Meningen

Eerder dit jaar heb ik wat niet-noirs van Anthony Mann gezien van wisselend niveau. Al eerder zag er ook een paar waaronder de noirs Raw Deal (buiten noirvember) en Desparate (in noirvember. Beiden hadden een beetje een no nonsense sfeer met een economisch verteld verhaal. Maar Mann maakte vroeg in zijn carriere nog veel meer noirs, waaronder de film die min of meer zijn doorbraak was. En dat is deze T-Men,

In het begin van T-men wordt aangegeven zelfs met een toespraak van de toenmalige baas van het treasury department dat ze helemaal achter deze film staan. Het laat hun agenten zien als helden die hun leven wagen om undercover een bende valsemunters op te rollen. Daardoor en vooral ook door de voice over is dit een quasi-documentaire noir. Het verhaal is echter gewoon fictief.

Mann noemde T-Men zijn eerste grote film. Daarmee bedoelde hij dat hij veel invloed op de film had. De film werd gemaakt bij de kleine studio Eagle-Lion Films die erg kort bestond en deze film was een verrassend grote hit voor zo'n kleine studio. Het gaf Mann uiteindelijk toegang tot grotere studios en duurdere projecten.

Ik vind T-men het fijnste dat ik tot nu toe van Mann zag en dat komt door een paar dingen. Door het karakter van de undercover actie speelt de film zich in leuke decors af. In de tweede helft speelt dat minder maar worden camerawerk en kaders heerlijk speels en dwars en gaat de expressionistische stijl van jaren '40 noirs een rol spelen en dat geeft deze behoorlijk spannende noir flink wat extra's mee. O'Keefe is de grootste naam onder de acteurs van dienst en speelde zijn hele carrière vooral hoofdrollen bescheiden films (waaronder veel noirs) en kleinere rollen in wat grotere films en is een van die acteurs die zowat elk jaar wel een keer langskomt in dit topic.

Tsja, een vakman is niet meteen een kunstenaar.

Weinig overtuigend, maar echt vervelend werd het niet. Inderdaad een regisseur die een hoop trucjes uit de kast trekt met licht en shots, maar er zelden echt slaagt om het echt mooi te maken. Het is te bedacht mooi, te doorzichtig mooi ofzo. Of misschien mijn smaak gewoon niet. Liever dit dan de meeste films zonder artistieke identiteit, dat dan weer wel.

De drie afzonderlijke verhaaltjes waren dan weer weinig uitzonderlijk en qua stedelijke nachten (de reden waarom deze film me trok eigenlijk)) heb ik ook betere films gezien. Best aardig om te volgen maar meer dan drie verhaaltjes worden het voor mij niet. Flauw einde ook.

Net 2.5*, maar dat is het wel.

Minimalistische kleine film. Mooie landschapsshots. Veel sterke dialoog, vrijwel geen muziek. Tussen de regels door zit wat maatschappijkritiek en filosofie, maar de film is vrij eenvoudig en gevoelig.

Prachtige acteurs ook. Het ongemakkelijke gevoel van de soldaat bijvoorbeeld was prachtig. Jammer van het einde, maar gimli's stukje hierboven verklaart het een en ander.

3.5*

Mij viel het allemaal weer mee. Verre van een meesterwerk, maar een stuk leuker dan de telefilm van vorige week. Niet zozeer een zwartekomische thriller, maar veel meer een halfgeslaagde poging om een soort screwbalkomedie of filmklucht te maken. Qua verhaalvorm heel erg ouderwets eigenlijk. Vol met misverstanden en toevalligheden die op verschillende momenten de situatie van de hoofdrolspeler weer beinvloeden. Het lukt allemaal niet helemaal, daarvoor is het allemaal net wat te ingehouden en vooral niet scherp genoeg. Beetje slapstick had de film goed kunnen doen (maar ook volledig kunnen verpesten trouwens, je moet dat wel kunnen) en iets meer peper had ook gemogen. Desondanks heeft het me best kunnen vermaken.

