Meningen

Erg, erg leuk. Lekker anarchistische onzin. Mijn derde Coen en ik begin ze steeds meer te waarderen.

De film ziet er prachtig uit en ook ik ben gepakt door de muziek.

4.0*

Revolution is the opium of the Interlectual

In de herziening. Ik snap mijn stukje hierboven nog wel maar de band tussen If... en O Lucky Man is duidelijker voor me nu. If... is 1968. We zijn nu in 1973 en het idee van een nieuwe wereld en de revolutionaire spirit is feitelijk dood. Waar de jeugdige Mick Travis uit If... af lijkt te rekenen met het oude, de oudere Mick Travis uit O Lucky Man weet dat dat ;net kan en probeert met man en macht mee te doen. Ik ervoer de fiim nu duidelijk bitterder dan in 2011. Ik doe er ook een halfje bij. Dit is een film je weg proberen te vinden in een wereld waar je niet echt in kan slagen. Wat lang en onevenwichtig, maar heel interessant en prettig grillig.

What's There to Smile About

Niet helemaal wat ik gehoopt had. Vooral een film die meer interessant is dat goed.

Werd door de communistische machthebbers van Tsjechoslowakije gezien als een van de meest subversieve films uit de Tsjechische New Wave en was een van de films die "voor eeuwig" werden verboden. Het is niet moeilijk te zien waarom. De film is een satire op de werking van een totalitair regime en erg makkelijk te vertalen naar het communisme van die tijd. Het begint met angst aangewakkerd door anderen, vervolgens stroperij van de leiding zelf en uiteindelijk een jacht op iemand die zich niet wenst te conformeren

De grote lijnen zijn duidelijk genoeg, maar in de film heb je constant het idee dat er achter elke scene twee, drie betekenissen schuilen die voor een aardig deel alleen door critici van het regime in die tijd compleet zichtbaar zijn. Dat maakt 'm erg tijdgebonden en ook wat hermetisch. Niet altijd erg, maar de film staat nogal sterk in dienst van die boodschap en dan gaat het zich wel wat wreken.

Nou klinkt dat misschien wat te negatief, want dit is wel degelijk een erg interessant tijdsbeeld met af en toe mooie fotografie. Beetje jammer van de wat lompe montage.

3.0*

Net als zijn vorige een Mascaro met veel sfeer en mooie kleuren en fijn om te volgen. Maar ook een wat gefoceerd uitgangspunt voor een verder film zonder veel plot. Uiteindelijk een wat fragmentarische licht psychedelische trip die aangenaam was maar me niet helemaal ligt.

Erg subtiel is Chang Dong-Lee niet. Eerder dit jaar zag ik Secret Sunshine en dat was een soort achtbaanrit aan emoties en ook in die film werden heftige gebeurtenissen niet geschuwd. Oasis is nog minder subtiel, tenminste het einde. En ik kan me zelfs voorstellen dat iemand het manipulatief aan vindt voelen, maar voor mij werkte het vrijwel volledig. Een van de grote voordelen is dat de film technisch wel subtiel is. Aanzwellende strijkers ontbreken. De camera blijft heel dichtbij de hoofdpersonen, waardoor sommige scenes tussen die twee erg mooi en intiem zijn. Vrijwel geen opsmuk. De kleine kijkjes in het hoofd waren net zo sober gedaan en waren mede daardoor erg doeltreffend.

4.0*

Wellicht de meest succesvolle film uit de Tsjechoslowaakse new wave. Deze film won zelfs de oscar voor beste niet-engelstalige film. Al is het om twee redenen ook niet per see een film uit die hoek. Het is hel erg een Slowaakse film (en geen Tsjechische) en de regisseurs waren een stuk ouder dan de jonge honden uit de new wave en al een tijdje bezig als duo.

Deze schitterende film stelt relevante vragen over schuld en verantwoordelijkheid en houdt Slowaken die deze film zagen (en het in 1965 veelal hadden meegemaakt) een bikkelharde en confronterende spiegel voor. De allermooiste scene zit in het midden van de film, nog voor de heftige gebeurtenissen en is de kleine scene waarin mevrouw Lautman (gespeeld door een Pools-Joodse actrice en regisseusse die al debuteerde toen ze vijf jaar was) de plaat met het favoriete lied van haar overleden man vindt. Die gevoelens zijn de waarheid.

