Meningen

Scorsese gebruikt een dun, niet al te boeiend verhaal om zijn kunnen te etaleren. Dat zorgt voor vooral een onevenwichtige film. Sommige scenes zijn echt heel fraai, bijvoorbeeld door camerawerk of dialogen, anderen zijn veel minder sterk. Met name van Mean Streets (die moet ik eens herzien trouwens) zijn hier veel sporen te ontdekken. Meer interessant dan echt geslaagd, maar ik had 'm niet willen missen.

3.0*

De voortekenen waren al niet gunstig, een trailer die niet meteen enthousiast maakte, berichten over Tran die er afstand van nam, producenten die de film verknald zouden hebben, geen competitie in een belangrijk festival en ook dat de film enorm lang op de plank heeft gelegen is meestal geen goed teken.

Echt wel Tran-beelden en bij vlagen zeer mooi, maar toch grotendeels mislukt. Hevig en erg opzichtig leunend op christelijke symboliek en verwijzingen, een weinig overtuigende Hartnett een internationale cast die voelt als een bijeengeraapt zootje. De montage is niet erg Tran-achtig, scenes die zich meer op sfeer richten lijken op willekeurige momenten afgekapt. En de film mist vooral in het begin ritme. Het eerste kwartier gaat zo snel dat er wel minstens een half uur uit lijkt geknipt. En ook de kritiek op de soundtrack deel ik, de Radiohead en vooral A Silver Mt. Zion-nummers (het is erg een liedjessoundtrack en nauwelijks een score) zijn raar geplaatst en passen slecht bij de film.

Blijft over een door een goede cameraman en getalenteerde regisseur gemaakte, volkomen ontsporende film. Volgens mij ligt het niet alleen aan de producenten, want in het verhaalidee gaat ook al wel het een ander mis.

Ik hou het op 2.0*

Gemengde gevoelens.

Zoals wel vaker pakt Hitchcock hier vooral uit in het begin. Het is niet de eerste keer dat de opening het beste stuk van de film is bij Hitchcock.

Vind het uitgangspunt ook wel boeiend, maar dat gaat eigenlijk vrij snel knellen. Ik geloofde het niet helemaal dat hij niet uit de doeken doet, wat er tijdens die biecht gezegd is ok, maar dat hij zich bijna als een lam naar de slachtbank laat leiden. En zelfs dan had ik liever gehad dat het einde anders was geweest. De film ontwikkeld zich zeker voor Hitchcockbegrippen bijna als drama. Over het mysterie van zeer overtuigend geloven, zelfs al ga je daaraan ten onder. En daar vloekte het erg Hitchcockiaanse einde weer bijna bij. Waar de goeie toch weer wint.

Een serieuze Hitchcock ook, ik miste eigenlijk (op een paar kleine grapjes na), de relativerende knipoog ook wel.

Een naar beneden afgeronde 3.0*

Een aparte film. De allereerste film die nu als film noir wordt gezien die bij Fox gemaakt werd. Met verschillende stijlmiddelen die veel in noirs gebruikt zouden worden en ook een aantal acteurs die in meer zouden spelen (Victor Mature en Elisha Cook Jr.) maar ook Betty Grable. Ik zag nooit eerder een film met haar, maar ik wist dat die niet bekend was van noir maar van lichtvoetige komedies en vriendelijke musicals. De regisseur H. Bruce Humberstone was een contractregisseur die allerlei spul maakte maar toch vooral komedies. Hier krijg je een film die in veel opzichten noir is, zelfs met een tamelijk pervers einde, maar tegelijk heeft de film een lichtvoetige toon. EEn wat gekke soundtrack waarin schijnbaar vooral bestaande muziek. Waaronder nota bene Somewhere Over The Raiinbow.

Onder de acteurs twee zeer dramatische verhalen van acteurs in deze film. Allereerst Carole Landis. Een vrouw met een ingewikkeld leven. Ze ging op har 15e van school af om de showbizz in te gaan. Na wat schermutselingen kwam ze in bijrolletje van komedies uit. Haar carrière ging langzaam bergop maar een ster werd ze nooit. In de tweede wereldoorlog had ze een pin'-up imago (mede door haar grote borstpartij) en ze ging vaak naar de troepen. Haar acteercarriere liep echter vast en ging niet meer vooruit en haar priveleven was ook een puinhoop. Op haar 29e maakte ze een einde aan haar leven. Ze was toien al vier keer getrouwd en ook vier keer gescheiden. En ze spiegelt wel een beetje aan de rol die ze hier speelt.

