Sånger från Andra Våningen (2000)

Het deed mij niet zoveel. Te kil en afstandelijk ofzo.

Zulke films werken sterk op je gevoel, en dan kan het mee of tegen zitten. Bij mij zat het dus tegen.

Het begin vond ik vrij goed. Naarmate de film vorderde vergrootte zich mijn afstand tot het onderwerp.

Toch vind ik de film nog best goed, vanwege het absurdisme en de aparte sfeer.

Heel erg bijzonder. De meeste scenes in deze film zijn statische zorgvuldig geconstrueerde schilderijen waarin dan mensen beginnen te leven.

We zien een wereld die heel dicht bij de onze ligt, alleen lijkt alles mis te lopen, niet meer te werken.

Ik heb soms enorm moeten lachen, het vervreemde in deze film vond ik soms namelijk heel erg grappig. Naar het einde toe wordt de film wat dramatischer. Let verder ook vooral op de achtergronden waar de meest bizarre en vreemde dingen plaatsvinden. Een film om vaker te zien.

4.0*

De hopeloosheid van een maatschappij in crisis, zelfs Jezus verkoopt niet meer. Alle karakters zijn wanhopig op zoek naar uitwegen. Pijnlijk wordt duidelijk gemaakt dat onze maatschappij om geld en materialisme draait en als je dat weghaalt blijft over wat je in deze film ziet. De film geeft ons weinig hoop, maar is tegelijkertijd erg komisch.

Bijna elke scene is gefilmd als een kunstwerk op zich, de camera beweegt niet (op één scene na) en elk beeld is zorgvuldig opgebouwd. Het is duidelijk dat Andersson een perfectionist is, hij heeft dan ook heel lang aan deze film gewerkt.

Met name door het consequente kleurgebruik heeft de film ook nog een fantastische sfeer.

Ik heb de film nu een keer of vijf gezien en hij verveelt me nog steeds niet. Opgewaardeerd naar 5*.

Dan had ik die moeten zien, want de film weet mij totaal niet te raken. Soms wel grappig of schrijnend, mooi einde ook, maar voor de rest saai en onduidelijk.

2*.

Begint sterk maar zwakt naarmate hij vordert wat af.

Pluspunt is de soms gitzwarte humor. Heerlijk oprecht als die dikkerd tegen iemand onthult dat hij liever had dat hij dood was omdat hij dan zijn schulden bij hem kwijt zou zijn. Vond het Zweedse taaltje dat men hier sprak ook prima overeenstemmen met de droge humor in vooral het begin van de film waarin wat mensen de weg kwijt zijn.

Wat mij verder opviel in positief opzicht was dat de beelden soms afgestemd waren op het geluid. Een voorbeeld daarvan was die scene in de bus, waar de lichaamstaal van een vrouw verraadt dat ze meezingt met een nummer. Ander grappig beeldgrapje was Jezus, die oneerbiedvol met slechts een hand aan het kruis hing. Gewoon op de achtergrond tijdens een gesprek, maar enorm grappig. Net zoals het opofferen van je eigen dochter. Er loopt een hoop geschift volk rond in deze film.

Naar het einde toe werd de humor wat herhalender en had ik het wel gehad. Vond de woedeuitbarstingen bijv. niet meer werken na een keer. De dokter die van zijn kleren werd ontvreemd door andere personeelsleden weer wel. Vond de eindscene allesbehalve interessant. Die scene bij die stortplaats duurde te lang. Al was het wel leuk om mensen uit het gras te zien opdoemen die zich uit de voeten maakten toen die dikkerd boos werd. 3,5*

Opnieuw een meesterwerk van Roy Andersson (nu ja, voor iemand met vier films op zijn cv heeft hij toch opvallend veel goede films gemaakt ) maar toch is het me ietsjes minder bevallen dan Du, Levande. Het zal er waarschijnlijk mee te maken hebben welke je als eerste ziet, want de sfeer is zo identiek dat de verrasing er al wat af is bij de tweede.

Deze bevat minder humor, is meer een geheel en heeft ook een duidelijke boodschap te brengen. Vooral dat laatste is een pluspunt, want zo krijgt wat hij toont toch iets meer inhoud. Tegelijk is deze veel donkerder dan het vervolg, en vooral tegen het einde moet je wel echt een pure cynicus zijn om er nog echt mee te kunnen lachen. Maar in ruil krijgen de scenes een droevige schoonheid over zich, die altijd wel aanwezig is in zijn films, maar pas hier echt tot uiting komt.

De film barst van de schitterende ideeën, opsommen heeft dus weinig zin, en ze komen dankzij de trage en droge manier van filmen ook optimaal tot hun recht. Ondanks het feit dat je vaak zowel op voor- als achtergrond moet letten, krijg je door het heerlijk trage tempo ook rustig de tijd alles te laten bezinken. De sterkste scene (om toch nog íets op te sommen ) vond ik die in de luchthaven, waar iedereen probeert aan zijn dulle grijze bestaan te ontsnappen, maar zoveel bagage met zich mee moet sleuren dat niemand amper een stap vooruit geraakt. Vooral heerlijk in vergelijking met het betoog dat die passagier in de taxi gedaan heeft (op weg naar de verjaardag van de generaal) waarin hij zegt dat onze enige houvast onze tradities en waarden zijn: het is tegelijk ook de grootste last .

Deze film vanmorgen weer eens bekeken. Film vind ik moeilijk te beoordelen. Je geduld bij het aanschouwen van deze film wordt enorm op de proef gesteld. Een eigenschap die bij mij nog wel eens ontbreekt. Niettemin kan ik me wel enigszins vinden in bovengenoemde recensies van Narcissus en Freud.
Ik zie de film meer als een kunstwerk, een soort universum van Roy Andersson. Surrealistische schilderijen waarbij de poppetjes bewegen.
De beste scene vond ik die van de verschrikkelijke verkeersopstopping met slierten door de straten trekkende mensen die zichzelf aan het kastijden waren.. Ik moest bij het zien van deze scene onmiddellijk aan twee andere films denken; "Week-end" van Godard, waar wij in het begin ook een enorme verkeersopstopping zagen en "Det sjunde inseglet" van Bergman waar we zichzelf geselende monniken zagen die boete deden omdat God de mensheid gestraft had met een pestepidemie.
De luchthavenscene vond ik trouwens ook zeer geslaagd.
Waarschijnlijk zal ik deze film nog een keer moeten bekijken. Een 2e kijkbeurt is denk ik niet genoeg. Ook zijn andere film "You, the living" moet ik maar weer eens gaan zien, zodat ik een vergelijk kan maken. Ik dacht namelijk dat "You, the living" wat komischer was.

Waardering 4,0*

Aparte film. Het deed me aan Tati denken, maar dan wel Tati in een onaangenaam zwartgallige bui. Veel pessimistischer dan dit worden films niet snel, denk ik. De film heeft een hoop geslaagde, surrealistische, absurde humor, wat net voorkomt dat de film ondraagelijk depressief wordt, maar het zit er akelig dicht tegenaan.

Het mag dan niet de meest aangename filmervaring zijn, indrukwekkend is het wel. Er gaan sowieso weinig films over een maatschappij die geheel uit elkaar lijkt te vallen, waar iedereen wanhopig wordt en waar elke vreugde langzaam wordt weggezogen, maar zelfs binnen deze categorie is de film indringend. De film is haast apocalyptisch qua toon, maar op een andere manier dan we van science-fiction gewend zijn. Het gekke is vooral dat het werkt. En de humor is fantastisch. Ik heb zelfs een aantal keren hardop gelachen, tussen alle alternatieve vormen van pure wanhoop door. Erg tegenstrijdige film dus, maar dat is positief.

De film krijgt 4 sterren. De indruk die hij maakte verdient een hoger cijfer, maar ik blijf met de vraag zitten of het wel werkelijk nodig is om een film zo onmenselijk depressief te maken. Ik deel het zwarte mensbeeld van de regisseur in ieder geval niet, hoe knap hij het ook verfilmd.

Erg intrigerend, deze gezangen vanaf de tweede verdieping, objectief misschien wel neigend naar een meesterwerk maar subjectief inderdaad kil en afstandelijk (zie kapp).

Andersson experimenteert op meerdere niveau's. De statische shots per scene werken erg goed. Er gebeurt vaak een hele hoop in één beeld. Visueel deed het me verder wat denken aan Tati (zie ook TOR), denk vooral door de gedekte kleuren en strakke decors.

Wat mijns inziens niet goed uitpakt is het gebrek aan verhaallijn en uitgewerkte personages. De ideeen mogen goed zijn, afstandelijkheid wordt zo onontkoombaar. Breng de elementen van een moderne gesel-optocht of een dode Russische jongeman met een touw over zijn schouder in een normaal narratieve film en je creeert gegarandeerd kippenvel. Nu ontstond dat bij mij maar op één moment, namelijk in de magnifieke tram-opera-scene. Voor de duidelijkheid (maxcomthrilla): iedereen zingt mee, zelfs de man die maar half in beeld is. Voor mij het hoogtepunt van de film.

