hoofdpersoon, omdat ik enerzijds hem wel begrijp in zijn verzet maar anderzijds zeker in het begin het allemaal wel meeviel. Doe dan gewoon lekker mee denk ik dan, dan ben je ervan af. Je gaat toch ook niet helemaal blind naar zo'n school en binnen de context van de film wordt het in ieder geval gebracht dat dit kenbaar en vrij gebruikelijk is.

Veel leuker is de centrale liefde die heel oprecht aanvoelde met fijne herkenbare momenten zoals wachten op en blij worden van berichtjes via Whatsapp. De twee hebben ook echt wel een zekere chemie. Het einde was absurd, maar op zekere manier ook wel bevredigend. 2,5*

Volgens mij kan de Italiaanse volksaard uitstekend met twee woorden worden beschreven: tragiek en theater. Geen wonder dat de Opera, de kunstvorm bij uitstek met die twee pijlers, juist uit Italië komt. Bertolucci kon niet achterblijven en maakte zijn opera over het Italië begin vorige eeuw, maar wel op celluloid en zonder zang. En heel typisch, het verhaal begint op Verdi’s sterfdag. Maar tragiek en theater kent deze Novecento te over.

Bertolucci filmt het verhaal over de opkomst van communisme, de opkomst én ondergang van fascisme en het einde van het oude Europa. Dat doet hij middels de levens van twee vrienden, een boer en een landbezitter, die op dezelfde dag worden geboren. Elk gaat zijn eigen kant uit dit leven maar steeds komen ze elkaar weer tegen. De vraag is: wat overwint?

De periode die de film toont is bijzonder interessant, het is immers het einde van het oude Europa en de opkomst van de burger. Ook grote schrijvers als Proust, Zweig en Maraí hebben dit beschreven in hun werken. De Italiaanse titel is wat dat betreft zoveel beter dan (overigens foutieve) 1900. In Italië gebeurt dit door de twee stromen van communisten en fascisten. Bertolucci zelf is communist, dus ook een leek in de geschiedenis weet wel hoe het afloopt dan, maar ook de film zelf toont wel waar zijn sympathie ligt. We krijgen eerst de onderdrukte boerenbevolking – een vrolijk levendig zooitje- te zien en dan pas ideeën over communisme. Maar het is duidelijk, de boeren waren zielig en het communisme zou hen redden (in The Last Emperor gaat hij nog verder en zegt dat communisme ook gelukkig maakt). De fascisten in hun zielige zwarte hemdjes worden sowieso als bullebakken neergezet– je krijgt het idee dat dat soort vroeger als kind altijd als laatste werd gekozen met gym na het poten en dat later probeert recht te zetten; tegenwoordig gaan zij voor organisaties als Stap en Stivoro werken of luisteren naar de naam Tim Kuik. Maar goed, een hekel krijg je er wel aan. Wat dat betreft is de film als politiek pamflet uitstekend geslaagd.

De hele sfeer is geweldig en de opbouw is prima. [spoiler[Zo zien we ook twee mensen achtervolgd worden en je denkt: die zijn zielig. Dan begint eigenlijk pas de film en aan het eind met nogmaals deze scène en de vraag is aan de kijker of zijn gedachten daarover anders zijn. Ook het gebruik van seizoenen is mooi. Sowieso volgt het de periode van de boeren die begint in de zomer waar alles nog pais en vree is en eindigt in de lente van het communisme (symbolisch - Aronofsky deed iets soortgelijks in zijn Requiem) maar ook het kleurgebruik werkt zo mee aan de algehele teneur van de film. Schitterend gedaan!

Dat neemt niet weg dat de film op best wat punten nog tekort schiet. Hoewel de opbouw mooie lang duurt, gaat de film daarna bijzonder snel. De vriendschap tussen DeNiro en Depardieu wordt nauwelijks uitgewerkt (wel bij de kindacteurs) en ook de omslag van Depardieu gaat soms te snel. Daarnaast had de opkomst van het fascisme wat duidelijker gemogen. Communisten waren altijd met meer, maar hoe kan het dan dat dat kleine groepje zwarthemden ineens zoveel macht heeft? Dan heb je 317 minuten ter beschikking en nog toon je te weinig als filmmaker.

