Meningen

Ik ben hier, zoals Olaf K zegt, wel erg gevoelig voor, heb genoten van de fraaie beelden, de sfeer en de mooie muziek. Ik hoop dat Hou het plan doorzet waar Koekebakker het over heeft. Zou een mooie filmcyclus kunnen opleveren.

Een kleine 4.0*

Aardige neo-realistisch-getinte film over een beslissing onder Mao die inhield dat een hoop Chinese stedelingen zich moesten vestigen in het zeer dunbevolkte zuidelijke platteland om dat verder te ontwikkelen en de eenheid van China te bevorderen. De film heeft neo-realistische trekjes omdat hij op locatie is opgenomen, de sfeer authentiek is en er deels met niet-professionele acteurs is gewerkt. Kritisch over dat bizarre beleid is de film nauwelijks en in die zin is de film duidelijk anders dan het neorealisme. De praktijk van deze bizarre maatregel wordt met wat sentiment en zelfs met enige nostalgie benaderd.

3.0*

Heel vrije film. Die ergens tussen documentaire en fictie in hangt. Met wat vermoeiende metagrapjes hier en daar. Ergens is het vrije van deze film wel lekker, maar het wordt uiteindelijk ook zo vrijblijvend dat je nauwelijks meer echt weet wat het doel van de film is. Met Chinese hiphopliedjes die allen tijdens de opnames zijn gemaakt.

Langzaam en met enorme tussenpozen zie ik het beperkte zeven films tellende oeuvre van Edward Yang en tot nu toe in omgekeerde volgorde. Dit is mijn vierde en de oudste en steeds meer blijkt dat zijn laatste film Yi Yi het buitenbeentje is en afwijkt van de rest, Taipei Story heeft de complexe verhouding tussen omgeving, geschiedenis van Taiwan en een persoonlijk verhaal van A Brighter Summer Day. Maar qua uitwerking en personages zitten we dichter bij The Terrorizers. Die film is echter haast abstracter en extremer in zijn vormgeving, deze heeft meer compassie met de karakters. Ook meer dan een van de voornaamste invloeden van Yang, Antonioni. De film is behoorlijk neerslachtig en stelt dat het lot van Lung en Ah-Chin een natuurwet is door het te spiegelen aan de omgeving.

Aha, ik ben een keer de allereerste die een bepaalde film ziet.

Ming-Liang Tsai is een van mijn favoriete Aziatische regisseurs. Ook deze (op twee TV films na) debuutfilm (en de vierde die ik van hem zie) van hem is weer erg mooi.

Niet iedereen kan zijn films waarderen. Ze bevatten in de regel weinig dialoog, weinig muziek, zitten boordevol stiltes en hebben een sobere maar tegelijk heel erg eigen, bijzonder fraaie stijl. Veel mensen zullen ze saai vinden. Ik vind het erg mooi. Ik kan helemaal meegaan in de emoties en gevoelens.

Bepaalde thema's uit bijvoorbeeld Aiqing Wansui zitten hier ook al in. Het onvermogen om met de (prestatie)maatschappij om te gaan. Eenzaamheid. Gebrek aan communicatie. Deze film zit de personages echter wat minder dicht op de huid.

Taipei is grauw in deze film, maar dat tegelijkertijd heel mooi. Een stad die benauwend is. Erg groezelig. Tussen de neonreclames wordt je geacht iets met je leven te doen. Die druk wordt sommigen te veel. De jonge Hsiao Kang kapt er simpelweg mee en ontwikkeld een soort obsessie voor een wat oudere jongen die hij ziet.

Erg fraaie film. Ik wil snel de films van Ming-Liang Tsai die ik nog niet gezien heb zien en zijn films die ik al wel gezien heb herzien.

Ruim 4.0* met kans op meer.

Vorig jaar zag ik van Midi Z. Return To Burma, perfect was het niet, verre van zelfs, maar ik zag er wel een belofte in. Een illegaal gefilmde film, die vooral sfeertjes en gesprekjes in Burma opving. Die gingen grotendeels over geld en over hoe weg te komen uit Burma. Een film die met minimale middelen gemaakt en interessant opging in zijn omgeving. Helaas is Poor Folk niet de bevestiging van wat ik in die film zag. Belangrijkste oorzaak: er zit veel meer plot in de film en daar blijkt de regisseur eigenlijk niet zo mee uit te voeten te kunnen. Teveel verhaallijntjes, waarbij plotseling van de ene na de andere geswitcht wordt. Hij is nog steeds op zijn best als getuige van naturelle gesprekjes. Maar dit is niet de kant die ik hem op had willen zien gaan. Misschien niet de belofte waar ik op hoopte.

