menu

Sånger från Andra Våningen (2000)

Alternatieve titel: Songs from the Second Floor

mijn stem
3,44 (338)
338 stemmen

Zweden / Noorwegen / Denemarken
Drama / Komedie
98 minuten

geregisseerd door Roy Andersson
met Lars Nordh, Stefan Larsson en Tommy Johansson

De film bestaat uit een opeenvolging aan tableaus waarin vooral veel bleke mannen te zien zijn die de burn-out nabij lijken. Met een gedicht van César Vallejo ('Beloved the man who sits down') als rode draad, wisselen absurde en zwartgallige taferelen over een naargeestige tijdsgeest elkaar af.

zoeken in:
avatar van maarten541
5,0
gmx schreef:
Aardig idee om het geheel statisch te schieten, maar dat kan een middelbare scholier ook bedenken. En om tot een grauwe kleurstelling te komen als je een deprimerend geheel wilt neerzetten, daar hoef je al helemaal geen professor voor te zijn.


Opvallend, ik vond het juist een werk van grote accuratesse. Zeker niet haalbaar voor een middelbare scholier. Zet de film op een willekeurige plaats op STOP, en je hebt hoe dan ook een prachtplaatje te pakken. Misschien had het idee inderdaad van een middelbare scholier kunnen komen, maar dat meneer Andersonn geen middelbare scholier meer is bleek wat mij betreft wel aan de uitwerking van dit idee.

avatar van Montorsi
4,0
Iets minder dan Du Levande, maar wederom erg leuk bij vlagen.

Thematisch komt Sånger från Andra Våningen wat beter uit de verf, qua humor vond ik Du Levande beter werken. Wat minder absurdistisch en vooral ook wat minder debiel op bepaalde vlakken. Ook hier zitten er echter wel wat heerlijke momenten in. Maar het helpt natuurlijk wel al dat ik lusteloze en grijze mensen van zichzelf al grappig vind.

3.5*

avatar van Leo1954
4,0
Na net Du Levande te hebben gezien en ondersteboven was van het esthetische genot , de losstaande scenes beter vond werken bij de fotografische schoonheid, begon deze film wel erg met die enorme flauwe Aki Kaurismäki-achtige humor. Maar gelukkig blijft die humor niet overheersen en wordt je al snel meegenomen in de tragiek van het verhaal. Dat verhaal maakt voor mij de film ook minder sterk als Du Levande, maar is natuurlijk wel uniek bizar en veelzeggend. Al met al een unieke en vooral esthetisch mooie film.

avatar van Goldenskull
1,0
Poeh.

Ik had hier eens een fragmentje van gezien (vliegveld) en dacht dat dit wel wat voor mij zou zijn (droog, absurd). Niet echt. Vond het erg saai en zelden grappig (kan me twee momentjes achter elkaar herinneren ('het offer' en de scène in de bar). Veel lijkwitte gezichten die me niet konden interesseren en weinig variatie in (opbouw van) scènes.

1*

avatar van maxcomthrilla
3,0
Veel personages konden inderdaad wel een zonnebank behandeling gebruiken, ja.

3,0
De film kent enkele weergaloze momenten, meer dan genoeg om boven het maaiveld uit te steken. Toch laat de film je uiteindelijk met een dubbel gevoel achter, omdat het te veel als los zand blijft aanvoelen. Allemaal net een beetje te absurd en bizar...

3*

avatar van MatthijsGr00t
2,0
De derde film die ik zie van Roy Andersson. Songs from the Second Floor is ook de minste die ik tot nu toe van hem heb gezien. Dat de film bizar zou zijn had ik van te voren wel verwacht en dat de humor me waarschijnlijk niet zo gaan bevallen had ik ook verwacht maar toch wilde ik deze film zien omdat het ook goed kan uitpakken. Dat is helaas niet het geval. Songs from the Second Floor begint weliswaar leuk met een aantal leuke scenes en gebeurtenissen maar de film blijft eigenlijk de hele tijd hetzelfde. Er zit weinig leven in en er gebeurt vrij weinig. Het blijft allemaal erg afstandelijk waardoor het me weinig boeide. Ik beoordeel het met 2 sterren voor het handjevol leuke scenes.

avatar van hazel motes
4,5
"beloved the man who sits down"

misschien heeft deze productie vol poëzie, beelden en filosofie net zo veel met het medium 'film' gemeen als een gedicht ten opzichte van een roman.

Met andere woorden : een beoordeling als 'film' zal altijd de plank misslaan, ondanks alle goed bedoelde adjectieven.

woorden schieten tekort, ook.
zie ook : Tarkovsky en veel films van voor 1927

Ongekend formalistische grandeur, zei het nogal minimalistisch. De minutieus gecomponeerde shots zijn van een dermate hoge kwaliteit, dat menig schilder of fotograaf waarschijnlijk kwijlend deze film zal aanschouwen.

Het bijzondere aan de composities is dat de structuur zowel de ruimte als de tijd van het shot weet te ordenen. Elk shot heeft meerdere vlakken: voorgrond, midden en achtergrond(vaak door een raam of deurpost), waardoor een diepte in het beeld ontstaat. Vaak spelen er op verschillende vlakken tegelijkertijd gebeurtenissen die elkaar om de aandacht bevechten.

De structuur van het shot geeft de kijker meteen verwachtingen in welke richting het shot grofweg gaat verlopen door de tijd heen. Een manier waarop Anderson dit doet, is door deuren vaak in het shot te centraliseren, op die manier stuurt hij je aandacht: je kunt erop wachten dat er iemand op kenmerkende laconische wijze binnen zal stommelen. Echter de verwachtingen worden niet altijd ingelost, daar er meestal wel onverwachtse gebeurtenissen volgen.

Als je al naar vergelijkingsmateriaal zoekt, dan kom je al gauw uit bij roemruchtige meesterwerken. Ik denk aan het staging-in-depth van Welles' Citizen Kane of Tati's komische magnum opus Play Time.

Thematisch gezien heeft dit werk ook voldoende lagen om de kijker uit te nodigen tot actieve betekenisgeving. Laat ik er hier mee volstaan dat ik dit een visionair werk vind, dat vooruit lijkt te projecteren op de huidige crisis die in 2008 zijn aanvang nam. De film toont een cultuur waarin een volstrekt hoogtij van defaitisme regeert. De mens is ten einde raad en doet alles wat maar in hem opkomt om dit tij te kunnen keren. Uiteindelijk rest er weinig dan ritueel offeren, je kapot zuipen of apathisch aan je bed gekluisterd, hangend in het verleden dat al evenmin soelaas kan bieden, je te ruste leggen. Het iconoclastische en blasfemische einde, waarin een beeltenis van Jezus op de schroothoop geworpen wordt, vleesgeworden metafoor van de drukkende last van het verleden en de traditie die afgeworpen wordt, had niet krachtiger kunnen zijn.

Dit werk behoort zeker tot de beste werken van dit decennium. In hoeverre het invloedrijk zal blijken, dat zal de geschiedenis ons leren.

avatar van goongumpa
4,0
De persoon boven me legt goed uit waarom dit zo'n knappe film is.
Ik moet er wel aan toevoegen dat ik Andersson's grootste kwaliteit zijn humor vindt. Absurd, extreem troosteloos, zielig en hilarisch. Heb veel gelachen.

avatar van ArnoldusK
3,0
Weinig recente reacties bij de film en even een korte zoektocht op het internet geeft legio verklaringen bij de film. Hoe meer ik lees, hoe meer ik besef dat ik 'slecht' heb gekeken.
Voor nu 3 sterren, en ik blijf Andersson hoe dan ook volgen, zijn manier van werken is wel heel bijzonder filosofisch en dubbelzinnig en vooral: van groteske omvang.
Na een herziening een recensie.

avatar van Vinokourov
4,0
Ghehehe, dit is gewoon Jiskefet maar dan op zijn Noors. Songs from the Second Floor laat vooral dikke wanstaltige problematische oude Noren zien, die in allerlei absurde situaties terecht komen. Er zit wel iets van een rode lijn in het sketchachtige verhaal. Ook schijnt er een serieuze ondertoon te bespeuren moeten zijn, als ik her en der over deze film lees. Die ontdekte niet, ik vond het eerder wel geinig, dat tragikomische met her en der wat hilariteit, die je niet van te voren verwacht.

avatar van wendyvortex
5,0
Bunuel had die laatste scene vast prachtig gevonden!
Absurde surrealistische Zweedse film die al vast een vooruitblikje gunt op de crisis die nog zal volgen.
Hoofdpersoon is de man wiens meubelzaak net is afgefikt, daarnaast zien we ook nog een goochelaar wiens doorzaag-act bijna fataal afloopt, een handelaar in crucifixen en de medewerker die na 30 jaar trouwe dienst ontslagen wordt.
Lijkbleek en inktzwart beeld van onze maatschappij met onderkoelde humor.

avatar van John Milton
3,5
Ik moet hier nog erg aan wennen, ik rond naar boven af vanwege de staging/composities, maar de humor en schijnbare onsamenhangendheid kunnen mij nog niet echt bekoren... Misschien moet het nog aan me groeien, maar is niet ondenkbaar dat dit niet helemaal mijn ding is...

John Milton schreef:
niet ondenkbaar dat dit niet helemaal mijn ding is...
Lekkere drievoudige ontkenning.

avatar van John Milton
3,5
Ik Doe Moeilijk schreef:
(quote)
Lekkere drievoudige ontkenning.


