Meningen

Tweede Aldomovar die ik zie en ongeveer net zo goed als Todo sobre mi madre.

Goed gemaakt melodrama met prachtige muziek en sfeer.

4.0*

Tsja, genoeg aan te merken op deze film. Het verhaal staat tot in het extreme in dienst van de boodschap en dat maakt het script nogal geforceerd. De drie generaties vertegenwoordigen meer een idee, de oma is het oude Japan van de bom, de ouders zijn zijn na-oorlogse Japan van succes en niet aan het verleden denken en de jeugd is de hoopvolle toekomst. Generaliserend en karikaturaal.

Maar toch is dit een film die dat vaak weet te overstijgen en dat heeft een paar redenen. De eerste reden is de oma. Prachtige innemende rol (overigens de laatste rol van de actrice, ze was 86, haar eerste film op IMDB was een Shimizu uit 1931). Daarbij komt dat de film bij vlagen me wel degelijk wist te raken en overbrengt wat Kurosawa te zeggen had. het besef dat dit bijna zijn laatste film was versterkt dat. En dan betekent zo'n eindscene ineens nog meer en heb je toch ook het gevoel dat dit een van de laatste dingen is die Kurosawa de wereld nog kwijtwilde.. Tel daarbij op de fijne rustige sfeer en de vaak mooie beelden en ik ben toch om.

Kleine 3.5*

Een film van Suzuki uit zijn tweede jaar als regisseur bij Nikkatsu. En met het tempo waarin Suzuki films maakte was dit al zijn vijfde film.

Erg leuk begin. We zijn op een treinstationnetje waar een trein gestrand is. Vooral bestaand uit stadsmensen. Veel van die stadsmensen hebben veel haast en willen zo snel mogelijk naar de trein naar Tokyo. Maar dan moeten ze wel over gevaarlijke wegen over de bergen. De plattelanders verbazen zich over de stadsmensen die zo gehaast zijn en kijken enigszins geamuseerd toe.

Het is een genrefilm met een strak en hoog tempo. En de film speelt met het tamelijk excentrieke gezelschap in de bus. Van een tamelijk irritante verkoper van vrouwenlingerie tot aan een prostituee die werkte op een Amerikaanse basis in Japan. Verrassend veel politieke verwijzingen ook. Vooral naar de oorlog en de naweeën ervan. Maar ook wat onderliggende linksige politiek. De zakenmensen in de film vinden zichzelf zetten zichzelf zo centraal dat ze het feit dat een van hen een aandeelhoudersvergadering haalt belangrijker vinden dan het overleven van een baby. Of dat ze iemand die een Russisch volksliedje zingt meteen door een van hen wordt beschuldigd van communistische sympathieën.

Suzuki is nog (lang) niet de eigenzinnige regisseur die het vanaf midden jaren '60 zou zijn. Maar de manier waarop hij deze film afhandelt verraad talent. Het hoge tempo, het feit dat alle karakters (en het zijn er vrij veel met al die passagiers) een duidelijke rol krijgen. Niet een blijft anoniem.

Hangt tussen 3 sterren en 3.5 sterren in. Ik rond naar boven af.

Groots, ontroerend en diep menselijk meesterwerk. Met een van de fraaiste soundtracks ooit.

In essentie een zeer eenvoudig verhaal, maar voor mij meer dan dat. Bijna cyclisch (en daardoor krijgt het een poëtische dimensie) volgen we het leven en de strijd om het bestaan van een gezin. Door de dramatische gebeurtenis stopt de cyclus, om pas later met horten en stoten en nooit meer zoals het was weer op gang te komen. Meer poëzie dan proza, meer een universeel gevoel haast dan een realistische registratie.

Fantastisch gefilmd en bijna uniek. Af en toe herinnerend aan Satyajit Ray of Robert Bresson, maar toch ook weer compleet anders.

5.0*

Bruno Dumont is een regisseur waar ik na een film nog geen mening over had en waar ik wel een over wil vormen. Hoewel Hadewijch me van zijn films niet direct het meeste aanspreekt qua thema heb ik dit IFFR toch maar aangegrepen om een tweede film van Dumont te zien.