Daarbij nog briljante muziek die de film enorm veel extra's geeft. Deze componist (Zdeněk Liška) is me al vaker opgevallen. Een van de hele groten.

Zeer fijne Tigerwinnaar. Een film die met droge humor vervlogen idealen te lijf gaat. Zowel in het leven van de hoofdpersonen als in hun omgeving is het allemaal anders geworden dan ooit gepland. Fijn zwartwit (bij deze film moest dat ook echt), intiem tijdens de botsingen in de flat tussen de drie hoofdpersonen en soms mooie wijdse shots van de omgeving, afgewisseld met buitengewoon boeiende archiefbeelden (in kleur), toen de kerncentrale een onderdeel was van de hoopvolle weg naar een zelfvoorzienende toekomst van de Cubanen. De flat waarin ze wonen is ooit gebouwd voor de arbeiders die in de kerncentrale zouden gaan werken. Na al die jaren is het een bizarre plek, waar je leven als vanzelf ook een beetje raar wordt. Erg van genoten.

4.0*

Misschien ben ik een tikje te mild maar ik vond Obsession heel erg leuk. En dan stap ik wel over een paar toevalligheidjes heen. Deze film is Britser dan Brits en een van de grote aantrekkelijkheden is dat Robert Newton Clyde echt speelt als een keurige British gentleman. De schrijver was overigens Australisch, de regisseur was Dmytryk en dat was een Canadees met Oekrainse voorouders en de muziek is nota bene een vrij vroege score van Nino Rota., De film onderscheid zich door een sinister plot met witty humor te maken. Vol met scherpe quotes en leuke detailgrapjes.In die zin doet het soms denken aan het plezier en de glimlach waarmee Hitchcock daar mee speelt in een film als Shadow of a Doubt. Dmytryks invloed is stillistisch. Hij is de jaren '40 erg van licht en schaduwen en ik voelde een kleine rilling toen ik me realiseerde dat een deel van de film zich afspeelt op gebombardeerde grond.,

Door het red scare gedoe was Dmytryk ontslagen bij RKO en had hij geen enkele kans meer op werk in de VS en vluchte hij naar de UK. Daar maakte hij Obsession en het drama Give Us This Day. Yoen verliep zijn paspoorr en moest hij terug. Door zijn weigering te getuigen werd hij opgepakt en at hij letterlijk een paar maanden vast. Uiteindelijk gaf hij alsnog een getuigenis en in 1952 was hij weer aan het werk.

Goed gemaakte, degelijke en nogal voorspelbare feel good-film. Over je dromen waarmaken enzo. Er bestaan veel slechtere films in dit genre en het heeft zeker zijn charme, maar toch was dit wat mij betreft zo mierzoet en dik aangezet dat het zijn doel een beetje voorbij schoot.

3.0*

Erg mooie film. Wat een knappe sfeerschets ook. Al die donkere straatjes met kinderen die zich volledig bewust zijn van wat er om hen heen gebeurd, mensen vol twijfels wat te doen. Anderen die van de situatie gebruik maken uit eigenbelang. Zowel de politie als de voortvluchtige weten nauwelijks wie ze kunnen vertrouwen. En dan ook nog eens mooie muziek en bij vlagen erg spannend.

4.0*, maar een halfje meer bij herziening is niet uit te sluiten.

De tweede film van Mccarthy ligt in het verlengde van zijn debuut. Het plot is iets minder minimaal. Het decor is nog steeds even minimaal. Dus grotendeels binnen , veelal donker. En wederom gemixte gevoelens. Er gebeuren soms mooie dingen, maar het geheel is toch te geforceerd om meer dan "best goed" te worden.

Bijzondere film. Enerzijds een late noir, anderzijds een film over racisme toen het nog niet vaak voorkwam Maar ook een film die ook vooruitwijst naar meer moderne Amerikaanse films als die van John Cassavetes en Arthur Penn. Een film ook naar een boek van de schrijver va The Big Heat uncredited tot scenario verwerkt door niemand minder dan Abraham Polonsky die nog steeds geblacklist was. Met jazz op de score en een jazzachtig ritme in de montage. En New York dat al flink gemoderniseerd eruit ziet met snelwegen tot in de stad enzo.