3.0*

Ik ben een tikje milder dan Onderhond maar ben het grotendeels wel met hem eens, al zou ik de film eerder als "aardig" omschrijven. In de eerste helft vooral wat je verwacht na de omschrijving van het plot. De tweede helft is wat beter al heeft trekt Kurosawa een te flink blik drama open om zijn punt te maken, wat nogal een tegenstelling geeft met de eerste helft.

De vorm is hier vooral anders. Bij deze film vervagen bij Murnau de grenzen tussen documentaire en film en draait hij op locatie en met een exotisch volk. Binnen een fictiefilm ongekend in 1931. Ook de menselijkheid van Murnau wordt hier nog verder doorgevoerd. Prachtig.

Almodovar heeft denk ik geen film gemaakt waarin hij zijn invloeden zo duidelijk etaleert. Dit is een mix van klassiek Hollywood (noir, melodrama en musical vooral, maar ook de kleding van de vrouwen in de film van die tijd), Europese B-films, Jacques Demy, Ingmar Bergman en allerlei bronnen van queer culture. In zijn vroegste films zit ook nog een beetje punk maar dat is hier wel afgesleten. Verder is dit een overgangsfilm tussen de vroege Almodovar die perverser en komischer is. En de latere waar het melodrama meer gaat overheersen.

Van al Almodovars films heeft deze misschien wel de dikst aangezette plottwisten. Dat moet je kunnen hebben, ik vond dat wel leuk en vind het knap dat Almodovar soms films maakt die op psychologisch gebied geloofwaardig zijn en tegelijk een over de top plot hebben. Niet zijn beste film, daarvoor ontbrak net dat kleine beetje extra waardoor ik echt van de film ging houden, maar leuk was het wel.

Ik vond Sanctuary een soort ongeslepen diamant. Een ruwe film, maar het deed me wel wat. Dit is vergeleken bij Sanctuary een beresnelle film (maar vergeleken bij 95% van de films nog steeds zeer traag). En waar Sanctuary een gesloten, soms haas hermetische indruk maakte is Rain Dogs veel zelfverzekerder en veel opener.

Graag meer films die met een stilstaand shot en een mooi lied eindigen trouwens.

Ho Yuhang blijf ik met veel interesse volgen. Ben zeer benieuwd wat zijn volgende stap zal zijn.

Dikke 3.5*

Erg, erg goede film. Overduidelijk de beste Oshima die ik tot nu toe zag. Portret van een sloppenwijk in Osaka en al de mensen aan de rand van de maatschappij die daar rondlopen en geld verdienen met onder meer diefstal, prostitutie, handel in bloed en identiteitsbewijzen. Nog een stuk harder, pessimistischer en voor die tijd ook onconventioneler dan Seishun Zankoku Monogatari. Zonder duidelijke good guys. De beetjes geweten die nog leven in de film worden vaak afgestraft. Met soms mooie, bedriegelijk rustige muziek bij heftige scenes. Wat de impact versterkte.

Hele dikke 4.0*

Een vrolijke feelgoodfilm. Met een mooi getroffen tijdsbeeld (een van Ang Lee's specialiteiten, hij maakt er in deze film een sport van door echte beelden af en toe te mengen met filmbeelden, in splitscreen, een referentie naar de documentaire). Een film die een coming of age-verhaal koppelt aan een van de verhalen achter de schermen van het legendarische Woodstock. De toon is erg luchtig, waardoor de film heel makkelijk wegkomt met dat vrij oppervlakkige coming of age-deel. Veel personages en sfeertjes zijn een beetje dik aangezet, maar nooit tè en dat maakt bijvoorbeeld van de moeder en Velma vrij memorabele karakters. Niet erg diepgaand, wel erg vermakelijk.

3.5*

Dat is inderdaad precies het probleem. Het is een portret van twee jongens, maar wel een portret dat meer wil zijn maar het niet is. Weinig overtuigend in de verbindingen naar de scene en het brengen van de sluiting van de mijnen als belangrijkste oorzaak.