Audiovisueel is de film dan weer een plaatje. De muziek van Morricone is passend en melodramatisch, zonder pompeus te worden zoals zo vaak. In plaats daarvan geeft het de juiste sfeer en toon aan de beelden. Beelden, die soms werkelijk schitterend staan. Mooi camerawerk, prachtige stills, schitterende overgangen, fijn kleurgebruik dat de seizoenen uitstekend toont maar ook het rode van het communisme sterk naar voren haalt, en ook een heerlijk beeld van het boerenleven geeft.

Het acteerwerk is dan weer lastiger te beoordelen. Dat ligt deels aan de dub – een keuze van de makers, weliswaar uit commercieel oogpunt waarschijnlijk, maar een keuze- die én slecht wordt geacteerd én soms totaal niet bij de beelden lijkt te passen, en deels aan de acteurs. DeNiro doet veel met zijn mimiek en gezicht en verraadt een eenzaamheid en melancholiek die je zelden ziet, en samen met dat lachje is dit echt een prachtpersonage. Depardieu (grappig dat juist hij communist is in de film) is dan weer veel minder met alleen een vriendelijke lach en vooral de sympathie van zijn personage. Maar echte uitdieping krijgen we niet van hem. Verder zijn de overige acteurs wisselend, met Sutherland die teveel overacteert (maar dit past ergens wel) en Sanda als echt dieptepunt, al is het dan wel weer een mooie vrouw.

Al met al is de film echt niet perfect met best een aantal kritiekpunten. Maar ook heb ik 317 minuten vrijwel aaneengesloten geboeid zitten kijken zonder een moment van verveling. Wellicht zegt dat genoeg. 4,5*.

Mooie film. Niets bijzonders eigenlijk, maar wel oprecht en heel fijn klein gehouden. Het enige grootse zijn de weidse, haast desolate, landschappen die goed tot hun recht komen in het extreem brede formaat (2,70:1 toch minstens) en waar de regisseur ook altijd een goed standpunt kiest. Verder twee lieve mensen die we een tijdje volgen, beide mooi ingetogen neergezet. Geen film die ik een tweede maal hoef te zien maar voor één maal prima. 3,5*.

Lekker lomp en daardoor zeker vermakelijk. Prima tempo, fijne actie, enkele prettige gore in beeld (die gebroken pols). De hoofdpersoon overtuigde me dan weer niet volledig, ik geloofde hem niet echt. Dan waren de andere acteurs beter. De twist halverwege zag ik niet aankomen maar werkte prima omdat het verhaal daardoor een andere wending neemt en de film daardoor zich blijft ontwikkelen. 3,5*.

Blijkbaar had ik het tweede deel al wel gezien maar daar was weinig van blijven hangen dan (en blijkbaar vond ik dat een draak). Nu ja, deze film is flitsend en al maar wel op een vervelende manier, personages waar ik geen binding mee kreeg (hun hele beweegredenen niet maar ook zijn ze alle net the hip en net te overdreven om te overtuigen) en een weinig geloofwaardig geheel maken dat de film me niet echt smaakte. En ja, dan de twist op het einde. Zie je die aankomen? Nee. Maar verrast de twist? Ook niet, vooral omdat je wel weet dat er bij zulke films altijd een twist komt. Het tempo is wel redelijk en er zit ook een zeker plezier in de lijst met bekende acteurs, maar dat is het dan ook. Te weinig om me echt vermaakt te voelen. 1,5*.

Matig. Ik kende de eerste film niet, maar dit was gewoon niks. Sowieso is magie op film minder magisch. het mooie van illusionisten is dat het voor je neus gebeurt, maar op de film verdwijnt dat. Sterker, je weet dat met montage en computereffecten de illusie gemaakt kan worden. En dan geloof je het niet meer. Verder een nogal chaotisch verhaal, vervelende personages op een sterke Harrelson na en de film sleepte zich naar het eind. Eigenlijk kon helemaal niks mij boeien. 1,0*.