Een film die onafhankelijk geproduceerd door Belafonte en Wise zelf met Robert Ryan als iemand die zich niet onder controle heeft. UIteindelijk gaat de hele roof ten onder door wantrouwen en racisme, als een soort van allegorie dat dat soort denkbeelden leiden tot zelfdestructie.

Je krijgt ook nog een klein rolletje van Gloria Grahame. Ooit een (noir) ster, maar hier een piepklein rolletje (en ze was flink op haar retour).

Belafonte leeft trouwens ook nog en is inmiddels 95 jaar en zal nooit zwijgen over issues die hem na aan het hart liggen.

Eind jaren '20 vonden de Russische machthebbers dat het eens afgelopen moest zijn met die kunstzinnige films die arbeider niet begreep. Kunst moest dicht bij de mensen staan zijn en de socialistische boodschap brengen op een herkenbare manier. Vandaar dat deze film niet meer gaat over een of andere historische gebeurtenis (Zoals Nieuw Babylon), maar over het Rusland van 1931. Toch is dit eigenlijk juist minder dik opgelegd propaganda dan die eerdere film. Een aantal stukjes waarin het socialisme de hemel ingeprezen wordt ten spijt, is dit veel meer een film over een vrouw die zich kwaadmaakt over onrecht en er wat aan doet. De onrechtvaardigen zijn de machthebbers in het dorpje.

Odna is vlotter dan Nieuw Babylon en in veel opzichten conventioneler en toegankelijker. Helaas missen de fraaie kapitalistische karikaturen uit die film hier ook. De muziek van Sjostakovitsj is vooral veel dynamischer. Er zijn achtergrondgeluiden en stemmen hoorbaar en de muziek gaat van snel (de stad) naar trager (het platte land). Is soms groots, dan weer sober.

Het is bijzonder jammer dat een stuk van deze film verloren is gegaan. En dat stuk is dan ook net het dramatische hoogtepunt van de film (een minuut of acht geloof ik). Dat wordt helaas alleen beschreven door een serie titelkaarten.

Voor mij blijven dit soort films nog steeds meer interessant dan dat ze echt flinke indruk op me maken. Te doorzichtig om me emotioneel te raken.

3.0*

Een paar jaar geleden las ik het boek, dat vond ik best goed en ik dacht meteen: "Daar zit een film in". Een half jaar later hoorde ik dat er een film van kwam. Het heeft tot nu geduurd voordat ik 'm zag. En ik merkte meteen dat het boek diep was weggezakt.

De film vond ik niet goed. Om te beginnen weer een totaal misplaatste flashbackstructuur. De film is totaal sfeer- en spanningsloos. En daardoor totaal ongeloofwaardig. De hele angel ligt meteen uit het verhaal. Passionele liefde wil ik voelen. Paniek als Berry Thera kwijt dreigt te raken. Een drukkende spanning tegen het einde. Katja wordt nooit echt een mysterie als Thera. En dan blijven onduidelijkheden ergerlijk. Weeber vond ik veel beter in Van God Los en Uitgesloten. Rommelige film ook met soms ergerlijk lelijke shots.

Ik zou het boek een moeten herlezen om uit te vinden waarom ik dat best goed vond. Uit deze film heb ik het niet terug kunnen halen.

1.5*

Telefilm die duidelijk boven de overige van dit jaar uitsteekt. Mooi script. En Kuijper weet er ook duidelijk meer van te maken dan in zijn vorige telefilm.

Het thema (is het echt of zit het in zijn hoofd) is de laatste jaren wel meer gebruikt. Wat dat betreft was het allemaal niet verpletterend origineel. Wel erg goed uitgevoerd (al vond ook ik die matrix-achtige codescenes misplaatst). En mede doordat de film dingen in het midden laat en niet alles gaat verklaren beter dan bepaalde Amerikaanse genregenoten. Decleir is geweldig en Krabbé deed het prima.

Wat ik vooral ook erg interessant vind is dat Kuijper een expert lijkt te worden in een interessant genre. Films die een bestaand uitgangspunt nemen, maar details zelf invullen.