Het begin kriebelde een beetje. We zien een diepgelovig katholiek meisje dat in een klooster verblijft met als doel non te worden uit het klooster gestuurd worden omdat haar neiging tot zelfkastijding om de liefde van God te krijgen de oudere zusters wat al te gortig wordt. Daarna ontspint zich een erg mooie film als Celine terug is in de echte wereld en Yassine ontmoet. Er is een vorm van aantrekkingskracht tussen die twee. Yassine is onder de indruk van Celine. Niet alleen van haar uiterlijk maar ook van haar religieuze devotie en haar principes. Celine voelt zich thuis bij Yassine. Een aantal mooie scenes volgen elkaar op waarin religie en de wereld tegenover elkaar worden gezet. Dat had tot een mooie bedachtzame film kunnen leiden, maar dat doet het niet.

Het gaat mis met Hadewijch op het moment dat Celine wegloopt bij een soort koranstudie die ze volgt bij de zeer gelovige moslimbroer van Yassine. Weg zorgvuldig opgebouwde personages. Weg logica. Alles wordt vervangen door een idee dat op een nogal wankel filosofisch-psychologische ondergrond gebouwd is. Het komt erop neer dat Celine's religieuze gevoelens eigenlijk voortkomen uit een intens verlangen naar liefde en dat ze daarvoor iteindelijk haar leven overheeft, daar komt nog bij dat Celine binnen twee zinnen is omgeluld van iemand die verschrikt uitrooept "toch niet met geweld"tot iemand die bereid is tot geweld en haar katholiscisme veel; te makkelijk wordt gekoppend aan het moslimfundamentalisme van Nassir.

Resultaat is dat de zeer controvrersiele morele ambiguiteit die Dumont duidelijk wil oproepen (is een daad van geweldadige zelfopoffering niet eigenlijk een door ons seculieren onbegrepen ultieme religieze rechtvaardigheid) totaal niet uit de verf komt. En dat is funest.

2.5*, vooral omdat ik de echt mooie delen uit de film niet uit kan vlakken.

Ik ben zowaar precies op de helft met Kim Ki-Duk. 7 van de 14 films gezien nu.

Ik ben het met Mochizuki eens dat deze film een magere Kim Ki-Duk is. En dat hij vaak nogal plat is. Het probleem is ook dat Kim Ki-Duk moeite heeft met groepsdynamiek en stukken beter is in het vastleggen van interactie tussen twee personen. Deze film wordt bevolkt door een regiment aan soldaten en dat gaat hem niet goed af. Juist de kleine scenes steken erboven uit en zijn bij vlagen ook ,meteen heel erg mooi, maar eigenlijk vooral als je los van de rest van de film ziet.. Subtiliteit is ver te zoeken en tegen het einde schiet Kim Ki-Duk helemaal door. Met deze thematiek, die op zich boeiend is, had veel meer gedaan kunnen worden in een intiemere en genuanceerdere film.

Wel mooie muziek en een zeer fraaie melancholische smartlap op het einde.

Meer dan een 2.5* kan ik er niet van maken.

Het is meer teenager against Yakuza, al komen er ook hele jonge Yakuza's in voor, waaronder de beste vriend van de hoofdpersoon. Suzuki lijkt hier terug naar de B-film, de lengte en het feit dat dit zwartwit is wijzen daarop. Een jongen vecht tegen de Yakuza die zijn kleine stadje dreigen over te nemen, maar de vraag is in hoeverre hij als hij ze tegen betaling verdedigd nog verschilt van de Yakuza zelf. De film is erg compact. Er zit geen scene te veel in. En die compacte toestand als genrefilm behoorlijk effectief. Opvallend is dat Suzuki in 1962 maar twee films (de andere is een van de Suzuki's die niet op MM staat) in de bios had, voor zijn doen erg weinig. In 1961 waren het er maar liefst zes geweest en in 1963 weer vier.

