Meningen

Vond dit toch wel weer een van de betere Almodovars. Een film die het gegeven van de huisvrouw die de titel uitroept lichtelijk pervers uitwerkt. Er is niemand die hier functioneert en Almodovar speelt met thema's als machismo en mannelijkheid, jeugd en echt en nep. Dit is de een na oudste film van hem die ik zag en hier hebben meerdere van zijn thema's al echt vorm maar het charmante punkrandje uit het begin van zijn carriere zit hier ook nog volop in. En op een moment dat je het niet verwacht zowaar een heel fijn gedurfd bovennatuurlijk tintje.

Het einde is fraai als de flat zonder de medebewoners bijna vrijheid lijkt te geven. Dat de jongste zoon terug komt om haar niet eenzaam te laten zijn maakt het af. Typisch Almodovar die het voor elkaar krijgt dat je toch een beetje gaat houden van de verknipte personages in een film als deze.

Sterke film. Behoort zonder meer tot de betere horrorfilms die ik zag.

Geen angst door iets wat angstaanjagend is door het uiterlijk. Geen horrorfilm die zich bij zwak maanlicht in de nacht afspeelt. maar een film overdag op een zonovergoten eilandje met kinderen als hetgeen waar je bang voor moet zijn. En het werkt.

In tegenstelling tot veel horrorfilms die sterk beginnen, minder worden en uiteindelijk zwak eindigen wordt deze film hoe langer hoe beter. In het begin zien we nare archiefbeelden over diverse oorlogen in de twintigste eeuw die de suggestie moeten wekken dat wat er komen gaat weleens de wraak zou kunnen zijn van de grootste slachtoffers van volwassen spelletjes als oorlog. Gelukkig komt dat later niet nadrukkelijk terug in de film en blijft het grotendeels een mysterie waarom de kinderen zijn geworden wie ze waren.

De scene tegen het einde waarin wordt gesuggereerd dat het ongeboren kind van de vrouw haar bezig is van binnen te vermoorden vond ik gruwelijk (in de postieve zin) en verrassend. De scenes daarna hebben we al eens eerder gezien, maar passen erg goed in de film.

De kinderen zijn geweldig goed, de volwassen hoofdrolspelers zijn duidelijk wat minder, vooral de man, maar niet echt storend. En er zijn wat ongeloofwaardigheden in hun handelen, maar ook daar kon ik overheen stappen.

Deze film is eigenlijk wat Children of the Corn (King moet haast deze film gezien hebben voor hij het verhaal schreef) niet is. Mysterieus, vervreemdend, spannend en bij vlagen echt eng. Vergeleken hierbij is Children of the Corn maar een slappe, suffe film.

De cameraman werkt tegenwoordig met Pedro Almodovar. De regisseur is na deze film helaas TV gaan maken. Jammer.

4.0*

Af en toe wordt voor mij weer eens bevestigd dat ik best een zwak heb voor vaak meer sfeergerichte (cult)horror. Veel onontgonnen gebied nog.

Heel bijzonder en ik dacht echt even naar een vijf sterrenfilm te kijken. Maar de film verliest in de tweede helft iets van zijn energie, waardoor ik op 4 sterren uitkom.

Maar fantastisch is het. Een uitbundige expressionistische nachtmerrieachtige voorstelling van leven in een totalitair regime.

De film begint met de voormalige Dr Braun in zijn nieuwe functie waarin hij de in beslag genomen spullen van joden documenteert en opslaat en die scenes komen al meteen stevig aan. Als hij naar huis gaat en zich laat overhalen om zijn menselijkheid naar boven te halen verandert het appartementencomplex in een kafkaësk doolhof vol paranoia en angst. De film gebruikt allerlei stijlmiddelen. Herhaling bijvoorbeeld. En dwarse muziek die beelden een compleet andere lading geeft. Met een jongetje als verbaasde toeschouwer die een hele wereld ziet die niet meer te volgen is. Deels als een psychiatrische inrichting voorgesteld.

Pacino in een sterke rol in deze prettige 70's film (een van de laatste denk ik die dat sfeertje en die thematiek zo sterk hebben). Leuk drama met wat groteske trekjes. Ik vond die overdrijving wel passend eigenlijk. De hele film had een ironische we're on a road to nowhere-achtige sfeer. Het mooie was dat juist Pacino (die soms toch wat neiging heeft tot overacting) voor heel naturel koos.