Ruime 3.5*

Heel matig en gezichtsloos. Voorspelbaar chavspoiitationfilmpje over wraak in de gevangenis. English Frank is de rapper van dienst , altijd in dit soort films en er zijn er die beter acteren in die hoek. Cole is wel ok in de hoofdrol. De rest is op zijn zachtst gezegd wisselvallig. De foute gevangenisbewaarder is beschamend zet zijn rol zo dik aan dat hij grappig in plaats van naar wordt. Er gebeurt zo weinig dat je niet verwacht dat de film er gewoon saai van wordt. Ook visueel is is er weinig te beleven. Al met al stelt het weinig voor.

Vond ik wel. De film is regelmatig grappig. Soms dramatisch maar de toon is nooit topzwaar. Vind het ook wel een origineel idee. Uit de vijf verhalen zien we ook bijna alleen de scenes waar de groepsprocessen een duidelijke rol spelen, zeker als je het wat breder interpreteert. Vaak sterke dialogen waar een switch van standpunt in zit door het gesprek wat gevoerd wordt. Vond de stilstaande camera waardoor er soms iemand gewoon het beeld uit wandelt ook leuk.

Ja, fijne film.

Kleine 4.0*

Erg leuke film weer. Deze Ozu is nog lichter van toon en is een lichte komedie eigenlijk. Hij is ook in kleur en Ozu's kleurgebruik is ook bijzonder. Geen felle kleuren.

Verder komen een paar typische Ozu thema's weer voorbij. (modernisme vs. traditie, familierelaties)., maar het hoofdthema is communicatie. Veel kleine verwijzingen naar de tekenen van de tijd ook. Ook hier was de sfeer weer erg sterk, het tempo prettig rustig.

Wederom heb ik een heel mooie film gezien.

4.0*

Midden jaren '00 zat ik al hier, maar ook toen al las ik mee op een aantal Engelstalige fora, Vooral die over dvd releases. Op een ervan zat iemand die erg veel wist van Japanse cinema. Zowel hedendaags als modern. Volgens mij kon hij Japans verstaan en hij had echt veel gezien. Bijvoorbeeld een flinke hoeveelheid films van makers als Mikio Naruse en Keisuke Kinoshita, Toen hem werd gevraagd wat zijn favoriete Japanse film ooit was noemde hij Moving van Shinji Somai. Ik dacht toch al best wat van Japanse cinema te weten, maar ik had nog nooit van zowel film al maker gehoord. Sinds die tijd wilde ik deze zien.

Flash forward naar nu. Langzaam stijgt de bijna vergden Somai in waardering. Zijn films worden opgeknapt en beginnen te verschijnen op blu ray. Deze Moving krijgt zelfs een rerelease. En gisteren zag ik die film waarvan ik midden jaren '00 voor het eerst hoorde.

Moving is deels een voorloper van wat Koreeda en Kawase later maakten in Japan. Maar er is meer aan de hand. De film gaat over een meisje wiens ouders in echtscheiding liggen. En dat is fraai uitgewerkt. De ouders proberen maar slagen er niet in Renko te ontzien. Renko verlangt naar stabiliteit, maar hij krijgt het niet. Het is een drama met drie verschillende personages en bij vlagen hartverscheurend, maar ik snapte Renko wel. Stillistisch veel waarvan ik hou. Oog voor de omgeving en de achtergronden en lange scenes. En een werkelijk fenomenaal gebruik van natuurlijk licht.

Het laatste deel wiordt de film pure poezie. Een bezoek aan een dorpsfestival (dat moet echt een dingetje zijn in Japan, ik ken meer films waarin dat een rol heeft) verandert een surreële queeste naar acceptatie en is van een enorme schoonheid. Let it be, Prachtfilm.

Ga naar deze film in je filmhuis. Een buitenkans.

Sang-Soo Hong is een van de meer succesvolle ex-tigerwinnaars. In elk geval afgemeten aan waar nu zijn films in premiere gaan, want dat is regelmatig gewoon in competitie in Cannes. Tot op heden had ik nog steeds niks van 'm gezien. Naar wat ik heb begrepen is dit redelijk representatief. Hooguit misschien wat luchtiger dan eerder werk.

