Meningen

Ik kijk Tati's films op volgorde, langzaamaan en per ongeluk nu toe, maar toch. Ik denk dat ik zo doorga.

Tati vindt hier meer een eigen stijl. Of eigenlijk twee. Enerzijds speelt deze film met conventies en verdraait de film alledaagse tafereeltjes een klein beetje waardoor ze nogal maf worden. Tati zag waarschijnlijk de wereld om hem heen als een maf. Daarnaast ook een hoop scenes met stripachtige humor.

Veel sfeer ook weer. En die is zowat net zo prettig als in Jour de Fete. Dat themaatje van Mancini is prachtig en past erg fijn in de film.

3.5* en nieuwsgieriger naar Mon Oncle en Playtime.

Dit was helaas niet een nieuw Mexicaans pareltje, zoals er de laatste jaren wel zijn geweest. De regisseur heeft wel talent, met name in de openingscene en af en toe ook in de montage gebeuren mooie dingen. Maar de film heeft nogal wat moeite de jeugdherinneringen, de hevige katholieke symboliek en het heden aan elkaar te knopen en vergeet daarbij ook nog een beetje de karakters (wat misschien ook aan de acteurs ligt) wat verder in te kleuren dan in clichés. Er zaten vondsten voor zeker drie leuke kortfilms in de deze film, maar het geheel is niet bepaald de som der delen.

2.5*

Bijzonder sprookje met schitterende muziek. Ik lees hier dat de film niet politiek zou zijn en de censuur niet zo erg, Beide kloppen niet. Deze film is dan wel een soort gothische variant op Alice in Wonderland met als thema het seksuele ontwaken van een een jong meisje en uiteindelijk is de film als geheel vooral een strijd voor vrijheid, op een bijna libertijnse wijze en daardoor en door de in de ogen van machthebbers perversiteiten in de film had deze film enorm veel last van de censors. De film werd in toenmalige Tsjechoslowakije verboden, nadat hij eerst al door een ander geregisseerd moest worden dan het oorspronkelijke plan. De vijand in deze film zijn de mensen die je persoonlijke vrijheid willen beperken

Fraaie film die bol staat van de ideeén en vooral ook een droomlogica heeft waardoor de film geen poging doet tot een normaal plot en zich daarmee ook de vrijheid toeëigend waar de film sowieso voor staat.

En op 35 mm op groot doek zien maakt het nog fijner.

Eigenaardige film.

Een soort soap van platste soort. Met alle gebeurtenissen die in zo'n soap voor kunnen komen. Pillen, alcohol, afkickklinieken, affaires met anderen, jaloezie, vrouwen die elkaar in de haren zitten, doden, mensen die gaan trouwen, mensen die niet gaan trouwen, ziektes, abortussen, aan lager wal raken en noem maar op. De grap is dat de film het volkomen serieus lijkt te menen, terwijl de film zo regelmatig zo ver doorschiet dat het lachwekkend wordt. En dat zie je regelmatig bij lowbudget films, maar bij een grote studioproductie (van een zeer ervaren regisseur) heb ik het nooit in deze mate gezien. Het is eigenlijk bijna een onbedoelde parodie op films over het harde leven in de showbusiness (zoals pakweg All About Eve), met scenes die het geheel nog voorspelbaarder maken (een van de actrices vind de pillen van de afgekickte andere en je weet: die gaat ook aan de pillen en een paar scenes later: jawel hoor). .

Jammergenoeg is het allemaal niet de hele twee uur lollig genoeg om echt fun te blijven, maar de 60's stijlkenmerken en de fijne kitschmuziek (de eerste John Williams-score nota bene) maken het een en ander goed.

Een volkomen belachelijke, mislukte film eigenlijk (het werd een enorme hit, dat wel), maar juist door het mislukt zijn nog wel leuk, maar weer net niet leuk genoeg. Ofzo.

