Meningen

Ook ik zag in tijden geen Truffaut (Ik zag eerder wel 8 lange films en twee shorts, maar de laatste was in 2012) en vond dit een uitermate fijne hernieuwde kennismaking. Wat een prachtige film. Vol sfeer en details (overigens zonder dat Truffaut daar lange scenes voor gebruikt, vaak integendeel). Meesterlijk opgebouwd en met fantastische acteurs.

Dit was bedoeld als het begin van een kleine Truffaut-serie in huize SB (ik ben van plan de komende tijd alles wat ik jaren op DVD heb liggen en nog niet zag te kijken, nog vijf titels hierna), maar het zou me niet verbazen als ik met de beste begonnen ben.

In de tijd geplaatst vrij bizar dat deze film gemaakt werd. Powell was toch een regisseur met een behoorlijke reputatie. Ik kan me niet voorstellen dat er andere regisseurs van die naam in de tijd een film maakten met een prostituee, erotische fotografie en nog een zelfmoord op het einde ook. Zou Powell echt niet beseft hebben dat hij net iets te vroeg was?
De film heeft bij vlagen mooi camerawerk en mooi gebruik van kleur.
De eindscene en vooral de beginscene vond ik geweldig. wat daartussen zat boeide me heel wat minder helaas. Leuk om gezien te hebben, dat wel.

3.0*

Ik zag trouwens op imdb nog dat Powell de laatste jaren van zijn leven getrouwd was met Thelma Schoonmaker, de vaste editor van Scorscese, vond ik wel een grappig feitje.

Leuke film. Prachtrol van Von Sydow. Ook erg knap dat Pelle op het einde echt een paar jaar ouder lijkt dan in het begin.

Verder een verhaal met weinig verrassingen, maar mooie sneeuwplaatjes en met veel leuke en mooie details. Erg prettig om naar te kijken. Opmerkelijk trouwens dat deze film tegen elven werd uitgezonden. Dit is een zondagfilm die op een koude winteravond op een vrij vroeg tijdstip hoort.

3.5*

Omdat ik allevijf seizoenen heb gezien toch Netflix maar eens aangezet toen ik zag dat de film erop stond.

De serie vond ik zeker niet zo goed als hier vaak gezegd wordt, maar hoewel de eerste drie seizoenen nogal in herhaling vielen qua structuur, waren die best te doen en heb ik me er destijds aardig mee vermaakt.Toen de oorspronkelijke schrijvers er na seizoen 3 mee stopten was dat ook gelijk te merken omdat de serie er een stuk minder geloofwaardig en ook minder goed van werd. Maar vergeleken bij deze film was seizoen 4 (het seizoen waar de film vooral op voortborduurt) bijna hyperrealistisch.

De film heeft een volkomen maf nonsensscript en vliegt daarbij af en toe zò hard uit de bocht dat Penoza -The Final Chapter onbedoeld grappig wordt de ontsnappingsscene in het Olympisch stadion bijvoorbeeld of de stukken in de rechtbank). Ook waren de personages nog nooit zo oppervlakkig als hier. De meeste zijn teruggebracht tot een of twee kenmerken (Luther is geen schim meer van wat hij ooit was bijvoorbeeld) of zelfs helemaal geen (Lucien zat nou eenmaal in de serie, maar was daar ook al gedegradeerd tot kleurloze bijrol en is hier echt totaal karakterloos). En dan heb ik het nog niet eens over Van Zon, al niet bepaald het beste karakter uit de serie, maar in deze film speelt Peter Blok daar weer een onbedoelde parodie op. Penoza wordt totaal niet meer gedreven door karakters, maar door locaties en idiote plottwists en slechtgeschreven dialogen.

Het is goed dat Carmen nu echt dood is, want ik had ze nog wel aangezien voor Penoza: The Widow Returns, al lees ik nu wel weer over een prequel rond Luther.

Een beetje van beiden eigenlijk.

