Meningen

Een opera op drie niveaus. Het stuk dat ze spelen, het leven van de hoofdpersonen en de politieke en nogal veelbewogen Chinese politieke achtergrond waartegen het zich afspeelt. Het wordt allemaal als een theatrale opera gebracht. Vol grote gebaren en niet zo subtiel. En zo oogt de film ook. Groots en niet subtiel mooi, maar theatraal mooi. De betreurde Cheung (zou hij meer hebben geleken op zijn personage dan gezond was?) steelt de show.

Een knappe en complexe film. Bewonderenswaardig, maar ook zo theatraal dat het er afstandelijker van werd. Kaige Chen raakte in de problemen door deze film en ik vraag me af of je in China überhaupt nog films buiten de censuur om kan maken. In de jaren '80 en'90 en ook het begin van de jaren '00 kon dat nog. Dan kwam er een verbod in China achteraf en ging de film de hele wereld over.

De carrière van Kaige Chen is nooit meer echt hersteld. Dit blijft veruit zijn beroemdste film. Zijn enige Amerikaanse film zag ik ooit en is echt verschrikkelijk slecht en zijn films gaan tegenwoordig vrij geruisloos voorbij.

Prima effectieve horrorfilm die extra waarde heeft omdat er zoals wel vaker bij de beter horror een onderliggend drama in zit en de film psychologisch sterk is. In essentie een film over moederschap en rouwverwerking. Een film die fijn met perspectief speelt. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden. Maar het is een prima film.

Dat dat joch een nieuwe rol heeft is wel terecht, want Maloku droeg de film en was een pak beter dan de acteur die zijn vader speelde (al was zijn rol ook veel minder uitgewerkt). Hij moet aardig wat emoties neerzetten in zonder het al te dramatisch aan te zetten, daar is het de film niet naar. En dat doet hij goed.

Een niet bijster origineel, maar zeker geen slecht vluchtelingendrama. Vooral het stuk in Duitsland geeft wel een kafkaesk desolaat gevoel. Er wordt wat te opzichtig verwezen naar Ladri di Biciclette, dat wel. Ander probleem zit hem in het script dat echt een paar toevalligheidjes te veel kent en dat botst nogal flink met de realistische pretenties van de film. De awards die dit in Duitsland en Polen won zijn schromelijk overdreven. Ik denk dat de actualiteit wellicht daar wat mee geholpen heeft.

3.0*

Helemaal mee eens. Hoewel in deze film de structuur (zeg maar qua chronologie en perspectief) al beduidend minder geforceerd en nutteloos aandeed als in 21 Grams en het Arriaga-schrijfsel The Three Burials of Melquiades Estrada. Deze film gaat wat mij betreft vooral mank op twee dingen en dat zit 'm allebei weer in het script. De film neemt nogal veel hooi op zijn vork en wordt regelmatig een opeenstapeling van subthema's en dramatische gebeurtenissen en de hoofdthema's (communicatie en de grote gevolgen van een kleine gebeurtenis) en de verbindingen tussen de verhalen onderling doen geforceerd aan. Ik blijf ook na deze vierde film bepaald geen Arriaga-liefhebber, hoewel, zoals ik al eerder zei het hier toch echt minder mis is dan in de twee vorige door hem geschreven films.

Iñárittu daarintegen is hier veel beter op dreef dan in 21 Grams en evenwichtiger dan in Amores Perros. Het is erg mooi om te zien hoe elk verhaal een volkomen eigen sfeer mee krijgt zonder dat dat geforceerd aandoet. Met name in het Japanse deel zitten een paar erg mooie beelden. Sowieso vond ik dat deel het sterkst, hoewel het veruit het minst bij de film hoorde. Uiteindelijk wist de film me toch behoorlijk mee te slepen. Eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel als bij Crash van Haggis. Een film die zijn scripttekortkomingen vaak weet te overstijgen in losse scenes.