Best gedurfd, midden de oorlog de draak steken met de Amerikaanse verering van hun oorlogshelden. Die ze vaak het liefst meteen president willen maken.

Weer heerlijk gelachen. Om de fanfarekorpsen, om de burgemeester (die in deze film de prijs krijgt voor leukste Sturges-bijrol). Met de vaart die ik inmiddels van Sturges gewend ben. De mij volkomen onbekende Bracken is een voorbeeld van geslaagde typecasting. De man heeft zo'n anti-heroische uitstraling dat het de film alleen maar leuker maakt.

En de het feelgood-drama tegen het einde kon ik ik ook goed hebben, al is de film het leukst en het best (zoals alle Sturges-films) in de uitbundigst komische scenes.

Gewoon nog maar een 4.0* en ik ga Sturges tot mijn favoriete regisseurs rekenen.

Sinds zijn gevangenisstraf is Toyoda alleen maar verder van mainstream cinema afgedreven. Uit verschillende van zijn films spreekt een verlangen daar een wedergeboorte. Met de hele mensheid opnieuw beginnen. De fouten van alles op aarde wegwassen. Opvallend dat deze film al gepland was voor de pandemie want de film staat bol van de verwijzingen ernaar.

Het begin is echt fantastisch, zeker inclusief het geluidsbeeld. Daarna is de film wisselvalliger. Voelbaar erg persoonlijk. Wederom een bijzondere soundtrack die de film dusdanig ondersteunt dat scenes zonder minder goed zijn. Maar al met al erg intrigerend en veel beter weer dan zijn nieuwste die in Rotterdam te zien was. Ik hou het erop dat het eenmalige uitglijer was.

(Pas) de tweede film die ik van deze Ishii zie is een verfilming van een onverfilmbaar geacht boek waar Ishii naar het schrijnt meer dan een kwart eeuw aan werkte. Het is vooral een filosofische verfilming van een experimentele Japanse roman. De film gaat vooral over of je identiteit is hoe anderen je zien of hoe je je zelf ziet of dat er achter al die dingen nog een diepere "echte" identiteit schuilgaat. Soms is het duidelijk aan de film te zien dat Ishii ook wel films zag van experimentele regisseurs uit de jaren '60. Onder andere Japanse.

Issue met de film is vooral de lengte. Begin en einde vond ik sterk, maar in het middelste uur sleept de film zich nogal voort. Maar in het eerste half uur (als de situatie geschetst wordt) en in het laatste als de puntjes op de i gezet worden is de film behoorlijk op niveau. Visueel was ik wat minder overtuigd dan bij de enige andere Ishii die ik zag.

De 265-minuten uitvoering is waarschijnlijk voor altijd verloren gegaan. Kurosawa zelf heeft op het eind van zijn leven (ten tijde van Rhapsody in August) de Schochiku-archieven van voor tot achter doorzocht en niets kunnen vinden.

Je kunt hier en daar merken dat er veel uit de film is. Zeker in de eerste helft lijkt er veel verdwenen. Sommige scenes worden bruut afgekapt, andere stukken worden met een paar hele korte scenes samengevat. Bepaalde bijfiguren (zoals de jongen die de brieven afleverde) hadden ongetwijfeld in het origineel een grotere rol. Het verhaal loopt ook niet bepaald altijd even soepel.

Wel is dit weer een film waar ik de zoveelste kant van Kurosawa leren kennen. De hele film is ingetogener dan andere Kurosawa's uit deze tijd, ook het spel is veelal kleiner en ondanks de schaar die erin ging is de film ook nu nog prettig traag, met veelal lange scenes, zeker in de tweede helft. Het decor is schitterend en prachtige verhaal blijft me nog wel even bij.

Zeer mooie film ondanks alles.

4.0*

Fascinerende, hevig gestyleerde film van Oshima. Begint als een a-typische thriller, maar verandert halverwege in een onconventioneel psychologisch drama, met vooral een confrontatie tussen de twee in het plot genoemde vrouwen. Wat afstandelijker dan zijn vroegere films en daar moest ik even aan wennen.

