Logboek

Bonello's lockdownfilm. Ik ben een behoorlijke Bonello-liefhebber. Maar dit, zijn meest radicale film in veel opzichten, vond ik nauwelijks werken. Collage van verschillende uitvoeringen, Waaronder animatie n een film met barbies. Ook wat bestaand found footage in een soort droomfilm die licht geforceerd drie of vier filosofische ideeen aan elkaar lijkt te willen knopen. Soms lijkt het alsof het om zijsprongetjes gaat die Bionello niet in andere films kwijt kon. Soms is het duidelijk een soort pandemiegedachtenstroom. Ik vond het veelal te gesloten en kon er te weinig in meegaan. Hierna kwam hij met het prachtige La Bete, dus het is hem vergeven. Laatste 10 minuten zijn nog het beste.

100 jaar na de gebeurtenissen nam Rossellini de opdracht aan om de Italiaanse unificatie in filmvorm te gieten.

Grootste issue dat de film heeft zit hem in binnenscenes waarin er bijvoorbeeld politiek bedreven wordt. Die voelen licht geforceerd en leven nergens echt en maken een wat schoolse indruk. De buitenscenes waarvan er meer zijn, zijn veel beter. De guerilla-achtige strijd en ook en het slagveld worden als de chaos weergeven die ze waren. Voor heroïek was er geen tijd. Het was op de slagvelden vaak op een man aflopen en met je bajonet voor je en hopen dat die van jou eerder in de tegenstander zat dan andersom. Ook de dorpsscens bruisen/ De film heeft een mooi kleurenpalet, met veel rood en veel aardse kleuren. De film vermijdt ook een hoop cliche's die bij dit soort films horen en is niet pompeus heroisch.

Rossellini kreeg de smaak te pakken en zou zich vanaf deze film specialiseren in zakelijke verfilmingen van de historie. Maar die latere films van hem die zag ik nog niet.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Film over je leven verlaten en een nieuwe versie van jezelf zijn. Uiteindelijk vooral een film over idemtiteit. Eerder dit jaar was Romeria een veel sterkere film met een enigszins verwant thema, maar ook dit was niet verkeerd. Wie ben je eigenlijk nog als je beweert een ander te zijn dan je bent? Kun je lastige dingen uit je verleden lozen als je zo'm stap zet.

Redelijk doorzichtige poging om een nieuwe held te introduceren in de Italiaanse western. Jammer genoeg is het personage Pecos (die zichzelf in de film inderdaad meerdere malen voorstelt) zelfs in de de eerste film al niet zo interresaant, De acteur was ook niet heel bijzonder.

Opmerkelijk genoeg heeft de titelsong de melodie van House of the Rising Sun. Had zelf de indruk dat het budget echt laag was. Daardoor had de film veel minder een levendige omgeving dan andere Italiaanse films die ik deze maand zag. Geen rommel, maar niet heel interessant.

Het enorme succes van de eertse Leone westerns zorgde voor een explosief toenemend aantal spagetthi westerns. In 1966 en 1967 was de piek en werd er bijna een per week gereleased in Italie en veel ervan vonden ook hun weg naar het (Europese) buitenland.

De western bevat veel actie en het tempo is vrij hoog. Het begint gelijk met een mooi opgezette treinoverval die de rest van de film zal tekenen. Zoals veel van de spaghetti westerns (zeker de wat vroegere) vooral een wraakfilm. De film heeft een stevig tempo. De film ziet er goed uit. Dellamano zou later cult classic Solange maken. Dit zou zijn enige western blijven

Interessante film van een regisseur die hiernaast vooral ook wat Duits soft erotisch typisch Duits seventies spul maakte. En daar zie je ook nog wel sporen van. Met muziek van de band waar de acteur de R speelde (en verder nauwelijks geacteerd heeft) ook echt de zanger van was. Rheingold. Die zelfs ten tijde van deze film nog een hitje hadden in Nederland met Dreiklangsdimensionen. Typische leuke Neue Deutsche Welle muziek De film is een soms wat rammelende mix van soft erotiek, coming of age, thriller en wat horror. Niet heel geslaagd, maar blijft wel heel fascinerend.

Leuke film. Dit soort films zijn best lastig om goed te krijgen. Doordat het in een een ruimte is komt de nadruk nog wat sterker te liggen op dialogen en acteurs en dat gaat de film goed af. Niet heel orgineel, maar goed gemaakt en met leuke rollen en soms een lekkere chaos.