Een film van Iñárittu zonder Arriaga is iets om naar uit te kijken.

Ik hou het op een hele kleine 3.5*, maar misschien ga ik de komende dagen nog een halfje terug.

Onrijp, maar een interessant debuut is het zeker. Edwin is iemand om in de gaten te houden. Een erg fragmentarische film. Korte sketch-achtige scenes die vaak heel grappig zijn (al had ik soms het gevoel dat ik de enige was die het echt lollig vond in de zaal) dan weer volkomen bizar en soms ook totaal ongrijpbaar. Allemaal rondom een aantal Chinese indonesiers en meestal sterk verwijzend naar discriminatie en identiteitsproblemen. Er wordt gespeeld met chronologie, de film is bij vlagen erg absurdistisch. De montage laat nog wat te wensen over en de timing is ook niet altijd perfect. De scenes zijn van een sterk wisselend niveau en de film als geheel laat nogal duidelijk het korte filmverleden van de regisseur zien, want het is soms wat los zand allemaal.

Maar Edwin is waarschijnlijk een ruwe diamant die over een paar films wel eens iets heel moois zou kunnen gaan maken.

3.0*

Trouwens: I Just Called To Say I Love You van Stevie Wonder klinkt nooit meer hetzelfde na deze film.

Ik kende Van Gogh als mediafenomeen, maar nog niet als regisseur. Dat moest er ook maar eens van komen.

In het eerste deel een middelmatige thriller. Van Amerikaans straight to video-niveau. Alleen een stuk trager. Wat onlogica (Fernhout trapt wel erg simpel in het opzetje van Laura Wood) en een paar zwakke acteurs. Nienke Römer bakt er niets van.

Maar dan moet het komen, maar het wordt eigenlijk nog erger. Leuke wendingen op het einde? Een plotgatenfestijn dat is het. Zelden een einde gezien wat zo nergens op sloeg.

- Er wordt gesuggereerd dat Fernhout is overleden in de brand. Lijkt me stug dat de politie geen enkel restant vind en daar dan vanuit gaat.
- De politie denkt aan kortsluiting, het wemelt echter van de brandstichtingssporen.
- Fernhout heeft geld geërfd, door middel van "zijn" kind zo wordt duidelijk. Lijkt me knap als je als "dode man" een kind ontvoerd. Dan betaalt de verzekeringsmaatschappij echt wel uit. Tuurlijk...

Het is dat Fernhout erg goed is en dat Van Gogh er hier en daar zichtbaar zijn best op heeft gedaan. Maar veel kan ik niet van mijn 700e stem maken.

1.5*

Juist die choreografie vond ik heerlijk. De openingsscene met een overval op Bell Bottom van Jon Spencer Blues Explosion (en geen enkel moment met de camera de bank binnengaan) en iets verderop als Baby koffie gaat halen, na die twee scenes was ik volledig om en zat ik met een grote glimlach te kijken. Dit heeft inderdaad geen bal te maken met epilepsie-opwekkende clips (die overigens al zo'n 15 jaar niet meer op MTV te zien zijn, er zijn studenten die zich nauwelijks kunnen voorstellen dat MTV vroeger (bijna) geen suffe realityshows uitzond maar muziek), maar refereert eerder aan musicals uit het studiotijdperk. Maar dan met classic rock op de soundtrack en net iets minder nadrukkelijk.

Komt nog bij dat de dialogen vaak ècht leuk waren en de film heerlijk gecast is. Elgort draagt de film met speels gemak, maar wordt geflankeerd door boeven die dik aangezet zijn, maar net niet tè. Lang niet alles van de bonte, gevarieerde rocksoundtrack zou ik thuis opzetten (ook de twee Nederlandse nummers van Focus en Golden Earring niet), maar ik vond het in de film perfect passen. En die smile werd zo groot dat ik zelfs geen problemen meer had met dat iets te uitgerekte en wat al te happy end. Maar goed: Wright lijkt me een filmbuff en zulk soort eindes waren er onder de Hays-code volop. Kortom: liefdevol popcornvermaak. Een film met een hart en vooral veel fun.

4.0*

En oh ja: Jon Spencer (die van Bell Bottom dus) heeft nog een cameo op het einde van de film...

Ik zag van Halina Reijn haar regiedebuut Instinct en hoewel die film goed ontvangen werd en uiteindelijk zelfs internationale aandacht kreeg vond ik 'm echt niet goed. Een oppervlakkige film die psychologisch niet deugde. De tweede film heb ik gemist en deze Babygirl is een van de weinige competitiefilms die ik in Venetie nog niet had gezien.

Om te beginnen. Een stuk beter en ook zelfverzekerder dan Instinct en het eerste uur, waarin de affaire geschetst wordt is goed. Films over dit soort thema's zijn nog weleens grappig of plat erotisch of een geile mannenfantasie. Babygirl is geen van drieën en het is te merken en echt verfrissend dat deze film door een vrouw gemaakt is. Er is geen male gaze. Kidman wordt nauwelijks geërotiseerd en de film draait volledig om haar gevoelens. Dickinson blijft terecht deels een mysterie omdat dat voor Kidman ook zo is en we volgen haar gezichtspunt.

De afwikkeling in het tweede uur is aanzienlijk minder goed. De film vervalt meer in clichés en werkt de afwikkeling een stuk oppervlakkiger en deels ook moralistischer uit dan de opbouw in het eerste uur. De laatste scene is gelukkig genoeg om de boel naar 3 sterren te trekken. En dat is veel meer dan Instinct.

Kassovitz, kom in godsnaam terug naar Europa en wel nu! Pijnlijk om te zien aan wat voor zootje zijn naam nu hangt. En dit is de man die misschien wel de beste Europese film van de jaren '90 maakte.

Het verhaal was echt niet helemaal zonder potentie, want zo veel verschil met het oneindig veel betere Children Of Men is er in de basis nou ook weer niet.

Alleen heeft deze film Vin Diesel, die alleen geloofwaardig is als hij de onoverwinnelijke actieheld mag uithangen. En moet het dus ook een actiefilm zijn, met een non die af en toe wat stevig vecht. Wat explosies hier en daar en een paar CGI-scenes die spectaculair moeten zijn.

Babylon A.D. heeft een echt ontzettend beroerde montage waardoor bijvoorbeeld een in potentie spectaculaire scene als die met de sneeuwscooters er echt niet uitziet en totaal spanningsloos is. En bovendien over en voorbij voordat je weet wat er eigenlijk gebeurde. En zo gaat eigenlijk bijna elke actiescene finaal de mist in. Onder andere dankzij de gebrekkige Vin Diesel (laat 'm ons allen beloven dat de man nooit een dramarol aanneemt) en het stompzinnige einde heeft de film ook geen dramatische lading om dat te compenseren.

Een paar aardigheidjes (de openingsscene, in een enkele scene de sfeer) houden me van nog lagere cijfers af. Maar ik hoop dat Kassovitz weer ergens in Parijs zit.

1.5*

De laatste Fatty/Busterfilm op de site. Keaton zou er nog twee met hem maken maar die ontbreken nog. Daarna ging hij solo en werd Keaton beroemd en ging Fatty in schandalen ten onder. Leuker dan de films hiervoor. De setting geeft veel mogelijkheden en die worden ook wel gebruikt. Wel vrij veel tussentitels voor een Fatty-Keaton en minder fysieke humor. En ik blijf het herhalen: Keaton is nog bepaald niet de ster hier. Dat blijft Fatty.

