Meningen

Ooit (een jaar of twintig terug op een bloedhete zomeravond) was The Ice Storm het eerste dat ik van Ang Lee zag en die film vond ik zo goed dat ik dacht een nieuwe favoriet erbij te hebben. Dat bleek bepaald niet zo. Het is de uitschieter in een verder eerder wat overschat oeuvre. Nooit echt slecht of vervelend maar bijna altijd onder het niveau wat je door de prijzenregen zou verwachten. Voor mij een regisseur die grossiert in drie sterrenfilms. Dit is na 7 films al de vijfde keer dat ik dat uitdeel. Een compromissenfilm, voor toen in zowel Taiwan als pre-Ellen-mainstream USA tamelijk gewaagd maar in nogal knellend klassiek komediejasje gestoken. Grapjes over de cultuurclashes zijn het aardigst maar met de blik van nu ook een wel heel erg brave film waar het kindje dat toch gehouden wordt als een compromis voelt om de film nog redelijk te laten vallen bij conservatievere kijker en de ontknoping met pa, daar wordt zo dik op aangestuurd dat je volgens mij blind bent als je dat niet ziet aankomen. Na totaal verschillende (latere) films als Crouching Tiger, Hidden Dragon, Brokeback Mountain, Lust Caution en Life of Pi is dit wederom een film die niet slecht is maar zijn belofte bijlange na niet waarmaakt.

Geproduceerd en medegeschreven door Hou Hsiao-Hsien en gebaseerd op een boek van Chu Tien-wen die tot op de dag vandaag ook meeschrijft aan Hou's films. Deze film was zo'n succes dat Hou Hsiao-Hsien dacht dat de tijd van zijn clubje gekomen was en een hypotheek op zijn huis nam op Taipei Story van Edward Yang te financieren. Die film flopte volkomen. In de jaren daarna waren zowel het publiek als de pers in Taiwan niet erg enthousiast over de new wave-films. Maar ze bereikten door het festivalcircuit wel het Westen.

Deze film is dan ook wel conventioneler dan de vroege films van Hou die ik zag. Er zijn popliedjes. Er is sentiment, maar dat blijft behoorlijk binnen de perken. Er is comic relief, onder andere door een zus die langskomt en wat over de top wordt neergezet als de tegenpool van de moeder. Al ken ik mensen die toch aardig in die richting komen qua karakter (het hele huis overnemen als je langskomt bijvoorbeeld).

Prettig was het dat de film door de programmeur van dit kleine overzichtje in de historie geplaatst werd. In de jaren '60 was het in Taiwan niet ongewoon dat oudere gevluchte Chinese mannen die hun gezin achter hadden gelaten in het communistisch geworden China hertrouwden met veel jongere Taiwanese vrouwen. Helemaal als ze weinig kans op de huwelijksmarkt hadden zoals de moeder in deze film die een buitenechtelijk kind had.

Een van de positieve kanten aan de film is de portretering van de stiefvader. Niet een bruut die het leven komt verstoren, maar veel eerder een goedzak met best goede bedoelingen binnen de normen van de jaren '60. Op papier lijkt het voor iedereen het beste. Dochter is onder de pannen bij een man die voor haar zorgen kan, haar kind heeft een vader en krijgt later nog een broertje en de stiefvader normaliseert zijn leven weer.

Naast een film over een opgroeiende jongen, is dit opmerkelijk genoeg ook een film over een depressieve moeder. En dat is nog best subtiel gedaan. De voice over van het vriendinnetje zegt in het begin al iets als "ze was nooit echt vrolijk en nooit echt droevig" en dat blijkt ook wel uit de film. De moeder is niet gelukkig en zit in een verstandshuwelijk, kan haar kinderen steeds minder goed aan en heeft veel moeite met haar leven De film schiet op een moment wat uit de bocht. Ik vond het jammer dat de film suggereerde dat de diefstal van geld voor de bloedtranfusie van zijn vriend de reden was tot haar zelfmoord. Dat hele stuk eruit en de film was beter geweest.

Door de conventionelere stijl vond ik dit iets minder dan de andere Taiwanese films die ik dit IFFR zag, maar desondanks toch erg genoten. En een ideale film voor de vroege ochtend eigenlijk ook.

3.5*

Zhuangzhuang Tian kreeg voor The Blue Kite een filmverbod van vijf jaar aan zijn broek. De eerste film die hij daarna maakte was deze. Een remake van een film uit 1948 die in China vaak als de beste Chinese film ooit wordt gezien. Tegelijk een risico van jewelste als een veilige keus denk ik.