Net als The Incident laatst een remake van een TV-film. Deed me bij vlagen denken aan Ken Loach ofzo (en dan vooral Family Life). is enerzijds een waarschuwingsfilm met een wat geforceerde nuance. Degenen die het meest druggy lijken te zijn zijn het juist niet, maar de "onschuldiger" kinderen zitten er middenin. Maar ook een fraai getroffen tijdbeeld en sterke acteurs, waarvan Walach als hulpeloze ouderwetse vader de bekendste is. Geen makkelijke oplossingen in deze film en ook niet per se makkelijke oorzaken. Net wat te veel een waarschuwingsding om heel goed te zijn maar binnen die grenzen toch wel interessant.

1978: Franco is een paar jaar dood. Spanje wordt een democratie en heeft veel meer vrijheid. Punk komt internationaal op. De homobeweging krijgt steeds meer vorm. Tegen die achtergrond maakt de dan nog erg jonge Pedro Almodovar voor een appel en ei deze film. Hij doet er bijna twee jaar over door dat gebrek aan geld. Geschoten in 16 mm en erg ruw. Volgens de indtrosuctie op de dvd verwant aan Jubilee van Jarman en seventies films van John Waters, Maar van beiden zag ik alleen later werk en ook nog eens erg weinig.

Hoewel het heel ruw en punky is, is met name de interactie tussen de personages wel degelijk heel erg Almodvariaans. En het gegeven van een keurige vrouw die liefde vind bij afwijkende vrienden is niet zo ver van wat later in een luxere meer mainstreamversie zou opduiken in All About My Mother. Maar hoe dat afloopt is hier dan wel weer heel anders,

Vooral leuk als tijdsbeeld.

Er zijn natuurlijk duidelijke verschillen met het origineel. Veel minder humor dan Yojimbo (hier was alleen de doodskistenmaker iemand die echt comic relief bracht). Compacter verteld ook, Yojimbo neemt veel meer tijd voor de (vaak maffe) typetjes in het dorpje. In deze film blijven ze anoniemer. Dit is in sommige opzichten een no-nonsense versie.

Een duidelijke remake toch. Hele scenes zijn bijna kopieën. Ik vond Yojimbo toch duidelijk de leukere en hoewel die bijna een half uur langer is heb ik daar toch geboeider naar gekeken. Leone zit hier nog niet op het niveau van zijn latere films, maar laat regelmatig al mooie dingen zien. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor zowel Eastwood als Morricone.

Kleine 3.5*

Ik zag de zelfmoord echt totaal niet aankomen, het was al weer een tijdje terug dat ik zo verrast werd door iets in het plot van een film. Het verandert de hele film. Tot dan toe lijkt het een realistisch drama over een man die een evenwicht zoekt tussen zijn gezin en zijn langzaam instortende bedrijf, daarna is een een rouwverwerkingsdrama. Het sterkste is het mysterie. Het waren niet mensen die dichtbij me stonden, maar ik ben een aantal keer geconfronteerd met zelfmoord en vaak is de overeenkomst dat het niet te begrijpen is. En dat is het voor de nabestaanden hier ook. Verder wordt het verdriet zonder al te grote gebaren voelbaar gemaakt. Er zijn betere films met een vergelijkbaar thema en de film legt soms wat teveel nadruk op al het zakelijk gedoe, maar goed was het wel.

3.5*

Wenders is bij mij qua scores wild. Meerdere films gaf ik vier sterren, maar ook meerdere films staan op hele diepe onvoldoendes. Deze viel erg goed. En omdat mijn favoriete Wendersfilms veelal 35 tot 50 jaar oud zijn verraste me dat een beetje.