Verder een hoop grappige momenten (een porsche die wordt aangeduwd, heh, of een 100-jarige generaal die voor het hoofd van de ganse krijgsmacht de groeten aan Goring doet ) maar doordat het zo'n verzamelijk losse deuntjes is komt het geheel soms toch saaiig over.

Gedurfd project, groots uitgevoerd maar uiteindelijk is het gewoon niet mijn soort film. 3,5* bij mij het maximaal haalbare, dus scoort deze film maximaal.

Omdat het van Kraay moet, een kleine recensie.

Boeiende film met een interessant thema, veel symboliek en een aantal prachtige scènes. Voor een stel vreemde typetjes ben ik ook altijd wel te porren, en daarvan zitten er genoeg in deze film. Inderdaad ook een zware film, maar gelukkig zitten er een aantal luchtige momenten in (waarschijnlijk voor het eerst dat ik om een menselijk offer heb moeten lachen).

Anderson heeft inderdaad goed naar Tati gekeken. Elke scene wordt uit een aparte hoek gefilmd en met diepte wordt er flink op los geëxperimenteerd (al wordt het zelfde trucje wel erg vaak herhaald). Dit gecombineerd met de sobere decors en het grauwe kleurgebruik maakt deze film een interessante kijkervaring.

Toch vond ik het nergens écht geniaal worden en zaten er helaas een paar saaie stukken in waardoor ik op 4* uitkom.

Mooie statisch geschoten film met fraai kleurgebruik en enkele scènes met sterke zwarte humor. Het grote probleem van de film voor mij is echter dat het allemaal op een gegeven moment te kil en ver weg blijft. Het begint allemaal vrij aardig, maar naarmate de film vordert wordt het allemaal steeds minder boeiender. De scènes kwamen op mij over als losse fragmenten, zonder enige vorm van samenhang met elkaar buiten natuurlijk de acteurs en het statische camerawerk om. Gelukkig zaten er af en toe best wat absurde scènes in, maar die momenten waren helaas te schaars om de hele film te kunnen blijven boeien. Misschien dat een herziening er ooit verandering in brengt. Visueel dus dik in orde, maar qua verhaal helaas te afstandelijk wat mij betreft.

2,5*

Er zijn mensen met een kutleven, en er zijn mensen met een kutleven. De personages uit Songs from the Second Floor zijn die van de tweede soort. Mocht je ooit in een dip zitten, kijk dan deze film, en je ziet dat het altijd slechter kan!

Andersson schetst hier prachtig rauwe scènes, waarin dikke lelijke mensen niet weten wat ze aan moeten met hun leven, en of de toekomst hen nog iets te bieden heeft. De stilstaande shots vormen een canvas waarop de regisseur verdriet, seniliteit, onmacht, schuldgevoel, neerslachtigheid, onrust en besluiteloosheid afschildert, met een palet waarop zwart overheerst. De kille en afstandelijke manier waarop dit gedaan wordt vind ik juist erg doeltreffend.

Symboliek is overal te vinden, maar vind ik zelf minder belangrijk aan de film. Belangrijker vind ik dat vrijwel elke scene vol zit met absurdistische humor. Of het nu een 100-jarige generaal is die de Hitlergroet doet, of een vergadering die abrupt stopt omdat er aan de overkant een kantoorgebouw begint te bewegen, één voor één wisten ze mij een wrange glimlach te bezorgen.

Songs from the Second Floor nodigt uit om vaker gekeken te worden en maakt me meteen nieuwsgierig naar Du Levande. Hopelijk weet Andersson zijn unieke stijl daar even goed uit te werken.

Ik had best hoge verwachtingen van Songs, met dank aan de pakketservice de film kunnen zien. De film heeft de hoge verwachtingen echter niet waar kunnen maken.