Senegal is toch wel het Afrikaanse land waar de meeste gevierde Afrikaanse films zijn gemaakt. Het geboorteland misschien wel voor auteurscinema uit Afrika. En dit was daarvan het begin. En actueel dat de film was in tijden van dekolonisatie. Sembene slaagt er wonderbaarlijk goed in om een klein verhaal te vertellen dat op meerdere niveaus over kolonialisme in het algemeen gaat. De originele titel (vrij vertaald: de zwarte van...) is in die zin veel beter dan het nogal neutrale Black Girl. Vond de combinatie van muziek en voice over (deels een budgetding) goed werken. Bijzondere film

Al een jaar of 30 een lievelingsfilm van me. Vaak gezien en nu pas voor het eerst in de bios 50 jaar na verschijnen. Blijft waanzinnig Herrmanns beste score ooit zo vlak voor zijn dood. De Niro was nooit beter, maar alle rollen zijn perfect, zelfs het kleine acteerrolletje van Scorsese zelf. Veruit zijn beste film trouwens, nog steeds. Fantastisch gevoel voor de omgeving, zelden beter gedaan in een Amerikaanse film. En het prachtige gelaagde script dat nog altijd zeer relevant is.

Fulci is niet bekend om zijn westerns en hij maakte er ook maar weinig. Zeker vergeleken bij het aantal horrorfilms dat hij maakte.. Scenario is van Fernando di Leo, bekend als schrijver bij wat vroege Leones in deze tijd en later als regisseur van misdaadfilms. Naast de twee westernacteurs vind ik de casting van Nino Castelnuovoals als de slechterik. Die ken ik vooral als de mannelijke lead uit les Parapluies de Cherbourg en speelt hier een totale slechterik. Een sadist die ervan geniet als anderen leiden. Het verhaal is vrij recht vooruit, maar wordt goede n met veel temoo verteld en heeft een opvallend anti-rijke lui randje. Scott heeft letterlijk het hele dorp overgenomnen de nepo baby van een zoon wil alleen nog maar meer. Fulci was politiek erg links dus dat zal hem wel zijn bevallen. Soms erg goede scenes zoals de grote confrontatie met de zweep die gemakkelijk beter is dan de eindscène.

Heerlijk dat de film veel in het midden laat eigenlijk. Agatha lijkt het zo te willen, maar daardoor is de film gewoon een klein portret van iemand die we niet helemaal leren kennen, maar die op haar eigen manier leeft. In sommige opzichten is ze erg rechtlijnig, vaak is het ook erg sober. Ze lijkt alles te bewaren, maar heeft tegelijk eigenlijk weinig bagage. Pas tegen het einde van de film komen we erachter dat ze naaste de boerderij ook een appartement in de stad heeft. Het hoe en waarom daarvan blijft onbeantwoord. Grootste toegevoegde waarde is dat de film op 16mm geschoten is. Met veel mooie stilleven-achtige shots en schitterende kleuren. Alsof haar nichtje de regisseur met Agatha op zoek gaat naar de schoonheid van het alledaagse.

De enige film die Anna Magnani en Giulietta Masina samen maakten. En dat is best opmerkelijk voor twee van de absolute powerhouses van de Italiaanse cinema. Een vrouwengevangenis film uit een eerdere tijd dan de films die in grote hoveelheden werden gemaakt in de jaren 70 en vooral sensationeel waren. Dze film is dat ook wel een beetje, maar het is vooral Anna Magnani die de show steelt als een vrouw die alles al gezien heeft en Masina als naieve vrouw wat lessen geeft in het echte leven en vervolgens geshockeerd is als ze haar onschuld kwijtraakt. De gevangenis is er ook vooral een met vele vrouwen in dezelfde zeer sobere cel. Gerund door, hoe kan het ook anders in het oude italie, nonnen. Magnani is natuurlijk niet erg subtiel in haar acteren, dat is ze zelden, maar het is wel heel lekker.

Queer awakening, een film over het maken van een film en een liefdevolle ode aan oude horrors met oneindig veel vervolgen. En dat alles past wonderwel in elkaar. Anderson schittert in een rol die verwijst naar Norma Desmond uit Sunset Blvd. We krijgen zelfs de een deel van de fictive film waar de film over gaat ials film in de film. Let vanaf het begin op want de voorstelling van de Camp Miasma films in het begin is erg leuk.