Daarvan uitgaande maakt Song-Soo Hong films over relaties, spelt hij met scriptvormen. Is het geen visuele vernieuwer en doet zijn werk voor Aziatische regisseur opvallend Europees en eigenlijk vooral Frans aan. En net als je denkt dat het leuk is maar wat vrijblijvend komt het vierde, absoluut beste, hoofdstuk en krijgt alles ineens meer relief en gevoel mee.

Geen film waardoor ik meteen geneigd ben het hele werk van de regisseur binnen korte tijd te gaan bekijken, maar fijn was het wel.

3.5*

Ik heb het gedaan en het was een mooie film. Vrij pretentieloos debuut over twee uit elkaar gegroeide vrienden. Erg observerend, veel mooie landschapsplaatjes en humoristische dialogen met een klein pijnlijk randje hier en daar. Leuk om Oldham te zien acteren en erg mooie muziek van Yo La Tengo. Niks groots of ècht indrukwekkends, wel erg prettig om naar te kijken.

3.5*

Fijne film wel. Beter dan Mr. Vengeance (vooral consequenter, Oldboy heeft niet zo'n ineenzinking halverwege). Al valt het echte einde ook hier wel een beetje tegen Een totale uitleg met beelden en verklaringen volt altijd wat makkelijk in dit soort films, ik krijg daar soms een soort Baantjer-aan-tafel gevoel van. Al werd het gelukkig ook niet al te braaf.. Visueel best mooi en ik vond de klassieke soundtrack wel tof. Het valt wel op dat Koreaanse films er vaak glossy en gelikt uitzien. Een stuk glossier dan andere Aziatische film en ook deze film heeft dat. En dat is niet helemaal mijn ding.

Op naar het derde deel. Tot nu toe zeker geen vervelende reeks maar echt diepe indruk maakt het ook niet.

3.5*

Veel beter dan ik had verwacht en uit dit Oscarrondje va dit jaar tot nu toe zonder meer de beste. En dat voor een musical die in het jaar van 2001:A Space Odyssee en een revolutionaire sfeer in de wereld de beste film-oscar won alsof er niets was gebeurd.

Ik kan er niet compleet de vinger opleggen waarom deze film me beter ligt dan veel andere musicals maar wellicht is het een Europees (in dit geval Brits) randje dat de film net iets minder glad maakt. Prachtige decors en perfecte liedjes met fraaie choreografie waar constant leven in blijft zitten. Fraaie decors in een geslaagde, erg ambitieuze film van een feitelijk nogal bescheiden Britse studio. Columbia was voor de international distributie.

Ben het ook oneens met de kritiek op de hoofdrolspeler. Oliver Twist hoort een naïeve, aandoenlijke jongen te zijn die zijn lot (ingekleurd door de bijrollen) bijna ondergaat. De onschuld die ze willen corrumperen. Dat is precies hoe Lester hem neerzet.

Tegenstellingen in deze film. Hij voelt ouderwetsig. Alsof het neorealisme nooit gebeurd was en zelfs een stuk traditioneler dan veel Amerikaanse films uit deze tijd. Stijf, Cinema de papa, of eigenlijk de mama waar de nouvelle vague korte metten mee zou maken.

Maar de inhoud is dan weer zijn tijd vooruit in 1951. Een meisjeskostschool van het soort waar rijkeluisdochters leren goede huwelijkskandidates te zijn. Met twee leraressen die bijna een machtsstrijd voeren om in de gunst te komen van de meisjes. En de titelfiguur die verliefd wordt op een van de leraressen. De film laat in het midden of het diep zit, een melodramatische fase is of dat het bewondering is die verward wordt met liefde. De voorstelling van die verliefdheid is voor deze tijd erg braaf, maar voor 1951 behoorlijk nadrukkelijk. Inclusief dramatische liefdesverklaring. Maar doordat de vorm de inhoud niet bijhoud en het einde vrij vervelend melodramatisch is, is de impact niet zo groot.