Ik kende Bartas alleen van zijn werk uit de jaren '90 en hoorde vooraf dat hij vooral veel minder experimenteel is en meer mainstream is als toen. Nou vind ik bij deze film het verschil in thematiek niet zo groot. Nog steeds zitten we aan de randen van de maatschappij, vloeit de drank rijkelijk en is er niet al teveel hoop. Stilistisch is deze wel wat gewoner. Veel meer dialoog. Meer direct. Minder poezie. Gaat over een dochter die naar huis gaat maar daar eigenlijk niet meer thuis is. Bartas werkt zoals altijd nog steeds voor het grootste deel met amateurs. In de Q&A kwam naar voren dat er twee acteurs in de film zitten en beide hebben kleine rolletjes. De rest zijn amateurs. Ik miste een klik met deze film, maar het was zeker niet slecht.

En weer een zwijgzame puberjongen, dat zag ik dit jaar in meerdere films op het IFFR, een tendens?

Over de helft van noirvember met Backfire. En zo bont als Deadline At Dawn maakt de film het niet. Maar ook Backfire heeft wel heel wat toevalligheidjes nodig om het verhaal rond te breien. Het is wel een lekker verhaal op een driestuiverroman achtige manier. Voor Warner was het een B-film waarin ze acteurs zetten die voor hun contracten in de ogen van Jack Warner te wenig werkten. Backfire was al klaar maar lag ee tijdje op de plank. Toen White Heat een flinke hit was werd Backfire begin 1950 van de plank gehaald en verkocht als een nieuwe film met O'Brien en Mayo.

De hoofdrol was echter voor Gordon Macrae, en toneelacteur, vooral in musicals en ook zanger waarvan Warner ook een filmster wilde maken. Dat is nooit echt gelukt. Na deze film speelde hij vooral (bi)jrollen in musicals. En na het midden van de jaren'50 keerde hij weer terug naar het toneel.

Het einde was wel opvallend Dane Clark blijkt nogal een psychopaat op een manier diein die tijd maar net kon en al bijna vooruitwijst naar iets als Psycho.

Ongeveer mijn gevoel eigenlijk. Kon een aardig eind mee in de zwartgallige misantropie en het theatraal-katholieke sfeertje van deze film. Maar niet all-the-way. Daarom meer fascinerend dan een mokerslag voor me. Wel heb Keitel zelden beter gezien en was het ruimschoots boeiend genoeg om eens een andere film van Ferrara te proberen.

3.5*

Ik heb me prima vermaakt met deze gekke film. Vooral een campy, soms zelfs hilarische variant op het corrupte-agent verhaaltje. Met Ferrara's film vol schuld, boete en katholieke verwijzingen en met een tragisch hoofdfiguur heeft het niet veel te maken. Dit is eerder een film die er lol in lijkt te scheppen een hoofdpersoon te laten zien die elk corrupt gat met een ander lijkt te vullen en zo alle fouts waar hij bij betrokken is telkens maar ingewikkelder maakt, een doolhof waar hij niet meer uit lijkt te komen.

Dat alles in een Herzog-sausje (de leguanen en dansscene) en een onverwacht einde waarin alles ineens door het lot goedkomt, terwijl het lijkt alsof de film Cage helemaal ten gronde gaat richten. Eigenzinnig, maar wellicht had ik mijn voorspelbaardere verloop nog wel leuker gevonden. Mooi allereinde wel, waarin Cage toch een leegte in zijn leven voelt.

Niet bepaald geniaal, maar leuk om te zien hoe Herzog met conventies speelt en een voor studios verkoopbare film aflevert die toch erg eigenwijs is.

3.5*

Fascinerende film. Je ziet flarden van een destructieve relatie. Een relatie die constant balanceert tussen liefde en haat, liefde en lust, passie en bezitsdrang. Is wat Garfunkel voelt voor Russell nog wel liefde in onze ogen? Wat is liefde eigenlijk?

Ik moest nogal in de film komen en uiteindelijk was het wel fascinerend, maar ook hier en daar wat kunstmatig en daardoor bleef het een beetje op afstand. Desalnietemin zeer interessant.

