Meningen

A Tale of Two Halves

De eerste helft is Spielberg op zijn best. De autobiografische schets van een jongen die zijn passie voor cinema ontdekt is fraai en warm en bevat scenes die Spielberg op zijn allerbest laten zien. De jonge Sam die de kracht van editing ontdekt bijvoorbeeld. Of de publieksreactie op de vertoningen van zijn vroege films.

Als de film veel meer dramatisch wordt is hij helaas lang zo goed niet. Vanaf het moment dat het gezin naar California gaat zo ongeveer. De toon wordt te dramatisch en veel van die dramatische gebeurtenissen werken niet.

Het einde met een verrassende cameo van David Lynch als John Ford was dan weer heel fraai.

Evenwichtig is The Fabelmans niet. Maar al met al zit ik wel heel duidelijk aan de goede kant van de streep. Ik had al een tijdje geen Spielberg gezien en gek genoeg nooit eerder een in de bioscoop. Deze was in elk geval een heel flink stuk beter dan de laatste die ik op DVD zag (Munich).

De openingsfilm van het IFFR was voor mij een tegenvaller. Het grootste issue is dat niemand het niet soepel lopende script en daardoor de lengte onder controle houdt. De film klokt daardoor op meer dan 2 uur en heeft zoveel vaak geforceerde twists en turns dat overdaad echt begint te schaden. Het acteren is ook nog tamelijk wisselvallig waarbij van Huet bijna alle anderen van het doek speelt. En dat vind ik jammer want in dit land hebben we op het gebied van genrefilms zelden wat anders dan zowat een wekelijkse romantische komedie. Voor andere genrefilms en ook voor uitdagendere films is het klimaat helaas een stuk moeilijker en dat is een groot probleem. Het Nederlandse filmaanbod is steeds meer aan het verschralen. Dus ik hoop oprecht dat door iets met een zekere ambitie dat anders is wordt gemaakt dat ik het dan goed vind.

Elia Kazan lijkt bij mij de ultieme 3.5* regisseur te worden. Valt eigenlijk nooit tegen, maar ik struikel altijd wel over iets of vind het net niet goed genoeg voor een 4.0*. A Face in the Crowd heeft twee dingen een beetje tegen. Het is nogal moralistisch en met name tegen het einde wel erg groots en weinig subtiel. En dat komt ook door Griffith. Ik hoor bij degenen die de eerste helft van de film beter vinden.

Maar voor dat einde krijgen we een verhaal dat zijn tijd opmerkelijk vooruit is (het thema verwacht je eerder in een seventies-film al grenst Billy Wilders Ace in the Hole, nog eerder gemaakt ook aan deze film), zoals altijd bij Kazan intelligent ook. Dat dynamisch verfilmd is.

Maar toch weer een 3.5* (op zes Kazan-films al de vijfde 3.5*)

Mijn vader was op het eind van zijn leven dement, maar bepaalde dingen herinnerde hij zich nog. Obscure teksten van oude nederlandstalige liedjes die hij waarschijnlijk al decennia niet had gehoord bijvoorbeeld. Mijn vader was niet echt een bovengemiddelde filmliefhebber. In betere tijden keek hij weleens wat op TV, maar naar de bios ging hij eigenlijk alleen in zijn jongere jaren. Ik vroeg hem weleens wat hij dan mooi vond en dan begon hij over Fu Manchu en gaf hij min of meer een imitatie van de slechterik die verteld wat hij de wereld gaat aandoen en bijna op een manier die doet vermoeden dat hij stiekem voor Fu Manchu was.

Het is me nooit echt duidelijk geworden welke Fu Manchu mijn vader ooit zag. Was het deze cyclus? Ik dacht uit wat hij omscheef op te kunnen maken dat hij jonger was. Maar de films hiervoor dateren dan weer uit de vroege jaren '40 en dat lijkt me weer te vroeg. Toch ben ik ruim twee jaar na zijn dood nieuwsgierig, Nog meer omdat dit echt enorm van vroeger is en in meerdere opzichten zijn dit soort films vandaag uitgestorven.