Ook ik herken me erg in de hoofdpersoon. Het leven zo inrichten dat je het nog net aankan. Niet omdat je in een bubbel zit, maar omdat je jezelf goed kent en je weet dat het je wel lukt als je baan iets is dat je kan en je niet teveel druk geeft. Als je in de ochtend een blikje uit de automaat haalt, altijd hetzelfde. Als je op ongeveer dezelfde tijd ongeveer hetzelfde doet. Alleen wonen op eenvoudige plek waar alles een vast plekje heeft. En als er iets wezenlijks anders wordt kun je je best aanpassen, het heeft alleen net wat meer tijd nodig. Soms voel je door een film begrepen. Dit is er zo een.

Buitengewoon fascinerende film. Fantastische acteerprestaties, visueel interessant en behoorlijk duister ook. Opvallend, omdat de film al geschoten werd in 1967 (lag een paar jaar op de plank omdat de studio niet wist wat ze ermee moesten), net of Roeg de backlash van de hippiecultuur aan voelde komen.

Ik had even moeite om in de film te raken, maar vanaf het moment dat Fox op de vlucht slaat werd het alsmaar boeiender.

4.0*

Weinig van verwacht op de een of andere manier. En daardoor viel het me eigenlijk reuze mee. De film is geen volbloed historische film, maar eerder een af en toe spannend duister sprookje, met een fijn zwartkomsich randje. Niet bescheiden, veel digitale effecten en dik aangezette sfeer. Maar ook een speelse montage en soms verrassende visuele vondsten. En precies de goede lengte, geen minuut te lang of te kort.

Hoffman is inderdaad een beetje een miscast en past nauwelijks bij de rest. Lijkt me een gevalletje "de financiers willen een grote naam". Hoofdrolspeler Winshaw is juist een typisch voorbeeld van een heel sterke casting. Niet omdat Winshaw hier alle acteerkunsten uit het boekje toont, maar omdat hij de juiste kop en de juiste uitstraling heeft.

Ik heb het boek nooit gelezen, wellicht gaat dat er nog eens van komen als ik weer eens een leesperiode heb. Het verhaal beviel me wel. Een donker sprookje dat door de humor wegkomt met hele ladingen metaforen en verwijzingen. En godzijdank niet het overmoralistische einde waar ik bang voor was.

Dik 3.5*

Is dat eigenlijk vaker voorgekomen? Een schrijver die vele jaren later als filmmaker debuteert en zijn eigen debuutroman verfilmd?

In deze uitstekende coming of age film werkt het wel. Ik las het boek voor ik de film zag en deze film pakt de essentie van het boek compleet. Het drietal acteurs helpt. Miller is goed als altijd, er is leven na Potter voor Watson en Lerman is een talent. Niet de meest originele film ooit, maar de vrijpostigheid, de toon die het midden houdt tussen ernst en nostalgie, de fijne soundtrack en soms een beetje lef, maar vooral de oprechte warme toon trekken dit boven het genre uit.

En voor wat betreft Heroes: Dat nummer is in de VS minder bekend dan hier (het was in Europa een hit, in de VS niet), waar het haast de signature-song van Bowie is. Iets als Fame kennen ze daar beter. Bovendien is het pre internet en is iedereen afhankelijk van uitgewisselde mixtapes, radio en dergelijke om muziek te leren kennen. Ik kende Heroes wel op mijn 16e, maar een ietsje minder bekend Bowie-nummer als pakweg Life on Mars of Changes niet en ik was een behoorlijke muzieknerd.

4.0*

Ik vond het absoluut een interessant debuut. Beetje te veel een statement-film misschien die constant toewerkt naar de titelverklaring, maar ondertussen al veel dingen die Jarmusch later tot een interessante regisseur zouden maken. Meer interessant dan goed en in alles heel duidelijk een eerste film. Bijzondere soundtrack trouwens.

3.0*

Ik moet hoognodig Stranger Than Paradise herzien trouwens, die film gaf ik destijds 3.0* en volgens mij is dat achteraf veel te weinig.

