Meningen

Mooi, klein sociaal drama. Veel humor en een beetje een documentaire-sfeer. Als extra saus een paar erg sentimentele Russische smartlappen. Beresterke rol van de hoofdrolspeelster. Veel leuke inkijkjes in het Russische arbeidstersleven.

Leuke film.

3.5*

Dumplings: Aardig en best mooi van sfeer. Denk dat ik 'm als stand-alone wellicht wat beter zal vinden. 3.0*

Cut: Paar interessante elementen, mooi decor, maar komt niet genoeg los van genrechliché's en ondanks de korte lengte wat aan de lange kant. 2.5*

Box: De beste van het stel en inderdaad een van Miikes betere. Vooral ook fraai gebruik van geluid. En de enige die echt goed omgaat met de lengte. 4.0*

9,5/3=3,167

3.0* dus

Wat minder interessant dan de eerste fllm uit de Nikkatsu Noir-box. Meer straight forward, misschien evenwichtiger. Maar ook meer doorsnee, zowel qua verhaal als stillistisch.

Ishihara speelt wel weer een soort reprise van zijn rol in die film. Een jongen met babyface die zijn agressie niet onder controle krijgt, in het verleden iets naars gedaan heeft en dat verleden niet kwijt kan raken. De film blijft vrij strak binnen zijn eigen plotlijn, zo strak dat de ontknoping er halverwege al duidelijk aan zit te komen. Het kijkt prima weg, dat wel.

Plezierig, maar niet erg memorabel.

3.0*

Ik ben wat minder lovend dan mijn voorgangers eerlijk gezegd. Eerder een interessante film dan een echt goede. Boeiende zaak, dat zeker, maar de verfilming is wat oppervlakkig en duidelijk als een eerbetoon aan beide heren gemaakt. Interessanter was het geweest als het tijdsbeeld (de bizarre red scare in de VS na de Russische revolutie) voelbaarder was geweest. Het grootste deel van de film beslaat de rechtszaak, die Italiaans extravert wordt neergezet, maar nergens een universele laag kan aanboren die soms in andere rechtbankfilms wel naar voren komt (Judgment in Nuremberg bijvoorbeeld).

Ik was niet echt onder de indruk van Morricones soundtrack en zeker niet van de combinatie van zijn muziek en de folkzang van Joan Baez, de twee beten elkaar echt.

Kleine 3.0*

Een veel conventionelere film dan Yureka en Eli Eli. Nou had ik dat ergens wel verwacht. Aoyama maakt vaak ook juist conventionelere films. Maar toch was dit ook anders dan verwacht. Ik had een intiem drama verwacht, maar ik kreeg een wirwar aan genres. Een film die soms om de tien minuten van kleur verschiet en waar toch wel weer zoveel sfeertjes, stemmingen, tonen en gebeurtenissen inzitten dat ik het even moest laten bezinken. Visueel ook convenioneler dan die twee films, al speelt Aoyama regelmatig een beetje met jumpcuts en andere geintjes.

En hij bezinkt best goed. Voldoende interessante personages en thema's. Erg leuke losse humor (de twee scenes die danuz noemde zijn prachtige voorbeelden) die ervoor zorgen dat ik hoop dat Aoyama eens een volbloed komedie maakt. Vaak ook een lieve, haast gezellige film, maar met een plotseling opkomende grimmigheid. En een opvallende Eureka-verwijzing. De film impliceert dat Aoi Miyazaki hier hetzelfde personage speelt.

Onevenwichtige film, maar wel een waar ik met een hoop plezier naar heb gekeken en me geen moment bij heb verveeld. Het script had vooral best wat strakker gekund, maar of de film dan leuker was geworden weet ik niet helemaal.

Kleine 4.0*

Ik ga grotendeels met Mochizuki Rokuro, maar ben wat milder. Veel mooie elementen, maar voor mij miste het magie die me echt over de streep trok en waren veel van de scenes inderdaad te kort. Een heel duidelijk voorbeeld is de eindscene die al afgelopen is voor ik er inzit. De film mist voor mij toch echt ritme. Ben ook niet zo weg van de vorm waarbij de achtergrond van de film in woord door het beeld komt ergens halverwege de film.

Daar staat wel wat fraais tegenover. Vooral de scenes in en om het water en de gesprekjes in het dorp.