3.5*

Paramount was in deze tijd vaak een moedige studio waar originele projecten groen licht kregen, maar elke studio reageert ook op trends en deze film is duidelijk gemaakt als reactie op het succes van Dirty Harry, maar vooral The French Connection.

Waar The French Connection gebaseerd was op een true crime boek van de toen nog agent Eddie Egan. Deze film is gewoon fictie maar gebaseerd op verhalen rondom dezelfde man. Die Egan die het leuk vond om bekende Amerikaan te worden speelt hier bijna een gelijkaardig klein rolletje als in The French Connection.

Deze film is helaas een stuk minder goed. Op alle vlakken eigenlijk. Duvall geeft de rol veel minder uitstaling en menselijkheid als Gene Hackman in The French Connection. De pogingen om de film deels te laten gaan over rassenverhoudingen tussen Puertoricanen en witte agenten komt echt potsierlijk over en werkt voor geen meter. Sowieso zijn de boeven weinig geloofwaardig, met als dieptepunt de rol van Darrow als Sweet Willie, slecht geschreven ook Darrow bakt er niet veel van.

De film wordt nog enigszins overeind gehouden door soms fraaie plaatjes van New York City in regenachtie nachten. Ik ben daar nogal een liefhebber van en dus rond daarom naar boven af, maar verder kun je veel beter The French Connection kijken.

Mooie film met een scenario van Abbas Kiarostami , mist een beetje de urgentie van Panahi's latere Dayereh en daarom net iets minder goed. Deed me qua uitgangspunt een beetje denken aan een Iraanse variant op Het Zakmes al gaat die film helemaal over kinderoplossingen voor een kinderprobleem (en is daar sterker in) en is dit ook vooral het portret van een stad, waar iedereen bezig is met zijn eigen sores voor het nieuwjaar. Volgens de interviews op de DVD hebben de bijrolacteurs allerlei verschillende accenten om de verscheidenheid van de grote stad te benadrukken, als westerse kijker ontgaat je dat uiteraard. De film voert ons wel op een vrij bescheiden en kleine manier langs vluchtelingen, miliatairen, middenstanders, slangenbezweerders en een klein jochie dat zijn buurvrouw oplicht om wat bij te verdienen. Een film in de documentaire-achtige stijl die bijna synoniem is geworden met Iraanse cinema (in het westen in elk geval). Al is de mooie openingsscene (Panahi lijkt daar goed in te zijn, de openingsscene van Dayereh mocht er ook zijn) daar net te fraai voor.

3.5*

Ogenschijnlijk eenvoudig verhaal dat veel te vertellen heeft. Wondermooi geschoten en fantastisch geacteerd.
Tegen de achtergrond van de jaren '50 (begin van de jeugdcultuur) speelt dit portret van twee mensen met een bizarre relatie.
Het lijkt of Kit onmiddelijk accepteert in welke situatie hij zich bevind en zich daaraan aanpast. Als hij op de vlucht is, is dat tot elke prijs, als hij gepakt wordt is hij ook opvallend berustend. Zelfs zijn vriendin laat hij de vrijheid om te gaan.
Holly is iemand die alles gelaten ondergaat. Ze verzucht "hij is een beetje een aparte" en vraagt aan een stervende man of die spinnen in dat flesje van hem zijn. Een ongelofelijk naieve reactie. Maar toch is er meer aan de hand dan alleen nog kinderlijk zijn. Want zelfs op de dood van haar vader reageerde ze gelaten.
Echt ultiem, overweldigend verliefd zijn ze ook niet. Zeker Holly geeft de indruk bijna toevallig bij hem verzeild geraakt te zijn.
De film geeft slechts wat aanwijzingen voor de drijfveren van Holly en Kit, maar maakt ze wel tot geloofwaardige mensen. En dat is erg goed.