3.5*

Ik vind het erg moeilijk om deze film in sterren samen te vatten. Ik weet eigenlijk nog niet helemaal wat ik wil geven.

Tijdens het kijken zat ik me regelmatig te ergeren en al conclusies te trekken over hoe hol deze film wel niet was en dat het maar rommel was. Irritante flitseffecten in het begin. De hele film ziet er nog minder verzorgd uit dan een aflevering van Big Brother. Er wordt gekotst, er komt liefdeloze seks in voor, heel veel beelden die mensen shockerend zullen vinden (al had ik me voorbereid op nog meer). En het geheel lijkt nergens heen te gaan.

Dikke onvoldoende dus. Maar gedurende de film kantelde dat al heel lichtjes en in de uren die volgden is de film gegroeid in mijn hoofd.

Hoewel het vrij moeilijk in woorden te vangen is voel ik ergens wel iets van wat Moodysson met deze film wil zeggen denk ik. Het komt er allemaal niet echt uit zoals zou moeten denk ik, maar toch. Opvallend genoeg is deze film voor mijn gevoel lang niet zo ultiem donker en pessimistisch als Lilja 4-ever. Mensen lijken hier eerder verward door de wereld waarin we leven dan echt ultiem slecht (zoals in Lilja).

Ik ben nog niet klaar met de film, maar ik zet 'm voorlopig wel even op een voldoende. Maar kijk er niet van op als dat de komende tijd nog flink naar boven of naar beneden bijgesteld gaat worden. Ik heb in ieder geval een hart in deze film gevoeld.

3.0*

Behoorlijk lang geleden zag ik een halloweenfilm. Ik denk dat het deel 4 was, maar misschien was het ook wel deel 2 of deel 5. Daar vond ik niet echt veel aan. Maar de eerste van de grote horrorreeksen zijn toch genreklassiekers. Vandaar dat ik ze ooit allemaal eens wil zien. Zo ook deze.

De opening was erg goed. Maar dat vond ik dan ook het beste van de hele film. Verder was het wel aardig om te zien waar alle clichés van nu vandaan komen. Maar dat was het dan wel.

2.5*

Nu Nightmare on Elm Street nog een keer zien.

Mubi zegt dat de film begint als Linklater en eindigt als Lynch. Is te makkelijk. Als er dan toch vergelijkingen getrokken worden zou ik gaan voor films die opgroeien aan mysterie en lot koppelen ofzo. De films van Lucile Hadzihalilovic of iets als Leones (2012) zijn hoewel er flinke verschillen zijn nooit heel ver. Genoemde film kwamen iets fermer aan bij me. Maar ik vond dit toch ook wel erg bijzonder en juist wel iets dat ik in Locarno verwacht eigenlijk. De pijn van opgroeien, de consequenties van wat je doet, het nikserige van suburbia. Het wachten op het grootse leven dat niet komt. Een soundtrack met zonnige indiepop die ook al wegschuift. Boeiende film.

Onevenwichtig, maar sympathiek. Matig script. maar sfeervol.

2.5*

Grappig dat ik juist een paar punten die hier kritiek krijgen leuk vond aan de film. Het kunstmatige (dat mede door de stiltes bereikt wordt) en de muziek. Met een maf nummer met uit de hand lopende lalala's dat een paar keer tijdens de film terugkomt een punknummer op de aftiteling. Heb de bandnaam zelfs opgeschreven.

Heel erg fijn dit. Honggi Li creeërt een soort kunstmatig dorpje waar niks ander meer bestaat dan de verveling van het afgelegen dorp op de laatste dag van de wintervakantie. Alles staat stil. Niks gaat vooruit, alles is uitzichtloos. Je loopt eens langs de groentemarkt omdat daar iemand gesignaleerd is die van buiten het dorp komt. Je wacht tot je vriend wakker wordt want misschien weet hij wat te doen. Een klein jochie zit de hele dag naast opa op de bank en krijgt alleen maar te horen "be quiet or your uncle wll kick your ass" en heeft mede daardoor de ambitie om wees te worden later. Als op de eerste schooldag de leraar op het bord schrijft "How to be a useful member of society" vraag je je inderdaad af hoe in godsnaam. Erg gelachen om en erg genoten van dit kleine juweel. Graag op DVD aub. Het is een Hubert Balsfilm dus ik heb goede hoop.