Een film die vooral; doet denken aan de doorbraak van de gebroeders Dardenne en nog steeds hun beste film La Promesse (1996) en in iets minder mate aan het recentere A Ciambra (2017), ook al een erg geslaagde film. Zo sterk is deze bijlange na niet. Ook hier gaat het om een jongen die begint te voelen dat waar zijn omgeving zich mee bezighoud giftig is, ook hele naaste familie. Deze film mist een psychologische onderlaag, is stilistisch veel minder uitgesproken. Heeft een scenario en een hoofdrolspeler die beide aanzienlijk minder goed zijn dan ijn genoemde films. Het is niet slecht, maar wel grauwe middelmaat.

Fascinerende film die je uitdaagt om mee te denken over de zaak die wordt gepresenteerd. En die is van het soort waar je meestal meteen bij afhaakt. Kindermoord. Maar wat gebeurt er als je empathisch bij de moeder gaat staan, is ze dan nog steeds het kwaad zelf of vooral iemand die hulp nodig had en heeft en het niet kreeg. De film is soms wel erg statisch. Hij kreeg me daardoor niet volledig mee, maat ik kwam een heel eind.

Vrij rechtlijnig en niet al te boeiend verhaal. Toch wegens veel sfeer best aangenaam. Af en toe ook een rare lelijke scene ertussen. Maakt aanzienlijk minder indruk dan eerdere films die ik van Kurosawa zag, ook ik zal over een jaar niet al teveel meer van deze film weten en dat was bij pakweg Bright Future wel anders.

3.0*

Ik zag vele jaren terug Les Diaboliques en pas nu de grootste klassieker van Clouzot, deels vanwege mijn top 250 project. Deze is nog wel een beetje completer. Waar Les Diaboliques een Hitchcockiaanse thriller was, deze film heeft een eenvoudig gegeven maar een flink aantal extra laagjes. Er zit een duidelijk anti-koloniale laag in en de film is bijna actvistisch socialistisch en de film neemt ruim de tijd om die achtergrond te schetsen vol met avontuurlijke mannen die kort na de oorlog wanhopig in de middle of nowhere beland zijn , waar ze moeilijk uit kunnen komen en waar ze hun leven voor wagen. Ook zowel de mannelijke kameraadschap en de mannelijke concurrentie zijn heel erg goed neergezet.

Een erg pessimistische film vol met wanhoop trouwens. Vond het heel erg goed. De Friedkin-remake ligt hier ook nog. En ook daar ben ik benieuwd naar.

Ik sluit me aan bij Prudh. Buiten dat is het ook nog enigszins herkenbaar voor me (ik heb een tijdje langs de deur enquetes afgenomen en telefonische verkoop gedaan) en is de combinatie religie en verkoop interessant ("I'm from the church" als standaardzin ter introductie). Aardig inkijkje in de Amerikaanse samenleving van toen ook. De mensen hier zijn heel wat representatiever voor de gewone man dan de mensen die ons beeld van de jaren '60 bepalen.

3.5*

Interessante film. Te onevenwichtig om echt een favoriet te worden, maar zeker boeiend.

De film begint als een zwartkomisch verhaal over een seriemoordonderzoek in de jaren '80. En dat viel samen met de overgang van Zuid-Korea van een dictatuur naar een democratie. Langzaam verdwijnen de komische elementen wat meer naar de achtergrond en gaat de vrij donkere achtergrond van de film (dictatoriaal Zuid-Korea) de film domineren.

De humor in het eerste deel van de film werkt soms erg goed, maar is vaak niet al te subtiel en flauw. De look van de film was me soms wat te steriel, vooral in een aantal lelijke slowmotionscenes. Maar meestal was het wel sfeervol, met mooie muziek ook.

Wat de film voor mij ook interessant maakte is hoe de morele principes van de agenten tegenover de morele principes in de maatschappij worden gezet. Met geweld bekentenissen ontlokken is gewoon en wordt pas ongewoon als de pers er in de periode dat Zuid-Korea evolueerde naar een democratie wat al te veel van gaat zeggen. De directe aanleiding van de veranderingen in Zuid-Korea was de marteling (en dood) van een student.

Meer dan een politiefilm over een moordzaak is dit een film waarin Zuid-Korea een zwarte periode uit haar geschiedenis aan het verwerken is. De humor doet me vermoeden dat het in Zuid-Korea nog steeds een beetje een taboe-onderwerp is.

