menu

Sånger från Andra Våningen (2000)

Alternatieve titel: Songs from the Second Floor

mijn stem
3,44 (340)
340 stemmen

Zweden / Noorwegen / Denemarken
Drama / Komedie
98 minuten

geregisseerd door Roy Andersson
met Lars Nordh, Stefan Larsson en Tommy Johansson

De film bestaat uit een opeenvolging aan tableaus waarin vooral veel bleke mannen te zien zijn die de burn-out nabij lijken. Met een gedicht van César Vallejo ('Beloved the man who sits down') als rode draad, wisselen absurde en zwartgallige taferelen over een naargeestige tijdsgeest elkaar af.

zoeken in:
avatar van Baggerman
3,5
Bizar en vermakelijk.

Het gaafste vond ik die 100-jarige:

"Doe de groeten aan Göring!"

Verder in een aparte blauw/grijs tint gefilmd.

avatar van maxcomthrilla
3,0
Begint sterk maar zwakt naarmate hij vordert wat af.

Pluspunt is de soms gitzwarte humor. Heerlijk oprecht als die dikkerd tegen iemand onthult dat hij liever had dat hij dood was omdat hij dan zijn schulden bij hem kwijt zou zijn. Vond het Zweedse taaltje dat men hier sprak ook prima overeenstemmen met de droge humor in vooral het begin van de film waarin wat mensen de weg kwijt zijn.

Wat mij verder opviel in positief opzicht was dat de beelden soms afgestemd waren op het geluid. Een voorbeeld daarvan was die scene in de bus, waar de lichaamstaal van een vrouw verraadt dat ze meezingt met een nummer. Ander grappig beeldgrapje was Jezus, die oneerbiedvol met slechts een hand aan het kruis hing. Gewoon op de achtergrond tijdens een gesprek, maar enorm grappig. Net zoals het opofferen van je eigen dochter. Er loopt een hoop geschift volk rond in deze film.

Naar het einde toe werd de humor wat herhalender en had ik het wel gehad. Vond de woedeuitbarstingen bijv. niet meer werken na een keer. De dokter die van zijn kleren werd ontvreemd door andere personeelsleden weer wel. Vond de eindscene allesbehalve interessant. Die scene bij die stortplaats duurde te lang. Al was het wel leuk om mensen uit het gras te zien opdoemen die zich uit de voeten maakten toen die dikkerd boos werd. 3,5*

avatar van BlueVelvet
3,5
Hij schreef gedichten tot hij doordraaide

avatar van Verhoeven
3,5
Je hebt een Roy Andersson en een Wes Anderson deze regisseurs haal ik altijd door elkaar. Wes Anderson ben ik algemeen bekend mee maar met Roy niet. Dit was mijn eerste aanraking en ik moet bekennen wat een bizarre ervaring was dat. Songs from the Second Floor is komisch en toch ook wel tragisch te noemen. In de wereld van Roy Andersson kent niemand vreugde, geluk of enigszins iets waarbij je je goed voelt. De karakters hebben alle smerigheid meegemaakt in het leven, neergeslagen, wachtend op hun dood. Lekker depressief maar in mijn ogen kon het nog wel een tikkeltje erger. De zwarte humor is niet voor iedereen gelegd omdat de regisseur continu bezig is met symbolieken en metaforen. Waarschijnlijk voor mij voor zeker de halve film niet opgemerkt heb. Ik ben geen kenner of iemand die daar doorheen kijkt. Een oneervol beeldgrapje wat ik op zich kon waarderen was dat een kruisbeeld waarop Jezus is geslagen opeens aan één hand begon te hangen in de achtergrond van een scene. Het geheel is opgebouwd vanuit geen camerabewegingen op de scene van het treinstation na dan. De camera staat steeds centraal en geeft prachtige composities. Strak, stijf en zonder enige commentaar brengt Andersson het verhaal. Hij creëert daarmee niet alleen een eigenaardig sfeertje maar weet ook op filmisch gebied respect op te brengen. Ik kan begrijpen dat mensen dit naar een tijdje begint te irriteren of dat het saai wordt maar ik heb met grote verbazing gekeken. En zal deze film dan zeer zeker in me collectie opnemen ben benieuwd naar het tweede deel van de trilogie, genaamd You, the Living.

avatar van Freud
4,5
Opnieuw een meesterwerk van Roy Andersson (nu ja, voor iemand met vier films op zijn cv heeft hij toch opvallend veel goede films gemaakt ) maar toch is het me ietsjes minder bevallen dan Du, Levande. Het zal er waarschijnlijk mee te maken hebben welke je als eerste ziet, want de sfeer is zo identiek dat de verrasing er al wat af is bij de tweede.
Deze bevat minder humor, is meer een geheel en heeft ook een duidelijke boodschap te brengen. Vooral dat laatste is een pluspunt, want zo krijgt wat hij toont toch iets meer inhoud. Tegelijk is deze veel donkerder dan het vervolg, en vooral tegen het einde moet je wel echt een pure cynicus zijn om er nog echt mee te kunnen lachen. Maar in ruil krijgen de scenes een droevige schoonheid over zich, die altijd wel aanwezig is in zijn films, maar pas hier echt tot uiting komt.
De film barst van de schitterende ideeën, opsommen heeft dus weinig zin, en ze komen dankzij de trage en droge manier van filmen ook optimaal tot hun recht. Ondanks het feit dat je vaak zowel op voor- als achtergrond moet letten, krijg je door het heerlijk trage tempo ook rustig de tijd alles te laten bezinken. De sterkste scene (om toch nog íets op te sommen ) vond ik die in de luchthaven, waar iedereen probeert aan zijn dulle grijze bestaan te ontsnappen, maar zoveel bagage met zich mee moet sleuren dat niemand amper een stap vooruit geraakt. Vooral heerlijk in vergelijking met het betoog dat die passagier in de taxi gedaan heeft (op weg naar de verjaardag van de generaal) waarin hij zegt dat onze enige houvast onze tradities en waarden zijn: het is tegelijk ook de grootste last .

avatar van Mochizuki Rokuro
5,0
Dat is denk ik de spijker op de kop. Ik zag ze in de andere volgorde en vond deze (dus) beter, verrassender en ook meer in één verhaallijn én met een pointe. Sterker dus wat mij betreft. In de file staan (en de luchthaven) zijn nooit meer zoals ze waren...

Zijn overige twee films zijn trouwens volledig anders dan dit. Conventioneler, maar zijn debuut heeft wel een mooie nostalgische sfeer.

avatar van Onderhond
4,0
Vind toch raar dat Freud nu net die scene op de luchthaven aanhaalt. Zulke symboliek is gemakkelijk en wat mij betreft zelfs een beetje storend.

Dat geeft een film misschien wel wat inhoud mee, maar op zo'n niveau dat het meer kritiek is dan meerwaarde.

avatar van NarcissusBladsp.
5,0
Ik heb deze film 2 keer vlak achterelkaar gezien en kan alleen maar tot de conclusie komen dat dit een absoluut meesterwerk is. Maar voor deze film moet je er wel rustig gaan voor zitten, want de film zit vol prachtige details die door de de stilzittende camera extra nadruk krijgt:. Dit i.t.t. veel andere films die vol (dynamisch) bewegende camerawerk zitten. Dat is een bewuste statement.....het is een streng beschouwend standpunt. De in beeld gevangen scénes bezitten op die manier iets extra's...poëtisch. Het is Roy Anderssons eigen ironische dogma...uit Zweden ditmaal. De enige 'uitzondering' op die regel van stilzitten is heel typerend: op een plek waar stilstaan en zitten nodig is om in en uit te kunnen stappen: het station. En juist daar gebruikt Andersson een 'treintje' om met zijn stilzittende camera een achteruitgaande beweging te laten maken....meer niet!

Het leven gaat als een trein voorbij...........en je sleept heel wat mee....uitstappen?....etc etc.

De schijnbaar eenvoudige vorm, de absurde tragische inhoud....en de muziek is in een perfecte eenheid...die aan Fritz Lang, Tati, Tarkovksy, (de droogkomische telefoon in Stalker b.v.) Vanwarmerdam etc.. doen denken...maar het is een zorgvuldige eigen stijl met veel zwarte humor die ook nog exrta droog onderkoeld is. En de scénes zijn prachtig vormgegeven: een lust voor het oog. En de muziek is schitterend passend.

Kortom, zij die voor deze heerlijke film gaan zitten worden door de regisseur met liefde behandeld........

Een perfecte film voor in de fille......5*

avatar van wibro
4,5
Deze film vanmorgen weer eens bekeken. Film vind ik moeilijk te beoordelen. Je geduld bij het aanschouwen van deze film wordt enorm op de proef gesteld. Een eigenschap die bij mij nog wel eens ontbreekt. Niettemin kan ik me wel enigszins vinden in bovengenoemde recensies van Narcissus en Freud.
Ik zie de film meer als een kunstwerk, een soort universum van Roy Andersson. Surrealistische schilderijen waarbij de poppetjes bewegen.
De beste scene vond ik die van de verschrikkelijke verkeersopstopping met slierten door de straten trekkende mensen die zichzelf aan het kastijden waren.. Ik moest bij het zien van deze scene onmiddellijk aan twee andere films denken; "Week-end" van Godard, waar wij in het begin ook een enorme verkeersopstopping zagen en "Det sjunde inseglet" van Bergman waar we zichzelf geselende monniken zagen die boete deden omdat God de mensheid gestraft had met een pestepidemie.
De luchthavenscene vond ik trouwens ook zeer geslaagd.
Waarschijnlijk zal ik deze film nog een keer moeten bekijken. Een 2e kijkbeurt is denk ik niet genoeg. Ook zijn andere film "You, the living" moet ik maar weer eens gaan zien, zodat ik een vergelijk kan maken. Ik dacht namelijk dat "You, the living" wat komischer was.

Waardering 4,0*

avatar van The One Ring
4,5
Aparte film. Het deed me aan Tati denken, maar dan wel Tati in een onaangenaam zwartgallige bui. Veel pessimistischer dan dit worden films niet snel, denk ik. De film heeft een hoop geslaagde, surrealistische, absurde humor, wat net voorkomt dat de film ondraagelijk depressief wordt, maar het zit er akelig dicht tegenaan.

Het mag dan niet de meest aangename filmervaring zijn, indrukwekkend is het wel. Er gaan sowieso weinig films over een maatschappij die geheel uit elkaar lijkt te vallen, waar iedereen wanhopig wordt en waar elke vreugde langzaam wordt weggezogen, maar zelfs binnen deze categorie is de film indringend. De film is haast apocalyptisch qua toon, maar op een andere manier dan we van science-fiction gewend zijn. Het gekke is vooral dat het werkt. En de humor is fantastisch. Ik heb zelfs een aantal keren hardop gelachen, tussen alle alternatieve vormen van pure wanhoop door. Erg tegenstrijdige film dus, maar dat is positief.

De film krijgt 4 sterren. De indruk die hij maakte verdient een hoger cijfer, maar ik blijf met de vraag zitten of het wel werkelijk nodig is om een film zo onmenselijk depressief te maken. Ik deel het zwarte mensbeeld van de regisseur in ieder geval niet, hoe knap hij het ook verfilmd.

4,0
Wat een zware film, ik was er even niet goed van, hij grijpt je werkelijk naar de keel en laat je niet meer los. Eén keer bewoog de camera in heel die film en dat was aan het station toen ze wandelden, voor de rest geen close-ups, niets.

Elke scène begon schilderachtig, theatraal. De acteurs namen hun posities in en ze bewogen niet meer, vreselijk om te bekijken. Ik werd er gek van. In dat opzicht is de regisseur duidelijk in zijn op zicht geslaagd, er voor zorgen dat de kijkers naar adem moeten happen.

Deze film zit boordevol geniale ideeën maar ik miste een luchtig kantje, hij is gewoon te zwaar en daardoor gaat hij zeker niet in mijn top tien verschijnen.

avatar van eRCee
3,5
Erg intrigerend, deze gezangen vanaf de tweede verdieping, objectief misschien wel neigend naar een meesterwerk maar subjectief inderdaad kil en afstandelijk (zie kapp).
Andersson experimenteert op meerdere niveau's. De statische shots per scene werken erg goed. Er gebeurt vaak een hele hoop in één beeld. Visueel deed het me verder wat denken aan Tati (zie ook TOR), denk vooral door de gedekte kleuren en strakke decors.
Wat mijns inziens niet goed uitpakt is het gebrek aan verhaallijn en uitgewerkte personages. De ideeen mogen goed zijn, afstandelijkheid wordt zo onontkoombaar. Breng de elementen van een moderne gesel-optocht of een dode Russische jongeman met een touw over zijn schouder in een normaal narratieve film en je creeert gegarandeerd kippenvel. Nu ontstond dat bij mij maar op één moment, namelijk in de magnifieke tram-opera-scene. Voor de duidelijkheid (maxcomthrilla): iedereen zingt mee, zelfs de man die maar half in beeld is. Voor mij het hoogtepunt van de film.

