Miwarashi Sedai (2025)

Tien jaar nadat hun moeder [Mai Kiryû] een einde maakte aan hun leven, wonen Yumiko [Haruka Igawa] en haar jongere broer Ren [Kodai Kurosaki] samen in Tokio en werken ze in een bloemenzaak. Tijdens een bezorgronde ontdekt Ren dat hun vader [Kenichi Endo], een beroemde architect die hen 7 jaar geleden verliet, een kantoor heeft in de stad. Dat biedt een mogelijkheid om oude frustraties en verdriet te bespreken, maar vooral Yumiko ziet dat niet zitten. Yuiga draagt dit op aan de stad en aan zijn eigen moeder. Dat verklaart waarom er zoveel inserts zijn van willekeurige voorbijgangers op allerlei locaties in Tokio die het toch al magere verhaal ophouden. Bijna elke gesproken zin wordt gevolgd door een lange pauze en er valt uiteindelijk amper een touw aan vast te knopen. Goed geacteerd, maar extreem saai. Tenzij je geen genoeg kunt krijgen van straatbeelden van Tokio.

Typisch debuut. Duidelijk autobiografisch en heel persoonlijk. Rauw in de zin van onevenwichtig en soms verschietend van stijl en kleur en zelfs de kern van de film ligt niet vast. Schiet van essayistische documentaire elementen naar fictiefilm over verlies die weer van realisme naar surrealisme gaat en heeft verschillende invalshoeken. Trekt het thema van verlies door naar de hele stad Tokyo waar ookplaatsen verloren gaan. Ik vond het uitermate boeiend in zijn onevenwichtigheid en zijn ambitie. Ik had er bijna nog hoger voor gegeven, maar dat is ook weer overdreven. regisseur is een talent dat hoop ik wel rijpt maar geen doorsnee films gaat maken.