Minpunt was de muziek. Die leek wel uit een slechte jaren '80 film te komen. En ondanks dat deze film duidelijk achterblijft bij 70's Pacino-films als Serpico en Dog Day Afternoon toch een goede film.

Net een 3.5*

Ik ben toch echt wel blij dat Keaton hier solo gaat, want onmiddellijk is duidelijk dat hij in alle opzichten meer talent heeft dan Fatty Arbuckle. Het wemelt hier van de beeldgrapjes, het zit vol ideeën, er is meer samenhang en meer energie en het is veel minder gemakzuchtig.

Het is inderdaad nog niet de Suzuki van Tokyo Drifter of Branded To Kill (of van het onderbekeken The Flowers And The Angry Waves) maar toch is dit toch al een erg coole film. Het begin is inderdaad geweldig en een scene waarin een prostituee aan haar einde komt door dramatisch neer te vallen met een pijl in haar borst laat al een spoor zien van zijn prettg licht-perverse geest. Coole stukjes met hangjongeren bij jukeboxen en en toffe finale doen de rest.

Lang niet zo uniek als zijn latere films, maar wel van genoten.

3.5*

Slechts twee weken na de vorige lowbudget b-western met John Wayne die ik zag, The Lawless Frontier, ging deze al in premiere. Zo snel volgde ze elkaar niet altijd op, maar het tekent wel de snelheid in prodoctie.

Het meisje Nina en het gedoe met haar zorgt er ook voor dat deze toch wel wat anders is. Eerst denk je nog een positieve voorstelling van wat toen nog een indiaan heette in 1934, dat is wel opvallend. Maar het blijft natuurlijk een kind. Ze wordt bovendien opgevoed door een blanke man en ook haar echte vader blijkt geen indiaan. Bovendien kan ze als meisje volgens Wayne natuurlijk geen cowboy worden.

De DVD die ik had was voorzien van enorm slechte muziek die duidelijk later is toegevoegd. Dat stoorde meer dan de matige beeldkwaliteit. Maar ook zonder die nadelen stelt dit niet heel veel voor. Al vind ik het wel leuk als tijdsbeeld.

(500) days of summer is niet een romantische komedie die me met een compleet afwijkend gevoel achterliet en me nauwelijks deed denken aan andere romantische komedies, maar van zo'n film weet ik er maar een te verzinnen eigenlijk (Punch-Drunk Love).

(500) days of summer is wel een film die genoeg anders doet om de film fris te houden. Ten eerste gaat de film al over het einde van een relatie en krijgen de hoofdpersonen elkaar niet en dan zijn er speelse scenes als de splitscreen en de dansscene, een goed gedoseerd laagje zelfbewustzijn en postmodernisme.

Hoewel ik er niet het meesterwerk in zie dat sommigen hier van maken, krijg je me met veel toffe muziek, herkenbare karakters, twee acteurs die ik graag mag zien, gevoeligheid en genoeg goede grapjes best een heel eind mee. Leuke film.

3.5*

Geinige film. Hapt heerlijk weg, maar om nou te zeggen dat ik het echt eng vond of dat het veel indruk maakte, nee. Lekker kort. Had niet langer hoeven duren. De uitleg op het einde was wat flauw, het einde dan wel weer prima. Stomste scene was zoals sommige anderen gemeld hebben die terugspoelscene, doe je zo je best om je filmstijl te verantwoorden en consequent vol te houden, stop je er zo'n scene in, terwijl de scene niet eens een toegevoegde waarde heeft. Onbegrijpelijk.

Maar verder: Leuk, maar niet al te speciaal.

3.0*

Interessant, maar wat aan de lange kant om het eenvoudige gegeven constant boeiend te houden. In het midden loopt het niet lekker. Het begin is bij vlagen hilarisch. De scene waarin "Thomas" vertelt over zijn werk was geweldig. Geen topper, maar in ieder geval veel beter dan die Van Gogh die ik een paar dagen terug zag.

3.0*

Beter dan Cool! maar echt geweldig was het niet. Ik had toch op wat meer gehoopt. Best aardig hier en daar (vooral in de eerste helft), maar verder liep het allemaal niet zo. Een bijzonder vergezocht, zwak scenario, sterk wisselende acteurs en humor die de meeste tijd uitermate flauw was. Bovenalles ook minimaal een half uur te lang. Van Gogh had er lol in, maar nam de film ook nauwelijks serieus en trekt daarmee ook zowat alle potentiele spanning uit de film.

