Logboek

Echt veel beter dan verwacht. De trailer en de casting van een grote naam als Roberts doen een rechtlijnige me too-film vermoeden. Zoiets als Roberts wordt ermee geconfonteerd dat iemand waarvan ze houdt iets vreselijks doet en na wat gewik en geweeg doet ze het goede en kiest ze partij voor het slachtoffer en is Roberts de heldin. Leg de oscar maar vast klaar. Maar dat is dit dus helemaal niet. Roberts karakter is erg complex en gelaagd en eigemlijk best wel een vreselijk mens. Als je een film zoekt met mensen die je sympathiek vind en met wie je lekker kan meeleven moet je hier helemaal van wegblijven. Want niemand is sympathiek. En er is al helemaal geen eenduidig antwooord. Het wordt niet eens duidelijk wat er nu gebeurd is. Aan het eind heeft enkel het verstrijken van tijd en het afstand nemen wat wonden laten dichten, maar kunnen ze niet weer open scheuren.

After the Hunt is geen exclusieve Me Too-film maar veel meer een film over mensen uit verschillende generaties die zowat allemaal morele grenzen overschreiden maar tegelijk anderen verwijten dat ze dat doen. Het is in zekere zin best een pessimistische film. En een van Luca Guagdini's betere en dat kwam als een volslagen verrassing voor me.

stem geplaatst

Pff, het zit erop. Sommige individuele scenes werken heel goed en er wordt prima geacteerd, maar het geheel is een puinhoop van soapy verwikkelingen die nogal heavy handed gekoppeld worden aan de wereld in begin 1933. Antisemitisme, klassenstrijd, de situatie in Duitsland en die in Spanje. De eetzaal is Duitsland in het klein. De hond mag aan tafel en de Jood moet apart zitten, dat werk, De nazi aan boord gaat zo´n beetje de moord op vele mensen zitten verdedigen als een nieuw nieuwerwets idee. En dan is het nog eens allemaal veel te lang. Ik lees dat dit werd omschreven als Grand Hotel op een boot en Grand Hotel is hier ook al geen favoriet. Het einde is echter zeer geslaagd en de laatste zin opvallend relativerend. Vooruit een 2.5* dan maar.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Nou dan ga ik maar tegengas geven: Ik zag de film in Leiden en het was de beste film van de 19 die ik daar zag. Een messcherpe en werkelijk fantastisch geacteerde film over de obsessie in de hedendaagse maatschappij met celebrities. Dat thema eigenlijk nog nooit zo sterk in een hedendaagse film uitgewerkt gezien.


Zowel Theodore Pellerin als de manipulatieve Matthew als Archie Madeweke zijn fantastische revelaties,. Madeweke is compleet geloofwaardig is een soort kersverse wereldster (die overigens werkelijk in helemaal niets doet denken aan Post Malone, zowel muzikaal als qua uiterlijk niet). En loost me door een hele serie aan karaktertrekken en emoties. Zijn Oliver is beurtelings een getalenteerde muzikant die oprechte muziek wil maken maar ook een impulsief verwend kind en is zowel streetwise als naief zoals je bij iemand verwacht die in razend tempo doorbreekt. Fijn evenwichtig script ook vol mooie details.

Deze is voor mijn jaarlijst dit jaar.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Debuutfilm van Sciamma is een kleinschalig coming of age drama dat het wiel niet opnieuw uitvind. Maar zeker in de eerste helft wel grossiert in mooie kleine scenes. Geen al te dik aangezet drama en ook geen [spoller] feel good einde en zoals het hoort in dit soort film zijn de volwassenen grotendeels afwezig.

Zoals altijd bij Aster erg inconsistent. Maar waar bij zijn vorige film de opzet in het eerste stuk veel beter was dan de bokkensprongen naar het einde toe, is het bij deze film net omgekeerd., Ik vond het eerste deel te breedsprakerig in zijn details. Misschien wel te weinig een coronafilm en als analyse van de maatschappij te zwartwit en te dun. De film vond zijn draai voor mij vooral tegen het einde toen Aster meer over de top ging en het meer een genrefilm werd. Ik moet dat debuut altijd nog zien, maar het wordt steeds duidelijker dat Aster een regisseur is die me niet echt ligt, maar die ook weer te speels en interessant is om links te laten liggen.