2.5*

Everson is een documentairemaker zonder opsmuk en tegeljk een experimentele filmmaker die zichzelf beperkingen oplegt. Hij filmt wat er is. Kiest hier (en niet voor het eerst als ik het goed begreep) voor een aantal ongeveer even lange takes en monteert die zonder nabewerking na elkaar. Het resultaat is een film over repetief werk waarbij je verschillende werkzaamheden met elkaar gaat vergelijken en de eentonigheid gaat volgen. Vond het interessant maar kon er te weinig in mee. Ik ga nog wel vaker dit soort dngen programeren op het IFFR, ergens trekt het me wel.

2.5*

Een in een noirtoon verfilmd melodrama. Heel erg sfeervol vaak, maar met weinig overtuigende acteurs die geen van allen ooit echt gaan leven en een weinig subtiel bochtig verhaal wat me ook al niet echt pakte. Sterren zijn voor de mooie beelden en de aparte (zij het vaak behoorlijk aanwezige) soundtrack.

Op 16 oktober 2004 zag ik deze voor het eerst en was ik geraakt en gaf ik 4.5* sterren. Nu zie ik hem (ondanks dat hier een dvd ligt) pas voor de tweede keer en op groot scherm en ik ga naar 5 sterren. Fenomenale film. Waar te beginnen?

Wat me nu opviel was het gebruik van 1:2,35 beeldformaat. In deze jaren nog vooral in gebruik bij spectaculaire Hollywoodfilms. In Europa bestond het nog nauwelijks zelfs (dit was de eerste Franse film ooit in dat beeldformaat heb ik begrepen). En dit verhaal is juist heel klein. Het zorgt ervoor dat de film zijn verhaal deels verteld door zijn omgeving. Dat gecombineerd met de prachtige cameravoering en een prachtig gevoel voor filmische alledaagsheid als de scene in de kermisattractie. Dar komt nog bij dat Leaud soms met paar blikken meer verteld dan een telefoonboek aan dialogen. Niet alleen in de beroemde vaak geïmiteerde , maar nooit overtroffen eindscène, maar ook in zoiets simpels als naar de bioscoop gaan en weer naar huis met zijn ouders. Het moment uit de film waar hij zich het fijnst voelt. Dit was ooit mijn tweede Truffaut. Inmiddels heb ik er veel meer gezien.En het niveau varieert nogal. Maar zo goed als dit debuut was hij nooit meer.

Uiteindelijk een film over een jongen die soms met kinderlogica domme dingen doet maar uiteindelijk op zoek is naar veiligheid en stabiliteit, maar dat nergens kan vinden.

Het is duidelijk dat deze film en Il Buco die ik ook vandaag zag van dezelfde maker zijn. Dorpje in Zuid-Italie, bijna zonder dialoog, kleine film over grote thema's. In deze film zitten kleine beetjes licht absurde humor (als een heel milde, bescheiden versie van Jacques Tati of Roy Anderson), dat zit in Il Buco niet..

Het thema van de film is samen te vatten met iets wat mijn vader (hij overleed bijna twee jaar geleden) ooit zei: "Het idee van doodgaan is zo raar, dat de hele wereld doorgaat, maar dan zonder jou". Na de dood van de oude herder valt het bestaan in een plooi zonder hem, zoals het dagelijks doet. Vele keren en over de hele wereld. Weinig mensen zijn onvervangbaar en de wereld draait door zonder ons. Ik vind dat anders dan mijn vader ook wel troostrijk. De film draait ook om rituelen, van allerlei soort maar vooral ook de katholieke rondom de dood.

Fijne film, maar maakt als geheel minder indruk dan Il Buco. En daarmee zit er een stijgende lijn in het niveau van de films van de weinig productieve Frammartino.

Oef, pittige film dit. En knap gemaakt ook. Nadat ze een aantal heftige gebeurtenissen meemaakt wordt en bij Catherine een psychose getriggerd en in de week waarin de film plaatsvind zakt ze er in weg. Knap is hoe Perry in een aantal flashbacks subtiel laat zien dat er al kleine aanwijzingen waren een jaar ervooor. Catherine wil iedereen eerst instinctief afstoten. Ze zakt weg in lethargie en heeft neigingen tot paranoide gedrag. En dan is ze het evenwicht helemaal kwijt. Knap dat Perry de film grotendeels vanuit het gezichtspunt van Catherine brengt en ook wel heftig, want je zakt min of meer met haar weg. In films wordt nog weleens geknoeid met psychiatrische ziektebeelden maar dit is eng realistisch. Vond de muziek juist dat gevoel versterken en bedrieglijk rustig. Boeiende film.