Ik vond Van Gogh erg goed als interviewer, maar als regisseur (op basis van de vier films die ik zag) stukken minder.

2.0*

Dassin is toch ook wel een man met een opmerkelijk carriereverloop. Een Amerikaanse carriere waar een stijgende lijn in zat, daarna de blacklist en dan in Europa langzaam uitdoven.

Op basis van deze film ben ik in elk geval bang voor veel van zijn sixtiesfilms, want ook ik vond Mercouri behoorlijk irritant en nogal hysterisch. En hij caste zijn geliefde een tijdlang altijd. Zij is de belangrijkste reden van mijn onvoldoende, al moet de film het ook niet van het verhaal van Duras hebben. Tenminste niet van de uitwerking ervan. Het verhaal lijkt wel wat op iets als Viaggio in Italia van Rossellini, maar dan zonder subtiliteit en extreem dik aangezette en uitgesproken emoties en rare dialoog, soms bijna onbedoeld grappig. Wat de film van de complete ondergang redt is vooral de sfeer, met name in de tweede helft.

2.0*

Ja, helemaal met het bovenstaande eens. Ik was nog verbaasd hoeveel MM-top-250 films wel niet van hen afkomstig waren trouwens. Zijn volgens mij veruit de best scorende studio hier op de site voor wat betreft 90's films.

3.0*

Komt helaas niet verder dan de cliché-vragen en antwoorden die je aan jongens uit dat beroep zou stellen en dan wordt de manier waarop de docu is opgezet al snel wel heel erg beperkt. Zag nog een wat kortere versie, maar die was al lang genoeg om eerlijk te zijn.

2.0*

Wel aardig. Begon vooral wel leuk. Toen er meer plot in het verhaal kwam, dat gedoe met die lesbische moeder en die zwangere vriendin, verloor de film veel van zijn kracht. Maar door een paar erg sterke scenes (zoals op dat familiekerstfeest, dat stuk had veel langer gemogen) toch bovengemiddeld.

3.0*

Mishima is een fascinerend figuur. Beschouwd als een van de grootste Japanse schrijvers van de twintigste eeuw. Iemand die met lede ogen aanzag hoe Japan na de tweede wereldoorlog internationaliseerde en op het eind van zijn leven steeds verder politiek radicaliseerde. Tot zijn bizarre dood. Het heeft tot een hoop mythevorming geleid.

11.25 the Day He Chose His Own Fate is een heel kleine film. Veel kleiner dan veel mensen zullen verwachten van dit soort biografische films. Geen grootse aanpak, maar vaak een bescheiden digitaal geschoten praatfilm. Geen mooie film ook, bij vlagen zelfs lelijk. Kurkdroog wordt verteld wat er verteld moet worden. De film houdt het midden tussen een respectvolle biografie en een genadeloze ontmythologisering. De schrijver Mishma komt nauwelijks in de film voor, het gaat over de politieke ideeën van 'm. En met name in de tweede helft zet hij Mishima neer als iemand die compleet de voeling met de wereld om 'm heen verloren had. Iemand die in een langzaam steeds succesvoller Japan als een levend anachronisme het Japanse vooroorlogse nationalisme stond te verdedigen. Terwijl de wereld om 'm heen door wilde.

Het hoogtepunt zit 'm in de speech van Mishima (die destijds vooral uitgelachen werd), de verfilming Mishima en companen op een balkon met achtergrondgeluid en af en toe een shot van een foto van het originele publiek ziet er knullig uit, maar het past prima in de hele knullige voorstelling van de hele actie. Japan juicht 'm niet toe, is niet boos op 'm, gaat niet nadenken over zijn ideeën, maar is vooral nauwelijks geinteresseerd. Lacht 'm weg. De door Mishima geromantiseerde voorstelling van een in zijn ideeën passende rituele zelfmoord wordt een banale daad van een rare man met achterhaalde ideeën en een paar pathetische volgelingen. En die invalshoek is erg boeiend.

Er mankeert genoeg aan de film, maar hij profiteert zelfs van zijn eigen tekortkomingen. Fascinerend.

3.5*

Na een jaar of 17 herzien in het fijnste filmhuis van Rotterdam (kino) waar dezer dagen een flink Lumet-retrospectief geprogrammeerd is.