Bijzondere film die vaak meer een filosofische film over identiteit is dan een traditioneel verhalende film. De film zijn vooral de gedachten van een man die door een zeer realistisch masker aan te trekken een nieuwe ik krijgt. Zeer opvallende vormgeving, waarin de twee belangrijkste ruimtes uit de film compleet anders getoond worden. Een realistisch appartement en het zeer kunstmatig (maar erg fraai) ogende praktijk van de arts die het masker ontwikkeld. Hetgeen alweer iets zegt over de lagen van werkelijkheid en onwerkelijkheid die in deze film zitten. Van de drie films die ik van Tshigahara zag is dit duidelijk de radicaalste. Niet makkelijk en vol met ideeën maar ik was zeer geboeid.

Er was een tijd dat John Grisham erg in de mode was., Elke letter die hij schreef werd bijna verfilmd zodra hij het opschreef en op een gegeven moment werd het zelfs een vluchtheuvel voor New hollywood regisseurs in de jaren '90 Sydney Pollack, Alan J. Pakula, Robert Altman en Francis Ford Coppola maakten er allemaal eentje en er werden in zo'n 10 jaar 11 van die dingen gemaakt. Toen ze echt niet meer succesvolmwaren en ook de boeken minder gingen lopen was het ook klaar.

Ik heb er lang geleden films van gezien en ook wat gelezen. Ze zijn nogal formule-achtig. Legal thrillers werden ze genoemd en meestal is er een oprechte advocaat die vecht tegen foute advocaten en iemand vertegenwoordigd die je oprecht sympathiek moet vinden.

Dit is daar een duidelijk voorbeeld van. Het is wellicht Coppola te danken dat deze film nogal formuleachtig, maar heel goed kijkhaar is. De film heeft een prettige vrij trage pace en varieert de gerechtsscxenes goed met andere scenes. Goed gemaakte formulefilm zonder al te veel identiteit.

Een Japanse new wave variant op tegelijk het demasque van suburbia en ook een vroeg voorbeeld van het subgenre waar een buitenstaander het evenwicht in een gezin dusdanig verstoord dat alles uit de hand loopt. Lekker stevig aangezet en zichtbaar met veel villein plezier gemaat. Iets aan de lange kant, maar het einde is echt heel leuk.

(reactie op ander bericht)



Een beetje van beiden eigenlijk.

Net als The Incident laatst een remake van een TV-film. Deed me bij vlagen denken aan Ken Loach ofzo (en dan vooral Family Life). is enerzijds een waarschuwingsfilm met een wat geforceerde nuance. Degenen die het meest druggy lijken te zijn zijn het juist niet, maar de "onschuldiger" kinderen zitten er middenin. Maar ook een fraai getroffen tijdbeeld en sterke acteurs, waarvan Walach als hulpeloze ouderwetse vader de bekendste is. Geen makkelijke oplossingen in deze film en ook niet per se makkelijke oorzaken. Net wat te veel een waarschuwingsding om heel goed te zijn maar binnen die grenzen toch wel interessant.

Na 20 jaar herzien en nu in de bios. Yi Yi maakt weer eens duidelijk hoe tragisch de relatief vroege dood van Edward Yang is. Hij maakte slechts zeven complete films (en een onderdeel van een episodenfilm. Van die zeven zag ik er vier en ze zijn stuk voor stuk prachtig. Dit is zo'n zeldzame film die het hele menselijke bestaan vangt. Wat deze film eigen maakt is dat er best veel drama in gebeurd (we beginnen met een huwelijk en eindigen met een uitvaart ), maar dat het daar ondertussen niet eens echt over gaat. Het gaat over wat er tussen de dramatische gebeurtenissen in gebeurd. De film vertelt soms expliciet maar vaker impliciet universele waarheden en had feitelijk net zo goed over de buren van de hoofdpersonages kunnen gaan.

De film heeft in de afgelopen 20 jaar flink aan status gewonnen en wordt inmiddels vaak gezien als een van de hoogtepunten uit deze eeuw tot nu toe en is een moderne klassieker. In die zin gerestaureerd en opnieuw uitgebracht. Ik doe er een halfje bij.