Meedoen aan deze documentaire is niet financieel. Ik denk dat ze er niets voor krijgen. Het is ijdelheid. Als je zo'n groot en extravagant huis bouwt dan wil je dat laten zien natuurlijk. En waarschijnlijk zijn de contracten wel zo dichtgetimmerd dat de makers de deur wijzen niet zomaar gaat.

Weer eens voor een ingekorte versie gevallen al baal ik stevig dat ze dat doen. Waarom niet de lange versie uitzenden, desnoods op het digitale kanaal Holland.doc. Duidelijk ingekort op een manier waardoor het verhaal overeind blijft, maar veel van de diepte en sfeer eruit gehaald is. De lange versie is waarschijnlijk een stuk beter, al was dit ook al behoorlijk fascinerend. Als een val vanuit een droomwereld. En een blik op de crisis vanuit de allerrijksten.

3.0*

Siegel is er volgens internetbronnen weer bovenop aan het komen. En hij bemoeit zich weer met politiek, hij stuurde hij wel een email aan al zijn werknemers vooral op Romney te gaan stemmen onlangs. Niet erg succesvol, want Obama won, ook in Florida en Nevada.

Why David Siegel Told His Employees to Vote for Romney - Businessweek

Vind dit echt een aardig stukje minder dan de vorige Fulci's die ik zag. Hij maakt hier minder gebruik van zijn sterke kanten. Toch kies ik dit any day boven het gros van de hedendaagse horror. Zelfs Fulci op een mindere dag is fijner.

Ook deze was sterk en de goede muziek valt inderdaad op. Dat is bij Italianen vaker zo. Zelfs bij de kleinste films lijkt nog een sterke soundtrack te zitten.. Met een leuke cameo van inderdaad Grace Jones, die net voor haar doorbraak zat het nummer werd nog uitgebracht op single in Italie. Voor een later album nam ze het nog eens opnieuw op.

Hier valt vooral de invloed van Dirty Harry op. We hebben een agent die de regels graag overtreed om erg nare boeven te vangen. De makers hebben duidelijk de eerste twee Dirty Harry/films als inspiratie gebruikt.

Interessante film. Het meeste is wel gezegd. Begint sterk, zakt daarna behoorlijk in om fraai te eindigen. Beetje jammer dat dit soort films wel vaker een uiterst fascinerend uitgangspunt niet helemaal waar kunnen maken in de hele film. Lawrence is een veel betere acteur dan de anderen. Muziek vond ik nogal groots vaak.

3.5*

Ford benadert de oude wereld niet anders dan het oude westen in veel van zijn films. Het is een mythische wereld die nooit bestaan heeft. Het Ierland uit deze film heeft niets met de realiteit te maken en dat weet Ford maar al te goed. Het is even kunstmatig als MGM-musicals uit die tijd. Ford maakte soms realistischer werk maar zelfs daarin zat vaak een mythisch-nostalgisch tintje. In het echte Ierland zouden ze niet om de haverklap in nostalgische liedjes over Ierland zingen die klinken alsof ze het missen.

Fords oude wereld is een fantasiewereld waar Amerikanen die moeite hebben met de echte wereld naar toe kunnen vluchten. Waar een dorp gebroederlijk samen leeft.Waar je roots liggen en de tijd stil heeft gestaan alsof het hele land op je terugkeer heeft gewacht. Een wereld waarin je je tegenstander tijdens het vechten een hand geeft om hem het water uit te helpen. En waar gevechten stoppen voor ze echt uit de hand lopen. En zelfs de godsdiensttegenstellingen tussen protestanten en katholieken zijn eigenlijk vriendelijk,

Deze film pakte me niet volledig in, maar Fords benadering van de wereld en wellicht ook de reden waarom hij dit korte verhaal heel graag wilde verfilmen en duidelijk als een pet project zag boeit me wel. Het kwam uiteindelijk terecht bij poverty row studio Republic die daarmee hu enige oscarnominatie voor beste film ooit binnenhaalde. Ford maakte de film met zijn twee favorieten Wayne en O'Hara. Het technicolor is prachtig en past bij het kunstmatige sfeertje.