3.5*

Met een klein groepje mensen en kleine middelen gemaakt. Dit regiedebuut (van een lange film in elk geval) van een scenarist van Pablo Trapero.

We volgen een groep uit een gevangenis ontsnapte, gewelddadige, criminele jongeren. Ze trekken door de onmetelijke natuur van Patagonië en gaan daar langzaam in op. Het doel van de reis verwaterd langzaam, het groepje wordt kleiner en kleiner, het decor steeds meer de wereld zelf en de buitenwereld lijkt steeds verder weg in plaats van dichterbij. In de beperkte omgeving waar ze zitten raakt het aangepaste menselijke gedrag (voor zover ze dat hadden, het zijn geen types die ik op straat zou willen tegenkomen) steeds verder op de achtergrond. De gedragingen van de jongens (en meisje) lijken steeds instinctiever te worden, emoties steeds minder complex. Her en der wat kritiek op het laatste stuk gelezen (volgens de VPRO gaat het zelfs nergens heen), zeer mee oneens. Het einde is het enige passende in een droom of nachtmerrie-achtige-sfeer wordt de laatst overgebleven jongen als een soort omgekeerde evolutie bijna dierlijk. En daar gaat de film deels ook over. Hoeveel mens ben je nog (bijna) zonder anderen?.

Erg boeiend en ook nog prachtig geschoten. Met beelden waarin bijvoorbeeld gerend wordt die bijna impressionistisch zijn. Met mooi op uitstraling gecaste acteurs, veel close ups van gezichten, veel weidse shots en een fraaie soundtrack.

Een van de betere dit IFFR.

4.0*

Precies de films die bij me opkwamen en qua neo-realisme dan vooral de vroege films van Rossellini. En daarbij is de film ook duidelijk beïnvloed door Citizen Kane (met name de verhaalstructuur en het vermijden van een allesomvattende waarheid) En de film vermijdt knap partij te kiezen omdat dat het complexe leven van Salvatore Giuliano platter zou maken.

Het feit dat je de hoofdpersoon niet in leven ziet zorgt er tegelijk voor dat de film heem nooit idealiseert, maar ook dat man een mysterie blijft.

Dit was mijn veel te lang uitgebleven introductie tot de films van Rosi.

Complexe, intelligente, boeiende film met soms waanzinnig mooie lange shots met verandering van perspectief

Weer een mooie film van Kim Ki-Duk. Maar toch wel wat minder dan Bin-Jip en Spring, Summer....

Deze film vond ik net wat minder ontroerend en net wat minder trefzeker dan die andere twee. Vooral In Bin-Jip werken de hard zacht tegenstellingen beter. En visueel zijn beide anderen ook mooier.

Maar dat is verstandelijk zoeken naar een verklaring voor een gevoel. Mooie film, maar zal in zijn hoop ik lange carriere geen hoogtepunt blijken.

Ruim 3.5*

Bij vlagen best grappig, vooral als het echt absurd wordt, maar als geheel vond ik er niet zoveel aan. Hele stukken deden me op de klok kijken, dan kwam er er weer een stuk dat ik erg leuk vond, dan verveelde ik me weer.... enz.

2.5*

Mooie sfeervolle film-noir. Gaat erg goed van start, in de tweede helft wat minder en net niet beklemmend genoeg om echt super te zijn. Desalnietemin heb ik me prima vermaakt.

En wat waren Franse auto's vroeger mooi zeg.

3.5*

Goede film. Stillistisch interessant, vooral door bijzonder mooi gebruik van natuurlijk licht en een fraai sounddesign (lijkt trouwens echt iets van de laatste jaren, arthousecinema waarin met geluid gespeeld wordt komt echt steeds meer voor, tot mijn vreugde overigens). Samson en Delilah is bepaald geen droge registratie.

De film an sich begint als een film over gevangen zitten in een bestaan waar je niet uitkomt. Elke dag is hetzelfde, er veranderd niks. De eigenheid van de aboriginals is voor een groot deel weggezakt in isolement en sociale achterstand en er is niks voor in de plaatsgekomen. Het leven is lamlendig en Samson trekt Delilah (de film verwijst verschillende keren naar het bijbelverhaal) ineens uit de vicieuze cirkel, maar dan komen ze in neerwaartse spiraal

Even lijkt de film wel heel makkelijk een een twist te maken naar een gefoceerd happy end. Had van mij wat ambivalenter gemogen. De scene begon trouwens erg fraai, met Delilah als een religieuze verschijning. Het einde is gelukkig ook weer niet zo makkelijk en past eigenlijk ook wel bij de rest van de film. Liefde kan bijna alle ellende overwinnen.