Dit keer meer technisch gekeken. De film speelt zich bijna geheel in een ruimte af. Maar zowel hoe die ruimte eruit ziet als hoe de camera door die ruimte gaat is heel sterk gedaan. Ook de verandering van de visuele stijl naar mate de film vordert is heel sterk

Zoals dimi303 aangeeft was dit een remake voor de bioscoop van een uiterst succesvolle aflevering van een anthogy serie genaamd Studio 1. Het initiatief daarvoor lag bij de schrijver van het stuk, Reginald Rose en Henry Fonda die er wel een mooie rol voor zichzelf in zag. Lumet werd erbij gehaald als regisseur en dat was wellicht om kosten te besparen, want hij had alleen ervaring met TV. De film werd toen al behoorlijk goed ontvangen en was voor een vrij kleine film succesvol. Lumets naam was meteen gevestigd en hij zou tot zijn dood tientallen films maken. Maar in de eerste jaren na deze film zou hij ook nog TV blijven maken.

Fonda is de bekendste acteur. Met Lee J. Cobb als het jurylid die het langst op schuldig zit als tweede zou ik zeggen. De andere tien zijn vooral bijrol- en toneelacteurs en zonder uitzondering sterk.

Het scenario is slim. Maakt de 12 juryleden heel verschillend van zowel achtergrond als karakter. Wat leven geeft aan de film. Interessant is ook dat de film de verleiding kan weerstaan om de moord te tonen. Daarmee laat je zoals bij vele echte zaken in het midden of de jongen zijn vader echt heeft vermoord. Daarmee wordt het een interessant, wat geidealseerd portret van het Amerikaanse rechtssysteem. Niet Lumets beste, maar een heel fijne film.

Hoewel dit absoluut een sterke film is zie ik helaas wel een dalende lijn in het werk van McQueen. Hunger is toch vrij duidelijk zijn beste film. Een van zijn sterke punten blijft het in beeld brengen van het fysieke lichaam. Dat zit in al zijn films en ook hier. Maar helaas zet deze film het drama regelmatig nadrukkelijker aan. De nogal heftige scene waarin Northup hangt is erg McQueen en niet alleen heftig, maar duidelijk de beste scene van de film.

Helaas zit er in 12 Years a Slave nogal wat als standaard drama uitgewerkte scenes. Hij doorbreekt daarmee de toon niet zo radicaal als in de scene waar ik in Shame over viel, maar het zorgt ervoor dat deze film zijn potentie niet waarmaakt en bijna evenveel aanvoelt als een goedgemaakt tussendoortje dat door Oscarnominaties omhoog wordt gestuwd, maar wat ik een week later al weer kwijt ben (zoals pakweg The Hurt Locker). Als dan co-producent Pitt zich een nogal geforceerd klein rolletje blijkt te hebben gegeven lijkt dat oordeel compleet.

De film stijgt daar op de valreep nog bovenuit door het kale, aardse einde dat wel weer indruk maakt en niet in allerlei vallen trapt. Daardoor overheerst het positieve nog flink, maar ik begin wel te vrezen voor McQueen.

Kleine 3.5*

Anderen zijn Babluani voorgegaan, debuteren met een low-budget genrefilm met een geweldig idee. 13 is een enorm lekkere afwisseling op het IFFR. Spannend en intrigerend. Typisch zo'n film waar je vooraf vooral niet te veel van moet weten. Het vervolg laat zich raden: Babluani's film wordt een succes en krijgt voor zijn volgende film een budget dat tig keer hoger is en breekt door, het zou me zelfs niet verbazen als dat in Hollywood zal zijn. En dan kan iedereen die erbij was zeggen: "Ik heb zijn eerste, veel leukere film nog in Rotterdam gezien."

4.0*

Nogal wat langspeelfilmdebuten van interessante regisseurs gaan over de belevingswereld van jongeren en het heeft ook nogal wat bijzondere films opgeleverd. 15 is er duidelijk een van.

Het beeld dat westerlingen van Singapore hebben gaat nogal eens over schone straten en hoge boetes voor kauwgum of propjes op straat. Maar uiteraard loopt ook in Singapore nioet iedereen in de pas en vallen er altijd wat mensen stevig buiten de boot. Over vijf van die jongens gaat dit.