Beide vorige films vond ik niet bepaald geweldig. Vooral irritant en niet geloofwaardig. Maar het was vandaag wel zo'n treurig grijze dag, een lange wandeling had ik al gedaan buiten en geen sport of wat dan ook op tv. Toch maar naar de bios omdat ik daar best lekker zit zo in het donker zonder veel prikkels en dit ding was het enige dat draaide en ik nog niet had gezien (of het werd een Sinterklaas-film en daar had ik zeker geen zin in).

Nou moet ik zeggen: geweldige cinema is dit niet maar lange tijd was de film nog wel oké. Pike vind ik een fijne actrice en ze past hier goed als boosaardige zakenvrouw en schurk van dienst en ook de rest van de cast (al wordt die wel erg groot) zat niet direct in mijn irritatiezone. De goocheltrucs doen me weinig, al is het maar dat ik naar een film kijk (en ook los daarvan, ik geloofde ze ook niet). Visueel ook wat saai, de camera wordt vooral gebruikt om het verhaal in beeld te zetten maar zag ik ook maar iets dat iets van inspiratie had of wat lijkt op een artistieke keuze?

Nu kabbelt het zo een beetje vooruit allemaal maar de laatste act duurt te lang en vond ik simpelweg buiten mijn suspension of disbelief vallen en daar zakte de score toch nog snel. 1,5*.

Vrij matig. Filmpje duurt kort en kijkt vlot weg, maar hopt echt van momentje naar momentje zonder dat dit echt een film wordt. Terwijl men wel heel bewust voor focus kiest: de band van Lennon met McCartney naast de band met zijn moeder en voogd. Maar toch heb ik nergens het idee gehad dat die zaken echt goed werden uitgewerkt. Misschien had men hier gewoon 120 minuten van moeten maken. Voorts waren er enkele scènes die overdramatisch waren en bijna op het lachwekkende af. Blijken uitgerekend die momenten nooit plaatsgevonden te hebben en zo blijkt een en ander ook toch anders te zijn dan dit echt was. Waarom toch pas je dat aan dan?

Voorts irriteerde de persoon die Lennon speelt enorm. Hele nare uitstraling. Kwam ik er later achter dat het die flapdrol is van een Aaron Taylor-Johnson. Iemand wiens uitstraling ik in elke film wel vervelend vind. Ik had hem niet herkend, maar ook zonder die herkenning vind ik hem dus strontirritant. 2,0*.

Nee, niet leuk. Het naïeve spel van Tautou ging net te ver en werkt daardoor totaal niet. In Amélie past het precies net wel, hier echter niet en dat doet enorm afbreuk aan de film en dan vooral mijn kijkervaring. Ik kan de film op geen één vlak serieus nemen. En zelfs een komedie moet dat op enig vlak nog wel doen. Verder is er nul chemie met Theroux, een weinig boeiende plot en visueel is de film af en toe wel aardig maar dat is dan ook het enige positieve punt. 1,0*.

Paar aardige gevechten redden de film van de laagste score. Een wat vreemd verhaal, chaotisch en nauwelijks interessant. Maar wat vooral stoorde was de belabberde beeldkwaliteit waardoor elke vorm van plezier of kijkgenoot onmogelijk wordt gemaakt. 1,0*.

Sterk. Net als Nazi Concentration Camps (Film, 1945) redelijk kaal en dat moet ook met dit onderwerp. En ook in your face, er zitten enkele gruwelijke beelden in (die nog levende voet die deels door fosfor is weggebrand). Ik zou zeggen dat deze Franse docu dan filmisch wat interessanter is met de voice-over, de kleurbeelden en montage maar dat die andere docu nog net wat indrukwekkender is. Ook qua hetgeen getoond wordt, nog net iets meer horror dat nog net meer indruk achterlaat. De hele beperkte lengte van goed aan een half uurtje maakt ook dat de docu me nooit helemaal greep, daarvoor bleef alles net te kort of vluchtig. Niettemin goed gedaan, boeiend en met een juiste toon. 4,0*.