De film raakte me niet zo sterk als wellicht had gemoeten, maar een boeiend en sterk debuut is dit zeker.

3.5*

Uniek wel. Suzuki waagt zich hier aan een western. In Japan. Gewoon in het heden, dus geen vertaling naar het samuraitijdperk ofzo. De actie is verplaatst naar een bergachtig gebied met oude mijnschachten en voornamelijk bosbouw om hout en erg afgelegen van de rest van Japan en cowboyhoeden, paarden en indianen ontbreken, maat verder zijn alle elementen daar. Voor de vorm hebben ze daar ook ineens sheriffs en er gebeurt veel wat zo uit Amerikaanse westerns kan komen. Niet in het minst de men met een verleden die op wraak uit is. Bijzonder om zoiets te zien en behoorlijk goed. We blijven bij een kleurenfilm en de film is behoorlijk dynamisch en sfeervol.

Heeft een reputatie als een mindere Koreeda opgebouwd en in zekere zin kan ik daar wel in mee. Ik ben het voor een deel met Onderhond eens. Het stappen uit zijn comfort zone gaat niet helemaal goed. Koreeda is op zijn best als het verhaal heel losjes met veel sfeerschetsen verteld wordt (of eigenlijk, met weinig narratief) en daar leent deze film zich helemaal niet toe. Daardoor is het een beetje keurig en zelfs een beetje kil soms.

Koreeda gebruikt het verhaal om een filosfische film over de waarheid te maken. De juridische setting is zo'n beetje de minst originele die je daarbij kunt verzinnen, maar tegelijk ook de meest passende. Het ideaal van een gerechtelijke procedure is waarheidsvinding. Maar welke waarheid wil je vinden? De echte, ook als hij je mensbeeld onderuit haalt. En is dat uberhaupt wel mogelijk? Of nemen we genoegen met de "waarheid" die we willen geloven omdat die makkelijker te verwerken is? Soms lijkt de film aan andere filosofische kwesties te raken (lotsbestemming bijvoorbeeld of waar komt het kwaad vandaan), maar die worden eigenlijk nauwelijks uitgewerkt en blijven erg aan de oppervlakte hangen.

Het is even wennen, een Koreeda die een hoofd-film maakt. Hij blijft beter in hart-films. Maar hoewel ik dit zeker niet tot zijn beste films vind behoren was het een stuk boeiender dan verwacht. Ook zeker niet Koreeda's minste.

3.5*

Even de cynici voor zijn. Je hebt films waarin bijna niets gebeurd, je hebt films die onbegrijpelijk zijn. En je hebt films waarin bijna niets gebeurd èn die onbegrijpelijk zijn. Zo'n film is dit. Mensen die dat niet trekken: afrader. En anderen voelen zich ongetwijfeld hierdoor aangesproken. En die moeten dit vooral eens zien.

Apichatpong Weerasethakul was een van de twee regisseurs waarvan ik al een tijd benieuwd was naar hun werk en waarvan ik vandaag eindelijk een film heb gezien. En het viel me beslist niet tegen. Syndromes and a Century is een heel trage, uiterst serene film die in twee delen uiteenvalt. In het eerste zien we een huiselijk oud, ziekenhuisje en de mensen die er in rondlopen en gesprekken met elkaar voeren. In het tweede zien we dezelfde mensen terug, maar hun leven verschilt wat, maar nu in een veel moderner, wat killer ziekenhuis. De gesprekken zijn voor een deel ook exact gelijk. Maar in beide delen vinden ook apart gebeurtenissen plaats.

Het is alsof je naar twee paralelle werelden kijkt. De film gaat volgens mij over de gevolgen van je omgeving op je leven, over keuzes maar heeft inderdaad ook sterke boeddhistische invloed (er komen ook monniken in voor) en gaat ook over reincarnatie.

Een dromerige, mooie, sfeervolle film die je vooral niet te hard moet willen begrijpen.

4.0*

Heel erg bijzonder. De meeste scenes in deze film zijn statische zorgvuldig geconstrueerde schilderijen waarin dan mensen beginnen te leven.

