Hana to Hebi (1974)

Goede pinku film.

Hana to Hebi bracht filmstudio Nikkatsu in 1974 eindelijk weer een succesje en dit kwam voor een groot deel doordat de studio de sm-actrice Naomi Tani wist aan te trekken.

De film zelf is niet bijster mooi geschoten en bevat ook niet een groot uitgewerkt script. Ook moest het verhaal, dat is gebaseerd op een boek van sm-schrijver Oniroku Dan, voor een groot deel worden herschreven. Toch is het een film waar je met interesse of afkeer naar kunt kijken. Je ziet een sterke, trotse en zelfverzekerde vrouw veranderen in een weerloze, onderdanige en uiteindelijk seksverslaafde vrouw.

3.5*

Ik vond er niks aan. Saai, lelijk en weinig opwindend en al helemaal niet schokkkend ofzo. Ik kon aan de film niet zien waarom dit een relatief bekende pinku is. Ben bang dat het alleen het succes van de film was.

1.5*

Naar verluidt een klassieker onder de pinku-films. Nou, het zal wel aan mij liggen, maar ik vond er weinig aan. Ik heb inmiddels een redelijk aantal pinku’s gezien en bij mij bungelt deze film binnen dat genre ergens onderaan. Dat gemartel is niks voor mij. Ik had regelmatig te doen met protagoniste Naomi Tani, die volgens mij veel afgezien heeft bij de opnames voor deze film.

De update van Takashi Ishii vond ik wel de moeite, deze echter nooit gezien dus ik kan de vergelijking niet maken Al heb je ook daar wel martelpraktijken.

Gezien het thema van sado-masochistische spelletjes en martelingen zou je ook kunnen stellen dat je de film ook in het subgenre torture kan plaatsen. Blijkbaar toch niet omdat de film meer focus legt op drama en erotiek. Het verhaal stelt weinig voor en zowel op gebied van drama en erotiek weet deze film niet te beklijven. Niet dat er weinig erotiek te bespeuren valt, integendeel zelfs, maar je moet van dit soort films wel houden. 3/10