Verder een hoop grappige momenten (een porsche die wordt aangeduwd, heh, of een 100-jarige generaal die voor het hoofd van de ganse krijgsmacht de groeten aan Goring doet ) maar doordat het zo'n verzamelijk losse deuntjes is komt het geheel soms toch saaiig over.

Gedurfd project, groots uitgevoerd maar uiteindelijk is het gewoon niet mijn soort film. 3,5* bij mij het maximaal haalbare, dus scoort deze film maximaal.

avatar van Tommeh
4,0
Omdat het van Kraay moet, een kleine recensie.

Boeiende film met een interessant thema, veel symboliek en een aantal prachtige scènes. Voor een stel vreemde typetjes ben ik ook altijd wel te porren, en daarvan zitten er genoeg in deze film. Inderdaad ook een zware film, maar gelukkig zitten er een aantal luchtige momenten in (waarschijnlijk voor het eerst dat ik om een menselijk offer heb moeten lachen).

Anderson heeft inderdaad goed naar Tati gekeken. Elke scene wordt uit een aparte hoek gefilmd en met diepte wordt er flink op los geëxperimenteerd (al wordt het zelfde trucje wel erg vaak herhaald). Dit gecombineerd met de sobere decors en het grauwe kleurgebruik maakt deze film een interessante kijkervaring.

Toch vond ik het nergens écht geniaal worden en zaten er helaas een paar saaie stukken in waardoor ik op 4* uitkom.

avatar van JJ_D
3,0
eRCee schreef:
De ideeen mogen goed zijn, afstandelijkheid wordt zo onontkoombaar. Breng de elementen van een moderne gesel-optocht of een dode Russische jongeman met een touw over zijn schouder in een normaal narratieve film en je creeert gegarandeerd kippenvel.
...
Verder een hoop grappige momenten, maar doordat het zo'n verzamelijk losse deuntjes is komt het geheel soms toch saaiig over.


Eens.

Iedereen heeft het overigens over diepere lagen, maar behalve Freud lijkt niemand een ware betekenis aan de film te kunnen vast koppelen...of waagt niemand zich daaraan? Ik heb overigens ook het gevoel dat er veel drijft onder het oppervlak, maar is 'Songs from the Second Floor' wel zoveel meer dan absurde nonsens?

Kaurismäki (die hier als referentie gediend lijkt te hebben) moet ik dringend eens opnieuw proberen, en wie is die Vanwarmerdam waar NarcissusBladsp. het over heeft?


avatar van JJ_D
3,0
Dank je. Kom hem niet vinden vanwege de spatie.

Bas I.
Mijn verwachtingen bij deze film waren hooggespannen. Ik hoorde al tijden goede verhalen over de films van Zweed Roy Andersson. Mijn eerste kennismaking zou waarschijnlijk deze "Songs From The Second Floor" worden en toen hij dan in de pakketservice verscheen, kon ik mijn geluk niet op. Bedankt daarvoor!

Goed, de film. Andersson is een meester in het maken van film en dat blijkt voor mij wel uit de vele shots waarin je als kijker zowel op de voorgrond als op de achtergrond moet letten. Verder wordt er een ijzige sfeer gecreëerd en een verhaallijn geschetst waar je u tegen mag zeggen. Ik heb zelden zo gefascineerd naar het scherm zitten kijken, mezelf afvragend waar dit allemaal om ging. Want dat is een ding dat duidelijk is; de verhaallijn is niet makkelijk te snappen. De film heeft dan ook een hoge herkijk-factor. Ik kom op het cijfer 3,0* met kans tot verhoging. En dat vooral omdat ik het geheel prachtig vond om te zien maar door de onbegrijpelijke verhaallijn kon ik er niet helemaal inkomen.