4.0*

Een obscure Japanse new wave film die vooral een stevige Godard-tik heeft gekregen. En dan wel 60's Godard. Iets als Masculin Feminin en daarbij een snufje Bonnie en Clyde en een kijk op gender die bijna hedendaags is. Regisseur Isao Fujisawa is naast deze eigen film vooral bekend als assistent regisseur bij Hiroshi Teshigahara. Zo goed is dit zeker niet, eerder een aardige curiositeit.

Ach, wat is dit nu helemaal. Een cliche-roadmovie met wat penetraties en geweld. Ter provocatie. En omdat een vrouw het gemaakt heeft kan het verkocht worden als interessant en feministisch. Een walgelijke verkrachtingsscene als verantwoording.

Verder wordt er in deze film niks gemeld en niets verteld.

Nee, geef mij seul contre tous maar, ook provocerend, maar veel interessanter.

Dit is opgeklopte lucht.

1.5*

Na 20 jaar herzien. Mijn mening is niet veel veranderd al viel me wel een serieuzere ondertoon op. De film laat een wereld zien waarin iedereen zoekt hoe hij de ander moet benaderen en hoe niet en dat wordt uitvergroot bij het detective-bureau. Af en toe typsche Nouvelle Vague speelsheid zoals de flessenpostscene. En Seyrig, de Franse actrice over wie het vaker zou moeten gaan (ook al is ze al jaren dood) is een fijne bonus. De film is erg vrijblijvend wat tegelijk een kracht en een zwakte is. Ik blijf bij mijn 3.5*, dus toch niet meer.

Binnen het oeuvre van Chang-Dong Lee komt Secret Sunshine het dichtst bij. Een niet al te subtiele achtbaan van emoties. Maar stiekem wel een gelaagde en complexe en een die je door de vorm lang op het verkeerde been zet. Ook een film over de dictatuur die Zuid-Korea in de jaren '80 nog was. De uiteindelijke conclusie is hoe alles begon en de film blijkt dan een [spoiiler]verslag van de ondergang van Yong Ho door PTSS . Door de veelomvattendheid van de film werkt het voor mij dat het een soms wat groteske film met grote emoties is. Binnen zeer kort zijn debuut en dan heb ik ze alle zes gehad.

Hierboven staat een Griekse tragedie. Ik moest aan Shakespeare denken,. Subtiel is deze film niet, maar vooral een film waarbij allerlei Yakuza aan hun eigen beeld vastzitten over wat trouw is, wat traditie is en hoe de strikte hiërarchie: moet worden toegepast dat ze feitelijk niet meer in staat zijn om een exstentiele bedreiging het hoofd te bieden. Dat is een universeel, shakespeariaans thema dat je overal op kunt toepassen. Van hedendaagse internationale politiek tot het liefdesleven van mensen in Victoriaans Engeland. Hier gebeurt dat met de vooroorlogse Yakuza. De film speelt grotendeels binnen en is daardoor wat toneelmatig, vooral een budgetding denk ik. maar de regisseur weet er genoeg in te brengen om daar goed mee om te gaan.

Wederom een erg mooie film van Ozu.
Deze (voor mij tweede) Ozu is iets lichter van toon dan Tokyo Monogatari. En nog meer zoals de Engelsen zeggen a slice of life. De film drijft wat meer op dialoog en geeft een duidelijk inkijkje in Japanse familiemanieren.

Zowat je hele omgeving is met je ongetrouwd zijn bezig en denkt mee over huwelijkskandidaten als je aan de oude kant begint te raken. Mensen onderzoeken, zonder dat de potentiele bruid erom gevraagd heeft of iemannd wel een goede partij is door eens even aan de buren te vragen wat voor iemand het is.
Ook heel mooi tot uitdrukking komen de generatiekloven. Dit alles is vaak grappig gebracht.

Erg mooi was de scene waarin , vlak voor het definitieve vertrek van Noriko er een familiefoto gemaakt wordt. Een voelbare triestheid en melancholie.