Ik hou het op een 2.5*

En nu Russ Meyers exploitatieve semi-vervolg annex parodie maar eens een keer zien.

Met een been in de zwijgende film, met een been in de pratende. spaarzame dialoog. De (prachtige) muziek en de (ook al mooie) expressie van de acteurs zijn belangrijk. Ook zitten er nog tussentitels in.

Mooi spel met licht. Verhaal is verder niet zo speciaal. Deze film is meer een sfeerding.

3.5*

Ook maar eens gezien. En hij was goed. Het zag er allemaal prachtig uit. Visueel is het erg goed gedaan. En de vier hoofdrolspelers acteren op een goed niveau.
Ik ben het niet eens met de kritiek dat sommige scenes bombastischer en meeslepender hadden gemoeten. In het begin waren de geweldscenes zo terloops dat het extra indruk maakte. In latere scenes zou het voor mij een ergerlijke stijlbreuk zijn geweest als je dat met meer bombast had gedaan.
Mijn grootste kritiekpunt is eigenlijk de lengte. Er had wat mij betreft een minuut of twintig bijgekund. Daarin had het verhaal een nog sterkere uitwerking kunnen krijgen. Ik fantaseerde na de film meteen een aantal scenes bij elkaar die ik niet zag. Als de opbouw wat langzamer was geweest had de film me net wat meer meegesleept.
Nog een klein kritiekpuntje. De film speelt zich af in het begin van de jaren '90 en er is gekozen voor vengaboy-hitjes uit het einde van de jaren '90. Waarom geen 2 unlimited? Ik geef toe een piepklein detail, maar het viel me wel op.

3.5*

Ontmythologiserende verfilming van het laatste stuk leven Van Gogh. Weinig scenes waarin hij schildert, veel met de mensen om 'm heen, niet een portret van iemand die donker-romantisch voor de kunst sterft. Meer een man die niet kan omgaan met zichzelf en met de mensen om zich heen. En juist als hij schildert lijkt hij stabieler.

Dit is pas mijn tweede Pialat en hoewel er 23 jaar tussen die twee films zit zie ik wel overeenkomsten, maar ik heb nog te weinig beeld van hem. Maakt me wel nieuwsgierig naar meer.

3.5*

Gezien en erg mooi. Doordat het geen grote spektakelfilm is (die vroeger nog weleens op zondagmiddag op TV waren) komt het verhaal veel krachtiger over.

Wat ook opviel is dat Pasolini ook hier zijn politieke mening niet verloochend. Jezus wordt neergeplant tussen de arme mensen en Pasolini legt hier en daar ook nadruk op bijbelteksten die met armoede te maken hebben. In Pasolini's (marxistische) ogen is Jezus een soort revolutionair.

Veel dingen die ook wilde zeggen zijn verder al gezegd. Ik wil hem in ieder geval over een tijd nog eens zien.

4.0*

edit: ik zie nu dat mijn verhaal al een beetje bij de korte inhoud staat.

Laat ik dan maar tegengas geven. Want op het trage tempo na was dit niet direct zoiets als de Thaise cinema van de laatste jaren, maar ik vond dit echt veel beter dan de Thaise tigernominatie van vorig jaar.

Ik vond het een boeiende film. De film opent met foto's van een auto-ongeluk dat de regisseur zelf meemaakte. En is daarna een soort existentiële zoektocht naar antwoorden op grote levensvragen, maar wat me vooral pakte in de film is dat elk antwoord dat gevonden lijkt te worden meteen gerelativeerd wordt en onjuist of op zijn minst onzeker blijkt. Zoals de principiele journalist die bij het moordonderzoek alles zeker weet later een prostituee staat te verleiden of een Boeddhistische monnik die ook heel veel zeker lijkt te weten prompt verongelukt in de volgende scene. Een tamelijk neerslachtige film die zich constant met humor bevrijdt. Vooral ook op het einde. Waar vinden de hoofdpersonen nou wel een beetje geluk? Bij een maf vlinderfestival of een suffe ondergaande zon. Weg wijze antwoorden.

