Tejút (2007)

Nee, dit was het totaal niet. De opening met de wieken van de windturbine is fascinerend, met dat vervreemde effect van hun rotatie. Daarna valt het enkel tegen. Toch jammer want dit soort experimentele films ga ik vaak helemaal in op. 1 van de actes van het kopie was overigens in zeer slechte staat.

Ik vond het wel leuk. Al hielp de tijd nogal mee. Als eerste film en half dromerig naar zitten kijken en dat was erg lekker en kon er een behoorlijk eind in meegaan. Het ene stuk (het tentje) was wel veel aardiger dan het andere (de zeecontainers) , maar ik vond het een film die wel speels met vormen verwachtingspatronen omging.

3.0*

Vond dat luchtkasteel ook wel wat droogkomisch hebben. Begrijp nog steeds niet waarom ik dit erg saai vond. Het past echt helemaal in dat ''droom maar lekker weg'' straatje.

Goh, hoofdzakelijk niet. Tejút is veelal een minimalistische absurdistische film gemixt met 'wat staat ons nu weer te wachten' gespannen verwachtingspatronen.

Probleem van Tejút is dat het veelal korte filmpjes zijn die op zichzelf staan varierend in kwaliteit. En ook qua absurditeit. Sommige filmpjes (de schommels, de zeecontainers, het finale-dansje, het zwembad) zijn teleurstellend qua verwachtingspatroon en 'gekkigheid'. Andere sequenties (tentje, bootje/kinderwagen, mountainbikes, en natuurlijk het lucht'kasteel') wisten bij mij de juiste lachspieren te raken.

Interessante filmmaker. De absurditeit kent geen grenzen, maar hier en daar is hij te bang door te drammen of de juiste originele touch te creeren. Jammer. 'Vooral doorgaan'.

Bij dat gedeelte was dat inderdaad hinderlijk. Al die lijnen en soms wat paarse strepen. Iemand heeft iig duidelijk zijn projector niet goed schoongemaakt.

Het geheel doet nogal fragmentarisch aan, het is meer een verzameling aan elkaar geplakte korte films dan een op zichzelf staand werk.

Niettemin waren er enkele segmenten die m.i. goed uit de verf kwamen (tentje, zwembad, luchtkasteel, dansers). Anderen dan weer totaal niet (zeecontainers, schommels, kinderwagen).

Voor liefhebbers van meer experimenteel werk toch wel aan te raden.

3,5

ik had denk ik een te hoge verwachting van deze film.

uiteindelijk vond ik dat je teveel gedwongen wordt om de regisseur te volgen. Ik had veel liever alle sketches zonder die invloed gezien.

Sterkste stukken waren dan ook het openeningsshot en de bikers omdat die nog het meeste aan je eigen fantasie over laten.

ik heb toch nog een 2,5 gegeven voor de mooie camerastandpunten en voor de durf van de film op zich.

En dat was toch ook wel overduidelijk uitgaande van de beschrijving van de film op de site van het IFFR. Meer een absurdistisch georchestreerd grapjes-geheel dan een diepzinnige kijk in de keuken van menselijke communicatie en gedrag. Ik kon smakelijk lachen om die absurdistische twist in de biker-scene.

Zoals? Of mag er niet 'ge-experimenteerd' worden met absurdisme in cinema?

Per ongeluk mijn vorige post verwijderd, deze is te lezen in Mugs quote.

Nu ik er over nadenk kan de traagheid van de film theoretisch inderdaad wel een goed stijlmiddel zijn om de absurde trekken van de mens te portretteren. De overtuigingskracht is echter al snel in het geding wanneer de enscenering (of mooier gezegd orchestratie) duidelijk aanwezig is. Een meer registrerende of documentaireachtige stijl lijkt me hiervoor een geschikter cinematografisch middel. Maar gaat de film over menselijke gedraging(een absurdistische kijk hierop)? Zo ja, dan is de regisseur mijns inziens niet geslaagd. De camera staat als objectieve observator aan de zijlijn, terwijl de regisseur weer tamelijk absurde scenes creeert. Mijn beleving was ook niet zozeer die van een inzicht in menselijke gedraging, meer een estethische beleving. (Vandaar mijn ruime voldoende) Toch boeiend dit contrast, dit boeide mij ook in de twee meest recente films van Roy Andersson.

Van mij mag alles, ik heb niet echt principes, ik ben daarentegen niet overal liefhebber van.

De film wil niet alleen de absurdistische trekken van de mens portretteren. De absurdistische 'twists' zijn veelal 'onmenselijke' handelingen.

De film gaat niet over (absurde) menselijke gedragingen, dus... Zelf geef je al een uitleg. Regisseur heeft gewoon een tiental scenes gecreeerd waar veelal iets absurdistisch gebeurt. Iets wat dan weer wel en dan weer niet werkt.

6 april op DVD (filmfreak)

Leuk, had ik niet verwacht eigenlijk.

Fliegauf moet absoluut naar Roy Andersson hebben gekeken. Een soort Hongaarse 'remake' van Songs from the Second Floor, maar zonder de diepgang of sociale context. Tien tableaus waarin toch wel steeds iets verrassend gebeurt (ook echo's van Tati bij mij daardoor). Fliegauf weet zo de spanning goed vast te houden. Erg aangenaam om naar te kijken, jammer dat-ie niks te melden heeft behalve deze dwingende studie naar menselijke beweging (eerder dan gedraging). Muziek, zoals bij de aftiteling wel te horen is (een fraaie, nogal onheilspellende, dwingende electronica) had de film trouwens goed gedaan. Iets té minimaal om nog enig effect te hebben, behalve mooi om te zien.

De DVD hoes meldt: "de abstracte vocabulaire van elk hoofdstukje resulteert in een een enigszins gefixeerd puntje in een groter verhaal, zoals een stipje in de Melkweg". Yeah, right.

Als ik de beschrijvingen zo lees van zijn andere films, zijn die toch niet zo vergelijkbaar met deze. Ik had hier ook meer een Tarr-achtig drama verwacht. Zijn die eerdere films daar meer vergelijkbaar mee?

Vond het bijzonder intrigerend. Doet inderdaad wat denken aan een Roy Andersson, maar dan toch net anders. Nog minimalistischer, gespeend van enige dialoog, en slechts bestaand uit 10 statische shots. Wat vooral knap is aan de film is dat de meeste tableau vivants iets mysterieus, bijna onheilspellends over zich hebben, ondanks dat ze vaak niet zoveel meer doen dan wat basale handelingen vastleggen. Alsof er iets niet helemaal klopt, maar je kunt er lastig je vinger opleggen.

De shots zelf zijn vaak ook mooi en erg sprekend. Wat de film wellicht nog had kunnen versterken was wat meer muzikale begeleiding, want de spaarzame drones die gebruikt werden wisten in combinatie met de omgevingsgeluiden een sterke sfeer te scheppen. Persoonlijke favorieten waren verder het filmpje met het luchtkussen, die met de stenen, en de dans-scene op het einde. Kortom: wederom een geweldige Fliegauf. Minimalisme op zijn best. Kleine 4*.