4.0*

Kijk eens aan, weer eens een film waarop ik als enige gestemd heb, al zal dat niet lang duren.

Vintage Iwai. Dus aandoenlijk, dromerig en subtiel. De sfeer die ik nog kende van films als de voorganger en April Story. Iets meer plotgericht dan Hana & Alice. Animatie is met name in de achtergronden mooi, maar niet meteen heel bijzonder. Blijf zitten bij de aftiteling. Links zie je de hele film nog eens in storyboards, best een leuk idee.

Gewoon een prettig weerzien met Iwai, dat het geanimeerd is maakt eigenlijk verrassend weinig uit.

3.5*

Tamelijk weinig stemmen voor een film die zeker voor een recente Japanse film erg makkelijk op DVD te vinden is.

Dat hier nog geen Hollywoodremake van is verbaast me wel. Ik ziet er niet op te wachten, integendeel, maar het plotidee leent zich prima voor een bloedcommerciele meisjesfilm met het idool van het moment (Miley Cyrus zou dat nu moeten zijn als ik bij ben ). Dat zou een erg plotgerichte film van 85 minuten worden. Dit is dat gelukkig niet: dit is een sfeerfilm van 135 minuten. Het plot is niet erg belangrijk. Het is vooral een naïeve, onschuldige en lieve film. Een film met mooie muziek, een soort geidealiseerde puberwereld.


Die 135 minuten zijn een beetje aan de lange kant en de film voelt een beetje als een wolkje, erg mooi, maar snel weer weg. Maar zoiets als die dansscene tegen het einde is echt wel een genot en zo komt er genoeg moois voorbij in die negen kwartier.

Dik 3.5*

Begint vrij rommelig, Suzuki heeft daar het plot echt in de weg zitten, maar wordt steeds beter en beter. De tweede helft is bij vlagen echt geweldig.. Volgens het stukje bij de DVD worden hier de zaadjes gezaaid van Branded To Kill en Tokyo Drifter en dat is niet helemaal onwaar. want deze film vertelt nog duidelijk veel meer een verhaal, maar maakt in zoveel scenes kunst van de pulproman waarop de film gebaseerd is, dat de film niet voor die latere films onderdoet. De laatste tien minuten zijn bijvoorbeeld echt schitterend.

4.0*

Ik vond er niks aan. Saai, lelijk en weinig opwindend en al helemaal niet schokkkend ofzo. Ik kon aan de film niet zien waarom dit een relatief bekende pinku is. Ben bang dat het alleen het succes van de film was.

1.5*

Best te doen en ik heb me nog best zitten vermaken, maar een samouraikomedie voor het hele gezin ligt Koreeda toch echt niet zo. Ook al grijpt hij vrij opzichtig terug naar de (film)geschiedenis. En waar ik bij Nobody Knows nog zo blij was met de lengte was dit toch echt ook aan de lange kant. Wel opvallend waren zoals al eerder genoemd, de kinderen. Hij zal ongetwijfeld even behoefte hebben gehad aan lucht na zijn vorige films, maar ik hoop dat het hierbij blijft en dit geen nieuwe richting in zijn cariere is.

Net aan 3.0*

Grote naam of niet, maar ik vond het niet goed. Er werd veel te toneelmatig geacteerd. Daardoor was het moeilijk voor mij om me in de film te verplaatsen. Dat het hele verhaal met horten en stoten verteld werd (en ik soms moeite de daden van de hoofdpersonen te geloven) hielp al evenmin. Het deed me dan ook niks. Ondanks een paar aanzetten tot boeiende thema's (vooral in het verschil tussen maatschappelijk aanzien en persoonlijk geluk had een mooie film gezeten). Ik zal Fassbinder nog wel een herkansing geven, maar hier kon ik niets uithalen dat voor mij verklaard wat er zo briljant aan zijn werk is.

