Meningen

Dicht bij onkijkbaar dit. Vreselijke, zelfvoldane film met erbarmelijke pseudo-coole dialogen en geforceerde 90's referenties die vooral uit namedropping bestaan (Je noemt eens een keer het geflopte 90's frisdrankje Crystal Pepsi en iedereen moet "oh ja" gaan zeggen). Ongeveer genoeg voor een minuut of 40 film, aangevuld met een hoop lelijk geschoten vakantiebeelden van waterskieën enzo. En het ergste van alles is misschien nog wel het zelfbewuste non-acteren van de spelers, waarbij de komisch bedoelde punchlines expres extra nadruk krijgen. Daardoor is de film nauwelijks meer dan een uit de hand gelopen flauwe amateuristische grap van een groep nostalgische vrienden. Bah.

1.0*

Bijzonder knap geconstrueerd scenario. Erg knap getroffen sfeer. Maar ergens mist er iets om deze film voor mij echt geweldig te maken. Misschien dat de film juist door zijn positieve punten net wat te bedacht en net wat te geconstrueerd overkomt om echt te gaan leven. Desalnietemin een leuke twee uur met zonder uitzondering (zelfs Basinger en Crowe, met beiden heb ik normaal niet veel) erg goede rollen.

3.5*

Denk een beetje aan Larry Clark, een ietsje aan The Woodsman maar nog een stuk meer aan Mysterious Skin. Met een stel geweldige acteurs en zorgvuldig uitgewerkte karakters en relaties. Hooguit de relatie tussen vader en zoon was minder sterk.

Knappe en ontroerende film om zijn nuance en het voelbaar maken van steeds veranderende emoties. Visueel wat minder sophisticated dan Mysterious Skin, maar die My Own Private Idaho-achtige-scene bij het vuurtje in het begin met Gary en Howie is een plaatje. Zowel Cox als Dano als Kay zijn zeer sterk.

4.0*

Het is best een statement dat Malle met deze film maakt. De grens tussen verzet en collaboratie is dun. Keuzes ingegeven door eigenbelang op korte termijn maken het verschil en de oorlog haalt zwarte kanten in persoonlijkheden naar boven.

Lucien is niet aardig, maar ook niet bepaald speciaal. Er lopen zat Lucien-achtige types rond. Beinvloedbaar, impulsief, dromen van meer dan er voor je weggelegd is. Niet al te ontwikkeld en met niet veel morele bagage.

Malle is een gevarieerde verhalenverteller. Ik heb na vier films niet meteen heel veel lijn in zijn oeuvre ontdekt. Behalve dat het altijd goed gemaakt is en Malle een fascinatie heeft voor de zwarte kant van gewone mensen. Ben benieuwd of ik meer vind als ik meer van de man ga zien. Want dat ga ik zeker doen.

Dik 3.5*

Eenvoudig neorealistisch sociaal drama. Laat met een heel simpel verhaal de afhankelijkheid van armoede zien.
De kleine Bruno steelt terloops de show. De wanhopige blik naar zijn vader op het einde als hij een poging tot diefstal heeft gedaan is heel veelzeggend. Bruno verliest hier al zijn naïviteit en lijkt in enkele minuten volwassen te worden.
Deze bijzonder krachtige eindscene is veruit het beste aan de hele film.

3.5*

Mooi, verrassend onsentimenteel drama. Met een schitterend einde. Aanrader.

4.0*

Leuke film, al vond ik Christmas in July en vooral The Palm Beach Story nog een aardig stukje leuker. Lijkt in het begin vooral de gewone romantische komedie plotlijnen te volgen, maar dan komt er een leuke maffe twist. Sturges is wat mij betreft op zijn best als hij echt tekeer gaat en grap op grap stapelt. Dat is hier in de geweldige feestscenes waar Jean voor het eerst Eve is. En dat is gewoon wat minder vaak dat in The Palm Beach Story. Verder vond ik de aanloop wat lang en het einde wat makkelijk. Ken trouwens weinig regisseurs die slapstickscenes (vallende mensen enzo) zo leuk maken.

3.5*

Ook hier raakte Welles de controle over de film kwijt, story of his life. Maar ik heb het idee dat de film hier veel minder onder te lijden heeft dan in The Magnifiscent Ambersons of Touch Of Evil van voor de reconstructie (hoewel de rough cut maar liefst een uur langer was). Hoewel de film ergens naadloos in conventies past kan hij hier zijn stijl volop kwijt. De film is nog steeds behoorlijk ritmisch, heeft soms een bijna satirisch komische sfeer, veel vanuit de details en figuren op de achtergrond, alsof alles een heel stevige knipoog heeft en juist speelt met de conventies van wat toen nog melodrama's werden genoemd. Hij kiest decors waar hij heerlijk mee kan spelen (aquarium, pretpark (dat stuk schijnteen stuk langer te zijn geweest). Waar je misschien aan kunt ergeren is dat Welles soms lijkt te bukken en het allemaal niet al te ernstig meent, maar die toon vond ik wel lekker.