De tekenstijl is behoorlijk eigenzinnig en vaak mooi, maar ik kan me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat het op papier beter zou werken. De film haalt zijn kracht uit het feit dat het een autobiografie is en het makkelijk is om met de hoofdpersoon mee te leven. Qua vertelling weinig al te scherpe randjes. Soms een zwaar moment, maar kort daarop volgt altijd weer een luchtiger stukje om het te compenseren. Dat voelt soms iets doorzichtig. Desondanks een boeiende film met eigenzinnige animaties. Al zie ik er geen meesterwerk in.

3.5*

Bergman heeft nog niet zo dichtbij mijn ziel gezeten. En een willekeurige film zelden. Persona is briljant. Het soort film waarvan ik me nog niet eens zo lang geleden het bestaan nauwelijks kon indenken. Het begint al meteen bij de opening. Onwaarschijnlijk bijzonder.

De film mag dan wel multi-interpretabel zijn, veel interpretaties zijn waarschijnlijk veel te verstandelijk (en gaan over dingen als meervoudige persoonlijkheden en wie is wie op welk moment), terwijl de film juist zo ongelofelijk gevoelig is.

Persona gaat onder meer over misschien wel de meest ultieme levensvraag van allemaal. Wie ben ik? En weet dat zo'n filmtaal te gieten dat het onder mijn huid kruipt en me niet meer loslaat. Zowel in woorden als in beelden. De manier waarop de camera zich richt op de hoofdpersonen, zo dichtbij.

FisherKing had het terecht al over een gedicht. Persona is inderdaad in tegenstelling tot de meeste films meer poëzie dan proza. Veel moeilijker onder woorden te brengen waarom ik dit zo goed vind.

Mijn verwachtingen van deze film waren zodanig hooggespannen dat ik bijna alweer verwacht had dat het alleen maar tegen kon vallen. Dat is dus niet gebeurd, integendeel.

5.0*

Van mij ook. Nog wel 10 uur zelfs. Net als zijn Italie-documentaire weer een prachtige film over film. Scorsese heeft een mooie kijk op films en kan heerlijk vertellen. De film zit boordevol fragmenten. Van zeer beroemde films tot enigszins vergeten films. Van westerns tot musicals. Van grote studioproducties tot kleine onafhankelijker films. En af en toe een fijne quote uit een oud interview met een van de vele besproken regisseurs. Een film om je filmhonger mee op te wekken (want ik kwam wederom tot de conclusie dat ik nog zo ontzettend veel niet gezien heb).

Wie haalt Scorsese over nog eens wat meer van dit soort documentaires te maken? Aan het einde komen zoveel filmmakers voorbij die nog niet behandeld waren. Ruimte genoeg voor een deel 2.

Grote aanrader voor iedereen die geinteresseerd is in klassieke Amerikaanse films. De Nederlandse DVD is niet duur.

Dikke 4.0*

Arte en nog wat andere grote namen zitten hierin en het IFFR spreekt over poetisch. Dat laatste is het al helemaal niet (tenzij een film met wat poeziecitaten meteen poetisch is) en dat eerste is te merken in negatieve zin. Typisch een film die authentiek lijkt (maar het volgens mij helemaal niet is), maar volgens mij eerder een film richt op een Westerse behoefte aan films over volkeren ver weg, maar ondertussen vooral een nogal boerse en vaak platvloerse klucht is. Zonder echt personage, vol karikaturen en vervelend moralisme. Nare film.

1.5*

Ik verbaas me over de relatief hoge waarderingen hier. Wellicht helpt het als je hier nostalgische herinneringen bij hebt. Die heb ik niet. Ik had deze nog nooit gezien. KIng deed zelf het script naar zijn eigen boek. Het plot is zo voorspelbaar dat ik bij de terugkeer van de kat al wist dat zoonlief de volgende was, de onschuld moet er aan in dat soort films.