De figuur dateert uit 1912 en de roots zijn racistisch maar dat was in die tijd niet uniek. Het was een exotisch figuur die het keurige Britse rijk in gevaar bracht. In de boeken werd zijn rol in de loop der jaren complexer en het racisme was flink teruggedrongen.

De film is inderdaad ouderwets. Soms zichtbaar low budget maar dan toch een poging om episch te worden waar absoluut creativiteit voor nodig was. En het ziet er best goed uit, Met een achtervolgingsscène nota bene. Dit is ook geen horror maar ouderwetse jongens avonturenfilms. Mikkend op jongens van een jaar of 10 uit die tijd met (meestal) hun vaders. Het is verwant aan strips als Suske en Wiske. Het blijft opvallend dat de slechterik degene is die film trekt en niet een of andere echte held. En ik had even het gevoel alsof ik keek een beetje met de ogen van mijn vader.

Ooit uit een tweedehandsbank gevist en het was een flipper. Ik moest de DVD halverwege omdraaien. Ja kinders, Opa vertelt dat je dat vroeger, toen netflix nog een onlinevideotheek was die dvd's rondstuurde had.

Ik denk dat veel mensen wel weten dat actiefilms niet per se mijn favoriete films zijn. Maar in die hoek vind ik Hard Boiled wel een uitschieter naar boven. Deze is bijlange na niet zo leuk. En dat komt niet alleen doordat de actie wat minder is, maar vooral doordat er te veel verhaal omheen hangt en dat verhaal is zacht uitgedrukt nogal silly. De mannen die deze grote film mochten dragen waren Cage (die goed is) en Travoilta (die er niet veel van bakt, maar echt een goede acteur is het ook niet (hij benadert de film serieuzer en dat werkt niet voor me)), twee acteurs die beiden hun karretje dusdanig in de poep reden dat ze niet meer voor dit soort spul gevraagd worden. Cage vooral voor het geld, Travolta vooral voor Scientology. De film had zijn onzinverhaal nog een pak minder serieus moeten nemen of een stuk geloofwaardiger en serieuzer moeten benaderen. Door de opbouw van de film leef je wel van actiescène naar actiescène en alles wat er tussen zit is saaie en flauwe filller. Woo heeft nooit iets gekund met een dramatisch verhaal, dus die scenes gaan niet zo goed. Het is best goed kijkbaar maar Woo Kan veel beter, vast ook slechter, maar die films heb ik niet gezien en dat ben ik ook niet echt van plan.

Faces is pas de tweede film van Cassavetes die ik zie en dat is best gek. De eerste, A Woman Under The Influence zag ik namelijk al een aantal jaren terug en die maakte een hele flinke indruk op me.

Faces gooit je meteen in het diepe. En even moest ik er wel inkomen. Cassavetes legt niets uit en na een maf intro begint het gewoon. Vrij lange scenes die te maken hebben met de desintegratie van een koppel van middelbare leeftijd. Of het de uitbarsting is van een lange tijd waarin het mis dreigde te gaan of gewoon een avond in een uit elkaar gevallen leven is, is niet eens duidelijk en ook niet belangrijk. Na een paar scenes zat ik er helemaal in en werd ik meegesleept en dan merk je ook wat vaak wordt bestempeld als los uit de pols gedraaide geimproviseerde cinema (dat laatste is trouwens niet waar) veel doordachter en preciezer is dan het lijkt. De camera die langs de spelers cirkelt, met veel close ups is fantastisch. De timing is geniaal. En de film zit vol met soms pijnlijke humor.

Faces is ook zo'n film waarvan je na afloop gaat uitzoeken waar de acteurs die je niet kende nog meer inzaten. Zo blijkt Lynn Carlin de secretaresse van Robert Altman te zijn geweest en werd ze door Cassavetes achter haar bureau weggetrokken. Helaas bestaat haar oeuvre na deze film vooral uit 20 jaar gastrolletjes in Amerikaanse TV-series en bijrolletjes in TV-films.

In het nagesprekje dat ik met Mocizuki Rukero kwamen we met een hoop vergelijkingen van voor en na Faces (films als La Dolce Vita, Who's Afraid of Virginia Woolf? en Satantango). Voor allemaal is wat te zeggen, maar niet een voldeed echt, daarvoor is dit te uniek.

Dikke 4.0*, met kans op meer.

Het is letterlijk wat het is. Gezichten uit Faces. Extreem vertraagd. Daardoor veranderen de gezichtsuitdrukkingen soms bijna zonder dat je het merkt, tot ineens opvalt dat er iets veranderd is. Geen geluidsband. Op twee liedjes na. Een fijn rustpunt in een druk festival en weer eens een film die grens van cinema probeert af te tasten. Op een gegeven moment zat ik in de flow van de film. Of Benning thuis voor me zou werken vraag ik me af, maar op het IFFR zou ik het inmiddels gaan missen als ik geen Benning had denk ik.

3.5*

Truffaut vertilt zich enigszins aan deze film. Als een serieuzere Truffaut werkt dit zeker niet. Er zitten een hoop haken en ogen aan. Het idee blijft interessant, maar het verhaal wordt nergens geloofwaardig en blijft erg oppervlakkig, soms bijna kinderlijk. De acteurs spelen nogal als houten klazen, de karakters zijn van karton en de dialogen lopen ook al niet echt lekker.

De film werkt beter als vermakelijke onzin. Als een halve genreparodie. En Truffaut heeft dat meer gedaan (Tirez sur la Pianiste bijvoorbeeld). Dat doet me twijfelen of hij het ook niet zo bedoeld heeft. Op zijn minst een beetje. Ik vond de film vaak nogal lollig eigenlijk. En heb me toch heel aardig vermaakt. Verder is het genieten van de toekomst van gisteren. Altijd leuk om te zien hoe futurisme in de jaren '60 eruit zag.

De film wordt meestal niet tot de grootste films van Truffaut gerekend en dat is niet onbegrijpelijk. Desondanks vond ik de film dus best leuk en vooral het einde was bijna aandoenlijk.

3.0*

Er zaten ook een aantal aardige bewuste knipogen in. In het huis van die oudere dame verbrandde een nummer van Cahiers du Cinema , het blad waar de hel Nouvelle Vague mee begon en Truffaut zijn statements in maakte. Opvallend genoeg was de film destijds geen succes trouwens.

De discussies in dit topic over objectiviteit zijn raar. Ten eerste is dat sowieso een overschat begrip, ten tweede is dit absoluut niet objectief bedoeld en daar zeer open over. Moore is meteen duidelijk over wat hij wil. Ons van zijn mening overtuigen. De film is een groot betoog waarom Michael Moore problemen heeft met Bush en met de oorlog in Iraq. Hij strooit met argumenten die zijn mening ondersteunen en laat andere weg. En hij heeft een aantal goede argumenten, sterker nog, de laatste twee jaar hebben ervoor gezorgd dat sommige argumenten bijna flauw gaan klinken, zo vaak zijn ze inmiddels gebruikt. Hier en daar schiet hij gigantisch door en is er wel heel eenvoudig doorheen te prikken. Het is en blijft een demagoog en subtiel is Moore nooit.

Moore schiet hier minder door naar Frequin-niveau als tegen het einde van Bowling for Colombine. Als geheel is de documentaire helaas ook wat minder gevat en scherp als Bowling for Colombine en daardoor, zeker twee jaar na dato, gewoon wat minder interessant.

Al met al:

3.0*

Verder met Lumet in KIno in deze zeer sterke thriller die inderdaad het serieuze broertje is van Dr. Strangelove. Vaak bloedspannend en komt vooral weg met het bijna maken van archetypes van verschillende betrokkenen en die verschillende benaderingen van oorlog geven, stiekem heel gelaagd geschreven. Lumet is duidelijk op zijn gemak door weer veelal in één ruimte te zijn (met overigens weer Fonda in een belangrijke rol) en erg strakke cameravoering met veel dwarse close ups.