2.5*

Ook ik moest er even inkomen en wist ook niet goed waaraan ik begon, maar toen ik er inzat heb ik genoten van de totale uitzinnigheid van het geheel. Alsof alle limieten los gingen. Een feest voor de zintuigen. Zoals meerdere voorgangers zag ik dat film in het begin van het derde verhaal een dipje heeft, vooral omdat hij dan een aardig stuk gewoner wordt, maar dat wordt in het laatste kwartier behoorlijk goed gemaakt. Unieke film, one of kind en waarschijnlijk mijn favoriete Powell/Pressburger die ik tot nu toe zag,

In 1962 waren er hooguit voorlopers van de moderne horrofilm en Corman zat in de cyclus die het beroemdst is van de films die door hem geregisseerd zijn. De Edgar Allen Poeverfilmingen. Ouderwetse griezel. Ze waren wat ambitieuzer dan gemiddeld bij Corman. Want in kleur en met wat grotere acteurs. In deze griezelkoning Vincent Price in alle verhalen, Basil Rathbone in één en bovenal Peter Lorre in een van zijn laatste rollen.

Het is al vaker gezegd maar het fantastische en vaak komische samenspel tussen Lorre en Price (in een verfilming van een van de beroemdste Poe-verhalen) is heerlijk en exploiteert het komisch talent van beiden volop. Het eerste verhaal is het meeste een clichebeeld van een ouderwetse Poe-verfilming. Met een rijkdom in verval, mist, gezwollen muziek en donkere romantiek. Het derde verhaal heeft een aantrekkelijke premisse. Maar beiden zijn minder dan The Black Cat. Ook intessant waren voorzichtige bijna weirde kleurrijkse sixtiesscenes die ik niet al verwacht had in een film uit 1962.

Fijn ouderwets vermaak en een film met een kloppend hart die ik afgelopen donderdag in een tweedehands winkel meenam. Precies op die dag overleed de filmlegende Roger Corman op 98 jarige leeftijd. Zo'n man die je als filmliefhebber nog even had willen bedanken. Fijn dat de beste man er was en de wereld een stukje leuker heeft gemaakt.

Uitstekende en heel strak gemaakte b-western. B in de zin van weinig budget (zichtbaar door weinig personages, geen enorme sterren en korte speelduur). Deze is naar een verhaal niemand minder dan Elmore Leonard. Die schreef veel uterst verfilmbare en sterke pulpromans. Het fijne aan deze film is juist die strakke no nonsense-aanpak met een zeer sterk verhaal en een prima cast. Ben geen fan van het einde (had de film fraaier gevonden als de film was gestopt met Pat die de bad guy niet kan vermoorden en hem weg laat rijden. Had ook goed gepast bij de spiegeling van beide karakters die in het verhaal zit, maar de hays-code was er in 1957 nog en bad guys mochten er niet mee wegkomen dus dat kon sowieso niet. Maar ook met een imperfect einde beviel dit zeer goed.

Het leuke van het IFFR is dat je ook dingen kunt volgen die waarschijnlijk wel marginaal zullen blijven. Ik zie bijvoorbeeld elk jaar wel een film uit Maleisie en heb er na twee prettige ervaringen ook een traditie van gemaakt om elk jaar een DV-drama uit de Milanese sloppenwijken mee te pikken. Het voelt alsof je elk jaar weer even terugkomt. Alsof Amelita om de hoek woont van Jason en elk moment kan opduiken, alsof Maximo Olivieros zomaar door het beeld kan komen lopen.

De film van dit jaar haalde het net niet bij de vorige twee. De film miste de hoofdrol die de hele film naar een hoger plan tilt. Bovendien was de keuze voor Zwart-wit en a-chronologisch niet echt te verantwoorden. Maar verder was het weer even prettig in Manila te zijn en daar een van de vele verhalen op te pikken. Tot volgend jaar.