Ook problematisch is dat de twee ouders geen van beide goede acteurs zijn. De moeder kan er echt niks van en de vader is maar marginaal beter. Verder is het vooral een spanningsloze en vrij saaie film die te weinig sfeer heeft om ergens in uit te blinken. Ik zie weinig goede ideeën aan de regiekant en zie nu ook dat de regisseuse uiteindelijk terecht kwam bij Asylum films en afleveringen van tamelijk suffe TV-series. Het beste dat ze waarschijnlijk heeft gemaakt zijn een stel Madonna-clips uit de jaren '80. Toch probeer ik deel 2 ook nog, al is het alleen maar voor de hele vroege rol van Edward Furlong.

Ik ben blijkbaar toch niet helemaal de enige die deze film best wel een stuk leuker vind dan de totaal oninteressante eerste. Dit deel is meer silly en omarmt dat. Bovendien heeft deze film een cast die een stuk memorabeler is (en veel beter acteert met name Clancy Brown en een van de eerste rollen van Edward Furlong). Verder omarmt de film heel nadrukkelijk het doelpubliek van de film door twee puberjochies de kern van de film te maken. De film heeft een paar scares die lekker fout zijn, zoals een suggestie dat een jochie in halloween-kostuum een monster is. Niet dat de film erg goed is ofzo, maar ik kan hier zowaar wel een kleine voldoende aan kwijt. Dat is het dubbele van het origineel. Ik begrijp echt niet zo goed waarom deze overal (een stuk) lager scoort.

Interessant psychologisch spel over vertrouwen en familiebanden. Qua verhaal niet eens zover verwijderd van de samengesteld gezin-drama's van Koreeda alleen met minder identiteit gefilmd. Wilde al een tijdje iets van Doillon zien en kreeg de tip dat dit op netflix stond (en er ook weer bijna afgaat). Niets groots, maar wel boeiend.

Voor een Godard, tenminste van wat ik zag, ook een serieuze film. Hoewel zijn stijlmiddelen aanwezig zijn en de film vooral ook uiting geeft aan zijn liefde voor Anna Karina vertelt deze film een tamelijk duidelijk verhaal (voor Godards doen). En is de achtergrond van het verhaal vrij grimmg. De stijlmiddelen staan meer in dienst van het verhaal in plaats van andersom. Vond 'm vrij sterk, ondanks dat ik misschien het meeste heb met de speelse Godard.

Ik meende hem ook een paar keer te herkennen.

3.5*

Zo'n film waar ik helemaal niks mee kon. Een erg, erg theatrale poging om de verschrikkingen van wereldoorlog 1 te verfilmen. Vol met schmierende acteurs. Met als een van de dieptepunten een gek geworden soldaat die vooral aan een verlopen slapstickacteur doet denken. Teksten uit een boek worden als voice over gebruikt maar zitten echt vol met de oorlogsclichés. Zoals de uitroep dat ze geen helden zijn maar kanonnenvoer. Of dat hij van de oorlog een spektakel waar je bij moet zijn verwachte maar bedrogen uitkwam. Of de nogal nadrukkelijke manier waarop de karakters in het begin worden geintroduceerd (waaronder natuurlijk de stoere man en de poëet, die laatste roept dat ook nog letterlijk uit). Niet te vergeten ook nog eens de steeds herhalende scenes van het thuisgebleven vriendinnetje bij dat stomme beekje. En op de koop toe de slechtste CGI die ik in jaren zag (dat brandende schuurtje!). Soms is te zien dat de regisseur wel iets kan (de openingsscene bijvoorbeeld), maar dit was vooral een puinhoop.

1.5*

De film begint met een statisch shot en draait daarna constant naar rechts om de illusie van een continue stroom te geven, maar dat is een illusie. In het begin verkent de camera de omgeving Later zien we wachtende mensen en vangen we flarden gesprekken op. Vooral veel dagelijkse ellende met af en toe een grappige anekdote. Verder wordt er wat gegeten, gedronken en gerookt. Het is koud en iedereen lijkt daarop gekleed. Aan de illusie van beschaving lijkt even een einde te komen als de bus er bijna is, maar uiteindelijk valt het nog best mee.