What if... Ik zag nog steeds star wars niet, maar nu wel de twee films die Lucas ervoor maakte en dat doet je je toch afvragen wat er was gebeurd als hij door was gegaan met de stijl en toon van de eerste films. THX is een niet helemaal geslaagde maar wel een originele en frisse kleine sf-film. Dit was een nostalgische film over het einde van de jeugd. Technisch heel sterk. De film oogt heel fraai en heeft vooral een goede geluidband die bestaat uit een hele serie rock n roll liedjes die samen een soort jukebox of radiouitzending vormen maar ook de film bij elkaar houden. De film slaagt net niet helemaal in al zijn ambities. Maar is erg aangenaam en erg goed gemaakt.

Ik vond het fragmentarische juist erg goed werken. We zien een (school)jaar in het leven van met name twee zusjes. De film zit vol kleine details. Die door het anekdotische script een beetje nadruk krijgen. Er is geen overlappend verhaal dat de nadruk krijgt. Realistisch, soms een beetje nostalgisch, rebels binnen grenzen. Behoorlijke aanrader. Stiekem worden veel thema's aangeraakt. De moeder van de zusjes is een gescheiden vrouw in 1963. De oudste van de twee zussen beleeft een soort van politieke bewustwording. Op de achtergrond maakt de wereld de moord op Kennedy mee. En in de tijd van deze film speelde de Algerijnse onafaankelijkheidsoorlog en het einde van het koloniale tijdperk. Maar dat vertelt de film vooral heel fraai terloops.

Kino heeft een zomer vol gepland met oudere coming of age films. Dit was de eerste die ik bekeek en meteen een heel fijne ontdekking.

Vreemde film wel. Maar niet op de cultmanier die menigeen verwacht. Wel een film die tegelijk een nieuwe actrice en zangeres wilde lanceren als idol (de titelsong werd schijnbaar een een grote hit in Japan), het is deels bijna een parodie op een yakuzafilm compleet met over de top villain die geniet als anderen in pijn zijn en net doet alsof hij zijn benen niet meer heeft . Het einde is weer bijna melancholisch. En de ondertoon van de film is weer bloedserieus. Op papier past dat niet en dat doet het ook niet helemaal. Maar ik vond het erg intrigerend waar de film heen ging.

De lange versie die ik zag is ook wat aan de lange kant, maar blijkbaar hoe de regisseur de film wilde. En van die regisseur zag ik ook nog twee latere films waaronder het bijna meesterwerk Moving. Hoewel de toon van die film heel anders is zijn er absoluut stijlelementen hier al te vinden. Op een soort premature manier we.

Tweede keer Somai en tweede keer raak. Over vriendschap die generaties overstijgt, Over het mysterie van het leven, over dat tegelijk niets en alles voor eeuwig is. Over schuldgevoel, met een prachtwinde dat gewoon durft net niet te sentimenteel wordt. In deze film kon het prima.

Heel matig. Sterker nog: Guadagnino's minste film. Qua toon all over the place en uiteindelijk verrassend moralistisch. Uiteindelijk ook een uitgekauwd thema met weinig verrassende invalshoeken. Soms mooie plaatjes (dat laatste feest vooral), maar op basis van zijn eerste twee films had ik ook weer niet het idee dat er een nieuwe topper was gekomen. Zijn artistieke debuut ligt eigenlijk echt bij zijn derde.

Individuele scenes in dit debuut van Guadagnino werken soms vrij aardig,maar de puzzel past geen moment in el;kaar. Deze film is tegelijk mockumentary, soms documentaire en soms een letterlijk nogal theatrale en bij vlagen experimentelere verfilming van de misdaad. De misdaad is echt gebeurd. De interviews met de weduwe en de betrokken agenten zijn ook echt. De achtergronden van de "documentaire"zijn echter niet echt. Verder heeft de film veel nagespeelde stukken waaronder de moord (3x zelfs) De film gaat over de verhouding tussen ecbt en nep in weergaves van dit soort gebeurtenissen.

Op dat niveau komt de film echter niet goed uit de verf. De film zet me ook niet aan het denken of maakt de zaak ook niet fascinerend genoeg. Het viel me op dat Guadagnino na zijn derde film (die ik veel beter vind, de tweede moet ik als enige van zijn films nog zien) helemaal gestopt is met schrijven. Ik denk dat dat beter is. Als je naar deze film kijkt is de regie van sommige individuele scenes het sterke punt, maar de film is naar een lijn aan het zoeken die er nauwelijks is.

Fellini met zijn tweede film (eerste solo) in een comedy of errors die vooral gaat over burgerlijke moraal en eer.en erg vaak vooruitwijst naar zijn latere werk. Het kleine rolletje van zijn toekomstige vrouw is echt prachtig (ze speelt dus gewoon Cabiria) en haar scene de mooiste uit de film. Meer een premature Felllini dat andere vroege films als I Vittelloni of Il Bidone.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst