Sang Sattawat (2006)

Geweldige mooie film van Weerasethakul. De eerst die ik van hem zag was het mooie Mysterious Objects at Noon. Die heb ik echter in halfslaap gezien, dus stemmen doe ik bij herkijk (zeer binnenkort).

Deze film begon als een fijn sluimerend en mijmerende film, over een vrouw werkende in een klein hospitaal. De gesprekken met de patienten en medewerkers gaan over kleine kwalen, ditjes en datjes, maar maakten grote indruk op mij. Naarmate de film vorderde werd ik steeds meer gegrepen door de ambiguïteit van alles. De gesprekken die gevoerd worden voelen onschuldig, normaal, maar zijn toch grootser dan dat.
Dit komt ook terug in de twee verhalen die vooral bij aanzet verschrikkelijk overeen komen. Zijn het dezelfde mensen in een andere tijd/dimensie ? Het blijft abstract en aan de kijker. Er wordt geschreven dat het over de ouders van de maker gaat, voordat ze elkaar ontmoeten en dat het een pure sfeerschepping is.

De boedistische leer en vooral reïncarnatie en karma spelen hier volgens mij een grote rol. Hoe verschillende levens dezelfde zijn, maar toch anders.
Ik kon het niet allemaal bevatten, maar vond het prachtig. Vooral de langgerekte shots die sporadisch door de film verweven zaten. Het grote bhoedabeeld, en dan het shot met de rook!. Prachtig, prachtig prachtig. Realisme en surrealisme vloeien in elkaar over, op een subtiele manier.
En dan de muziek die soms opduikt (en dan vooral op het einde). Door de context van de film leek het allemaal net anders dan normaal.

Hij moet nog even bezinken, denk dat ik hem een kleine 4,5* geef. Kan nog omlaag, maar lijkt me stug. Niet een film voor iedereen, maar wie van berustende, serene cinema houdt zal dit vast wel mooi vinden.

Even de cynici voor zijn. Je hebt films waarin bijna niets gebeurd, je hebt films die onbegrijpelijk zijn. En je hebt films waarin bijna niets gebeurd èn die onbegrijpelijk zijn. Zo'n film is dit. Mensen die dat niet trekken: afrader. En anderen voelen zich ongetwijfeld hierdoor aangesproken. En die moeten dit vooral eens zien.

Apichatpong Weerasethakul was een van de twee regisseurs waarvan ik al een tijd benieuwd was naar hun werk en waarvan ik vandaag eindelijk een film heb gezien. En het viel me beslist niet tegen. Syndromes and a Century is een heel trage, uiterst serene film die in twee delen uiteenvalt. In het eerste zien we een huiselijk oud, ziekenhuisje en de mensen die er in rondlopen en gesprekken met elkaar voeren. In het tweede zien we dezelfde mensen terug, maar hun leven verschilt wat, maar nu in een veel moderner, wat killer ziekenhuis. De gesprekken zijn voor een deel ook exact gelijk. Maar in beide delen vinden ook apart gebeurtenissen plaats.

Het is alsof je naar twee paralelle werelden kijkt. De film gaat volgens mij over de gevolgen van je omgeving op je leven, over keuzes maar heeft inderdaad ook sterke boeddhistische invloed (er komen ook monniken in voor) en gaat ook over reincarnatie.

Een dromerige, mooie, sfeervolle film die je vooral niet te hard moet willen begrijpen.

4.0*

Gelukkig reken ik mijzelf niet tot dat volk en kan ik zelfs zeggen dat ik 'zo'n' films juist erg kan waarderen. Even geen grootse avonturen, maar serene stiltes om in weg te dromen Geen films waar je aan je handje wordt meegenomen, maar films die gewoonweg zijn.

Ik had trouwens wel verwacht dat het een SBoy-film zou zijn, alleen een halfje meer mag wel

4 sterren vind ik perfect voor deze film (en een hoop nieuwsgierigheid naar zijn andere werk).

Trouwens: 160e in de publieksstand, parels voor de zwijnen...

Waren het ook echt dezelfde mensen en acteurs? Of waren het anderen, in ongeveer dezelfde situatie? Dat heb ik gemist, helaas.

Mooie film, verder, hoewel ie in zo'n overvolle zaal tijdens een hectisch festival misschien niet helemaal tot z'n recht kwam.

3,5*

Laat ik van halfslaap slaap maken dan En ik zie zo'n films toch liever thuis hoor. Veel intiemer.

Vind ik ook, ja.

Fantastisch.

Weerasethakul is een experimentele filmer die de grenzen van cinema opzoekt. Met trage shots die in rust wat sneetjes alledaagsheid registreren weet hij de kijker, door het langzaam verhogen van de complexiteit, te vervelen danwel lichtjes te betoveren. Dat laatste in mijn geval. Hetgeen een vraag oproept als: Waarom ben ik geïntrigeerd door Weerasethakul en doet David Lynch me tegenwoordig weinig meer? Is Lynch me teveel Twilight zone geworden? Of geloof ik niet meer dat Lynch iets wil vertellen over de mens? Daar ga ik eens over nadenken.

zie voor mijn hele recensie: http://subjectivisten.typepad.com/de_subjectivisten/

Eigenlijk gewoon weer volkomen verbijsterend. Een niet te duiden film, of eigenlijk alleen als een Apichatpong Weerasethakul film. Een volstrekt unieke auteur van de cinema.

Heen en weer geslingerd tussen lieftalligheid, niemendalligheid, tikkie verveling, waanzinnige schoonheid en fascinatie voor het ongrijpbare. De opbouw in het eerste deel is groots en na de 50 minuten die het duurt wordt je even teruggeworpen in het tweede deel. Dat gelijk begint te intrigeren met parallelle scenes en conversaties met deel één en op een gegeven moent een volstekt eigen invulling krijgt. Voor de laatste vijf minuten geen ander woord te bedenken dan briljant.

Een van de meest originele talenten die in de 21e Eeuw zijn neus aan het venster is komen drukken.

Wat een bloedmooie poster trouwens.

Vond ik ook al. En het is nog de officiële ook, daarom maar hier geplaatst. Vind het posterontwerp van zijn films sowieso erg bijzonder, zo ook de verschillende van Sud Pralad. Je zou bijna kunnen zeggen dat het nog een extra dimensie aan de films geeft.

Deze film begint met een aangename lichte spanning die een half uur aanhoudt. Daarna verwacht je een ontwikkeling van karakters of een wending, maar helaas gebeurt er helemaal niets. Alleen hele lange shots en een herhaling van het voorgaande in een nieuwe setting.

De film wordt een lange stroperige , slaperige boel en ik heb wegens grote saaiheid de film ook niet af kunnen zien.

Meestal vind ik oosterse films uit bijvoorbeeld China of Korea erg mooi en prettig door het trage tempo en de ruimte die is over blijft voor eigen invulling en fantasie van de kijker, maar deze film is anders....i.t.t de andere recensisten heeft hij me niet kunnen bekoren.

Yep! Leuk dat er in het tweede gedeelte buiten de duidelijke identieke personages en gebeurtenissen om ook 'in het klein' naar het eerste gedeelte van de film verwezen wordt. Die lange wonderschone take die eindigt in die zuiginstallatie oa, die direct associaties oproept met de maan uit het eerste deel. Erg mooie muziek ook. Fascinerende film dit!

Wat een fiasco! Een film die beschikt over 2 prachtige posters en ze vervolgens allebei niet in de vorm van scenes in de film terug laat komen.

Apichatpong Weerasethakul is er in vergelijking met Sud Sanaeha niet op vooruit gegaan. De film opent weer met een gesprek over een patiënt die op bezoek komt en terloops hoopt om wat medicijnen voor zijn naasten mee te kunnen nemen, terwijl de dokter te kennen geeft dat ze dat niet kan doen.

Vervolgens belandden we niet in een gesprek, maar in een waar kruisverhoor. De fase waarin meerdere dialogen herhaald worden maar dan in een stadsziekenhuis, is aardig bedacht maar voelt vooral aan als een gimmick. Het wierp slechts een ander licht op het aanvankelijke kruisverhoor tussen de man en vrouw.