Maar ook aan de beste rol in de film heeft ook een dramatisch verhaal. Laird Cregar was een man die acteur wilde worden maar ook enorm zwaar gebouwd en lang was. Dus hij had zijn bouw niet mee. Hij redde het op talent steelt in deze film de show. Maar twee jaar later was hij al dood. Hij had een crashdieet gevolgd en een van de onderdelen daarvan waren amfetaminen. Dat is niet gezond en hij kreeg maagproblemen, moest geopereerd worden en overleed aan een hartaanval. Zijn rol is prachtig en fijn ambivalent.

Interessant om gezien te hebben. Griezelig vond ik het nauwelijks, wel sfeervol. Het niet bepaald happy einde vond ik goed, ik had iets veel zoetigers gevreesd.

3.0*

Een van de drie Cannes-winnaars van deze eeuw die ik nog niet gezien had. Een van de twee anderen is ook een Loach.

Lastige film om te beoordelen. I Daniel Blake is ontegenzeggelijk een belangrijke film. Hij veroorzaakte veel discussie in het Verenigd Koninkrijk en het onderwerp gaat me behoorlijk aan het hart. Maar de film vliegt ook wel behoorlijk uit de sentiments-bocht. Katie die escort wordt, Daniel die uitgerekend op het toilet dood neervalt en de begrafenis waarin zijn verdediging wordt voorgelezen. Het is veel, te veel eigenlijk.

Maar film als actiemiddel kan heel legitiem zijn. En heel erg goed. Moet je nuance verwachten van een film die er in alles op gericht is een punt te maken? Was de film niet mede daardoor een enorm succes in vooral het VK. Ondermijnt meer nuance de oproep er iets aan te doen niet? Is deze film sentimenteler dan sommige films die ik hoog heb staan?

Acteurs zijn zoals altijd bij Loach prima en de stijl is gewoon Loach. Sociaal drama zonder opsmuk.

Mijn verstand zegt dat ik een te hoog cijfer geef, maar ik laat mijn gevoel spreken.

Een Amicus (zeg maar de minder gevierde concurrent van Hammer) van het aloude Jekyll & Hyde-verhaal. Het blijft erg dicht bij de oorsprong al lijkt de film wel te willen verstoppen dat het om Jekyll & Hyde gaat (de heten nu Marlowe en Blake, de titel is I Monster, posters suggereren bijna dat er een monster in de film zit). In de trailer wordt de link echter wel gelegd..

De film heeft wel goede kanten. Lee heeft zichtbaar plezier in zijn rol. De toen jonge regisseur Weeks is goed in sfeertjes maken, ook al was dit lowbudget. De rest van de cast (inclusief de andere koning van Britse ouderwetse lowbudget griezel Peter Cushing) is solide. Helaas worden ze in de steek gelaten door een script dat vlak is en veel te weinig dynamisch. Een script dat niet verrast, geen nieuwe inzichten biedt en zelfs het bekende niet erg goed weet te vertellen. En de film is nergens spannend of fascinerend. Dus blijft er net te weinig over.

Ondanks dat de projectie in het begin niet goed was (waar was de kleur rood?), werd ik van deze film erg blij. Het is de eerste van Toyoda's films van na zijn gevangenschap die ik zie en alles waardoor ik hem waardeer is er nog. Zijn visuele stijl, zijn intelligentie en zijn gevoel voor casting bijvoorbeeld. Maar vooral zijn mix van genres en sfeertjes. Toyoda weet nog steeds tegenstijdigheden te verenigen. Hij is bepaald geen optimist, maar zijn films zijn altijd hoopvol. Ook deze film is vaak grappig, maar de algehele toon is ernstig en stelt serieuze vragen zonder met pasklare antwoorden te komen. En dat alles in een erg vermakelijke film die omvloog.

Toyoda is uniek.

4.0*

Dat had ook niet echt gekund, omdat Dylans leven een mystificatie op zich is en omgeven is met raadsels en ontbrekende puzzelstukjes. Dan kun je dat conventioneel gaan invullen, maar dat zou ik erg onbevredigend hebben gevonden. Deze film gaat over Dylan, maar ervoor is hij net zo'n mysterie als erna.