Kleine 4.0*

Ja, met de kritiek dat dit bijna een veel betere film was ben ik het wel eens eigenlijk. Vargtimmen heeft een uiterst fascinerend thema, maar haalt er voor mijn gevoel niet alles uit. Bergman waagt zich aan een horrorachtige uitwerking van depressie en hallicunaties en koppelt dat een bekender thema van 'm: De relatie tussen twee mensen en de invloed die dat op allebei heeft, in dit geval sleept de man de vrouw bijna mee in zijn ondergang. Dat levert een boeiende film op, maar blijft helaas toch duidelijk achter bij mijnn favoriete films van Bergman.

De film mist wat intensiteit voor me, maar had vooral nog wat abstracter gemogen. Gooi de kijker maar helemaal in het diepe en laat de geschreven uitleg in het begin en de interviewachtige scenes met Ullman maar weg.

Ik hou het op een kleine 3.5*

Mooie muziek inderdaad en een bijzondere film. Beperkter (in de zin dat het de film is met de strikste vorm is) dan de andere films die ik van haar zag. Wat mij betreft had het daar eigenlijk ook wel bij mogen blijven (zonder de laatste scenes).

Er worden door de decors, door het uiterlijk van de personages en ook door de acteerstijlen steeds andere betekenissen aan hetzelfde gegeven. Daardoor wordt het de ene keer vervreemdend, dan weer dramatisch, dan weer komisch.

Ik zit me nu ineens af te vragen of de titel letterlijk Eeuwige Terugkeer betekent of dat Zvyagintsev's The Return (Vozvrashchenie heet die) eigenlijk Thuiskomst heet. De eerste optie lijkt me logischer (de man uit deze film komt niet thuis), maar weet iemand dat?

3.5*

Ik sluit me aan bij Koekebakker. Een eerste kennismaking met Denis die naar veel meer smaakt. Ik heb echt genoten.

Ruim 4.0*

Het leuke houtje-touwtje gehalte dat het tweede deel genietbaarder maakte is grotendeels verdwenen. De sets van Shaw Brothers zorgen ervoor dat het er wat sjieker uitziet. De toon is net wat minder voor het hele gezin en een beetje naarder.

Het plot is vergezochter dan ooit en elke crimineel die iets zou verzinnen als mannen ontvoeren en die door operaties tot dubbelgangers maken van de belangrijkste politieinspecteurs. Die dubbelgangers laten moorden en die inspecteurs ook ontvoeren en vermoorden, tegelijk met de dubbelgangers daar komt zelfs een film als deze nauwelijks mee weg. De film wordt ook tamelijk afgeraffeld.

Summers regie voelt minder Brits en minder eigen als de eerste twee delen waren. Al met al de minste tot nu toe.

Mooie film. Sociaal drama dat af en toe (thematisch) een beetje deed denken aan oude neo-realistische films.

Opvallend was de fragmentarische vertelstijl. Je ziet korte scenes die vaak een veel langer verhaal vertellen. Je ziet ook vaak iets essentieels niet, maar de gevolgen ervan wel. In dezelfde lijn zit het enigszins abrupte einde. Klopte toch wel voor mijn gevoel. Sommige andere films me gingen irriteren om de overdreven uitzichtloosheid, bij deze film geloofde ik het wel.

3.5*

Ik vond het dan weer heerlijk. Al hielp het moment ook wel. Dit soort films werkt het beste in de vroege morgen. Juist het subtiel aanstippen van thema's, het bijna klein maken van die grote thema's beviel me goed. Een al te duidelijke conclusie had daar nogal mee gevloekt. Ondertussen gaat de tijd voorbij en gaan we weer weg uit dat afgelegen gebied.