Een laatkomer in de seventies rampenfilmtrend. Heston had er zelfs een nieuwe specialieit van gemaakt, nadat zijn vorige specialiteit (historisch epische films) nogal uit de mode was in de jaren '70. Het leidt tot een voor zijn doen bijna subtiele Heston. Al is hij nog steeds wel de acteur met de meest ouderwetse stijl hier.Het hoort er oiok een beetje bij, acteurs opo hun retour uit de hoogtijdagen van hollywood en de rampenfilm.

Deze film had Keach en Carradine als de grootste jonge namen. Met name die laatste maakt van Gates vrij sterk het rampenfilm archetype van de dwarse jongere man die gelijk blijkt te hebben. De film bevat verder alles wat je van zo'n film verwacht en is degelijk en goed gemaakt en een leuk tijdsbeeld en best spannend, maar ook erg voorspelbaar,.

Bijzondere boeddhistische hoopvolle anti-oorlogsfilm. Nu ik acht Ichikawa's zag vind ik dit de allerbeste. Het was ook zijn internationale doorbraak. Net als Kurosawa een aantal jaar eerder werd de film zonder zijn medeweten ingestuurd naar het filmfestival van Venetie waar hij zeer goed ontvangen werd en de film kreeg ook een oscarnominatie beste niet-engelstalige film. Het betekende ook zijn doorbraak thuis.

Duidelijk een verwerkingsverhaal. Een zoektocht naar nieuwe hoop na een enorm trauma. Grootse en aangrijpende film als je er in meekunt. Bijna nog een halfje meer, maar het einde met de brief is iets te uitleggerig.

Dit is wat mij betreft niet bedoeld als een spannende film. Losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal en met Ken Ogota waardoor de vergelijking met Vengeance Is Mine op de loer ligt. Die is nog wel een paar categorieën beter. Waar deze flm vooral mee speelt is met je sympathie voor de hoofdpersoon . Dat is het doel van het gegoochel met de chronologie. In veel alledaagse scenes terwijl hij op de vlucht is en dan komt hij best aardig over, maar in de flashbacks zie je meer en meer dat de man heel naar en self-centered is en het zachte alledaagse een masker is. De film en ook de oude NL DVD zien er goed uit. Relatief laat in zijn carrière was Gosha dat nog niet verleerd.

Zoals je koortsdromen hebt zijn er ook koortsnachtmerries. De tweede keer dat ik iets van Zulawski zie en voor de tweede keer is dit niet een film die je moet benaderen als een A-Z verhaal of het zo begriijpen. aVeel religiositeit en vooral een film over een extreem traumatische schuld. Erg wild en vaak erg naar. De wereld van de hoofdpersoon is de hel. Persoonsverwisselingen en veel beelden van luizen die bloed drinken (wat in Polen een middel scheen te zijn om een tfusvaccin te ontwikkelen en uit de klauwen van de Duisters te blijven. Ik heb nog drie Zulawski's liggen, maar ik moet het goede moment nog vinden. Geen tussendoortje deze regisseur.

Een film waarbij een mannelijke acteur die in een kabukitheater vrouwenrollen speelt (zoals dat toen ging) een wraakopdracht gaat uitvoeren. Dat wraakplotje is niet zo speciaal. maar de visuele uitvoering ervan des te meer. Want ook dat is qua vorm verfilmd kabukiheater zodat de werkelijkheid en de voorstellingen in de film allemaal voorstellingen worden. Daar moet je in mee kunnen. De film is erg op dat theater gericht en het verhaal wordt dus niet subtiel maar theatraal verteld en ook het acteren staat duidelijk in dienst van de stijl.

Fijne film vol kinderlogica. Deed in die zin een beetje denken aan Koreeda's I Wish of zelfs aan het Nederlandse Het Zakmes. Een jongetje hoort een spreekbeurt van wat hij het leukste meidje van de klas vind over de klimaatverandering en dat maakt impact vanwege de inhoud en om wie het zegt en samen met nog een jongen besluiten ze om te gaan protesteren. Maar zoals bij vele idealistische groepjes die stiekem protesteren (dat zie je bij kinderen dus even goed als bij volwassenen) ontstaan er conflicten lopen dingen uit de hand.

De Engelse titel van de film is genoemd naar de zin uit de beroemde toespraak van Greta Thunberg. Daaruit kun je de wereldwijde impact van die toespraak wel halen, want in deze film wordt er uit geciteerd.