Dat Haynes kan spelen met een biopic wist ik al door Velvet Goldmine en hier doet hij het weer, Hij speelt met vormen, refereert aan films, haalt een boeiende en gevarieerde cast bij elkaar. Vertelt over de tijd waarin de film speelt, probeert Dylan een beetje te ontleden, blijft dan weer op grote afstand. Verfilmt stukken letterlijk, geeft interpretaties van andere en maakt sommige bijna abstract. Dylan of geen Dylan, ik vond dit vooral een filmfeest, waarin ik genoot van de ideeënrijkdom, van het opeenstapelen van associaties, van stijlcitaten en wat al niet meer. Geen Dylan proberen te begrijpen, maar hem misschien soms een beetje kunnen voelen. Enkele iets minder geslaagde stukken (de vertellende Rimbaud en Billy The Kid) worden dik gecompenseerd door de fijne andere delen.

Heerlijke film.

4.0*

Vandaag herzien en ik blijf het een schitterende film vinden. Subtiel? niet direct nee. Maar dat hoeft in dit geval ook niet.

Een soort zoektocht naar vrijheid. In dit geval in post-seksuele revolutie verworvenheden. Maar het werkt niet voor de hoofdpersonen. De levens van het gezin glijden van elkaar weg.

Mooie scene is als Allen haar dochter ziet fietsen en in haar verlangen naar jeugd en vrijheid de fiets pakt en iets jat in een winkel en prompt meteen betrapt wordt.

De laatste 10 minuten zijn ook al zo onwaarschijnlijk goed.

Fabelachtig mooie muziek ook. Ik las hier dat dezelfde man ook de muziek schreef voor The sweet hereafter. Dat verbaast me niks. Daar was het ook al zo mooi.

Erg veel mooie details maken de Amerikaanse jaren 70 sfeer voelbaar. Opmerkeijk knap omdat Ang Lee nooit in de VS was in die periode.

Die 4.5* blijft absoluut staan.

Mooie subtiele film over rouwverwerking, heeft qua toon (en vooral qua stilte) wel wat naar Azie gekeken, maar heeft genoeg eigen gezicht om daar voorbij te raken. Van de regisseur van Sud Express, een alleraardigste film die ik jaren geleden op het IFFR zag. Deze is nog net wat eigenzinniger. Bijna zonder dialoog maar vertelt genoeg.

3.5*

Mijn 2200e stem gaat niet bepaald naar een indrukwekkende film. The Iceman heeft goede acteurs. Ik geloof dat iedereen wel Shannon een overtuigende rol vond spelen, maar ook het weerzien met Ryder vond ik leuk. Maar de film lijdt nogal onder een matig script en een doorsnee regie. Zo'n waargebeurd verhaal heeft allerlei invalshoeken die je kunt gebruiken, maar het probleem is dat The Iceman er eigenlijk geen heeft. De film laat wat moorden zien, maar vertelt maar summier over de carriere die hij in de georganiseerde misdaad maakt. De film laat de ontmoeting tussen Kuklinski en zijn vrouw ook uitgebreid zien om vervolgens de tegenstelling tussen zijn leven in de misdaad en zijn leven in het gezin summier en erg oppervlakkig uitgewerkt. Er wordt ook al niet zoveel gedaan met de motieven van Kulinski. De film probeert alles een beetje te doen en slaagt nergens echt in.

2.5*

Ik hoorde dat Seidl niet alleen producent is, maar een van de regisseurs is ook mevrouw Seidl. En dat is ook te zien in de stijl. Al is het niet zo tot in de perfectie doorgevoerd als Seidl in zijn laatste films. Het is iets losser allemaal. En die villa deed me ook wel wat denken aan de villa uit Borgman. Strak en kil.

De film begint heel aardig en het heeft een best lekker maf sfeertje. Het eerste uitgangspunt van de film (is de moeder wel de moeder na die cosmetische operatie?). Maar daarna beweegt de film zich al snel toe naar een nogal ontnuchterende clichè-plottwist. Bovendien heb ik dat ook nog eens letterlijk in een andere film gezien. En dat is erg jammer. Voor wie wil weten welke film de regisseurs het plottwistje hebben, stuur me een PM. Het hier als spoiler noemen is een andere film spoileren.