Bakushu is minder krachtig en universeel dan Tokyo Monogatari en grijpt me ook minder aan. Toch vond ik het allemaal weer erg mooi. Heb ik genoten van het rustige tempo en het mooie verhaal.

4.0*

Bij vlagen mooie poëtische beelden. Soms krachtige scenes van een naïeve (of liever onbedorven) soldaat in een bedorven wereld. Maar verder vond ik het verhaal niet echt heel boeiend. Wel ontroerend moment als de soldaat zijn moeder terugziet.

3.0*

Beetje jammer van de Engelse dub. Ik zie films liever in de originele taal.

Erg goed vond ik dit. De associaties met de gebroeders Dardenne zijn te begrijpen. Ballast is kleinschalig, realistisch en gaat over mensen in de marge die een met een dilemma geconfronteerd worden. Een van de grote krachten van de film is het gebruik van de omgeving. Niet alleen door de shots, maar ook door de algehele sfeer en het ontbreken van muziek en in sommige scenes ook dialoog. De film vertrouwt dan op omgevingsgeluiden. Dat maakt Ballast ook eigen. Mississippi is geen Seraing, de omgeving is niet Europees, maar heel Amerikaans.

Maar Ballast heeft vooral ook drie prachtig geacteerde en fraai uitgewerkte karakters. Alledrie tijdelijk zoekende na de dood van een van vierde. De dood die een enorme invloed heeft op hun leven. Vooral Riggs vind ik echt indrukwekkend goed.

De kritiek op het einde vind ik onbegrijpelijk. De film eindigt op precies het goede moment. De drie karakters hebben hun verzet tegen elkaar, ingegeven door het verleden en elkaar gevonden. En op dat moment stopt de film. De problemen zullen niet over zijn, maar ze zijn niet meer opgesloten in zichzelf. Een fraai en mooi hoopvol einde van een film die erg veel compassie heeft met zijn karakters.

4.0* , flink ondergewaardeerd hier.

Meer spectaculair dan grappig. Ook wat waard. Maar ik heb het liever omgekeerd.

Die vergelijking maakte ik ook. Toch ben ik minder enthousiast in eerste instantie. Ik vind dat de vorm hier niet helemaal werkt namelijk. Ik vond het evenwicht tussen de rechtszaak en de randen erom heen niet kloppen denk ik. Jia is ook meer een waarnemer dan Sissako in deze film. Sissako heeft iets te vertellen dat woorden samen te vatten is. Jia slaagt erbij mij veel meer in om een paar lagen verder te komen. Gevoelens over te brengen. De fictieve rechtbankvorm versterkt dat gevoel ook nogal.

Interessante film vooral.

3.0*

Vrij experimentele op video gedraaide film. Heeft iets van een soort punkfilm. Weinig verhaal. Niet mooi om te zien. Deed me op de betere momenten een beetje aan Gummo denken, verzandde op de mindere momenten (vooral de scenes twee stevig gebouwde pubers) in vervelende metaforen. Soms irritant, soms intrigerend dus.

2.5*

Hoewel Zavatini al eerder meewerkte aan scripts voor DeSica was dit de eerste film waar hij de belangrijkste bijdrage aan leverde en daarmee was een heel bijzondere samenwerking geboren. Het was ook, samen met Visconti's Ossesione de eerste film die een neorealistisch karakter had. Beiden werden in 1942 gefilmd.

Onterecht onbekender dan veel andere Zavatini/DeSica-films (ik ben niet voor niets de eerste stemmer). Want ook dit is een erg mooie film. Bij vlagen iets klassieker (sentimenteler misschien) in zijn emotie, maar al boordevol prachtige scenes. Niet alleen grote, maar ook kleine details, zoals Pricó die zich bij een familielid steeds kleiner maakt tussen allerlei volwassenen. En knap vanuit het oogpunt van Pricó verfilmd.

En dan is er nog (alweer) een eindscene van DeSica die ik nooit meer zal vergeten.

4.0*