De film kent enkele meditatieve scenes die mij wel konden bekoren, helaas delven deze het onderspit en vangen zij de vele gesprekken in deze film onvoldoende op. De scene met de maan, de rustige cameravoering langs standbeelden ondersteund door muziek, het veterstrik moment bij de zusters en verplegers, de zuiginstallatie en de eindscene zijn gaaf maar kunnen het gemis aan visuele krachtpatserij niet compenseren. De kadrage oogt wel verzorgd, maar echt veel valt er nooit te zien.

Ik was in Sud Sanaeha nog zo te spreken over het spel met zonlicht dat de regisseur speelde en de gelukzaligheid en tijdloosheid die men uitstraalde op die ene zomerse vrije middag en dan krijg je dit voor je kiezen?! Absoluut geen dromerige film, slechts bij momenten wist deze film mij in te palmen. Een klinische film, waar ik het tempo goed kon behappen maar mij stoorde aan de nietszeggendheid van de beelden en de vele 'normale' gesprekken. 2,5*

De eerste film die ik zie van Weerasethakul. Dat terwijl ik toch al wel langer op de hoogte was van het bestaan van deze regisseur met tamelijk onuitspreekbare naam. Bovendien kunnen Thaise films mij meestal ook wel bekoren.

Deze film deed me echter niet veel. Echt saai wordt het niet, maar boeien kon het me ook nauwelijks. Misschien is het inderdaad te normaal. De ziekenhuis setting hielp daar ook niet echt bij. En op nog een ander punt ben ik het met maxcom eens, visueel viel hier toch ook weinig te halen, al doet de poster anders vermoeden.

2,5*, maar natuurlijk nog niet het einde voor Apichatpong.

Normaal?!? Ga je mond spoelen. Rambo is normaal.

Kom op, Rambo is toch niet normaal joh, pure fictie.

Ja maar op filmgebied zo'n beetje het normaalste wat de pot kan schaffen. Weerasethakul begint halverwege de film zijn verhaal opnieuw en laat het aan de kijker over om de verschillen te duiden. Dat kun je van alles noemen, maar niet normaal. En mensen die geen enkele moeite doen om ook maar iets te willen begrijpen (hup, volgende film in de sleuf) zijn meestal de mensen die dan maar gaan zeuren over "visueel niks te haken". Ah die weer, denk ik dan.

'En mensen die geen enkele moeite doen om ook maar iets te willen begrijpen' - en dan denk je dat ik nog op je ga reageren ook?

Oeps, nou heb ik het toch gedaan. Wat dit te maken heeft met het begrijpen dan wel nadenken over een film weet ik niet meneer K. Je geeft zelf ook slechts een 3.5, uit je recensie wordt het mij niet duidelijk waarom niet hoger. Licht eens toe aub?

Mijn 'lage' cijfer heeft niks te maken met het niet begrijpen, dan wel niet nadenken over deze film. Als een film je wel weet te raken, denk je er ook automatisch langer over na.

Een eerste indruk is zelden het definitieve oordeel over een film. Waarschijnlijk bestaat er niet eens zoiets als een definitief oordeel. Kunst heeft tijd nodig om zich in ons hoofd en hart te nestelen.

Lastig te beoordelen. Ik vond de ziekenhuis-setting oninteressant eerlijk gezegd. Gelukkig wordt het in het eerste deel nog wel gecompenseerd door de schitterende omgeving. In het tweede deel is het dan toch wat minder. Uiteindelijk resulteert dat in een vrij langdradige film, die nog wel gered wordt steeds einde. Die scene met rook ... en dan de muziek erbij, erg sterk. Helaas blijft de rest achter.

2.5*

Wow, verpletterend sterke film, i'm impressed. Ongelovelijk mooi geschoten, briljante scenes, sterke filosofie, goed acteerwerk en een verbijsterend mooie relativeringsscene op het eind. Het deed me een beetje denken aan een flinke overpeinzing van het leven en de keuzes (en de daarop komende gevolgen) die je daarin maakt, ook al spelen de twee delen in andere tijdperken zich af. Schitterend!