Grammar ain't got no shit on me, boyyyy...

Te lang in Groningen gewoond denk ik? Daar spreekt men ook bijvoorbeeld vaak over 'nooit geen problemen' etc. Verder natuurlijk bezijden elk punt, maar hé: ik moet mijn naam eer aan doen.

avatar van John Milton
3,5
Haha, ik weet het niet... Het zal mijn taalgevoel niet verbeterd hebben in elk geval, al betwijfel ik of het echt fout is

Curieus zou ik zeggen!

Maar je mag mij altijd aanspreken op taalgebruik, dat wordt aangemoedigd, zolang het geen gezanik over een overduidelijke tikfout is! En dit was idd een bijzondere constructie.

avatar van Kuck-x
4,0
"Het is niet ondenkbaar dat dit niet mijn ding is" is grammaticaal volledig correct.

avatar van John Milton
3,5
Thanks

avatar van Prinz
4,5
Ik heb dit ooit na tien minuten afgezet omdat ik er destijds nog niet rijp voor was.

Maar dit is een ongelooflijk intrigerend staaltje cinema. Gekluisterd aan het scherm, geboeid door alles wat ik voorgeschoteld kreeg. De scène in de metro, ik kon wel janken. Dat jezusbeeld dat er hangt te wiegelen aan het kruis. Zo triest allemaal dat ik amper kon lachen, maar toch grappiger dan eender welke film die zelfs maar probeert hetzelfde doel te bereiken.

Een van de grootsten van de 21ste eeuw. Ben benieuwd naar zijn volgende.

avatar van Ferdydurke
2,0
Het Avondland gaat weer eens ten onder.

De eerste twintig minuten of zo kon deze film me nog wel bekoren, met scènes die heel compact, met een minimum aan tekst en beweging, en mede door een licht absurdistische toets, toch heel sprekend zijn. Echter, het ene na het andere tableau blijft maar volgen in ongeveer hetzelfde deprimerende register, en dat gaat gaandeweg toch behoorlijk vervelen.

Misschien wil Andersson wel iets té sprekend zijn; ik voel me steeds een beetje een bepaalde richting in geduwd, en het is denk ik vooral dát wat me irriteert.

De scènes hebben, zoals Vinokourov hierboven opmerkt, inderdaad een sketch-achtig karakter, en het geheel ademt ook een beetje de ietwat muffige sfeer uit van het bashen van kerk, kapitaal & kleinburger, een sport die in de jaren zeventig nogal populair was.

Nee, erg vrolijk word ik er niet van; maar dat is vermoedelijk ook niet de bedoeling.

3,5
Surrealistisch dit "curieus" werk van Andersson, zo goed als zonder eigenlijk verhaal maar met een pak losse scènes, de ene al absurder en triester dan de ander met personages die als het ware het pessimisme vertegenwoordigen. Menselijke minpunten als onverschilligheid en gebrek aan wederzijds respect komen regelmatig terug en, al was het wel hoogst interessant dit gedoe eens te beleven en er ook wel van te genieten (af en toe piepte er wat humor van onder het strakke), het einde van de film kwam niet voor tijd.

avatar van mjk87
1,0
Nee, hier heb ik helemaal niks mee. Film kijk ik vooral als vorm van vermaak al zit er wel een kunstaspect in die film beter kan maken. Deze film echter lijkt vooral een vormexperiment die me meer deed denken aan die filmexposities in musea van moderne kunst waarbij ik even blijf kijken maar dat na een paar minuten ook wel geloof. En wat het dan allemaal betekent maakt me allemaal weinig uit als de film als geheel me niet kan boeien, iets dat een Lynch bijvoorbeeld wel lukt. Ja, an sich ziet het er allemaal best fraai uit, met mooie kadreringen en belichting en look en een camera die altijd vanuit een hoek lijkt te filmen, maar dat is eerder als fotoboek mooi dan een film want na vijf minuten vergleed mijn aandacht al en dan zijn het nog een lange anderhalf uur daarna. 1,0*.

2,0
Niet aan mij besteed, zo saai....

avatar van Spiekercoen
4,0
Ik moest bij het zien van deze film nogal eens aan Ivo Opstelten denken.

avatar van leatherhead
4,0
Geweldige eerste kennismaking met Andersson. Een film die zich in een totaal ander universum lijkt af te spelen, de mensheid gespeend van elke vorm van levensvreugde, doordrongen met tristesse. Soms komisch, soms volkomen van de pot gerukt, maar (bijna) altijd even fascinerend. Benieuwd geworden naar het andere werk van Andersson, deze film stevent vooralsnog alvast af op een kleine 4*.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:00 uur

geplaatst: vandaag om 21:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.