3.0*

Nogal anders dan de vorige films van Pawlowski. Zo anders dat ik benieuwd ben waar hij hierna mee gaat komen. Is het iemand die per film zijn stijlmiddelen kiest? Is dit wat hij eigenlijk wil maken? Is dit een uitstapje?

Het is enkele maanden terug dat ik dit zag en ik moet 'm nog een keer zien. Maar ik vond het toen nogal een film die zijn ambitie niet leek waar te maken. Er wordt hier terecht gerefereerd aan Dreyer en Bresson, maar stillistisch moest ik ook denken aan Oost-europese films uit de jaren '60. Maar waar de film steeds naar een moment toe lijkt te gaan waarop ik zeg maar uit de film getild wordt en het verhaal een universele vertelling wordt, gebeurde dat nooit en zat ik vooral naar een interessante stijloefening met mankementen te kijken.

Dik 3.0*

Iets minder streng dan zijn eerdere films en maakte juist daardoor net wat minder indruk denk ik. Vooral veel elementen van L'avventura en ook wel van Blow-Up keren terug. Veel bescheidener dan bij sommige eerdere films, maar ook dit einde was best fraai. Ik besluit hiermee mijn Antonioni-cyclus en heb een veel beter en zeer positief beeld van hem gekregen. De zes titels die iknog niet zag komen nog weleens ooit. Maar voorlopig laat ik hem weer even rusten.

Hier sluit ik me bij aan. Geinige, best sfeervolle film met heel aardige plottwist. Goed te kijken. Maar erg gemiddeld.

2.5*

Aangename film. De sfeerschepping, het zorgvuldige tempo en de cast zorgen daarvoor. Maar mist vooral urgentie en dat is voor een politieke thriller niet erg bevorderlijk. Brengt erg weinig nieuws en is niet heel scherp of genuanceerd. Eigenlijk vooral heel degelijk, te degelijk.

3.0*

Enorm hard en confronterend.
Je ervaart enorm veel alsof je in de huid Florya zelf zit. Je hoort in veel scenes wat Florya hoort en je ziet wat hij zien. Na het bombardement ben is Flaorya halfdoof en ben jij het als kijker ook.
De film spaart je als kijker bepaald niet. De beelden zijn echt bikkelhard. Ik zag zelden een film die zo dicht bij de absolute hel op aarde kwam.
De enige relativering zit hem in de surrealistische schoonheid van de beelden van de natuur. De prachtige ochtendnevel, de bomenregen in het bos en op nog veel meer andere beelden laten dat zien. Het geeft je het gevoel dat hoe erg de mensheid soms ook is, we zijn maar een heel miniem onderdeeltje van deze aarde. Tegelijkertijd staat het zo recht tegenover de helse afschuwelijkheid van de oorlog, dat het de film nog indrukwekkender maakt.
De regisseur moest deze film maken. Uit de hele film spreekt zo'n enorme bevlogenheid. Hij had iets te vertellen. Hij heeft het me verteld en ik zal het niet snel vergeten.

4.5*

Het eerste deel van dit drieluik is in elk geval wat ik van een sixties De Sica met Loren zou hopen. Druk en chaotisch, maar vol sfeer. Met smalle steegjes en afgeleefde eeuwenoude huisjes die tegenwoordig. En vooral een wat kluchterige romantisering van de arbeidersklasse. Want daar komt men nog voor elkaar op en is liefde echt. Maar in heel veel opzichten ook goed gemaakt, erg amusant en vol details..

Deel 2 zet de hoge klasse tegenover de arbeidersklasse uit deel 1 en is dan weer ongenuanceerd negatief de gedachten van de rijke dame zijn zo verdwenen en de schrijver betekent uiteraard niets voor haar. De vitaliteit en sfeer van het eerste deel worden hier nogal gemist en het gegeven is mager.

Deel 3 is het meest kluchtig van allemaal en speelt met de katholieke moraal die een belangrijke rol in Italie heeft. Wat beter gelukt dan deel 2 wat mij betreft, maar het eerste deel is met afstand het beste van dit drieluik en trekt mijn waardering nogal omhoog.