Ik vond dit een veel strenger vormexperiment dan ik me van eerdere films die ik zag van deze maker herinner. Maar dat zijn er maar twee. De speelfilm My Joy die niet goed viel maar ik zou moeten herzien en de ingetogen felheid van Austerlitz.

Dit was niet onaardig maar Sergey Loznitsa heeft vast interessanter werk gemaakt. Ik ga de komende tijd meer van hem zien.

Ik kon er niet veel mee aanvangen. De toon van de film is erg uitleggerig, het verhaal nogal voorspelbaar en ik voelde als volwassene de magie niet bepaald. Een aardige tekenstijl, dat wel, maar dat was te weinig om me echt te overtuigen. Wat ook niet hielp is de erg, erg zwakke Nederlandstalige dub. Die stemregie (met Vlaamse en Nederlandse acteurs) was erg stijf waardoor de film behoorlijk doodsloeg. Kan best een halfje gescheeld hebben.

2.0*

Een heerijke low-budget noir. En dat lage budget heb ik graag, het maakt ze vindingrijk. De manier waarop de metro alleen als schaduw te zien is bijvoorbeeld. En letterlijk alle actie vind buiten beeld plaats, Ik had geen moeite met de acteurs en de dansscene in de jazzclub doet zo'n beetje alles wat in het hayscode tijdperk nog net mocht, Het gegeven van de de moordenaar die wij al kennen die er constant is als de dame de mood aan het oplossen is is heel fijn en vooral de zogenaamde (studio) buitenopnamen zijn heerlijk. Gelukkig heb ik nog twee Siodmak-noirs liggen.

Ook mij lijkt The Phantom of the Opera me niet direct te liggen. Of in elk geval de verfilmingen. Ik geef die verfilmingen meestal lager dan gemiddeld en vind deze, ook voor een Hammer, niet geweldig. Hammer kiest ervoor de tragiek van de phantom nogal in plaats van bijvoorbeeld hoe eng of naar hij was of de donkere romantiek van het verhaal, Maar doordat de film uiteindelijk niet zoveel doet met die dramatische laag komt het allemaal niet helemaal uit de verf. Dit was zeker niet mijn eerste Hammer, maar wel mijn eerste van de belangrijkste Hammerregisseur Terence Fisher, maar ik denk dat er echt wel beter moet zijn,

Als ik zou willen kan ik nog tientallen verfilmingen van dit verhaal gaan zien. Dat doe ik niet, maar af en toe zal ik nog weleens wat proberen. De zwijgende en die van Argento bijvoorbeeld,

Hmm, misschien moet ik bovenstaand essay ook maar eens kijken. Eens zien of ik dan wat meer met deze flauwe film kan, want ik vond er maar bar weinig aan. Grootste zonde van de film zijn vaak wel erg truttige liedjes. Dat slaat meteen de bodem onder de hele film weg. Grootste pluspunt zijn de maffe seventies-decors, maar daar was ik op een gegeven moment ook wel weer op uitgekeken. Het verhaal volgt uiteindelijk toch vooral een bekend paadje.

Zoals wel vaker wil het niet lukken tussen een DePalma en mij.

2.0*

Ik had de laatste drie Paul Thomas Andersons gmist en omdat Kino ze allemaal vertoonde heb ik die ingehaald in voorbereiding op de nieuwe. Dze als tweede. PTA is zelden kort van stof (uit mijn hoofd zijn er maar 2 films minder dan 2 uur lang) en dat komt omdat zijn manier van verhalen vertellen vaak veel details gebruikt.Dat is ook een van de grote krachten van deze film. Het duipt van de kleine details in allerlei scens waarvan er ongetwijfeld nog een aantal gemist heb. In stijl, zowel beeld als geluid en in acteerdingetjes en in props. Het zo duizelingwekkend veel detail dat het al bijzonder is dat dat uit een filmmaker komt. Ook is anderson een sublieme acteursregisseur. Daniel Day Lewis is niet de meest subtiele acteur, Maar Anderson slaagt er perfect in hem net een evenwicht te houden. Waardoor het niet te is maar precies genoeg voor zijn personage.