Erg lastige film om te beoordelen. Enerzijds, en dan vooral in het begin, erg mooie beelden. De scène in de bus/trein waarin we Kalle voor het eerst zien is er een om nooit weer te vegeten. Erg mooi moment. De erg zwarte humor, kon ik ook erg van genieten evenals de bizarre karakters. Probleem was dat het voor mij op den duur gewoon te zwaar werd. Te depressief, alsof er geen sprankje geluk meer bestond op de wereld. Naarmate de film vorderde kon het mij ook helemaal niet meer boeien, en was ik alleen maar in afwachting van het einde. De film blijft op bepaalde momenten iets te lang hangen bij een gebeurtenis, en het begon er ook steeds meer en meer op te lijken alsof de film alleen nog maar uit wat losse flarden bestond, die geen enkele cohesie met elkaar meer hadden. Tel daarbij op dat het geheel ook wel erg kil en afstandelijk is gebracht, en de veveling begint. Visueel ziet het er allemaal mooi uit. Statisch camerawerk, waarbij de acteurs in beeld komen, hun ding doen en weer uit beeld verdwijnen, ook mooie shots af en toe, maar meestal ook wel erg afstandelijk gebracht. Ook de editing is erg goed. De muziek die is gebruikt paste ook perfect. De symboliek kon me verder niets schelen. Ik kon er weinig mee.

2.5*

Iets minder dan Du Levande, maar wederom erg leuk bij vlagen.

Thematisch komt Sånger från Andra Våningen wat beter uit de verf, qua humor vond ik Du Levande beter werken. Wat minder absurdistisch en vooral ook wat minder debiel op bepaalde vlakken. Ook hier zitten er echter wel wat heerlijke momenten in. Maar het helpt natuurlijk wel al dat ik lusteloze en grijze mensen van zichzelf al grappig vind.

3.5*

Poeh.

Ik had hier eens een fragmentje van gezien (vliegveld) en dacht dat dit wel wat voor mij zou zijn (droog, absurd). Niet echt. Vond het erg saai en zelden grappig (kan me twee momentjes achter elkaar herinneren ('het offer' en de scène in de bar). Veel lijkwitte gezichten die me niet konden interesseren en weinig variatie in (opbouw van) scènes.

1*

De film kent enkele weergaloze momenten, meer dan genoeg om boven het maaiveld uit te steken. Toch laat de film je uiteindelijk met een dubbel gevoel achter, omdat het te veel als los zand blijft aanvoelen. Allemaal net een beetje te absurd en bizar...

3*

Ghehehe, dit is gewoon Jiskefet maar dan op zijn Noors. Songs from the Second Floor laat vooral dikke wanstaltige problematische oude Noren zien, die in allerlei absurde situaties terecht komen. Er zit wel iets van een rode lijn in het sketchachtige verhaal. Ook schijnt er een serieuze ondertoon te bespeuren moeten zijn, als ik her en der over deze film lees. Die ontdekte niet, ik vond het eerder wel geinig, dat tragikomische met her en der wat hilariteit, die je niet van te voren verwacht.

Bunuel had die laatste scene vast prachtig gevonden!
Absurde surrealistische Zweedse film die al vast een vooruitblikje gunt op de crisis die nog zal volgen.
Hoofdpersoon is de man wiens meubelzaak net is afgefikt, daarnaast zien we ook nog een goochelaar wiens doorzaag-act bijna fataal afloopt, een handelaar in crucifixen en de medewerker die na 30 jaar trouwe dienst ontslagen wordt.
Lijkbleek en inktzwart beeld van onze maatschappij met onderkoelde humor.

Ik heb dit ooit na tien minuten afgezet omdat ik er destijds nog niet rijp voor was.

Maar dit is een ongelooflijk intrigerend staaltje cinema. Gekluisterd aan het scherm, geboeid door alles wat ik voorgeschoteld kreeg. De scène in de metro, ik kon wel janken. Dat jezusbeeld dat er hangt te wiegelen aan het kruis. Zo triest allemaal dat ik amper kon lachen, maar toch grappiger dan eender welke film die zelfs maar probeert hetzelfde doel te bereiken.

Een van de grootsten van de 21ste eeuw. Ben benieuwd naar zijn volgende.

Het Avondland gaat weer eens ten onder.

De eerste twintig minuten of zo kon deze film me nog wel bekoren, met scènes die heel compact, met een minimum aan tekst en beweging, en mede door een licht absurdistische toets, toch heel sprekend zijn. Echter, het ene na het andere tableau blijft maar volgen in ongeveer hetzelfde deprimerende register, en dat gaat gaandeweg toch behoorlijk vervelen.

Misschien wil Andersson wel iets té sprekend zijn; ik voel me steeds een beetje een bepaalde richting in geduwd, en het is denk ik vooral dát wat me irriteert.