En, Freud, dat is niet omdat ik ongevoelig ben, ik zag vorige week nog een film waarvan ik erg van de kaart was (en jij destijds ook trouwens). En films raken me vaak heel erg diep, maar dit doet me echt niks.

En voor wie een veel beter intens, rauw, sober en realistisch drama wil zien, probeer A Woman under the influence eens.

Een krappe 2.0*

Niet onaardig, maar verre van ècht goed. Soms eerder onbedoeld grappig dan dreigend (een aantal van de rituelen van de Handmaid's bijvoorbeeld). Mist vooral nogal wat spanning en heeft een verbazingwekkend mat einde met een flauw epiloogje dat volgens mij niet in het boek zat. Afgeraffeld en veel te snel. Veel niet waar gemaakte potentie. Maar ècht slecht is het ook niet, daarvoor zijn er weel te veel aardige scenes en ideeën. Sterkste deel is overigens het begin.

Niet goed en niet slecht, 2.5*

4 juni 1942 werd Heydrich vermoord in Praag. 27 maart 1943 ging deze film in première. Nog geen 10 maanden later dus. En dit is duidelijk propaganda, Voor de goede zaak, maar een film die gemaakt is om de publieke opinie in de VS te beïnvloeden. Zowel Lang als een deel van de acteurs waren Duitse nazi-vluchtelingen en Heydrich een dankbaar thema. Dat was in alle opzichten een enorm kwaadaardige man. Zelfs voor een nazi. En zijn dood werd echt, net als in deze film op een afschuwelijke manier gewroken. Daarover is dit fictie. Deels geschreven door niemand minder dan Bertolt Brecht in zijn enige filmcredit ooit.

Van de (pas) vier films die ik van Lang zag is dit duidelijk de minst goede. De film is zeker een half uur te lang. En overvol dialogen. De gestapo wordt zeer karikaturaal neergezet en dat maakt ze minder naar dan ook had gekund. En met de werkelijkheid (al was die even gruwelijk minstens) heeft dit ook niet veel te maken. Vanwege de propagandistische doelen gingen overduidelijk een deel van de Hays-code regeltjes ook op de tocht en kon deze film een aardig stukje zwaarmoediger zijn.

Waarvan ik me serieus afvraag waar die op gebaseerd is.Ik heb meerdere keren gelezen dat Ki-young Kim de beste klassieke Koreaanse regisseur moet zijn en dit zijn beste film, maar dan wil ik niet weten wat er in die tijd daar nog meer gemaakt werd.

Toegegeven: Ki-young Kim kan best filmen. Het is allemaal hevig door Hichcock beinvloed, dat wel. Zo sterk dat het eigenlijk vooral epigonisme is en ik er weinig eigens in kon ontdekken. De muziek was zo hilarisch over de top dat Bernard Hermans Hitchcock scores er in vergelijking erg subtiel van worden. Maar het meest verbazingwekkende was het groteske en moralistische en regelmatig onbedoeld grappige plot, met als hoogte- danwel dieptepunt de eindscene waarin de moraal van het verhaal nog even aan de kijker wordt meegegeven.




Vond het monotone gemompel van de vader anders ook ernstig mis, maar het was vooral de combinatie van dat gemompel en de overacterende rest van de cast.

Niet het gehoopte klassieke Koreaanse meesterwerk helaas. Eerder een bizar curiosum uit verloren tijden waar ik nog wel enige lol aan beleefde vandaar dat ik tamelijk mild ben.

2.5*

Querelle heeft het al zeer goed omschreven. Een briljante film dit. Wat is het toch jammer dat de verkrijgbaarheid van Hou's oeuvre zo te wensen overlaat. Op de nieuwste films na vooral matige Amerikaanse out of print DVD's waar je een vermogen voor betaald en een aantal Aziatische edities van zeer wisselend niveau en vaker niet dan wel leverbaar. Ik hoop dat de Criterions of MOC's van deze wereld hier eens verandering in kunnen brengen.