Fraaie coming of age. Prachtig geschoten op 16mm. Joseph Engel die Bastien speelt is een revelatie. Hij weet fantastisch zonder woorden te acteren en heerlijk heen en weer te schakelen tussen kind en jong volwassene wat je op die leeftijd hebt. Verder is de film bijna helemaal Chloe en Bastien. De ouders zijn bijfiguren. En dat worden ze ook vaak meer en meer op die leeftijd.

Het einde mag je zelf invullen. Er wordt gesuggereerd dat Bastien dood is a la A Ghost Story (ook de dode jongen verhalen van Chloe wijzen daarop). Maar het kan ook dienen als een metaforische letterlijke coming of age, waarin Bastien de verbinding met zijn familie meer verbreekt en zelfstandiger in het leven staat.

Het regent trouwens goede debuten van vrouwen de laatste tijd. Dit is er weer een.

Ook ik herhaal het nog maar even. De titel is gekozen omdat hij spectaculair klonk, maar in werkelijkheid bestond het Romeinse rijk nog een paar eeuwen na de gebeurtenissen in deze film. Met Comodus kwam wel een einde aan het tijdperk van de vijf goede keizers die samen een tijd van voorspoed symboliseren voor het Romeinse Rijk.

Tot in de jaren '50 waren de grootste en meest ambitieuze en vaak ook duurste films boekverfilmingen. Toen kwam de TV en dat zorgde voor een grote nadruk of spektakel in films. Brede beeldformaten. Duizenden figuranten en grote gebeurtenissen: Mozes vlucht met de Joden uit Egypte, De geboorte van Christus, Het leven van Cleopatra of zelfs de complete geschiedenis van de verenigde staten. Het werd allemaal samengevat een spectaculaire film.. Een van de specialisten in dat soort films was Samuel Bronston. Die had een paar jaar eerder El Cid met Mann als regisseur gemaakt. Mann koos het thema uit de titel als zijn volgende film en Bronston hapte toe. Maar in 1964 was het genre bezig zijn aantrekkingskracht te verliezen. En deze film was een stevige flop. En samen met een anderen film sleepte de film de productiemaatschappij in een faillissement mee. Het genre ging ten onder en alleen in Italie (waar ze dit soort films nog graag zagen) werd er nog weleens een low budget variant gemaakt

The Fall of the Roman Empire is geen complete mislukking maar ook zeker geen geweldige film. Probleem is dat de film en de decors nergens echt gaan leven. De film blijft daar echt iets missen. Verder blijft het oppervlakkig en het ritme is zoals wel vaker in het genre er een van dat zich van spectaculair hoogtepunt naar spectaculair hoogtepunt sleept, Plummer en Guinness blinken uit qua acteurs. De rest is minder. Boeiendste om te zien is Plummers grootheidswaan, maar ook daarin had de film behoefte aan wat uiteenlopender scenes. Dat gebrek aan dynamiek is vaak een issue bij dit soort film.

Hollywood en film noir al helemaal werden in deze jaren gedomineerd door recente immigranten, Fritz Lang, Edgar Ulmer. Willam Dieterle, Robert Siodmak, Billy Wilder en vele anderen. Otto Preminger was in de jaren '30 naar Hollywood gekomen en een jaar voor deze film doorgebroken met zeer klassieke noir Laura. Dit was de opvolger. Dana Andrews die ook in Laura zat is nu de bekendste uit de cast. Andrews was doorgebroken door Laura. De andere twee hoofdrollen zijn voor de in de vergetelheid geraakte Alice Faye, dat was een grote ster met veel hits, maar ze werd niet veel meer ingezet door Fox en had een reputatie lastig te zijn. Na deze film zou ze zelfs 17 jaar geen film maken. Linda Darnell, de nieuwe ster van Zanuck (van Fox) en werd ook in de film gecast en Zanuck eiste dat sommige scenes met Faye niet in de film kwamen en die met Darnell meer nadruk kregen.

Preminger vind ik vaak goed in kleinschaliger films en minder in de groter opgezette films uit het latere deel van zijn carriere. Dit vind ik Preminger op zijn best. Je ziet hier prachtig bewegelijk camerawerk, hij speelt prachtig met een mooie theme song die vaak terugkomt.