De scènes hebben, zoals Vinokourov hierboven opmerkt, inderdaad een sketch-achtig karakter, en het geheel ademt ook een beetje de ietwat muffige sfeer uit van het bashen van kerk, kapitaal & kleinburger, een sport die in de jaren zeventig nogal populair was.

Nee, erg vrolijk word ik er niet van; maar dat is vermoedelijk ook niet de bedoeling.

Surrealistisch dit "curieus" werk van Andersson, zo goed als zonder eigenlijk verhaal maar met een pak losse scènes, de ene al absurder en triester dan de ander met personages die als het ware het pessimisme vertegenwoordigen. Menselijke minpunten als onverschilligheid en gebrek aan wederzijds respect komen regelmatig terug en, al was het wel hoogst interessant dit gedoe eens te beleven en er ook wel van te genieten (af en toe piepte er wat humor van onder het strakke), het einde van de film kwam niet voor tijd.

Nee, hier heb ik helemaal niks mee. Film kijk ik vooral als vorm van vermaak al zit er wel een kunstaspect in die film beter kan maken. Deze film echter lijkt vooral een vormexperiment die me meer deed denken aan die filmexposities in musea van moderne kunst waarbij ik even blijf kijken maar dat na een paar minuten ook wel geloof. En wat het dan allemaal betekent maakt me allemaal weinig uit als de film als geheel me niet kan boeien, iets dat een Lynch bijvoorbeeld wel lukt. Ja, an sich ziet het er allemaal best fraai uit, met mooie kadreringen en belichting en look en een camera die altijd vanuit een hoek lijkt te filmen, maar dat is eerder als fotoboek mooi dan een film want na vijf minuten vergleed mijn aandacht al en dan zijn het nog een lange anderhalf uur daarna. 1,0*.

Geweldige eerste kennismaking met Andersson. Een film die zich in een totaal ander universum lijkt af te spelen, de mensheid gespeend van elke vorm van levensvreugde, doordrongen met tristesse. Soms komisch, soms volkomen van de pot gerukt, maar (bijna) altijd even fascinerend. Benieuwd geworden naar het andere werk van Andersson, deze film stevent vooralsnog alvast af op een kleine 4*.

Een zeer eigen stijl die ik wel kan waarderen. Ik zag eerder een andere film van de regisseur: A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence. Ook hier zie je die bekende stijl. Ik moet opnieuw denken aan Monty Python, maar dan op zijn Zweeds met een donker randje. Python zonder Python te kopiëren. De film is niet niet echt een geheel en voelt soms wat te lang aan. Maar verder wel geweldige figuren en hilarische humor. Je moet wel een liefhebber zijn van het genre natuurlijk, maar hier wil ik nog meer van zien.

Bizarre film waarvan je moet houden of op zijn minst zin moet voor hebben. Heeft veel weg van En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron (2014), dus ik was gewaarschuwd.

Moeilijk te beoordelen vind ik. Inhoudelijk is het niets, maar de omschakelingen tussen drama, marginaliteit en subtiele humor is flinterdun en moeilijk te trekken. Gortdroog en satirisch bij momenten. Het helpt dan ook wanneer iedereen met een verbleekt gezicht opkomt. Deprimerend aan de andere kant van hoe saai en grijs het leven sommigen tegemoetkomt zonder enig perspectief op enig licht. Die bende die zichzelf kastijdde is wel erg toepasselijk inderdaad in coronatijden ...

Niet voor altijd en ook niet voor iedereen weggelegd. Eentje die je best nog eens oplegt als je niet bent afgeschrikt door het "eerste keer, nooit meer-principe".

Fijne herziening.

Had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht, maar deze film houdt zich goed staande. Komt toch vooral omdat Andersson een redelijk uniek stukje absurdisme serveert. Droog, zwartgallig, maar steeds komisch en amusant. En ook met oog voor stilering, iets waar soortgelijk Scandinavisch werk vaak weinig aandacht aan besteedt.

Op een plot hoef je niet te hopen, het zijn veelal loststaande scenes waar een aantal personages in weerkeren. Met als boegbeeld Lars Nordh. Niet echt de meest commerciële keuze, maar vond het hier wel werken, vooarl omdat de afzonderlijke scenes gewoon erg goed zijn.

Visueel is het opvallend, veelal lichte, afgebleekte wittinten die de grauwheid en lelijkheid van de personages onderstrepen. Het absurde laagje werkt verder erg goed, voldoende memorabele momenten en ondanks dat de film niet echt ergens concreet heengaat, toch een mooie finale.

4.0* en een uitgebreide review