De film wordt vooral bij elkaar gehouden door gevoel, sfeer en stijl en niet zozeer door plot. Vaak droogkomisch, soms met een zwarte ondertoon, nogal eens gevoelig, maar vooral zonder te oordelen en duidelijk maar deels echt gescript en veel ruimte voor improvisatie.

Mooi qua stijl ook, veel elektronische muziek op de soundtrack, jumpcuts, letters door het beeld, dynamische editing, gestyleerde kaders en nog meer gecombineerd met de onervaren hoofdrolspelers die heel dicht bij hun dagelijks leven spelen. Ik hou wel van dat gezoek naar een evenwicht tussen heel echt en heel nep. In sommige recensies wordt MTV weer eens aangehaald, maar MTV is (zeker tegenwoordig) tig keer conservatiever dan deze film.

Fijne film.

4.0*

Bijzonder debuut. Waar in een film als The Tribe de doofheid van de hoofdrollen vooral een gimmick bleef, in deze film is het al een stuk organischer gedaan. Ook durft van Ginkel voor een sfeer te gaan die veel poëtischer en veel meer op sfeer leunt dan veel andere Nederlandse films. Tandje teveel drana waar de film dat niet nodig heeft zorgt ervoor dat net niet aan de 4 sterren.

De komende dagen ga ik het hele telefilmseizoen 2013 langs. Ik wilde ze dit jaar weer eens allemaal zien. Dit was voor mij de tweede.

Zeker niet hoogstaand, maar vooral in het begin nog wel een verrassend aardige speelse komische film over het moderne leven. Behalve het moderne gezin ook dingen als vergeten groenten, kassen in de stadstuin met kruiden, hippe espressomachines en opvoedgedoe. Allevijf de hoofdkarakters zijn dik aangezet. En allevijf doen ze dat goed. Musters maakt elke film waarin hij zit al een beetje beter. Wordt later in de film een beetje een voorspelbaar lach en traan verhaal en laat de friskomische toon uit het begin helaas daardoor overschaduwen. En dan blijkt de film toch net te weinig echt interessante ideeën te hebben om daarmee echt weg te komen

3.0*

Goed bedoeld en het gaat best vaak ook wel goed. Over een meisje in een jongenslichaam. Goede rollen van de kinderen, de volwassen rollen blijven daar nogal bij achter en dat is vooral een scriptprobleem. Met name de vader (die gemakzuchtig op een zijspoor wordt gezet) en de oma zijn matig ontwikkelde karakters. Helaas vervalt de film ook met enige regelmaat in potsierlijke clichés, is de film inderdaad aan de lange kant en is het einde echt tenenkrommend.

Overdonderend. Meesterwerk. Een van de beste films die ik ooit zag.

Ik heb hem net gezien en ik kan er nauwelijks los van komen. Op de achtergrond, terwijl ik dit schrijf, heb ik hem gewoon nog een keer opgezet. Om te beginnen heb is dit natuurlijk een film die visueel overdonderd. Elke mogelijke still wilde ik aan de muur hangen en er gewoon naar gaan zitten kijken. Ten tweede is de film zo prachtig abstract (Ik heb ook genoeg aan jullie stukjes hier, meer interpretatie hoef ik niet te weten en vervolgen hoef ik al helemaal niet te zien) en laat daardoor zoveel voor je eigen gevoel open. (Excuses als ik als een vage hippie klink, ik heb zelfs nog nooit geblowd)

Een film die je zo (verstandelijk) aan het denken zet over zo'n beetje het complete menselijke bestaan en teglijkertijd zo ontroerend is dat je de halve film met een enorme brok in je keel zit en daarboven op nog zoveel visuele pracht in zich heeft kan ik niet anders dan 5 sterren geven.

In The Mood for Love staat bij mij op een 3.5*, maar die moet ik hoognodig herzien. Toch komt 2046 ook niet op meer uit.

Het ziet er zeker op het Rotterdamse doek in Pathé 1 bijzonder indrukwekkend uit. De aankleding, het kleurgebruik, de kadering: het heeft een perfectionisme waar mening filmmaker alleen van kan dromen. Verder een schitterende muziekkeuze. Genieten geblazen. Maar er zitten me twee dingen nogal dwars.

1) Het verhaal interesseerde me grotendeels erg weinig. Om over betrokkenheid nog maar te zwijgen.

2) De verbinding met de 2046-scenes werkte nauwelijks en deed geforceerd aan. De scenes zelf (zeker die stad aan het begin, wauw) deden wel verlangen naar Wong Kar Wais eerste echte SF-film.