We zien een wereld die heel dicht bij de onze ligt, alleen lijkt alles mis te lopen, niet meer te werken.

Ik heb soms enorm moeten lachen, het vervreemde in deze film vond ik soms namelijk heel erg grappig. Naar het einde toe wordt de film wat dramatischer. Let verder ook vooral op de achtergronden waar de meest bizarre en vreemde dingen plaatsvinden. Een film om vaker te zien.

4.0*

Soms erg raak, soms had ik wat moeite om mijn aandacht te houden bij dit grauwe beeld van een sleur die verbroken wordt. De sleur is wat beter weergegeven dan de breuk.

3.0*

Ik ga een heel eind mee met The One Ring.

Het verhaal, met een broederpaar, een uit elkaar vallend gezin, familierelaties en trauma's ben ik voor een groot deel alweer kwijt en deed me niet heel veel. En dat komt misschien ook juist door de beste kant van de film.

Ik heb O Sangue vooral gewaardeerd als een rijke, bijna overdadige film vol met prachtige visuele dingen. Alsof Costa obsessief op een dieet had geleefd van vooral de mooist geschoten noirs (en aanverwanten) uit de jaren '50 en dat als invloed eruit kwam. Soms overdadige muziek, schaduwen in prachtig zwartwit. En in die stijl wordt het verhaal wat vreemd en ongrijpbaar en raar. Komen de botsende acteerstijlen die al genoemd zijn ook nog bij. Op een gegeven moment zat ik dus vooral te plaatjes te kijken. Erg mooi plaatjes te kijken. Maar daarvoor was de film te plotgericht.

Ik heb begrepen dat Costa later minimalistischer films is gaan maken. Dat vind ik na het zien van deze film eigenlijk jammer. Maar om daar echt over te oordelen ga ik ze eerst maar eens een keer zien.

3.5*

Ik heb nu de Franse verzie gezien, in Markers beleving had ik de Engelse moeten kijken. Dat ben ik sowieso al van plan want dit is er een voor vaker. Mijn ervaring met films met associatieve beeldenstomen varieert nogal. Van heel erg mooi ( Chelovek s Kino-Apparatom (1929) ) tot absoute draken ( Bodysong (2003) ). Deze vond ik weer heel erg mooi.

Dit is een film die in beeld en geluid aan zoveel thema's raakt dat de film tegelijk over heel veel gaat en geen essentie heeft. En dat is heel fijn. Marker werpt vragen op. Geeft meestal geen gesloten antwoorden. Is bij vlagen ook nog grappig. En de beeldmontage voelt heel erg raak zonder geforceerde cliches zoals in een overschatte film als Baraka (1992). Marker wil je niet laten denken dat de aarde naar de knoppen gaat ofzo. Hij wil dat je zelf anders kijkt naar bijna alles. Heel bijzonder en maakt nieuwsgierig naar meer Marker.

Bijzondere film. Varda hoorde van iemand dat hij een dode (mannelijke) zwerver had gevonden. Dat onthield ze altijd en werd het uitgangspunt voor de film. Varda veranderde de hoofdpersoon in een vrouw. Onder meer op basis van Varda die leven van daklozen bekeek en zelfs zelf even rondzwierf,

De film geeft een portret van Mona puur gebaseerd op haar interacties met anderen. We weten maar een beetje over wat haar achtergrond kan zijn omdat ze bepaalde dingen aan anderen vertelde. De mensen die ze tegenkomt willen soms wel helpen maar niet te veel en niet te lang en Mona wil soms wel hulp maar ook niet te veel en te lang en met verplichtingen. Mona is impulsief en wantrouwend, heeft geleerd om haar eigen belang boven dat van anderen te zetten en hecht zich nauwelijks aan andere mensen.

Dat zorgt voor een bijna filosofische film. Een die veel vragen stelt maar er niet zoveel beantwoord. Over zwerven en wat wij zien als sociaal vallen. Maar ook over mensen kennen als je maar een flardje van hun leven meemaakt. Dat uit zich ook in de stijl. Meerdere malen is er een lang trackingshot waar de hoofdpersonen in en uitlopen. En er zijn interviewfragmentjes. Waar de mensen die Mona ontmoet heeft kort een opmerking over haar maken. De film laat zien dat iemand zo onkenbaar is. want een volledig beeld van Mona is er zo niet.