4.0*

Mij deed het niet heel veel eigenlijk. Behalve dat ik wel lekker meemijmerde op de vroege ochtend. Vond het vooral weinig evenwichtig in zijn schoonheid, soms mooi, soms uitgesproken lelijk. Verder vaak ook vergezocht en leeg. Zou best kunnen dat ik dit minder had gevonden als ik er niet lekker lui naar zat te kijken in de vroege ochtend.

3.0*

Laat ik dan ook maar een bijdrage leveren aan een hoger gemiddelde. Ook ik vond dit een mooie film. Stockman houdt van de vroege Jarmusch en heeft ook wel iets met Godard. Maar dan anders. Fraai, soms aandoenlijk en soms pijnlijke film over iemand wiens leven uiteindelijk overeind wordt gehouden door hoopvolle, kleine contacten met anderen. Met de hoteldochter, een man van wie hij de pas terug komt brengen, een meisje met een wond aan haar hand. Hij vind bij allemaal iets kleins, op het eerste gezicht haast zonder betekenis, maar uiteindelijk heel belangrijk. Mooi zwartwit en muziek van Daan.

3.5*, maar ik neig een beetje naar een viertje.

Documentaire over een boeiend onderwerp. De filmindustrie in nazi-Duitsland. En dan niet zozeer de wat onschuldiger vermaakfilms (want die zijn er ook genoeg), maar de films die soms heel expliciet en soms subtieler propagandistisch zijn en die in Duitsland nog altijd alleen vertoond worden in filmmusea, vaak met discussies achteraf. De film laat veel interessante fragmenten zien, maar ook erg veel van de discussie of je dat soort films moet verbieden (of het zo moet houden als het nu in Duitsland is, heel soms te bekijken met een beetje een drempel) of vrij moet geven. En alle standpunten daartussen in. Over dat onderwerp heb ik me al lang een mening gevormd (vrijgeven) en die is na deze documentaire niet veranderd. Dat discussiedeel had een iets te hoog Nieuwsuur-gehalte. Verschillende pratende hoofden die verschillende standpunten uitlegden. Iets minder dat en iets meer analyse over films tijdens de nazitijd en ik had de film beter gevonden.

3.0*

Hmm. Een van de weinige Lumets waar ik wat negatiever ben dan de meeste berichten hier. Deze film viel me een beetje tegen. Dit is niet alleen een Lumet, maar ook een hele vroege verfilming van een script geschreven door David Mamet, die later een gevierd regisseur zou worden, maar vooral een grote naam als schrijver. Voor een definitief oordeel moet ik meer zien (dit is pas mijn vierde door hem geschreven en ik zag nog niets wat door hem geregisseerd is). Maar Mamet lijkt me niet te liggen. Er is een overeenkomst. Ik vind allevier films minder goed dan de consensus hier en dat ligt steeds voor een groot deel aan het script. Hier komt de laatste de laatste getuige nogal als een duveltje uit een doosje en zit het oordeel van de jury die erg opzichtig tegen de rechter ingaan me een beetje dwars. Verder is de schets van de machtige advocatuur van de tegenpartij oppervlakkig en niet uitgewerkt, terwijl juist dat een boeiender film had kunnen opleveren. De film focust echter vooral op Newman.

Lumet gebruikt hier veel van zijn sterke kanten nauwelijks. (filmen levendig maken in beperkte ruimten, filmen tegen de achtergrond van stads leven en urban decay) en je bent bijna opgelucht als er af en toe een typsch Lumet-achtige straatscene is maar het zijn er te weinig. De film drijft vooral op het spel van Newman die een prachtrol speelt.