Uitermate zwartgallige en en behoorlijk intense film over oorlog. Ik zag deze net voor The Burmese Harp en hoewel de film vaak in een adem worden genoemd zijn ze nogal verschillend. Fires on the Plain is nog veel pessimistischer. Feitelijk is het thema hier dat oorlog eeuwig is en dat als er geen tegenstander te zien is om tegen te vechten, we wel tegen elkaar gaan vechten. Het is het instinct dat als je verzwakt bent als laatste verdwijnt. .

Ik zag een aantal jaren terug al de remake van Tsukamoto. Die versie neemt niet zoveel afstand van het origineel. Voor mij gaat deze film niet over hoe oorlog je ontmenselijkt maar hoe het ingebakken zit in het menselijke instinct.

Alle vijf de Ichikawa's die ik laatst op Camera Japan zag zijn naar boeken. Deze is het meest een formulefilm bijna, al is dat negatiever dan ik het bedoel. maar dit is een melodrama naar beproeft Japans recept. Een zichzelf opofferende vrouw (hier de zuster, vaker de moeder in Japanse films) die de niet al te goed functionerende familie overeind houdt in zware tijden. Net zoals in de VS was er in Japan een strak studiosysteem en deze film valt vrij precies in lijn met de drama's die met een vrouwelijk publiek als doel werden gemaakt. De film is er niet een die dat volledig ontstijgt (zoals bij Ozu of Naruse) maar is wel behoorlijk goed in zijn soort.

De film was belangrijk genoeg om in widescreen en kleur gefilmd te worden. Deels omdat Ichikawa internationaal al een behoorlijke naam was en ook omdat de schrijfster van het boek Aya Koda (ook Flowing van Naruse is op een van haar boeken gebaseerd) behoorlijk populair was in deze tijd.

Enerzijds een boeiend opgebouwde film die weinig subtiel menselijke reacties toont op de zuigende nare mensen in de metro. Eerste helft is een beetje makkelijk. Met allemaal flardjes van verhalen van de personages die uiteindelijk in de metro terecht gekomen zijn. Vaak erg goed gefilmd en zijn tijd een beetje vooruit in het tonen van New Yorks urban decay. Zeer interessant, niet perfect, maar een bijzonder tijdsbeeld, Overigens een remake van een TV -film wat in deze tijd wel vaker gebeurde. Bekendste voorbeeld is (het oudere) 12 angry men, maar ik kom het vaker tegen. Een paar dagen na deze film weer.

Zelfs de eigenzinnige Robert Altman maakte een Grisham, al had hij erna spijt van. Altman vond dat hij wel wat kon met het verhaal als hij er wat aan mocht veranderen en wilde samenwerken met Branagh die al gecast was. Altman maakte Branagh minder een held, veranderde de setting en voegde de storm toe. Toen de film af was werd hem de montage afgenomen. Ze hadden een Altman-film gekregen (logisch als je hem vraagt) en wilden een standaard Grisham-film. Dus de final cut werd conventioneler.

Wat er overblijft een een matig vertelde voorspelbare film. Ook de sfeer is niet erg terloops maar nogal dik aangezet, wat ook niet echt werkt. Opmerkelijk genoeg bakt Branagh er weinig van, de andere acteurs zijn wat beter. Dus ik twijfel ook of Altmans visie echt goed was geworden. Vast wel interessanter, want dat is de grootste zonde van deze film.. Bij Altman zijn vaak zijn missers nog wel heel interessant. Deze is dat zelfs niet eigenlijk.

De tijd dat een film van Daihachi Yoshida een dvd release in Nederland kon krijgen ligt alweer en decennium of twee achter ons. En sowieso hebben zijn films niet meer de impact die dat debuut (Funuke) had. IK zag er jaren later nog een (ook op Camera Japan), De nog iets betere coming of age film The Kirishima Thing. Zo goed is deze niet, maar er is ook niet zoveel mis mee. Het is een film die je even in het onzekere houdt waar het uiteindelijk heen wil. We zien in deze zwart-wit film eerst vooral het dagelijks leven een een gepensioneerde professor die in een huis woont wat lang in de familie is (en een typisch Japans huis is dat ik uit vele films ken. Langzaam raakt zijn bestaan uit evenwicht, maar wat er aan de hand is, is niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk gaat de film over doodgaan en de angst ervoor. De professor raakt langzaam kwijt wat de hele leven zijn houvast is geweest: zijn feitelijke kennis. Hij hallucineert en is doodsbang om te sterven. In essentie is het een film over angst. Vond de keuze voor Zwart-wit niet meteen veel toevoegen en de film boeiend maar wat minder sterk dan de twee anderen die ik van de regisseur zag.