Ook heel fijn is de structuur, waar Preminger heel, heel veel tijd neemt om het stadje te bekijken en de onderlinge verhoudingen te schetsen en in de tweede helft gaat het pas echt over het plot.

Een spionagenoir die ik door treinengedoe gisteren vanochtend pas zag. En niet zoals ik niet echt ergens op gebaseerd dacht deels spelend in de Spaanse burgeroorlog, maar in de kringen van Spaanse vluchtelingen naar de VS erna. Met naast John Garfield ook Maureen O'Hara die ik vooral ken uit films van John Ford of met John Wayne. Het verhaal is niet heel enerverend, maar heeft een paar aparte kanten.

Er zit een propaganda-ondertoon in. De goeden zijnde republikeinen (in de context van de Spaanse Burgeroorlog zijn dat de linkse verliezers. De nationalisten die wonnen zijn de bad guys en worden op een lijn gezet met nazi's. En dat waren de tegenstanders van de VS . De Spaanse burgeroorlog wordt dus vrij duidelijk gekoppeld aan de oorlog die toen speelde. Verder speelt Garfield een man met PTSS die lang gevangen zat er wordt er openlijk gepraat over de martelingen die hij onderging. De suggestie is dat hij dingen hoort die er niet zijn, maar dat gegeven wordt niet echt gebruikt.

Garfield was het hoogtepunt van de film, al is dit verre van zijn beste rol. De film kreeg een Oscarnominatie voor beste muziek en dat kan ik niet zo goed plaatsen. Ik vond de score weinig bijzonder.

Tweede noir van Wallace die ik zie en beiden zijn het geen grootse films, maar beiden wel aardige tussendoortjes. Het is meteen ook de laatste. Want meer noirs maakte Wallace niet.

Vond het ook een prima film en de waardering hier bizar laag.

Vooral een donker, bizar coming-of-age sprookje over vrouwelijke seksualiteit. Met duidelijke hints naar het onderdrukken ervan en vooral ook de Engelse gereserveerde manier van uiten. Vaak broeierig, maar bij vlagen ook erg grappig.

Bij vlagen mooi geschoten door Agnes Godard, die hier evenwel zeker niet het niveau haalt dat ze soms bij Claire Denis heeft. Erg goede soundtrack ook van Tracy Thorn (die ik nog kende van Everything but the Girl en Massive Attacks Protection). Ze debuteert hier als schrijfster van een soundtrack, dat moet ze echt vaker gaan doen.

De film is zeker van perfect, op het einde schiet de film behoorlijk uit de bocht en gooit het mysterie overboord in overdramatisch einde en al eerder zijn er een paar zijsprongetjes die niet helemaal werken. Maar als geheel was dit fris, heel Brits en heel vermakelijk.

3.5*

Boeiende film. Wenders verfilmd een los op Goethe gebaseerd scenario van Peter Handke. Het levert een filosfisch getinte roadmovie op met een licht surrealistisch sfeertje. De film worstelt met thema's als vervreemding, het kunstenaarschap en verwerking van de Duitse geschiedenis. De film dreigt af en toe te bezwijken onder de soms hermetische dialoog en de overdaad aan symboliek, maar weet dat te compenseren door een prettige sfeer, mooie opnamen (met veel lange trackingshots) en fijne muziek.

Niet op het niveau van Wenders' beste films, maar doet daar uiteindelijk ook niet zo heel veel voor onder.

3.5*

Film waarin een vrouw die ernstig seksueel misbruik (inclusief verkrachting) meemaakte door haar vader de mensen uit haar omgeving daarmee confronteert. Als meest opvallende de vrouw bij wie haar vader toen was (niet haar moeder) , die er nooit over heeft willen praten waar ze letterlijk bijna op zijn Michael Moore's of Willibrord Frequins met draaiende camera op de stoep staat. Ook komt onder meer haar ex-man voorbij (die zelf ook een slachtoffer van seksueel misbruik is, door een andere dader) en blijkt haar dochter haar het beste te begrijpen. De film bestaat vooral uit dialogen tussen Christine I(die ook meerdere boeken over haar misbruik schreef) en haar omgevingDe film versimpeld enerzijds niet dat het ingewikkeld is hoe je ermee moet omgaan als iemand in je omgeving dit overkomt, maar slaagt er anderzijds niet in om de situatie echt breder te trekken. Weg van dat ene slachtoffer en naar iets maatschappelijkers. En vond ik daardoor niet echt goed.