Franse films van Aziatische regisseurs. De resultaten zijn wisselvallig Hou en Kiarostami bevielen me. Kawase en Tsai maakten een flinke negatieve uitschieter in hun oeuvre. Wong Kar-Wai zweefde daar ergens tussen. En dat geldt eigenlijk ook voor Koreeda die een mindere film aflevert zonder meteen de draad zover kwijt te zijn als Kawase en Tsai. Opvallend is ook dat met name Binoche wel heel vaak in die films zit en dat terwijl Binoche voor mij als als actrice een beetje op haar retour is. Deneuve is de actrice die de film draagt. Hawke speelt een rol die last minute in het script te lijkt geschreven. Een scrip dat Koreeda overigens als toneelstuk schreef maar nooit uitvoerde,

De film is prettig op de vierkante centimeter en dat er geen uitbarsting komt is erg eigen voor Koreeda n=en goed aan de film, Maar dat ingehouden drama botst een beetje met het acteren van Deneuve en Binoche, wiens aanwezigheid alleen al te groots voelt. Koreeda heeft nog nooit een slechte film gemaakt en ik zag ze allemaal (zijn fictiefilms in elk geval). Maar dit is echt minor Koreeda en een van zijn mindere (naast Hana). Zijn volgende zag ik kort geleden en maakte hij in Zuid-Korea. Die is een stuk beter.

Dat wel, maar de film stelde me hevig teleur. Het onderwerp is actueel, de film is helaas mijns inziens enorm verouderd en hoewel de RAF niet bij naam genoemd wordt komt de film nooit los uit haar plaats en tijd en dat is heel erg jammer, want hier lag een enorme kans om een universele, tijdloze film te maken. De personages komen nooit echt tot leven en lijken niet meer dan pionnen in een concept. Winkler komt bijvoorbeeld uitermate passief over en dat is gezien het script nogal ongeloofwaardig.

Wel interessant als een nogal pamfletterig tijdsbeeld, maar als film teleurstellend. De klassieke status ontgaat me nogal.

Krap 2.5*

Poeh, wat wordt deze film hier ondergewaardeerd. Een film over modern kolonialisme. Met Young en Rampling in heel goede rollen als de kolonisatoren die het zelf maar half snappen en beide uit lust dromen geloven. Imaginaire liefde. En dan het venijn bij de vrouwen onderling, de steken onder water. Knappe film die werkt op microniveau maar tegelijk een film is over de verhoudingen in de wereld. Dat het Haiti 1979 is, is wellicht een beetje jammer want dit is makkelijk toe te passen op nu.

Ik zie ze nogal traag en met enorme tussenpozen, maar ik heb nog geen film van Cantet gezien die niet heel goed was.

Mooie film en een begrijpelijke klassieker. Schoonheidsfoutje vind ik de scene waarin Novak de brief schrijft. Ik lees net dat Hitchcock die eruit had willen halen, dat was beter geweest. Verder weinig op aan te merken.
Toch heeft deze film me niet echt wildenthousiast gemaakt. Na Rear window was ik bijna verliefd op de film (en de spitse dialogen daarin) en zo'n zelfde gevoel had ik bij de beste Hitchcock die hij niet zelf maakte: Double idemnity in iets mindere mate. Deze film zal vermoedelijk nooit tot mijn echt persoonlijke favorieten gaan behoren. Toch heb ik me prima vermaakt.

3.5*

Op een schier oneindige reeks van inwisselbare romantische komedies na zijn we in Nederland er nog altijd niet in geslaagd een leuke stroom aan genrefilms op te zetten. Een keer in de zoveel jaar probeert er iemand weer een horrorfilm. Actiefilms zijn er nog minder. De reden daarvoor is dat ze door de speciale effecten vaak veel duurder zijn dan weer een romantische komedie en veel onzekerder qua succes zijn. Een van de latere serieuze pogingen was Tim Oliehoeks Vet Hard. De fillm had welwillende recensies en was zeker geen flop, maar een echt grote hit was het ook niet. Oliehoek is voornamelijk voor TV gaan werken nadat hij nog twee pogingen deed om een publieksgenrefilm te maken die nog een stuk minder succesvol waren.