Over een tijdje maar eens aanschaffen en nog eens proberen.

avatar van Spetie
2,5
Mooie statisch geschoten film met fraai kleurgebruik en enkele scènes met sterke zwarte humor. Het grote probleem van de film voor mij is echter dat het allemaal op een gegeven moment te kil en ver weg blijft. Het begint allemaal vrij aardig, maar naarmate de film vordert wordt het allemaal steeds minder boeiender. De scènes kwamen op mij over als losse fragmenten, zonder enige vorm van samenhang met elkaar buiten natuurlijk de acteurs en het statische camerawerk om. Gelukkig zaten er af en toe best wat absurde scènes in, maar die momenten waren helaas te schaars om de hele film te kunnen blijven boeien. Misschien dat een herziening er ooit verandering in brengt. Visueel dus dik in orde, maar qua verhaal helaas te afstandelijk wat mij betreft.

2,5*

Pure
eRCee schreef:
objectief misschien wel neigend naar een meesterwerk maar subjectief inderdaad kil en afstandelijk


Idem hier. Het besef dat ik naar prachtige scènes zit te kijken, gaat gepaard met betrekkelijk grote desinteresse voor datgene wat er daadwerkelijk getoond wordt. Af en toe dus vervelend, soms ook erg komisch. Veel van de symboliek in deze film doet ook wat eenvoudig aan en ligt er vaak behoorlijk dik bovenop.

avatar van Derekbou
4,5
Er zijn mensen met een kutleven, en er zijn mensen met een kutleven. De personages uit Songs from the Second Floor zijn die van de tweede soort. Mocht je ooit in een dip zitten, kijk dan deze film, en je ziet dat het altijd slechter kan!

Andersson schetst hier prachtig rauwe scènes, waarin dikke lelijke mensen niet weten wat ze aan moeten met hun leven, en of de toekomst hen nog iets te bieden heeft. De stilstaande shots vormen een canvas waarop de regisseur verdriet, seniliteit, onmacht, schuldgevoel, neerslachtigheid, onrust en besluiteloosheid afschildert, met een palet waarop zwart overheerst. De kille en afstandelijke manier waarop dit gedaan wordt vind ik juist erg doeltreffend.

Symboliek is overal te vinden, maar vind ik zelf minder belangrijk aan de film. Belangrijker vind ik dat vrijwel elke scene vol zit met absurdistische humor. Of het nu een 100-jarige generaal is die de Hitlergroet doet, of een vergadering die abrupt stopt omdat er aan de overkant een kantoorgebouw begint te bewegen, één voor één wisten ze mij een wrange glimlach te bezorgen.

Songs from the Second Floor nodigt uit om vaker gekeken te worden en maakt me meteen nieuwsgierig naar Du Levande. Hopelijk weet Andersson zijn unieke stijl daar even goed uit te werken.

avatar van Kraay
4,5
Mooi geschreven Derekbou, en ja, ook in Du Levande slaagt Andersson.

5,0
Kunstwerk van een film, nooit is pure wanhoop zo mooi in beeld gebracht. Het is hier boven al geschreven, en ik kan het alleen maar beamen, elke afzonderlijke scène is een bewegend schilderijtje. De film knalt bijna uit elkaar van de memorabele scènes, de martelaren, het meisje dat geofferd wordt, de bagagescène, de ontslagen man die zich vastklampt aan zijn baas, houten Jezus die aan één armpje aan het kruis bungelt, noem ze maar op. Door de stilstaande camera krijgt de film een lekker traag ritme waardoor de ontreddering van de protagonisten nog een extra likje zwart krijgt. Waarom Andersson op het station dan breekt met zijn eigen stijl door een tracking shot te gebruiken is me een raadsel, maar mag de pret niet drukken.

Een film die voor weinig mensen te behappen zal zijn denk ik. Gitzwart, traag, vervreemdend, absurd, maar wat vind ik het fijn dat er nog regisseurs zijn die een totaal unieke filmervaring kunnen vastleggen. Een film die me stil heeft gekregen, maar in mijn herinnering toch iets minder goed was dan Du Levande.

Als ik mijn eigen schrijfsel herlees dan zou ik eigenlijk niets lager dan 5* mogen geven, maar omdat Du Levande in mijn herinnering nog beter was laat ik 'm voorlopig even op 4,5*. Bij herziening van dat andere meesterwerkje zal ik het één en ander heroverwegen.

avatar van DVD-T
2,5
Ik had best hoge verwachtingen van Songs, met dank aan de pakketservice de film kunnen zien. De film heeft de hoge verwachtingen echter niet waar kunnen maken.