Drie tijdlijnen in deze film. De verzetstrijders die willen vechten tegen de Japanners, de actrice die er een film over maakt en een paar jaar voor de film, als de actrice nog een relatie heeft met een gangster, De film gaat heel natuurlijk van de ene naar de andere tijd en smeedt alles tot een geheel. Een impliciete film over de geschiedenis van Taiwan. Een film over identiteit en verlangen. Over het noodlot. Thematisch heel rijk.

Stillistisch is de film niet minder dan briljant. Het gebruik van licht bijvoorbeeld. Maar ook subtiele, soms nauwelijks waarneembare camerabewegingen die samen met dat licht de nadruk in een scene een heel klein beetje veranderen.

Magistrale film. Zo een waarbij aan het einde nog een tijdje stil ben en met enigszins natte ogen probeer op een rij te zetten wat ik heb gezien.

5.0* dus

Grappig dat in de hoogtijdagen van de slasher niet alleen veelal jonge (al dan niet) specialisten dat soort spul regisseerden maar blijkbaar ook oude rotten op hun retour. J. Lee Thompson was er zo een. Thompson piekte in de jaren '60 met geprezen successen als The Guns of Navarone en Cape Fear. In de jaren '70 maakte hij onder meer Planet of the Apes films, maar in deze tijd werd hij echt niet meer voor grote projecten gevraagd. Hij castte Glenn Ford, een generatiegenoot die een groot deel van de jaren '70 op TV had gespeeld. Nadat hij vooral in de de studiodagen piekte met fijne rollen in noirs en westerns,.

Thompsons invloed is dat dit een zekere mate van vakwerk is. Hij weet hoe je een scene moet opbouwen. Neemt bovendien het verhaal tegelijk serieus en niet zo serieus, neem bijvoorbeeld de nepscares doorheen de film. Wat de film soms op een aangename understated manier silly maakt. De bijrol van Ford komt niet in de buurt van zijn hoogtijdagen, maar ik vind het toch best een aangenaam weerzien,

Helaas is het plot van de film veel te vol. met allerlei verhaallijntjes en de film is ook een aardig stuk te lang. Maar die issues heeft de film vooral in het begin. Het einde gaat op een fijne manier volledig voor de silliness en maakt een hoop goed.. De film doet er echter wel echt te lang over daar te komen.

Thompson eindigde met videothekenspul van een andere ster op zijn retour, Charles Bronson, dingen als Death Wish 4. Glenn Ford maakte nog een handvol genrefilms en deze film werd meer vergeten dan tijdgenoten, sommige daarvan een stuk minder. Of hoe dingen kunnen lopen.

Had al tijden geen Mike Leigh gezien en hoewel de titel me ook niet erg aantrok en dit zeker niet Leighs beste film is, was het een bijzonder fijn weerzien. Met een paar mooie fijne Mike Leigh-karakters en toch ook weer een paar geweldige scenes. Prachtig geacteerd, prachtige dialogen en geweldig getimed. Top 3 scenes bij deze Leigh: De scene met de zwerver, de discussiescene bij de zwangere zus en de laatste rijles van Poppy.

3.5* en Leigh verdient wat meer aandacht van me.

Oef, wat een lekkere film was dit. Het is eigenlijk gewoon een mixje van twee subgenres. Een wraakfilm en een kat-en-muis-spel. Beiden genres waar al genoeg films in gemaakt zijn. En in het tweede ook genoeg die zich afspelen in één huis.

Door het thema meteen spraakmakend. Maar vooral goed doordat de film niet alleen heel sterke acteurs bevat, maar ook geweldig geschreven is. Met ontzettend goede dialogen. Heerlijk ook dat we hier twee hoofdkarakters hebben waar je beide niet graag naast zou willen wonen, om het zacht uit te drukken, dat maakt het een stuk boeiender dan een good-guy en een bad-guy. Wat deze film ook erg plezierig maakte is erg stijlvolle en zorgvuldige regie.

Verrassend leuk eigenlijk.

Een kleine 4.0* kan ik hier wel aan kwijt.