Rauw en vol leven. Vooral dat laatste, dit noodlotsdrama van Buñuel en hoewel je van ver ziet aankomen dat de film niet goed gaat aflopen en er een beginstatement bij zit waarin gesteld wordt dat de film de armoede aanklaagt is dit geen politiek pamflet. Maar eerder een film die armoede psychologisch ontleed en daardoor aanklaagt. Met fraaie genuanceerde karakters en erg sfeervol. Geen helden en nauwelijks echte bad guys en uiteindelijk is het de dynamiek van de straat en de armoede die de ondergang veroorzaakt

Over de discussie neo-realisme of niet: Ik vind dat deze film vrij duidelijk erdoor beïnvloed is. Ik vind dat er lijnen lopen van het vroege werk van Renoir via Visconti naar Buñuel die ongetwijfeld ook DeSica's Shoeshine heeft gezien. Los Olvidados is in wel minder simplistisch en minder sentimenteel en zo'n droomscene vind je in pakweg La Terra Trema niet.

4.0* Dik

Wat minder uitgesproken fout dan ik had verwacht. Riefenstahl is duidelijk het meest in haar element als het informatie overbrengen over de wedstrijd wat naar de achtergrond verdrongen wordt. Vooral het polsstokhoogspringen en de marathon waren mooi en virtuoos.

Uiteindelijk toch vooral een geval van interessant om eens gezien te hebben.

2.5*

Wat mooier dan het eerste deel. Nog veel meer ruimte voor Riefentahls creativiteit. Het schoonspringen is heel bijzonder.

3.0*

Behoorlijk maffe film, die tegen elk heilig huisje schopt. Vooral religie moet het ontgelden (en het is een Indiase film, dus vooral hindoeisme). Maar van alles komt voorbij, van Bollywood tot het kastesysteem, van geldzucht tot wetenschap. Onnavolgbaar, hak op de tak en soms was ik de film even helemaal kwijt. Want de film staat volgens mij nog bol van referenties die alleen voor iemand uit India te volgen zijn en van een coherent plot is geen sprake. Met liedjes, maar dat is dan bijvoorbeeld een synthpopnummer dat in 1979 futuristisch had geklonken en in 1988 eigenlijk al achterhaald was in een schoolklas. Verder onder meer kikkers met diamanten erin, een vader die zijn zoon Ohm noemt om te voorkomen dat hij op zijn zeventiende sterft en ruimtevaart. Etcetera. Vermakelijke gekte uit onverwachte hoek.

De film is overigens in 2014 ook heruitgebracht in India zelf. Als een vergeten cultfilm die daar herontdekt is.

3.5*

De eerste film is prima, de tweede valt al flink tegen, de derde is een ramp. Laatst vond ik deze en ik kon het niet laten, hoewel deze er eigenlijk niet bij hoort. Het verhaal sluit alleen heel geforceerd aan. En het werd voor TV gemaakt. Twee nieuwe uitgangspunten: Deze gaat over een meisje en naast het normale Christelijke gebrabbel wordt er hier ook een stevige scheut toegevoegd van wat in de jaren '90 new age heette (die term hoor je niet zo veel meer).

De vorige twee film slaagden er al niet in om sfeervol (als de eerste) te zijn. En met de duidelijke budgetbeperkingen van de TV en een vrij zielloze regie doet deze het al niet veel beter. De film is tussen de moordscenes soms gezocht en vaak ook best saai. Minder een totale mislukking dan het derde deel en niet zo totaal overbodig als de remake uit 2006, maar veel scheelt het niet. Eigenlijk is alleen de eerste de moeite waard.

De born again Christen Bob Munger kwam met het idee voor The Omen. De man gelooft dat dit gaat gebeuren en wilde met deze film ook mensen bekeren. Maar het moest ook een publieksfilm worden. En omdat eerder zowel Rosemarys Baby als The Exorcist flinke hits waren was er in Hollywood interesse voor. Na enige terughoudendheid. Richard Donner maakte het script realistischer en had van The Exorcist geleerd.

Ook in herziening is dit zeker bijlange na niet zo goed als die twee eerdergenoemden. De latere Peck acteert zoals vaker niet zo subtiel. Remmick is beter op zijn plek. Donner speelt leuk met de blik van Damien, Ook is de film leuk met scenes die in context scary worden. De muziek is overdadig, maar bij vlagen haast briljant.

De dramalaag is lang niet zo goed als die in de andere twee. En daardoor mist de film net een beetje extra. De film was de doorbraak van Richard Donner, die zou uitgroeien tot een publieksregisseur. Ik hou mijn beoordeling hetzelfde.