Kleine 3.5*

Je moet talent zijn om met Iphones 5 een film op straat te filmen die er zo uitziet. Dat is echt bewonderenswaardig. Weg vooroordelen over die manier van filmen. Het kan dus gewoon. Alleen daarom is Baker een regisseur die ik in de gaten ga houden. Het idee alleen al en het dan op zo'n manier doen.

Maar dat is niet het enige. Tangerine is een warme film die zijn onderwerp menselijk en vol humor benaderd. Met name de portrettering van de prostituee's is echt heel sterk. En waar de film in het begin een op een positieve manier geimproviseerd lijkt (maar het niet is), zo blijkt de film tegen het einde veel doordachter te zijn dan hij eruit ziet. Knap.

4.0*

Nogal suf tienerthrillertje met een wel heel erg simpel plotje dat in 25 minuten had gekund. En Rachel Leigh Cook kan niet acteren.

1.0*

Bijzondere film die vaak meer een filosofische film over identiteit is dan een traditioneel verhalende film. De film zijn vooral de gedachten van een man die door een zeer realistisch masker aan te trekken een nieuwe ik krijgt. Zeer opvallende vormgeving, waarin de twee belangrijkste ruimtes uit de film compleet anders getoond worden. Een realistisch appartement en het zeer kunstmatig (maar erg fraai) ogende praktijk van de arts die het masker ontwikkeld. Hetgeen alweer iets zegt over de lagen van werkelijkheid en onwerkelijkheid die in deze film zitten. Van de drie films die ik van Tshigahara zag is dit duidelijk de radicaalste. Niet makkelijk en vol met ideeën maar ik was zeer geboeid.

Aardig, slim script. Het stijltje vond ik wat minder. En ik kan niet echt zeggen dat ik op het puntje van mijn stoel zat. Vond het interessante film, maar ik heb niet de indruk dat het iets is dat bij me blijft hangen.

3.0*

Tar is de derde film in ruim 20 jaar die door Field geregisseerd is. Productief is hij niet. Zijn debuut zag ik lang geleden en zou ik moeten herzien. Zijn vorige film, Little Children heb ik niet gezien en is al weer van meer dan 15 jaar geleden.

Tar is vooral een film over macht (en daar zag ik er meer van de laatste tijd). Over macht in verschillende gedaantes. Hoe kom je op een plek waar je macht hebt en hoe verlies je dat weer. Hoeveel van wat je daar doet is een machtsstrijd. Lydia een een fantastisch complex personage met vele karaktertrekken en de film gaat nimmer voor de voor de hand liggende makkelijke antwoorden en voorspelbare vorm en is daardoor een relevante en opvallend dwarse film die heel erg een kind van zijn tijd is. En een erg verrassend en sterk einde, waar de film nog een extra laag krijgt.

Vermakelijke nostalgische onzin, maar duidelijk niet zo goed als Arnolds The Incredible Shrinking Man van twee jaar later. Slim gemaakt, al duurt het wel wat lang voordat de actie komt en valt het einde nogal tegen. Met het koude oorlog-moralistische sfeertje dat jaren '50 sf en horror zo kenmerkt en daar heb ik wel een zwakje voor.

Kleine 3.0*

Een intelligente regisseur met interessante fascinaties en weinig filmische grenzen bouwt een film die niet genres of stijlen gevangen kan worden.Een soort filosofisch essay, gebouwd rondom een losjes op een waargebeurd verhaal gebaseerd plot met documentairescenes. Vaak erg komisch, maar ook een vreemde, soms shockerende film, Het zet ook aan tot discussie. Is heel erg relevant. Maakt verbindingen die anderen niet meteen zullen leggen en is vooral een pleidooi voor individuele vrijheid. Heeft ultracoole geanimeerde avatars, een hoofdrolspeelster in schooluniform, een jonge Japanse vrouw die een body modification-expert is. Serieuze interviews met wetenschappers. Heeft de Japanse indiefilm-veterane Makiko Wanatabe en de online door de regisseur ontdekte Yuka Karamochi.