Matige Miike en een relekwie uit het DVD-tijdperk. Beter beschouwd de tijd dat Japan in de mode was en de altijd commercieel denkende jongens van RCV dachten na de aandacht voor Ichi The Killer en Audition ook zoiets te moeten, zonder dat ze nou precies wisten wat eigenlijk. De cheapies van RCV konden deze lowbudgetfilm waarschijnlijk voor een appel en een ei krijgen en hij was nog in tweeën geknipt ook (ik denk om ze op een soort van pinku lengte te krijgen, maar dat weet ik niet zeker) dus dan heb je al twee DVD's uitgegeven. Ook uit de tijd dat goedkope digitale camera's nog zichtbaar goedkoop waren. Het leukste is het nog als Miike een beetje speels is met de visuals of lekker pervers durft te zijn, maar daar tussen zitten een hoop matig vertelde Yakuza-toestanden. En echt succesvol lijken de DVD's ook niet te zijn geweest, gemeten naar het lage aantal stemmen voor een Miike met release in Nederland. Er zijn er genoeg zonder release met meer stemmen.

En op Netflix en in mijn DVD kast..

Een vroege Loach. Qua tijd in de buurt van veruit de beste film die ik van hem zag (Kes), maar niet van dat niveau. Kes is prachtig waarnemend en heel terloops. Deze film heeft best vaak een sterke lang aangehouden cinema verite-achtige scene en is dan zeer goed, maar drijft veel meer op plot dan Kes en is daarom minder stijlvast. De film werd voor de BBC gemaakt op een kruispunt in de psychiatrie. Er was meer een meer aandacht voor de gevolgen van de ouderwetse behandelmethodes en vier jaar na dit zou er een nog veel beroemdere film ook met dat thema aan de haal gaan. Beide film hebben een toneeloorsprong maar zijn puur door een goede regisseur heel filmisch.

Zag dat er nog een vroege Loach op Netflix staan. Een die ik niet in mijn kast heb. Je vind zo nog eens wat opvallende dingen in de diepere krochten van Netflix.

Een wat simplistische moral tale over een jongen die alles te verliezen heeft en per ongeluk zijn vriend doodt en wiens vader de advocaat wordt van degene die van moord beschuldigd wordt. Uiteindelijk komt hij keurig tot inkeer. De film is niet slecht, maar wel wat onopvallend en weinig diep. Er schuilt hier ergens een messcherpe film onder die het veilige middle class bestaan fileert zoals films van Ray, Sirk of iets als The Reckless Moment. Maar de film bijt niet en durft geen stelling te nemen. Met een wat geforceerd happy end.

Zoals gezegd is dit een Santana productie zonder Bogart, maar wel met extreem veel personeel uit eerdere producties. Inclusief Derek en betrouwbare krachten als Lee J. Cobb en cinematograaf Bernhard Guffy. De film was een lowbudget vehikel dat weinig deed.

Warme nostalgische film over jeugdherinneringen en vooral het moment dat meisjes en jongens uit elkaar gaan groeien. Mooie details en een prettig zoet sentimenteel verhaal. En ook weer, net als in een van de weinige andere Thaise films die ik zag, Moon Rak Transistor, vol met sentimentele liefdesliedjes.

Een beetje een film in de sfeer van het Chinese Electric Shadows, het eerste deel van Cinema Paradiso en Stand By Me. Te vrijblijvend om een enorme indruk te maken, maar een erg fijn warm bad was het zeker.

3.5*

Ik had wel een half uur nodig om in het sfeertje van deze film te komen. Vooral een onrijp debuut. Bij momenten (en dan vooral als het verhaal er echt compleet niet meer toe lijkt te doen) fascinerend en intrigerend. Maar niet altijd helaas.

