Xi Yan (1993)

Komt vanavond op tv, tijdens het voetbal...

Dat heeft natuurlijk voorrang, maar deze film wil ik best zien..

Er valt best wel te lachen in deze film maar ik zou het qua genre eerder betitelen als drama. Het lijkt een heel flauw gegeven dat iemand die al jarenlang met een man hokt met een vrouw gaat trouwen omdat zijn ouders overkomen. Het mooie is dat dat hier volstrekt geloofwaardig wordt uitgewerkt. Er worden ontzettend veel thema's aangesneden (migrant zijn, homo zijn (als migrant), relatie met ouders, eenzaamheid, klasse-verschillen) zonder dat deze elkaar in de weg zitten. In tegendeel: alle elementen versterken elkaar - op soms hilarische wijze - en maken het een juweel van een film die ik kan herzien en herzien met blijvend plezier.

Een van de eerste films van Ang Lee. Gisterenavond weer eens bekeken. Wat is Lee toch een super-regiseur. Ik ben nieuwsgierig naar zijn nieuwste film "Lust, Caution" (gouden leeuw winnaar filmfestival van Venetië).

Prachtige Film, ik heb genoten. Precies wat Renske zegt hierboven : het gegeven wordt volstrekt geloofwaardig neergezet.

Renske verwoordt het perfect en dus een absolute must see!

Renske verwoordt inderdaad redelijk trefzeker wat de kwaliteiten zijn van deze film. Daarbij komt dat deze film uitermate prettig in beeld is gebracht (soort warme gezelligheid). Perfecte balans van eigenlijk alle kansen die deze film had. Ang Lee is een geweldige en veelzijdige cineast. 4 sterren.

Hij is me ook wel goed bevallen. De cast deed het goed en de vertolkingen waren overtuigend, net als het verhaal. Een echte komedie zou 'k het niet noemen, eerder een speelfilm/drama die af en toe grappig was. De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

Als ze hem eens op tv tonen, is het zeker geen verloren kijkbeurt.

Erg geslaagde komedie van alleskunner Ang Lee, een van mijn favoriete regisseurs. De film in uitbundige kleuren is gevuld met veel humor, maar kent hier en daar een dramatische ondertoon waarbij de stemmingswisselingen naadloos in elkaar overvloeien. De hand van de meester Lee. Die is ook terug te vinden in de welhaast vlekkeloze vertolkingen van de vijf hoofdrolspelers. Een film om na een tijdje nog eens terug te zien.

"Baanbrekende film van regisseur Ang Lee; elkaar zoenende heren had het kuise Taiwanese nog nooit vertoond", las ik. 'The Wedding Banquet' is niet enkel een verrukkelijke, leuke, humoristische en waanzinnig goede productie. Bij aanvang lijkt het verhaal nog een simpele romantische komedie te zijn, maar al snel verandert het in een scherpzinnige kijk op culturele-, seksuele- en generatieverschillen en onder de lichte speelse toon blijkt een sterke dramatische opbouw te zitten. Als geboren Taiwanees kon Ang Lee deze film maken omdat hij de cultuur, de mensen en hun gedrag begrijpt; hij heeft een gebalanceerd inzicht in de problematiek en vermijdt in dit moderniserings- en aanpassingsdrama, stereotypes en cliché's, noch overschrijdt hij de rand van parodie. Ang Lee beschikte over een geweldig spelende cast met als meest opmerkelijke naam: May Chin, een bekend popster in Taiwan.

Het is een goede film, waar verschillen goed worden belicht, zonder te worden uitvergroot en de film heeft nog humor ook.[spoilerals de vader aan het einde opbiecht dat hij het al wist, dat maak het extra leuk, vader blijkt helemaal niet conservatief te zijn].

Pover.

Ik vond er maar bitterweinig aan eerlijk gezegd. De combinatie van het steeds ingewikkeld wordende plot (leugen boven leugen verhaaltje wat doorgaans vooral in comedies terug te vinden is) en het drama werkt voor geen meter. Verbaast mij dan ook echt dat mensen het geloofwaardig uitgewerkt vonden.

Verder acteerwerk ook érg slecht, de enige twee personages die een beetje leven zijn de vader en moeder. Het hoofdtrio is belabberd. Visueel ook echt een kerkhof deze film, sowieso is de volledige stijling ondermaats.

Blijft voor velen waarschijnlijk de thematiek over, daar kan ik me dan nog iets bij voorstellen maar verder is dit ook maar de zoveelste outing film, alleen ditmaal in een Aziatisch jasje. De migratieprobleempjes en jong/oud kwaaltjes staan dit verder nog in de weg ook.

Het is dat de vaderfiguur mij verder wel aansprak en dat Lee het nooit écht laat wegzakken, maar vond dit een pover in elkaar gedraaid werkje dat sterft in zijn combinatie van genres en themas.

1.5*

Ooit (een jaar of twintig terug op een bloedhete zomeravond) was The Ice Storm het eerste dat ik van Ang Lee zag en die film vond ik zo goed dat ik dacht een nieuwe favoriet erbij te hebben. Dat bleek bepaald niet zo. Het is de uitschieter in een verder eerder wat overschat oeuvre. Nooit echt slecht of vervelend maar bijna altijd onder het niveau wat je door de prijzenregen zou verwachten. Voor mij een regisseur die grossiert in drie sterrenfilms. Dit is na 7 films al de vijfde keer dat ik dat uitdeel. Een compromissenfilm, voor toen in zowel Taiwan als pre-Ellen-mainstream USA tamelijk gewaagd maar in nogal knellend klassiek komediejasje gestoken. Grapjes over de cultuurclashes zijn het aardigst maar met de blik van nu ook een wel heel erg brave film waar het kindje dat toch gehouden wordt als een compromis voelt om de film nog redelijk te laten vallen bij conservatievere kijker en de ontknoping met pa, daar wordt zo dik op aangestuurd dat je volgens mij blind bent als je dat niet ziet aankomen. Na totaal verschillende (latere) films als Crouching Tiger, Hidden Dragon, Brokeback Mountain, Lust Caution en Life of Pi is dit wederom een film die niet slecht is maar zijn belofte bijlange na niet waarmaakt.

Hier zijn talloze films van gemaakt, meestal in het luchtere genre, waarbij de (schoon)ouders op voorhuwelijkse prospectie komen, maar eigenlijk niet weten dat het een homokoppel betreft. Springt er nergens echt uit, maar is ook nergens echt slecht. Het is zoals Starbright Boy zegt, “een regisseur die grossiert in zesjes of zevens”, ook bij mij, Brokeback mountain dan als grote uitzondering, maar dat had ook te maken met het trio Gyllenhaal—Letger-Williams.

Uiteindelijk komt alles goed en van grote spanningen is nimmer sprake. Veeleer wat vrees en ongemakkelijkheid. Een film die resulteert in het traditionele “alles komt goed verhaal”, wat niet verwonderlijk is met dit genre film. Baanbrekend wel voor Ang Lee, gedurfd en met lef. Dat alleen al verdient lof. Neemt daarbij moeiteloos de culturele en moderne tegenstellingen of veranderingen moeiteloos op in zijn film. Goed, maar niet overweldigend.