Het ongewone van Lady of the Lake is natuurlijk dat de hele film in point of view geschoten is. Op een paar vertellerscenes waar Marlowe echt het publiek aanspreekt na is de film dus volledig door de ogen van Philip Marlowe. Daarbij had Hollywood zeker in deze tijd Raymond Chandler ontdekt. Dit was de vijfde Marlowe-verfillming in evenveel jaar en de hierna zouden ze even stoppen en zou Marlowe alleen nog opduiken in een Bitse film.

De manier van filmen lijkt me vooral lastig voor de acteurs die wel in beeld komen. Want ineens moeten ze recht in de camera kijken in plaats van vooral niet. Zoals wel vaker bij Marlowe is het plot tamelijk ingewikkeld en een beetje een doolhof al is het hier nog wat minder dan The Big Sleep of Murder My Sweet.

Is de point of view nu een gimmick of maakt het de film beter? Een beetje twijfelachtig. Ik denk dat het deze film beter maakt, maar ook met gemmick s dit echt minder goed als een Murder My Sweet bijvoorbeeld, die film is echt superstijlvol en dat niveau haalt de film nooit en juist die enorme hoeveelheid aan stijl matcht goed met het doolhofverhaal. Interessant dat Marlowe in deze film eigenlijk ook nog eens erg onsympathiek is. Totter steelt de show in deze film. De revolutie waar de poster over spreekt is schromelijk overdreven.

Montgomery was al jaren bezig als acteur (sinds 1929) en was invalregisseur geworden van They Were Expandable toen John Ford ziek was. Dit was zijn regiedebuut. Hij zou uiteindelijk vijf films regisseren tussen 1947 en 1960.

Leuke, charmante film. Tegen het einde net wat minder. Soms erg grappig en een intrigerend plot. En de film heeft een onweerstaanbaar sfeertje en speelt zich af in een trein (da's sowieso altijd een leuk decor). Ik vermoed dat ik een van de aardigste vooroorlogse Hitchcocks heb gezien.

3.5*

Zo bikkelhard als het bovenstaande ben ik niet, maar een goede film vond ik het ook niet. De film blijft nogal steken in goede bedoelingen. Vooral door een mager plot. Pas tegen het einde veert het allemaal iets op, eigenlijk als het verhaal al afgelopen is, maar dat is al te laat.

2.0*

Opvallend trouwens dat de film die ik vorig jaar tijdens het IFFR miste uiteindelijk de zwakste film blijkt te zijn uit mijn hele schema.

Prachtige film. Eimbcke bevestigd zijn fijne debuut dik, met een mooie, kleine, trage, eenvoudige film die vaak grappig is. Veel zorgvuldige statische composities en als stijlmiddel de door Alastor aangehaalde stukjes waarin het beeld even op zwart was en er al geluid was.

Juan probert te vluchten voor de confrontatie met de waarheid die zijn leven overhoop gehaald heeft maar komt letterlijk en figuurlijk niet zo ver. Maar ontmoet uiteindelijk een paar mensen die 'm een heel klein duwtje in de juiste richting geven. Meer gebeurt er niet in deze kleine ode aan toevallige ontmoetingen met mensen op momenten dat je ze net even nodig hebt, zonder je er zelf echt bewust van te zijn.

4.0*

Een stuk beter dan Een Tijd Voor Dronken Paarden want terloopser in dramatische ontwikkeling en vooral ook minder misplaatst sentimenteel, hoewel Ghobadi nog steeds niet vies van een beetje sentiment. En meer geloofwaardige relativering ook. Wat me vooral beviel was de knappe schets van een al behoorlijk ontwricht dorp, waar de rollen van volwassenen en kinderen volstrekt door elkaar lopen.

3.5*

De jaren van Mao teruggebracht naar een enkel gezin in een zeer verzorgde en erg boeiende film. Een film waarin details het verhaal ondersteunen en juist de scenes zonder grote gebeurtenissen essentieel zijn. bijvoorbeeld het moment dat Tietou met een rouwband op school komt, de kinderen met een soort mengeling van respect en nieuwsgierigheid naar 'm komen kijken, een kind 'm een stel knikkers geeft en ze daarna weer gaan spelen. Dat deze scene me juist opvalt ligt misschien ook nog aan de film van gisteren.