Het is de derde film, die ik van hem zie, maar regisseur Apichatpong Weerasethakul (ja ik heb de naam gekoppiepeest) blijft een bijzondere knakker. Met Sang Sattawat heeft ie een film afgeleverd die weer totaal niet te duiden is.Twee ziekenhuisverhalen worden achter elkaar verteld met wat elementen die overeenkomen. Het eerste speelt zich af op het Thaise platteland, het tweede in de stad. Wat Weerasethakul drmee wil bereiken weet ik niet, of is het echt zo banaal als het laten zien van de verschillen tussen deze twee werelden, maar ook overeenkomsten?

Hoe dan ook, door een film als deze kun je als kijker helemaal geobsedeerd, haast gehypnotiseerd er naar kijken. Tenminste, dat stel ik me dan voor dat dat ook één van de beoogde effecten is van deze film. Ikzelf raakte niet onder de indruk helaas, al zit er nog genoeg mooifilmerij tussen (een vette trage ziekenhuisscene of een monnik die bij de tandarts op de consult gaat bijvoorbeeld), dat mij dan nog enigszins wist te verbazen.

Na drie goede tot zeer goede films van Apichatpong Weerasethakul, is deze vierde een lichte tegenvaller te noemen.

Ik vond het idee om twee parallelle werelden naast elkaar te laten lopen en met elkaar te vergelijken wel een goede. Zoals altijd is het tempo traag, al zit er deze keer wel opvallend veel dialoog in. Het openingsgesprek tussen de dokter en haar patiënt vond ik ietwat geforceerd overkomen. Daarna wordt het rustiger en probeert Weerasethakul de kijker, zoals altijd, mee te nemen in zijn dromerige wereld.

Helaas vond ik die wereld hier iets minder boeiend dan normaal. Aardige momenten worden afgewisseld met minder boeiende momenten. Wat ik dan wel weer even mooi vond, is dat in het tweede deel de mensen in het ziekenhuis grotendeels hetzelfde zijn. Vooral de opening maakte me weer erg scherp. Daarna zakt ook dit gedeelte langzaam maar zeker weg. Alleen richting het einde haalt Weerasethakul nog een keer alles uit de kast en weet met een fantastisch gefilmde laatste vijf minuten, deze film in ieder geval op een waardige manier af te sluiten.

Het is echter niet genoeg om de boel nog te redden. Sang Sattawat is minder intrigerend, minder dromerig en vooral ook minder goed dan gehoopt.

2,5*

3 en 4 september 20:30 Filmhuis Cavia, Amsterdam. 35mm.

Weerasethakul is misschien wel de meest bijzondere Aziatische regisseur die er rondloopt! Het is een naam die ik binnen mijn vriendengroep soms drop als ik eens goed interessant over wilt komen, het duurde even eer ik hem foutloos uit had leren spreken, maar nu werkt het altijd. Hij komt elk festival wel minimaal een keer te boven als we weer eens iets onvergelijkbaars gezien hebben en onderling zoeken naar een houvast. Maar bovenal brengt zijn zelf uitgevonden stijl, wanneer je op het juiste moment kijkt, me beter tot rust dan al de mindfulness oefeningen waarmee mijn psycholoog me steeds naar huis stuurt. Hij schijnt eens gezegd te hebben dat hij het niet erg vind als mensen bij zijn films in slaap vallen. Krankzinnig want welke regisseur ziet het nou niet als belediging als zijn publiek in slaap valt onder zijn/haar film? En juist zo lijkt hij ook elke keer weer met ons te fucken door expres alles in een andere volgorden te zetten, met slechts minimale wijzigingetjes in structuur en ritme, zodat je tijdens je slaap/waak status echt bijna in een andere mindset overgaat. Ik hoef het niet eens te spoileren want het is niet te omschrijven aan mensen die het zelf nog niet ervaren hebben, je kijkt bijna 40 (of langer) minuten naar visueel arme gezappigheid, en opeens wordt je in een andere kamer wakker waar alles plots veel mooier is, zonder dat er stylistisch of plottechnisch eigenlijk iets veranderd. Je zou het haast een nieuw soort van surrealisme kunnen noemen. Anderzijds bied dit ook een hoop extra vrijheid. Bij veel cinema die erom bekend staat dat het wat moeilijker is ben ik juist extra alert dat ik goed fris ben voor ik het op durf te zetten, maar als het mij niet kwalijk wordt genomen door de regisseur zelfs en je erdoor zelfs in een ander soort staat raakt zonder dat je er iets geestverruimends voor in hoef te nemen, ga je toch een stuk lekkerder onderuit zitten, kijkt relaxter en ongedwongen. Waar het verder over gaat doet dan eigenlijk niet eens zo ter zake en is door dit unieke gevoel bijna niet meer van belang. Ook ergens fijn dat het evenzeer niet te serieus is en er tussendoor nog wat dwaze minuutjes verstopt zitten zoals de vrouw die tijdens een belangrijk aanvoelende scene plots in de camera kijkt, terwijl de rest doorloopt, of de geamputeerde man die net iets te clownesque door de gang hupt, en dan altijd die abrupte eindes, wat een whacky humor.