\Anderson is zoals altijd hevig beinvloed door een flink resum aan klassieke regisseurs. Misschien is het deels omdat ik er net nog een aantal films van zag, maar ik zag hier duidelijke trekken van iemand als Ophuls. Ook zie je invloeden van gothische of noiractige woman in peril films als Gaslight en Rebecca.

Kortom ook deze film draagt eraan bij dat ik mezelf toch wel weer als een liefhebber van Anderson besschouw al was ik dat het afgelopen decennium een beetje vergeten..

Zou je daar nou nog mee wegkomen. Met een film als deze. Het begint met een moord in juni 1954 op de kandidaat procureur-generaal Albert Patterson. Daarna is er flinke ook landelijke aandacht in de pers en pogingen om de georganiseerde misdaad in een klein stadje in Alabama te bestrijden. De poverty row studio Allied Artists kocht de rechten op het verhaal en iets meer dan een jaar later, toen ze zaak nog niet volledig opgelost was was deze film er al. Omdat de belangstelling nog vers was, En de sensatie bezoekers moest trekken.

Opvallend genoeg opent de film met een reportage over de echte zaak van een minuut of 13 waarin we een aantal echte betrokkenen zien en deze worden ook geinterviewd. Vooral om de film nog meer een geur van realisme te geven. De film verdient dat eigenlijk niet, want de film gaat losjes met de feiten om. De meest schokkende scene waarin een zwart kind vermoord wordt en in de tuin van de Pattersons wordt gesmeten is nooit zo gebeurd. De daadwerkelijke daders van de moord op Paterson waren meer politiek gemotiveerd dan dat het uit de plaatselijke georganiseerde criminaliteit kwam.

En toch, deze film geeft ondanks zijn loopje met de waarheid een boeiende weergave van het Amerikaanse zuiden in die tijd. Inclusief racisme dat bijna terloops in deze film zit. De film is bovendien et een stukje vuiler en naarder dan veel tijdgenoten en gaat daar erg effectief mee om. De film profiteert van het ontbreken van sterren (e compenseert dat met veel locals als acteurs) en heeft geleerd van de documentaire stijl binnen film noir die sinds eind jaren '40 was opgekomen. En hoewel een aantal dingen in de film dus nooit echt zijn gebeurd zijn veel dingen dat wel en de film gaat daar met een mix van sensatiezucht en toch ook interessante vragen mee om. Wacht je tot het recht zegeviert of komt er een moment dat je het in eigen handen neemt?

Deze film is ruw en rauw. Is deels sensationele exploitatie. Deels een toen superactuele film met boeiende thema's. Een film die barst van de details op de achtergrond. Ik hield ervan.

Hepburn wilde per see deze film maken met haar in de hoofdrol en had daartoe zelfd de rechten gekocht. Die verkocht ze aan MGM met de eis dat ze zelf de hoofdrol zou spelen. Ze had de rol in het theater al gespeeld en er zijn voor de echte psychologen onder ons wel wat lijntjes naar haar eigen leven te trekken.

Ik had wat moeite in de film te komen, maar dit is zo'n film die langzaam maar zeker wel op zijn plaats valt. The Philadelphia Story is een nogal dialooggedreven film en er gebeurt veel tussen de regels door in een intelligent script. Wat trager dan veel films uit die tijd en de humor is ook meer glimlachhumor dan schaterhumor. Opvallend voor zo'n enorm succes vind ik ook dat er eigenlijk geen echt sympathiek personage in de film rondloopt.

Geen persoonlijke favoriet, maar een prima film.

3.5*