Ik vond hier juist de prive leven plotdingetjes beter werken dan bij de min of meer tijdgenoot doe ik een dag eerder zag (The New Centurions). Verder lijkt dit een overgangsfilm te zijn, die duidelijk vooruitwijst naar de gritty politiefilms die hierna zouden komen, deels ook van Siegel, sowieso een vakman op dit gebied. Maar tegelijk is het meer ingehouden en is het ook wat neonoirish. De acteur die de boef speelt zet hem wat te dik aan, maar verder een prima film.

Een film die qua script soms lijkt op een pilot voor een toen vernieuwende politieserie. Die serie zou nu minder vernieuwend zijn. Het dagelijks leven van de LAPD met goede acteurs en met name als het gaat om de politiezaken vrij intrigerend. Vooral omdat ze een beetje vluchtig en niet compleet in detail. Waar de film de bal wat mij betreft mist is op het meer priveleven. Als je dat zo terloops doet als hier en veel dingen schetst zonder er wat mee te doen gheeft dat een soapy effect. Ook het feit dat beide hoofdrolspelers sterven op erg dramatsche manieren is dikker aangezet dat de film pretendeert te zijn.. Daardoor ben ik er niet wild van.

Anderson met zijn tweede film over liefde achter elkaar. Deze heeft voor Andersons doen een lossere structuur. En dat lijkt het voornaamste wat hij hiermee wilde. De lossere structuur past erg goed bij het rusteloze van opgroeien. Waar Anderson vaak strak gestructureerd is en een zorgvuldige sfeer heeft, zit deze film vol sfeer twists en turns. Veel aandacht voor het tijdbeeld waarbij Anderson waarschijnlijk zelf heeft gebaden in nostalgie en vrijwel geen grote thema's. En toen had ik alles ingelopen.

Ik had de laatste drie Paul Thomas Andersons gmist en omdat Kino ze allemaal vertoonde heb ik die ingehaald in voorbereiding op de nieuwe. Dze als tweede. PTA is zelden kort van stof (uit mijn hoofd zijn er maar 2 films minder dan 2 uur lang) en dat komt omdat zijn manier van verhalen vertellen vaak veel details gebruikt.Dat is ook een van de grote krachten van deze film. Het duipt van de kleine details in allerlei scens waarvan er ongetwijfeld nog een aantal gemist heb. In stijl, zowel beeld als geluid en in acteerdingetjes en in props. Het zo duizelingwekkend veel detail dat het al bijzonder is dat dat uit een filmmaker komt. Ook is anderson een sublieme acteursregisseur. Daniel Day Lewis is niet de meest subtiele acteur, Maar Anderson slaagt er perfect in hem net een evenwicht te houden. Waardoor het niet te is maar precies genoeg voor zijn personage.

\Anderson is zoals altijd hevig beinvloed door een flink resum aan klassieke regisseurs. Misschien is het deels omdat ik er net nog een aantal films van zag, maar ik zag hier duidelijke trekken van iemand als Ophuls. Ook zie je invloeden van gothische of noiractige woman in peril films als Gaslight en Rebecca.
Kortom ook deze film draagt eraan bij dat ik mezelf toch wel weer als een liefhebber van Anderson besschouw al was ik dat het afgelopen decennium een beetje vergeten..

De eerste twee uur werd ik overvallen door hoe goed ik dit vond. Ik hou van PTA, maar zo sterk was hij al een kwart eeuw niet meer. De scenes met Del Toro in uur twee lijken uit de film van het jaar te komen. Fantastische terloopsheid en zeldzaam geweldig camerawerk en briljante timing. Helaas valt de film in uur drie een aardig stukje terug. Nog steeds tof, maar de toevalligheid, ongeloofwaardigheidjes zoals supervillain Sean Penn, de timing en het ritme voelen een beetje minder scherp. Daardoor vier sterren.