Of ik ooit een meesterwerk van hem tegenkom is de vraag, Uncle Boonmee was wel met afstand de beste, maar dat hoeft ook niet. Geef mij maar gewoon die wolk om op te zweven, dat geef me tevens het gevoel alsof het speciaal voor mij gemaakt is, en dat is ook wat waard.

Misschien had je - zoals ik - na 45 minuten in de film het gevoel van : naar welke banaliteiten, triviale gebeurtenissen zit ik te kijken ? Een gesprekje hier, een flirt daar, een liedje tussenin ... En plots ! Je komt zonder waarschuwing in het tweede deel van de film. En langzaam besef je de agenda van de film en van de regisseur. De verhalen in deel 1 (ziekenhuis in platteland) en deel 2 (ziekenhuis in stad) zijn identiek. Of niet ? De eerste scene in deel 2 : opnieuw een sollicitatie gesprek tussen dezelfde dokters met meestal dezelfde dialogen. Alleen staat de camera nu aan de andere kant van de ruimte, we zien in deel 2 nu de sollicitant terwijl in deel 1 we enkel de dokter te zien kregen. Alsof de film wil zeggen : dit is een andere kijk op een situatie. Idem voor de volgende scene tussen oude boeddhist en dokter. We worden alerter, de film wordt interessanter. Want de verschillen komen nu naar voor. De relatie tussen de jonge boeddhist en de tandarts is in deel 2 stroever, met wrijvingen en loopt dood. Ook verschillen in de mis-en-scene. Belichting, statische shots vs bewegende camera. Dan is er nog die scene waar een vrouw in de camera kijkt terwijl op de achtergrond een scene loopt, na een tijd doet de vrouw gewoon terug mee met de scene. Fascinerend. Of die scene waarin eerst een groepje verpleegsters langs komt (één verpleegster is wat achter om haar veter te strikken) en dan in tegenovergestelde richting komt er een groepje atleten voorbij (één atleet is wat achter om een veter te strikken). Enigmatisch. Die scenes op het eind van beelden ziekenhuiskamers die vol dampen hangen met een hoge toon als score. Hypnotiserend. Dagenlang - zoals het een grote film betaamt - spookt de film nog door je hoofd en kom je op nieuwe inzichten uit. Het spirituele van deel 1 bv (met de genezing van modder bij de benen van de oude vrouw, panoramische landschappen, veel groen) en de high tech van deel 2 (genezing via prothesen, lange gangen, witte kamers). Omkering van de rollen tussen de oude boeddhist en dokter. Plots is het de boeddhist (spirituele) die doktersadvies geeft. En de film blijft groeien. Een quotering is daarom moeilijk en ik wacht nog even om een 4 te geven. Het is geleden van 'what time is it there ? van Tsai Ming Liang dat ik nog zo door een film gegrepen ben.

Bij Weerasethakul vind ik het vooral jammer dat soundtrack en het visuele niet wat beter op elkaar zijn afgestemd. De muziek is vaak supersfeervol, maar als die wegvalt (en dat is het merendeel van de film) blijft er te weinig over. Visueel is het vaak wat kaal en lelijk belicht, waardoor ik toch nooit volledig weg kan zinken in de sfeer.