GFP Bunny is de eerste film die ik van Tsuchiya, maar zeker niet de laatste. Hij beloofde ons in de Q&A over twee jaar terug te zijn met een nieuwe film. Ik zal erbij zijn.

4.0*

Op mij maakte het indruk. Zelden een film gezien die zo schaamteloos over de maker gaat. Balanceert ergens tussen ijdel narcisme en een film die gemaakt moest worden omdat Caouette anders gek was geworden. Ingetogener dan ik vooraf verwacht had eigenlijk.

Fascinerend en bij vlagen ontroerend, zowel door de vorm als door het verhaal dat verteld wordt. Totaal uniek ook, ik ken geen film die hier ook maar een beetje op lijkt. Geweldig mooie muziek ook inderdaad.

4.0*

Prettig traag en inderdaad degelijk samuraidrama. Staat in een lange Japanse traditie. Aanzienlijk beter dan Koreeda's recente komische variant Hana Yori mo Naho, maar ik zie er geen meesterwerk in. Ik heb desondanks zitten genieten van deze kabbelende zondagmiddagfilm en wil ook Yamada's opvolgers nu eens zien.

Vond de gezinsscenes eigenlijk het mooist. Mooi sentimenteel einde.

3.5*

Panahi refereert vooral aan zichzelf en aan Kiarostami natuurlijk. Hij gebruikt daarin allerlei erg Iraanse elementen (spelen met de grens tusse documentaire en fictie, kinderen gebruiken om kritiek te leveren op de wereld, spelen met de grens tussen toeschouwer en deelnemer). Wellicht doordat de film onder lastige omstandigheden tot stand kwam is hij een stuk minder evenwichtig dan het oudere werk van Panahi. En doordat deze film niet langs de censuur gaat ook een stuk meer in your face over zijn thema's, al helemaal hoe nichtje het censuurthema op zich neemt. Moedige film, maar daar de omstandigheden zeker niet de beste film van Panahi. Maar ik kan het niet laten toch naar boven af te ronden.

Zeer mooi van kleur en soms van sfeer en in die zin wat afwijkend van het reguliere westernidioom. Daaraan is dudelijk te zien dat dit niet door de eerste de beste gemaakt is. Maar zodra de acteurs gaan praten daalt het niveau zienderogen. Hudson overtuigt geen moment, maar is zeker niet de slechtste acteur die er in deze film rondloopt. Komt nog het bij vlagen tenenkrommende plot bij (het einde is echt te erg). Minor Sirk for a reason, dit.

2.0*

Tsja, de stijl van de film moet je liggen. Gespeel met jumpcuts, (in het begin) met chronologie, gespeel met geluidsflarden enzo. Vond het best geinig, maar tamelijk geforceerd soms. In Kuijpers Van God Los en Off Screen zitten ook wel wat van dat soort stijlmiddelen, maar wat gedoseerder en minder nadrukkelijk.

De film heeft echter twee veel grotere problemen. De eerste is de soundtrack, die is op zich best mooi, maar is zo ontzettend overheersend dat deze film er volkomen van dichtslibt. Belangrijkste probleem is het scenario. De wisselwerking tussen Tessa en Johan vond ik vrij sterk (bovendien twee fraaie rollen), maar het script zit zo barstensvol ongeloofwaardigheden dat het me toch echt te bont werd. Een kleine greep: de volkomen over-de-top spelende mede-ontsnapper, het ongeloofwaardige gedrag van de politie, een helikopter die een auto al kwijt is als hij 10 meter van de grote weg afrijdt, de optocht van de journalisten em dat zijn alleen de ergste gevallen. dat bijt enorm met de veel genuanceerdere stukken tussen Lisa en Johan en had veel beter in een over de top actiethriller gepast. Het doet een veelbelovende film behoorlijk wankelen. Mede dankzij Maassen en vooral ook Smit (weer een prima jonge Nederlandse acteur) blijft het net overeind.