Erg lastige film om te beoordelen. Enerzijds, en dan vooral in het begin, erg mooie beelden. De scène in de bus/trein waarin we Kalle voor het eerst zien is er een om nooit weer te vegeten. Erg mooi moment. De erg zwarte humor, kon ik ook erg van genieten evenals de bizarre karakters. Probleem was dat het voor mij op den duur gewoon te zwaar werd. Te depressief, alsof er geen sprankje geluk meer bestond op de wereld. Naarmate de film vorderde kon het mij ook helemaal niet meer boeien, en was ik alleen maar in afwachting van het einde. De film blijft op bepaalde momenten iets te lang hangen bij een gebeurtenis, en het begon er ook steeds meer en meer op te lijken alsof de film alleen nog maar uit wat losse flarden bestond, die geen enkele cohesie met elkaar meer hadden. Tel daarbij op dat het geheel ook wel erg kil en afstandelijk is gebracht, en de veveling begint. Visueel ziet het er allemaal mooi uit. Statisch camerawerk, waarbij de acteurs in beeld komen, hun ding doen en weer uit beeld verdwijnen, ook mooie shots af en toe, maar meestal ook wel erg afstandelijk gebracht. Ook de editing is erg goed. De muziek die is gebruikt paste ook perfect. De symboliek kon me verder niets schelen. Ik kon er weinig mee.

2.5*

avatar van je80roen
4,0
Bizarre maar toch erg fascinerende film. Sommige scenes heb ik geen idee wat er nou eigenlijk mee bedoeld word, maar het algehele beeld dat ze over wilden overdragen had ik volgens mij wel door. Maar de film fascineerde mij ook omdat je constant bezig bent met bedenken wat kan de regisseur bedoeld hebben. Verder de cameravoering en sfeer is helemaal TOP!!!!

avatar van je80roen
4,0
Heeft iemand een idee waarom dat meisje van de clif geduwd word of waarom de mensen buiten op de achtergrond elkaar slaan met zwepen. Ik dacht dat ze met het meisje, symbolisch het verzieken van de jeugd bedoelen met allerlei verouderde tradities (te zien aan de priesters). Maar wellicht heeft iemand daar een andere mening over.

avatar van stinissen
2,0
stinissen (crew)
Deze prent kon me persoonlijk niet bekoren.

avatar van BlueVelvet
3,5
want...?
[De gebruiker met de meeste stemmen en meer dan 7000 berichten weet toch wel dat berichten zonder enige onderbouwing of toelichting oninteressant zijn?]

avatar van stinissen
2,0
stinissen (crew)
BlueVelvet schreef:
want...?
[De gebruiker met de meeste stemmen en meer dan 7000 berichten weet toch wel dat berichten zonder enige onderbouwing of toelichting oninteressant zijn?]


Depressief, hak op tak, afstandelijk etc etc kon niet warm worden van deze prent.

avatar van maarten541
5,0
Dit is echt één wondermooie film! Met de prachtige soundtrack van Roy Andersonn, de uiterst zorgvuldig gekozen fotografische camerastandpunten en hilarische en tegelijk aandoedelijke karakters is dit een prachige collage van het menselijk leven en haar smarten.

2,0
gmx
Nee, deze deed het niet voor mij. Aardig idee om het geheel statisch te schieten, maar dat kan een middelbare scholier ook bedenken. En om tot een grauwe kleurstelling te komen als je een deprimerend geheel wilt neerzetten, daar hoef je al helemaal geen professor voor te zijn.

De symboliek is uiteraard interessanter, maar kon mij maar niet altijd evenveel stimuleren tot het zoeken naar betekenis. Dat maakt het beoordelen uiteraard moeilijker, aangezien je daardoor misschien wel schoonheid heb gemist. Je kan je dan vervolgens ook afvragen of dat gebrek aan interesse dan meer zegt over jou of over de schrijver en ook dat maakt het dan nog moeilijker om het geheel enigzins objectief te beoordelen, voor zover dat uberhaupt mogelijk is natuurlijk.

Ik laat dan bij de beoordeling maar gewoon m'n gevoel spreken en dat komt uit op:

2 *

Gast
geplaatst: vandaag om 19:40 uur

geplaatst: vandaag om 19:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.