Inhoudelijk nam Zhuangzhuang Tian met deze film ongetwijfeld bewust enorme risico's. Het kwam hem op een filmverbod voor een aantal jaar te staan. Daarna maakte hij in tegenstelling tot bijvoorbeeld Lou Ye geen omstreden films meer, maar koos hij voor een wat veiliger route (net als zijn voormalige klasgenoten op de filmacademie Chen Kaige en vooral Zhang Yimou zich later in hun carriere meer naar de regering schikten). Een duidelijk voorbeeld is dat hij in zijn nieuwste film een actrice verving omdat zij van de Chinese regering niet meer mocht werken omdat ze in Sie, Jie van Ang Lee zat.

Deze film is minder een visuele film dan de eerste film die Tian na zijn ban maakte, Xiao Cheng Zhi Chun. Dat was een wat theatraal kamerspel met een mooi gebruik van licht. Die film vond ik aardig, maar nogal bedacht en neigen naar kitsch. Ik kan meer met dit.

4.0*

Het zou zo'n beetje mijn ergste nachtmerrie zijn, doofblind worden. Ik verlies liever allevier mijn ledematen denk ik.

Iets conventioneler dan verwacht/gehoopt en komt een beetje moeizaan op gang, maar vooral de tweede helft is erg fascinerend. Doofblindgeboren mensen die net contact aan het maken zijn met de wereld en "onze" sociale regels leren. Die Fini Staubinger is een heldin en de bijna anonieme vrouw ernaast ook.

3.5*

Land Of Plenty moet het bepaald niet van subtiliteit hebben,.Een vermakelijke maar nogal doorzichtige en erg simplistische visie op de VS. De film is vooral goed in het intrappen van open deuren. Paul is een karikatuur van het Bush-Amerika, Lana is de tegenpool. Paul ziet dus achter elke boom een terrorist en ziet de binnenlandse problemen van de VS niet terwijl ze voor zijn eigen ogen gebeuren. Lana heeft de wereld gezien en kijkt met een opener blik en oordeelt juist niet meteen. Het middenstuk is het beste in de film. Het begin is vreselijk (zeker de Paul delen) en deed me bijna afhaken. En het einde van de film zorgt al helemaal voor kromme tenen, als we een soort sentimenteel "waarom vullen we elkaar niet gewoon aan"-moraaltje krijgen en het bovendien ook nog de schuld is van Pauls Vietnam-trauma (lees: het Vietnam-trauma van de VS)

Maar waar een Wenders in zeurmodus ook weleens een vrijwel onkijkbare film op kan leveren is Land Of Plenty nog aardig te doen. Williams speelt een mooie lieve rol en weet Lana soms bijna eigenhandig boven het pamfletscript uit te tillen. De film is bovendien vrij licht van toon, soms bijna een komedie en dat zorgt voor genoeg lucht om de film van de ondergang te redden. Echt goed werd het echter nooit.

2.5*

Veelbelovend, want ik heb het gevoel dat Lammers nog wel een mooiere film kan gaan maken. Maar deze film beviel me ook al. Geen film die wordt voortgestuwd door plot of dialogen, maar meer door de sfeer, de sociale tekening en de karakters. En dat lukt best aardig. Carter vond ik hier aanzienlijk beter dan in De Passievrucht, omdat zijn bijna onderacteren veel beter bij deze film past. Thiry was goed.

Beter nog vond ik het camerawerk, met veel close-ups en de belichting. Het zijn die twee dingen die deze film bovengemiddeld maken.

3.5*

Fijne, vindingrijke film. Quirky en absurdistisch en werkelijk propvol ideeën. En een film die speelt in winnipg die in het Farsi is. Begint met een absurde verwijzing naar Iraanse cinema en die cinema, waar kinderen vaak een hoofdrol spelen, heeft ook hier sporen achtergelaten. Maar dan gecombineerd met bijzonder getimede humor. Een beetje a la Roy Anderson of het Chinese Winter Vacaion. Als geheel enigszins onevenwichtig, maar heel fijn en zo'n film waar je benieuwd bent naar de volgende originele ideeën die gaan komen.

Oef, tegenvaller. Begint nogal soapy, met allerhande oppervlakkige relatieproblemen bij verschillende stelletjes. Gaat verder in de film gelukkig wel een stuk meer de diepte in (en raakt het soapgevoel daardoor gemakkelijk kwijt), maar het script kwam me geforceerd over en de film deed me uiteindelijk niet veel. Ik miste ook een conclusie of een gevoel die de film boven de portretten van de bewoners van het plaatsje uit deed stijgen.