2.5*

Ik vond het wel leuk. Al hielp de tijd nogal mee. Als eerste film en half dromerig naar zitten kijken en dat was erg lekker en kon er een behoorlijk eind in meegaan. Het ene stuk (het tentje) was wel veel aardiger dan het andere (de zeecontainers) , maar ik vond het een film die wel speels met vormen verwachtingspatronen omging.

3.0*

Een voorbeeld van hoe het ook kan in vergelijking met De Heineken Ontvoering eerder deze maand. Deze film is niet perfect, maar wel veel beter omdat er een aantal dingen goed gedaan zijn. Om te beginnen stopt deze film wel op tijd. Je had ook de arrestatie en rechtszaak en misschien zelfs de gevangenisstraf kunnen verfilmen, maar de film stopt bij de moorden. Het feit dat de film niet in het Fries is is jammer. Verhoeff vond dat zelf wellicht ook, want later heeft hij wel films in het Fries gemaakt, maar gelukkig krijgen we geen halfslachtige pogingen met vage matige accentjes. Ik vond verder de sfeer goed getroffen en voice over voor zover ik dat weet in de geest van Wijkstra. Thoolen en Kok waren sterk. Het schijnt dat Verhoeff heeft gevochten voor de onbekende Thoolen. De producent had Rutger Hauer gewild. Ook is de verhouding tussen Wijkstra en anarchisme, filosofie en zijn omgeving goed gedaan. Al had dat nog net een graadje dieper gekund.

Het verhaal van Wijkstra ken ik uit een boek dat stof biedt voor nog eens letterlijk tientallen Nederlandse films. Moordenaarswerk van Hans van Straaten. Dat boek verscheen begin jaren '60 en kreeg een bewerkte herdruk omstreeks 1990 en bevat zeer sterk geschreven korte beschrijvingen van moordzaken van de 19e eeuw tot de jaren '60. Deze zaak is er een van. Maar het boek, dat ik letterlijk stuk heb gelezen,, ik zoek nog een betaalbaar nieuw exemplaar, staat vol met even mooie als gruwelijke verhalen.

Het Teken van Het Beest was de eerste film die op het eerste Nederlands Film Festival de gouden kalf voor beste film kreeg. Dat was in 1981. Desondanks is de film een beetje vergeten. Het was, buiten regionaal succes in Noord-Nederland ook geen grote hit. Helaas is de DVD, net als veel DVD's van Nederlandse films niet gerestaureerd en dat zorgt ervoor dat de film een groene gloed heeft en veel te donker op het schijfje staat. Maar ik vrees dat deze film niet direct prioriteit heeft om daar iets aan te doen.

De tijd dat een film van Daihachi Yoshida een dvd release in Nederland kon krijgen ligt alweer en decennium of twee achter ons. En sowieso hebben zijn films niet meer de impact die dat debuut (Funuke) had. IK zag er jaren later nog een (ook op Camera Japan), De nog iets betere coming of age film The Kirishima Thing. Zo goed is deze niet, maar er is ook niet zoveel mis mee. Het is een film die je even in het onzekere houdt waar het uiteindelijk heen wil. We zien in deze zwart-wit film eerst vooral het dagelijks leven een een gepensioneerde professor die in een huis woont wat lang in de familie is (en een typisch Japans huis is dat ik uit vele films ken. Langzaam raakt zijn bestaan uit evenwicht, maar wat er aan de hand is, is niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk gaat de film over doodgaan en de angst ervoor. De professor raakt langzaam kwijt wat de hele leven zijn houvast is geweest: zijn feitelijke kennis. Hij hallucineert en is doodsbang om te sterven. In essentie is het een film over angst. Vond de keuze voor Zwart-wit niet meteen veel toevoegen en de film boeiend maar wat minder sterk dan de twee anderen die ik van de regisseur zag.