Best aardig voor een afstudeerfilm, maar om nou te zeggen dat ik het idee heb een geweldig debuut te hebben gezien, nou nee. De film heeft nogal wat mankementen. Hij is een half uur te lang, heeft een weinig gefocust script dat qua toon nogal hak-op-de-takkerig is en de film heeft vooral te weinig stijl, is op een paar aardige ideetjes na (vooral in het laatste half uur) eigenlijk veel te conventioneel voor zijn eigen verhaalidee. En hoewel de film nergens ging vervelen is dat laatste vooral de reden waarom ik me afvraag of we deze regisseur nog vaker in Rotterdam zullen zien.

2.5*

Geen idee wat ik hier aan moet geven, maar dit is een tamelijk hilarische propagandafilm, afkomstig uit ultraconservatief-Christelijke Amerikaanse hoek. We zien een predikant die geillustreerd met bloederige beelden (met horrorachtige special-effects, de regisseur was een tot het Christendom bekeerde maker van B-films) vertelt wat er binnen 24 maanden in de VS gebeuren gaat als de mensen niet razendsnel echt Christelijk worden. Vrij eenvoudig online (youtube en andere plekken) te vinden trouwens en een must voor mensen die een zwak hebben voor dit soort maffe uitwassen uit de historie van de film.

Let op de scene in de klas waar kinderen niet meer mogen bidden tot Jezus maar tot Fidel Castro.

3.0* dan maar.

Aardig Tv-drama. De drie verhalen zijn worden steeds lichter van toon. De maatschappij is volgens de makers goed op weg.

2.5*

Klein ergernisje: Op mijn ex-rental stond 16 jaar en ouder. Op twee brave lesbische bedscenes na kon ik niets schokkends ontdekken. Wedden dat het bij hetero bedscenes alle leeftijden was geweest?

In de herziening omdat ik binnenkort eindelijk het derde deel van de losse trilogie wil kijken en daarom de eerste twee opnieuw wilde zien. Ik zag dit ooit voor het eerst op Net 5 waar ze blijkbaar met deze film opgescheept zaten als een overblijfsel uit een pakketje paramount-films dat ze gekocht hadden waarvan de films die kijkers op zouden leveren op waren. Vond het toen meteen geweldig en dat is niet veranderd.

If.. is een film die zorgvuldig balanceert tussen absurdisme en realisme. Tussen fantasie en werkelijkheid en de kijker mag zelf de grens neerleggen. Het wisselen tussen zwartwit en kleur is volgens mij nonsens maar het draagt bij aan een zeker mysterie.

Verder is de film tegelijk een hele Britse kostschoolfilm, een bizarre coming of age-fabel, een update van filmklassieker Zero de Conduite als een afrekening met het Verenigd Koninkrijk en een verslag van het verval ervan en een revolutionaire 1968-film en het wonder van deze film is dat al die ambities en ideeën prachtig versmelten met elkaar en elkaar niet bijten. Mcdowell is nog beter hier dan in A Clockwork Orange.

Mijn hoge waardering blijft staan. Voor mij top 100 allertijden. Binnenkort herziening van O Lucky Man en daarna Britannia Hospital voor het eerst.

De eerste documentaire is filmischer en misschien ook wel ambitieuzer. Een jonge Gerrit die de wijde wereld in is getrokken en zijn eerste film bewust een confrontatie laat zijn met waar hij los van wil en moest komen.

Deze documentaire is aardser. Geen scenes als de scene met de radio waaruit "zoek jezelf" van Van Kooten en de Bie speelt waar je interpretaties op los kunt laten. De documentaire is een persoonlijk portret dat tegelijk heel intiem, kaal en eerlijk is maar terloops een universeel verhaal verteld. In deze tijd waaarin mensen ouder worden is het haast een natuurwet. De duidelijke rolverdeling van ouders en kinderen vervaagt. Gerrit verzorgt zijn ouders en is veel geduldiger dan de gejaagde en ambitieuze jongen van weleer.

Heel mooi aan de film vond ik het feit dat de film duidelijk laat zien dat de moeder dement is maar zich nog vol emoties en gevoelens en bewustzijn zit. In het begin al, als ze de scheiding maakt tussen de kleine Gerrit en de oudere Gerrit. Haar zoon is pas degene die naast haar zit als ze bij een foto komen waarop hij een puber is. Op het moment dat hij keuzes maakte die ze niet kon volgen en waar ze nooit echt achter kon staan.

Een bijzonder zelfportret.