Ik was niet erg weg van Vet Hard. Het is gebaseerd op de fiilm Gamle Mænd i Nye Biler met een script van Anders Thomas Jensen. Die film heb ik niet gezien, maar ik vermoed dat droge humor wellicht een erfenis is en de wat lompere Dick Maas-achtige humor een toevoeging. Ook de cameo van Jac Goderie en Rene Mioch in de bioscoop voelt als een knipoog naar Amsterdamned. Met name in het begin wel nog wel leuk, maar als er meer plot in de film komt gaat het vaak slepen en is het een stuk minder boeiend. Het dramatische laagje is slap om nog maar te zwijgen over het gedoe tussen Rogiers en Van Doesburg. Geintjes met de muziek en sommige cameo's vond ik dan wel weer aardig. Ik had liever gehad dat deze film beter was en een revolutie in de Nederlandse publieksfilm te weeg had gebracht. Want nu zitten we alleen maar opgescheept met die eindeloze stroom romantische komedies.

Ik zag dit jaar 5 tigers en 4 ervan waren erg goed. Van die vier was deze het mooiste. Het is een film die de regisseur met zijn familie maakte en die over het leven gaat dat hij meemaakte maar toch geen documentaire is.

De film gaat vooral over het verlies van de moeder. En het gemis dat er is. De troost die je bij elkaar vind en ook in je directe omgeving. Poetisch en erg open. Met nauwelijks grote gebeurtenissen of plot. En een bijzondere ontdekking van debuut dat bijna uit het niets lijkt te komen. Gelukkig dat dat dit jaar weer wat meer gebeurde in Rotterdam.

Zijn vorige film leek er al naar te wijzen, maar Moodysson is helemaal rond nu. We Are the Best combineert de coming of age van Fucking Amal met de historische achtergrond van Tilsammans (een links milieu, de tijd waarin alles wat niet links was fascistisch was etc.). Iedereen die juist die Moodysson kan waarderen moet dit onmiddellijk gaan zien. Want hij kan het nog steeds erg goed. Dat blijkt, ondanks alle omzwervingen en veel zwaarmoediger films hem nog altijd goed te liggen. Minder kritisch dan Tilsammans. Maar punkmeisjes van 13 vergeef je veel meer dan volwassenen. Ik heb hier toch nog altijd een groot zwak voor.

Kleine 4.0*

Prachtige film, Guerra zou hierna een nog betere maken, maar dit was ook niet misselijk. Ook een tip voor mensen die denken dat de diss iets is dat is uitgevonden in hiphop.

Mooie film. Over twee heel kwetsbare mensen die even liever samen kwetsbaar zijn dan apart. Omdat ze dat op dat moment zo voelen. In een uur of anderhalf stoten ze elkaar af, maar trekken ze elkaar nog veel vaker aan. De tussenschermen met gedachten werken goed. Uniek begin ook, wanneer alle gedachten van Rei uitgsproken worden. Het sleutelmoment is op het tankstation als rei op haar kwetsbaarst is en Takatoshi bij haar blijft, daarna vallen de maskers helemaal af, worden leugentjes uit zelfbescherming opgebiecht en wordt bijna de liefde verklaard. Het einde is het enige juiste Rei en Takatoshi gaan geen makkelijk leven tegemoet, maar ze hebben zich even kunnen versterken aan elkaar,

4.0*

Eenmalig te zien in Kino. Dus even langs geweest. Niet zo extreem als ik dacht of de indruk die gewekt werd in het praatje vooraf. Gewoon een perverse thriller. Maar niet veel schokkender dan veel giallo's bijvoorbeeld. De film moet het niet per se van het plot hebben , maar is opvallend goed geschoten voor dit soort filmsw zei ik na afloop tegen mijn gezelschap. Ik lees nu dat de cinematograaf van Kubrick deze film deed. Dat verklaart wel het een en ander.

Typisch zo'n kleine festivalfilm. Mooi, gevoelig en oprecht, maar laat geen echt blijvende indruk na.

3.5*