2.5*

Cop vs. Killer was al niet best, maar dit was nog minder. Begon nog best aardig, met zowaar een paar best leuke scene (juist die beddenverkoper vond ik nog wel leuk eigenlijk). Maar houdt dat helaas niet vol. Een vergezocht scenario, grappen die zelden leuk zijn en als het dan serieuzer wordt gaat de sentimentkraan ook wel heel flink open. Het aan een andere recente film refererende einde paste bij die film, maar is bij deze vooral flauw. En zoals Bluejudaskiss al opmerkte, de versnellingen en die zwart-wit freezeframes zijn lelijk en geforceerd.

1.5*

De toon van Larceny is aan de lichtvoetige kant. Lichter dan de plotomschrijving doet vermoeden. Het feit de oplichters misbruik maken van de stemming na de oorlog is niet een plotpunt dat echt noirish fatalistisch wordt uitgewerkt en dat is jammer. Dat de film wel goed is vooral te danken aan een gladde Dan Duryea, de charmante oplichter John Payne en vooral de foute verleidster Shelly Winters in een vroege rol.

Wat ook leuk is hoe de rol van Rick geschreven is in de film. Het is een oplichter maar zo'n overtuigende charmeur dat hij je als kijker bijna meekrijgt en dat is wat deze film vooral goed doet. De hele film ga je heen en weer tussen sympathie en juist niet,

Stillistisch zou je bijna denken dat het de jaren '50 zijn, want de typsche noirsferen en stijlen moet je echt zoeken. De cameraman is dezelfde van gisteren. De regie is vooral vakwerk.

Toch te weinig Malmros gezien denk ik. Ik had alleen deze samen met een korte (nou ja, 40 minuten ongeveer) voorfilm van een paar jaar later. En het was boeiende cinema. Helaas geen mooie nieuwe kopieën, maar het was te doen.

Een van de grote krachten van Malmros is dat hij om de kinderwereld in zijn film erg geloofwaardig te schetsen volwassenen er eigenlijk nooit bijhaalt. De twee films die ik zag gingen ook juist over de wereld waarin je als kind leeft waar de ouders geen of nauwelijks weet van hebben. De hierarchie in de klas of tussen een groep vrienden. De veranderende verhoudingen onderling. De spanning die op die leeftijd (in beide films zijn de kinderen zo'n 11 jaar) langzaam opdoemt. Bijvoorbeeld tussen jongens en meisjes. Niet de eerste filmmaker die ik zoiets zie doen, maar wel goed gedaan.

3.5*

In het verlengde van Black Peter en ongeveer even goed. Dit keer gaat het vooral over de relaties van een aantal meisjes en een in het bijzonder en het is een gevoelig en grappig portret over jezelf een houding geven, uiten hoe je voelt vs. uiten op de manier die men van je verwacht en weer eindigt het met een tamelijk hilarische confrontatie tussen vader en zoon. Als er iets anders is is het dat Formans gevoel voor ritme nog wat scherper is. Ik word hier blij van. Forman maakt nog één Tsjechoslowaakse film en die werd als te politiek gezien en dat was na de Praagse lente niet meer veilig. Zo kwam hij in de VS terecht en won hij uiteindelijk onder andere twee oscars voor beste regie. Bij de ene film (One Flew..) herken ik zijn vroege stijl wel terug, bij de andere (Amadeus) veel minder.

Zeker niet Van Sants sterkste, maar toch weer een sterke film die het Kurt Cobain-verhaal hier en daar ontstijgt en zoals Redlop ergens al schrijft trekt een gebeurtenis in metaforisch perspectief en maakt tegelijk een onconventionele biografie, een impressionistiche weergave van uitzichtloosheid en een beeld van een subcultuur.

Pitt blijkt wederom erg veel te kunnen en is een van de interessantste jonge Amerikaanse acteurs.

Interessante film van een grillige, maar zeer boeiende regisseur. Al heb ik sterk het idee dat Van Sant weer eens radicaal van richting moet veranderen. Meer in de lijn van Gerry, Elephant en deze en het duikelt over een rand en gaat een trucje worden

Ruim 3.5*

Whit Stillman stond op de lijst om eens geproefd te worden. Ik wist wel een beetje wat ik kon verwachten. En dat er mensen zijn die helemaal met Stillman weglopen ook.