3.0*

In 1958 kwamen er drie lange Nederlandse films uit. Alledrie debuten en alledrie in zekere zin nieuw. Er was Jenny , de eerste Nederlandse lange film in kleur. Maar dat was geen groot succes en de film is in de vergetelheid geraakt. Regisseur Willy van Hemert had later veel meer succes op TV. Er was Dorp aan de Rivier van Fons Rademakers. Die film kreeg serieuze Buitenlandse aandacht een een oscarnominatie. Net als Glas van Bert Haanstra die ook debuteerde met Fanfare. En dat dus allemaal in 1958. Hoewel er voorlopers waren zou je kunnen zeggen dat de Nederlandse film in dat jaar in elk geval volwassener en ambitieuzer werd.

Haanstra noemde Fanfare zelf in goed Nederlands een light comedy. Dat is het ook. Een lieve onsschuldige film die zijn eigen oubolligheid omarmt. Een beetje a la Jacques Tati in Jour de Fete (maar dan zonder de slapstick). In de voorbereiding hadden ze zelfs de gevierde Britse regisseur van vooral komedies Alexander Mackendrick erbij gehaald en die vond het idee prima. De film is zo onschuldig dat het toen ook al vrolijk escapisme was. Kortom het Nederland uit deze film was toen ook niet echt.

Haanstra is op zijn fijnst in de scenes zonder veel dialoog, maar zijn stijl staat hier veel nadrukkelijker in dienst van de film dan bij het glasduo van eergsisteren. Zeer goed gemaakte fijne onschuldige oubolligheid.

Het publiek luste er wel pap van. Tot op de dag van vandaag is Fanfare de een na best bezochte Nederlandse bioscoopfilm ooit. Met meer dan 2,5 miljoen bezoekers. En in die tijd had Nederland 11 miljoen inwoners.

In deze film begin ik acteurs te herkennen die ik nog heb meegemaakt in mijn jeugd. Vooral Albert Mol die in mijn jeugd vooral mediafenomeen en panellid was, maar ook een aantal anderen. Wat me ook opviel was wie de assistent van Haanstra was. Dat was George Sluizer.

En voor wie het weten wil: Hier de Top 20 best bezochte Nederlandse films: klik .

Zo'n beetje wat je zou krijgen als films als films die de Chinese regering wat minder kan waarderen zoals Platform, The Blue Kite en vooral Summer Palace gemaakt waren door een regisseur die wel binnen de lijntjes werkt. Door een regisseur die alles wat controversieel is zoveel mogelijk vermijd en niet bang is om de sentimentkranen open te draaien, de film soms laat ogen als een hollywoodmusical (het kleurgebruik) en omgaat met grote historische thema's als gladgestreken achtergrondverhaaltjes.

Youth gaat over een dansgroep binnen het Chinese leger. Grofweg van de nadagen van Mao tot ergens halverwge de jaren '80. Met twee belangrijke historische gebeurtenissen, de dood van Mao en de daaropvolgende onrust en het grensconflict tussen China en Vietnam, waarvan de eerste in een paar regeltjes voice over wordt samengevat en de tweede als een soort onderbreking van hun leven (met nare gevolgen, dat wel) wordt voorgesteld.

Als je eenmaal gewend bent aan het feit dat dit een sentimenteel melodrama is en bepaald niet gaat over de historische gebeurtenissen op de achtergrond en je daar overheen kunt zetten is dit best lekkere zoetigheid. Technisch echt fantastisch gemaakt en duidelijk van een zeer ervaren regisseur die weet wat hij doet. Met fantastisch camerawerk bijvoorbeeld. En een enthousiaste cast. En letterlijk kleurrijk. Fraaie kitsch.

Beetje de zinloosheid van geweld in poliziotteschi . Aardige film die slim gebruikt maakt van de uitsraling van Dallesandro die tegelijk jongensachtig een creepy kan zijn. Eerste van een weekje Poliziotteschi's uit de genoemde box. Ik heb best een soft spot voor veel Italiaans genrespul. Vaak was het een reactie op Amerikaanse films.Spagetthiwesterns werden gemaakt omdat er steeds minder westerns kwamen uit de VS en er in Italie nog veel vraag was. Poliziotteschi's waren het nieuwe succes toen ook in Italie westerns minder populair werden borduurden vooral voort op films als Bullit, The French Connection, Dirty Harry en Death Wish die ook in Italie groot waren.