4.0*

Nederlandse films die onder invloed stonden van nouvelle vague zijn er wel, maar ook weer niet zoveel. Dit is er een. Het debuut van Ditvoorst is een korte film die ik een stuk interessanter vond dan het latere Antenna eerder deze maand. Juist de stijlmiddelen uit de nouvelle vague maken dit boeiend. Gespeel met chronnologie, tijdlijnen en geluid dat al dan niet aansluit op het beeld. Figuren als Bertolucci, Godard en Pasolini vonden het goed en hoewel het behoorlijk van die tijd is is het absoluut boeiend en een mooie aanloop naar zijn eerste lange film Paranoia.

Antenna lijkt eerder op iets wat tussen de Paranoia en de opvolger inhangt en voelt minder zeker en daardoor minder goed.

Duidelijk geval van jammer. Ook dit boek heb ik niet gelezen, maar je merkt meteen dat er een hoop kansen zijn laten liggen. Een verhaal dat erg indrukwekkend verfilmd had kunnen worden. Om te beginnen loopt de vorm al totaal niet. De scenes in Frankrijk hangen maar zo'n beetje aan de film. Van Hemert schijnt het zijn acteurs erg zwaar te maken op de set. Deze film lijkt een bewijs dat zoiets niet werkt. Kamerling acteert als een krant, Van Erven Dorens is maar een beetje beter, alleen Schijf maakt hier en daar echt indruk.

Tel daarbij op de slechtste voice over die ik ooit in een film hoorde en de matige muziek en je gaat bijna hopen op een remake.

Kleine 2.0*

Niet de beste Kurosawa, maar toch een behoorlijk boeiende film. Interessant als tijdsbeeld ook. Ik denk dat deze film veel zegt over het Japan in de koude oorlog en 10 jaar na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.

Ik ben niet helemaal kapot van de uitwerking van de familieverwikkelingen. De kinderen blijven nogal kleurloos.

Ik vond vooral het laatste half uur sterk. Fascinerende neergang van Kiichi. En de eindscene is een plaatje.

3.5*

Geniaal dus.

Hoge verwachtingen (dit stond al tijden in mijn to-see-top-10) die gewoon uitkomen. Het thema sprak me erg aan, het meeste van alle Kurosawa-films. En nu heb ik de kersverse Nederlandse DVD kunnen huren.

De film begint al prachtig (met de maag van Watanabe en de schets van het kantoorleven). Ook een geweldige rollen van de twee mensen met wie Kenji op stap gaat in het eerste deel. Twee mensen die wèl leven.

Hoewel ik de hele film prachtig vind zal vooral het tweede deel waarin de collega's Watanabe herdenken met het meeste bijblijven. Een structuur die de film alleen maar sterker maakt. Dat deel is zo enorm goed. Alleen al details als de blikken van de hoogwaardigheidbekleders als de verdrietige buurtbewoners binnen zijn. En hoe de gemeenteambtenaren steeds erger dronken worden en Watanabe steeds meer beginnen te prijzen. Erg sterk.

De schommelscene hebben al meerdere mensen aangehaald. daar kan ik me alleen maar bij aansluiten.

Ontroerende film. Mijn nieuwe favoriete Kurosawa.

4.5* (halfje erbij is zeker niet uit te sluiten in de toekomst)

Mooie film, heel mooi zelfs. Met name de vrouwelijke hoofdrolspeler is geweldig. Het einde het hele stuk eigenlijk dat ze elkaar weer terug zien nagenoeg briljant zelfs. Fantastisch bescheiden uitgewerkte tegenstrijdige gevoelens van een relatie die toch echt over is. Elke scene in het laatste half uur is meer dan raak.


Maar de verkrachtingsscene past zo slecht bij de film en is er zo met de haren bijgesleept dat ik er niet overheen kan stappen. Dat kost deze film ergens tussen een halve en een hele ster.

3.5*

Maar dan toch vooral in de eerste 15 minuten. Met bijzonder mooie beelden en echt (soms niet geheel samenhangende) mijmeringen. Helaas stapt de film daar toch steeds meer vanaf en wordt het een iets conventionelere documentaire. Nog steeds heel boeiend, maar het meesterwerk waar de film ongeveer tot aan de Solyaris-scene op af lijkt te stevenen wordt het helaas niet. Een mooie film wel.

3.5*