Ik zag een speelse dialogenfilm die vooral niet over disco gaat (maar het gewoon als achtergrondje gebruikt, ik denk omdat er zo'n fraai abrupt, snel en duidelijk einde aan de discorage in de VS kwam, dat wilde Stillman in zijn film vermoed ik. Een parallel trekken tussen de jeugd die eindigt en de omgeving die ook stopt te zijn zoals je 'm kent). Interessant, maar niet echt mijn smaak is het eerste gevoel wat ik eraan overhoudt. Ik vind juist wel dat de personages iets teveel constructies zijn en een beetje gecreëerd lijken om de dialogen uit te spreken.

Nieuwsgierig genoeg om zijn andere films te zien, maar ik denk op basis van deze ene film niet dat ik een favoriete filmmaker erbij heb.

3.0*

Fantastisch. Allereerst een prachtige rol van Jack Nicholson die een bijna foutloze filmkeuze had in de vroege jaren '70. en waanzinnig goed acteerde (en dit naar het schijnt zijn beste rol vind). Ten tweede Hal Ashby, die een heel gevoelige film van ook al een prachtig geschreven script (ook qua taal! )maakt en een geheel smeedt van iets dat in andere handen een anekdotische film was geworden. Nichelson is goed, maar zijn twee tegenspelers (Young en Quaid) doen eigenlijk niet voor hem onder en spelen hun rol ook met veel gevoel voor detail. Hun interactie zorgt dat de film werkt.

De eerste van drie seventiesfilms van Ashby die ik voor het eerst ga kijken plus een herziening van Harold and Maude.

Grimmige film, dat wel. Maar ik vond 'm minder confronterend dan gedacht. Komt een beetje door de nogal storende luchtig bedoelde, maar totaal onleuke politie-agenten en de zwakke soundtrack. En misschien ook wel omdat Krug zijn zoon aanzet tot zelfmoord, terwijl het heftiger was geweest als Junior door de ouders van Mari was aangepakt.. Maar dat is een beetje gissen naar verklaringen.

Ergens confronterend dat dit me weinig deed misschien wel.

2.0*

Enerzijds een volwassen politiek drama zonder veel versiering. Maar ook nogal eenzijdig. Skeffington (een goede Tracy) is de handige good guy. Zijn tegenstanders zijn naarlingen of misplaatst lollige idioten. Ook een beetje een film van een oude man die de nieuwe politieke tijd met argusogen bekijkt. Laatste half uur is typisch Ford maar hij heeft dat weleens beter gedaan. Zo'n scene als de verliezende Skeffington die naar huis loopt met winaarsparade achter hem is Ford op zijn best in een film die niet tot Fords beste films behoort.

Amin wordt hier eerder nog bijna ingehouden weergegeven. Die man was niet alleen een brute dictator. Hij was ook nog eens niet erg slim en erg paranoide. Dat blijkt heel erg uit de documentaire waar hijzelf veel de hand in had. Général Idi Amin Dada: Autoportrait (1974) (staat in mijn kast en zou ik eens moeten herzien eigenlijk). En bij deze film wordt er ale compromis weer een westerse invalshoek gekozen door een fictieve Schot centraal te zetten die je aan het handje meeneemt. Hoewel heel losjes gebaseerd op ware personen heeft de figuur dr, Garrigan nooit echt bestaan en de persoon van wie er elementen inzitten was vooral iemand die nooit tegen Amin inging. En niet een witte man die zijn moraal redelijk bij elkaar houdt en martelingen ondergaat zoals in de film.

Het goede nieuws is dat Whitaker Amin bijna zo genuanceerd als het maar kan en is ook McAvoy prima in de film. Zij houden de film overeind binnen de wat bedenkelijke opzet. Veel beter dan Blood Diamond en iets sterker dan Hotel Rwanda, waarmee de film hier nogal vergeleken wordt.

Vond hem erg fijn. En veel gecontroleerder dan zijn reputatie soms is/was. Die reputatie was dat dit een film gebrouwen was van een serie onsamenhangende beelden. Zo kwam het helemaal niet op me over. The Last Movie is deels een film over het maken van een film, deels een film van een filmmaker die echt totaal out there gaat omdat hij een zak met geld zonder voorwaarden kreeg kreeg. Een film die werkelijk uit zijn jasje barst van de ideeën en net als Easy Rider een duidelijke post-hippe film waar iedereen ver voorbij het naieve dromen is en beseft dat de wereld een stuk weerbarstiger is dan hij leek te zijn. En tegelijk is het een film over het uitstellen van de confrontatie met die werkelijkheid. De werkelijkheid was ook dat de wereld niet klaar was voor een film als deze en Hopper niet nog eens een zak met geld zonder voorwaarden kreeg. Ook een film over koloniale verhoudingen tussen de Amerikanen en de Peruanen en in die voorstelling zijn tijd ver vooruit. Unieke film.