Hoewel ik minder teleurgesteld ben dan de twee voorgaande reacties viel de film mij ook wel wat tegen helaas.

Om te beginnen de postieve kanten: Het mooie camerawerk, op de beste momenten (en vooral in het begin) is het op een hele mooie manier alsof je stiekem gluurt in andermans leven. De ècht prachtige subtiele soundtrack is ook een pluspunt. Fraaie belichting ook in sommige scenes.

Hoewel ik me best kan voorstellen dat velen het drama in deze film subtiel zouden noemen, vond ik 'm op een bepaalde manier te expliciet. Veel emoties kwamen uit dialogen, emoties die volgens mij beeldender verteld hadden kunnen worden. Verder heeft het een soort van stijltje dat ik vaker zie bij Chinese films en waar ik me soms wat aan kan storen. Bijvoorbeeld in de scene waarin Yuwan haar hand door het glas van de deur slaat heeft iets heel erg artificieels, alsof het een ballet is en elk pasje en blikje is uitgedacht. Ik geloof het helemaal niet en het komt niet over.

Ik hou het op 3.0*

Ik zit ergens tussen Onderhond en NKyou in. Interessante film, maar ik zie hier toch vooral een nog onrijpe Jia Zhang Ke. De thema's zijn er al, de sfeer ook al enigszins, maar het is nog lang niet zo trefzeker en boeiend als het later zou worden.

Xiao Wu gaat over een man die achterblijft waar anderen doorgaan. Zijn vrienden hebben hun wilde verleden en criminele neigingen van zich afgeschud. Ze hebben een vrouw en een deugdzaam leven. Xiao Wu heeft nog steeds hetzelfde leven als jaren geleden. En ook de pogingen die hij doet om er iets van te maken stranden. Ook hier weer tegen de achtergrond van het veranderende China met de door NKyou aangehaalde quote als sleutelzin.

Stillistisch is Ja Zhang Ke aan het zoeken. De scenes zijn vooral in de eerste helft nog korter dan ze in zijn latere werden. De film is ook kleiner dan zijn latere films. De hoofdpersoon staat centraler, waarlater de omgeving nog veel belangrijker zou worden.

Platform staat binnenkort op het programma, de laatste full length speelfilm die ik nog van 'm moet zien volgens sommigen Jia Zhang Ke's beste film. Ik ben benieuwd.

3.0*

Zomaar een keer opgenomen op zondagmiddag op Nederland drie, blijkt het zomaar een klein pareltje van een film te zijn. Een sfeervol sociaal drama door de ogen van een kind.

Buiten hier en daar wat iets te sentimentele pianoklanken is er nauwelijks muziek. Visueel is het vrij ruw, bijna documentair, met soms mooie camerastandpunten. Maar het verhaal is erg mooi. Een kind dat kennismaakt met de ingewikkelde volwassenenwereld. Veel realistische beelden van een Hong Kong dat vlak voor een verandering zit die veel mensen daar ongerust maakt. De illigale Chinezen, Filipijnse huishoudsters, Mahjongverslaafde vrouwen, Kapitalisme, Misdaad, alles komt terloops in de film langs. Alles wordt met veel menselijkheid, gevoel en humor gebracht.

Deze film is onderdeel van een trilogie over de overgang van Hong Kong naar China. In de andere delen wordt dezelfde buurt in dezelfde periode vanuit andere personen bekeken heb ik begrepen. De andere twee delen staan onmiddelijk op mijn to-see list en Fruit Chan ga ik in de gaten houden.

4.0*

Deze film was volledig te zien op de nacht van de wansmaak en valt wel in de categorie "zo slecht dat het leuk wordt". Een King Kong rip of met een snufje Tarzan en een beetje Towering Inferno. Met aan het einde een maquette van Hong Kong die volledig aan gruzelementen gaat.
Geinig om te zien, maar wel een lange zit. Ik geef toch de voorkeur aan de verzameling fragmenten en trailers die we ervoor zagen, als je het dan beu bent ga je weer verder met de volgende.

2.5*

Lief, sympathiek licht drama.

3.0*

Knappe, genuanceerde film met een geweldige hoofdrol. Met als kritiekpunt dat de volwassen personages iets te duidelijk in dienst staan van de nuance en daardoor veel oppervlakkiger zijn dan de jongere personages. Desondanks een aanrader.

Dik 3.5*