Waar moet ik beginnen? Over deze film valt zoveel te zeggen dat ik dat nauwelijks meer weet. Hij was weer bijzonder indrukwekkend.
Een grote film waar heel veel levensvragen aan bod komen. Over spritualiteit en religie, goed en kwaad, dood en leven.
Bergman lijkt wat meer vrede te hebben bij het niet kunnen beantwoorden van levensvragen dat in the seventh seal en winter light. De eerste film worstelde meer, de tweede was zelfs boos. deze film heeft op het einde iets veel berustenders. De waarheid gaat ons voorstellingsvermogen te boven, dus we kunnen ons (voorlopig?) maar beter bezig houden met de kleine dingen. Hoewel niet definitief wordt het inhumane geloof van de stiefvader hier overwonnen. Fanny och alexander is hoopgevender.
De film zit vol ontroering. Weergaloze scenes zijn onder andere De scene waarin Alexander gestaft wordt door zijn vader en in de derde persoon over zichzelf praat en de scene waarin Alexander Ismael ontmoet die hem confronteert met zijn werkelijke gevoelens.
Ik heb behoefte om over een tijdje de 5-uurs versie te gaan zien.

voorlopig 4.5*

Meta-Alonso. En net als enigszins verwante films als Kiarostami's Shirin en vooral Tsais Bu San ook een bescheiden beschouwing over de verhouding van film met werkelijkheid, tijd en plaats. Ik vind dit absoluut niet de beste Alonso maar ook geen al te grote afwijking van zijn verdere werk of uitschieter naar beneden en het gegeven dat hier de hoofdrolspelers van Los Muertos (duidelijk wat ouder en grijzer) en La Libertad (hij is zijn jongensachtige uitstraling helemaal kwijt) heirin rondlopen is bijzonder. Fantasma mist de zorgvuldig compositie en de knappe timing van Bu San en lijkt meer uit de losse pols gemaakt. Al lijken de shots van bijvoorbeeld gangen, toiletten en bioscoopzalen bijna uit die film te komen. Deze film is soms iets te vrijblijvend. Maar het decor van dat erg grote culturele centrum dat als het ware zelf uitkijkt op de "echte wereld buiten fascineert me absoluut.

Vroeger heel veel Dahl gelezen en dit was altijd een van mijn minst favoriete boeken. Al weet ik niet zo goed meer waarom. Ik weet ook niet precies of Anderson nou wel of niet heel dichtbij het boek is gebleven, daarvoor is het veel te lang geleden. Ik ervoer dit vooral als heel erg een Wes Anderson-film. En die ligt me nog steeds maar deels. Ik zie bij hem vooral veel creativiteit en ideeën maar het komt maar af en toe echt aan bij me. Al is deze film een stuk strakker dan sommige van zijn andere films en wat minder geforceerd. Plezierig en knap gemaakt, maar bijblijven zal het niet.

3.0*

In het verlengde van Charme Discret de Bourgeoisie. Alleen heeft die film nog iets van een concept. Dit is helemaal zonder al te veel echte samenhang. En wederom met een titel die een diepere laag doet vermoeden die er misschien wel maar misschien ook helemaal niet was. Ik vind deze vrij en vrolijke Bunuel die nog af en toe leuk tegen dingen aantrapt een erg leuke kant van hem.

Bunuel is heel vindingrijk in het aan elkaar koppelen van de fragmenten waardoor dingen die niks met elkaar te maken hebben toch suggereren samenhang te hebben. Charme Discret is nog iets betere, maar deze doet er weinig voor onder.

Prachtig van vormgeving en sfeer. Ik vond zelfs de acteerprestaties erg in dat plaatje passen. Leuk verhaal, erg van genoten.

Maar de vorm zit de emotie bij mij nogal in de weg. De film zweeft soms bijna op het randje van parodie en dat is net iets teveel van het goede.

3.5*