2046 vond ik vooral een heel erg klinische film met extreem mooie beelden. En wel zo mooi, dat er nog genoeg te genieten viel. Maar ik eis van een film echt meer. Vandaar dat ik niet verder kom dan een krappe

3.5*

(800e stem alweer!)

Viel me toch wat tegen.
Het begon allemaal erg veelbelovend
De puzzel-structuur werkt in de eerste helft prima. Een zeer intrigerend verhaal over leven, leven doorgeven en dood. Ik had het liever nog strakker gezien zelfs. De drie verhalen naast elkaar zetten. Het ongeluk, de dader en de man die wacht op een transplantatie.

Het tweede deel van het verhaal deed me echter stukken geforceerder aan. En de structuur haalt daar zelfs een beetje de angel uit de film. Wat een spannende einde had kunnen zijn raakt zo enorm verbrokkeld in de rest van de film dat het voor mij iedere impact miste en de film als een nachtkaars uitging. Het verhaal vond ik in dat deel ook wat geforceerd. Het pakte me niet.

Opmerkelijk genoeg vond ik verder Noami Watts en Benicio Del Torro de meeste indruk maken en niet Sean Penn.

Iñárritu heeft me nog steeds niet echt overtuigd. Wellicht dat zijn stijl voor mij gewoon niet helemaal werkt.

3.0*

Enorme meevaller. Ik heb Ex-Drummer niet gezien, dus wist niet goed wat te verwachten. Altijd het idee gehad dat Mortier me niet zou liggen, maar dit bleek heel mooi en meeslepend en echt helemaal niet afstandelijk. Integendeel.

22 mei heb ik vooral beleefd als een gedachtevlucht na de ontploffing van de bewaker waarin scenario's worden afgedraaid, wordt gespeeld met gedachtes over schuld, over hoe zoiets te voorkomen. Over herinneringen en hoe ze je kunnen bedriegen en waarin betrokkenen 'm confronteren met zijn falen. Voor mijn gevoel zit de film bijna constant in het hoofd van Sam. Visueel interessant, indrukwekkende ontploffingsscene en mooi einde.

Als Mortier zijn neiging tot platte humor in een film als deze iets verder weet in te houden zit er nog genoeg moois in.

4.0*

Geen meesterwerk, maar wel behoorlijk leuk. Prettig alle kanten op schietende film. Drijft op de humor en vooral op de muziek en daar luister ik erg graag naar. Dat helpt enorm voor het waarderen van deze film. Veel van de anekdoten in deze film kende ik al, maar toch leuk om ze in deze vorm voorbij te zien komen.

3.5*

Ik hou wel van leuke, droge films over verveling geloof ik, want hoewel dit het wat mij betreft niet haalt bij voorbeelden als Temporada de Patos (veel gevoeliger) en Winter Vacation (veel droger en bijna surrealistisch) heb ik ook aan 25 Watts veel plezier beleefd. Veel leuke personages, milde humor en wat speelse vondsten (piepkleine scenes in een scene bijvoorbeeld) en af en toe een vrij hilarisch moment (zoals de oma die voor antenne mag spelen).

3.5*

Het gegeven is niet superorigineel en het plot hier en daar wat slordig. (The day of the triffids heb ik niet gezien, maar ik moest wel denken aan de laatste twee delen van Romero's trilogie) Maar verder was dit voor mij een enorme meevaller.
Het is lang geleden dat ik een film zo spannend vond.
De scene in London is fantastisch. Alleen vond ik het gebruik van de muziek van Godspeed you black emperor (toffe band trouwens) hier minder goed passen. Volledige stilte was nog beter geweest.
Dat niveau houdt de film niet vast. Maar het oogt wel goed (op DVD iig). Er zijn genoeg fraaie scenes en mooie schrikeffecten. Bovendien blijft het verhaal constant zo intrigerend dat de film afgelopen was voordat ik het wist.
Ook in het tweede militaire deel vond ik het gegeven (ik heb ze vrouwen beloofd) eng en menselijk aandoen. Ik kreeg het er koud van. De grote finale, die er lang aan zat te komen (een verrassing was het niet) was weer zo effectief gefilmd dat ik op het puntje van mijn stoel zat.


En dan ben ik bereid om over de kleine mindere kanten heen te stappen en een 3.5 te geven.