Tegelijk is het ook een soort tocht die grotendeels langs de zelfkant van Frankrijk voert. Huishoudsters met criminele vriendjes, idealisten die buiten de maatschappij proberen te leven, Arbeiders uit Noord-afrika die met zijn allen in een vies huis wonen.

Erg mooie, passionele film. De grote come back van cult-regisseur Jodorowsky destijds.

Vol leven, vol surrealisme, vol symboliek, visueel sterk. Met elementen uit horror, stukjes mime, uitbundige aankleding. Duister en sfeervol. Het uitgangspunt heeft iets van Oedipus. De uitwerking staat echter heel erg op zichzelf.

De setting is een in eerste instantie een circus en dat biedt ruimte aan een scala aan onvergetelijke bizarre personages. Zoals een volgetattoeëerde vrouw, de doofstomme Alma, "de kleinste olifantentrainer ter wereld" Aladdin. De film is uitermate kleurrijk.

Het laatste stuk waarin de liefde voor Alma Fenix eindelijk losmaakt van zijn verstikkende moeder is misschien wel het sterkst.

Apart en fascinerend. Grappig, smerig en ontroerend. Deze film is het allemaal.

4.0*

Als dat zo is moet ik onmiddelijk alles van deze man zien, want wat een ge-wel-di-ge film was dit. Spookt nog heel stevig door mijn hoofd.

Still Life is een film waar het decor waarin het zich afspeelt (de stadjes die worden afgebroken voor de dam) een van de belangrijkste rollen in de film speelt.

Wat we zien zijn twee verhalen. In het eerste is een man op zoek naar zijn ex-vrouw en dochter. Hij wil haar terug. In het tweede is een vrouw op zoek naar haar man, die heeft haar verlaten en ze wil definitief van hem scheiden. Beide hoofdfiguren komen een groot aantal mensen tegen in hun zoektocht. Al die mensen zijn om allerlei redenen nog niet vertrokken uit het stadje. Er is bijvoorbeeld een groep mensen huizen aan het slopen. Er vinden archeologische opgravingen plaats, een andere man heeft een soort bouwvallige bed and breakfast. Noem maar op.

De film zelf is enorm gelaagd. Heel veel thema's en gevoelens komen in de film naar voren. Het decor geeft de film nog veel extra onderhuids gevoel mee. Het einde van een geschiedenis, knopen worden doorgehak, keuzes worden, al dan niet noodgedwongen gemaakt.

Overigens maakt deze film (en in mindere mate vandaag ook al Rain Dogs een einde aan alle eventueel nog bij mij levende vooroordelen tegen digitaal filmen.

Nog even het prachtige openingsshot noemen en concluderen dat deze film niet misstaat tussen eerdere Gouden Leeuw-winnaars als Rashomon, Aparajito, Ivanovo Detstvo, The Battle of Algiers, Aiqing Wansui of Xich Lo.

4.5* met kans op de volle mep.

Platte "hit-piece"zoals het in de docu zelf genoemd wordt. Gebruikt de inmiddels enorm afgezaagde spanningsboog "krijgt de maker de hoofdrolspeler te spreken of niet". En dat is natuurlijk niet zo, en dat wist Broomfield ook wel, nog voor hij met deze docu begon.. Het is natuurlijk ook waar dat Palins een spoor van ruzie hebben achtergelaten en haar apocalyptische wereldvisie en gebrek aan kennis je zelfs als ongelovige doen bidden dat ze nooit meer zo dicht bij het presidentsschap komt als vier jaar geleden. Maar dat is dan ook de reden waarom Broomfield deze documentaire maakte. Het is een sappig thema. Met open vizier is hij er niet ingegaan, al doet hij dat wel zo voorkomen.

Soms erg, erg vals (door bijvoorbeeld beelden van de Westboro Baptist Church in een stukje over evangelicals te monteren, die worden zelfs door gewone evangelicals uitgekotst en hebben niets met Palin te maken), maar toch wat minder rioolachtig dan Broomfields eerdere documentaire over Kurt Cobain. De meeste mensen die hij hier sprak zijn in elk geval relevant en niet vage figuren met samenzweringstheorietjes.

Broomfield blijft een soort low budget-Michael Moore met minder talent. Maar het is best vermakelijk.

Kleine 2.5*