The Whistler is een uitgebreide en toentertijd vrij bekende franchise. Het begon als een radioshow. Daarna werd het een filmreeks en in de jaren ‘50 was er ook nog een TV serie.. Opvallend is dat de verhalen zoals vele radio en TV reeksen toen op zichzelf staan. De titelfiguur is feitelijk een verteller die een korte aankondiging doet en een melodie fluit en daarna niet meer in de film voorkomt (behalve als melodie) tot het einde. In 7 van de 8 delen is Richard Dix de hoofdrolspeler (met steeds een andere rol.
De radioreeks begon in 1942. En liep door tot 1955. De filmreeks liep van 1944 tot 1948 en in 1954 waren er 39 afleveringen van een TV reeks. De films zijn erg lowbudget. De film kostte 70.000 dollar. En tussen de eerste filmdag en de premiere zat maar 10 weken. Kom daar nu maar eens om.
Ik vermoed dat de films allebei een high concept uitgangspunt zullen hebben dat iemand meteen nieuwsgierig maakt. In dit geval gaat het over een man die een huurmoordenaar inhuurt om voor volgende week vrijdag een einde aan zijn leven te maken omdat hij zijn vrouw verloor. Het script vol twists en turns en de film duurt maar een uurtje.
Ik ben van plan alle acht te bekijken. Later heb ik het nog wel over regisseur William Castle en Richard Dix. Maar voor deze film besteed ik even wat aandacht aan een bijrolspeler Gloria Stuart. Tegenwoordig vooral bekend van Camerons Titanic waar ze in zat als de hedendaagse Rose. Daar ver voor zat een carrière in de golden age of Hollywood. Vooral in de jaren ‘30. In de tijd van deze film was ze niet verlengd bij Fox en was haar filmcarrière een beetje op een zijspoor geraakt. Een paar jaar later stopte ze er helemaal mee en ging ze schilderen waar ze behoorlijk succesvol in was om op haar oude dag terug te gaan naar acteren.
De film is geen meesterwerk. Maar een zeer vermakelijke B-film waar veel uitgehaald word. De andere zeven gaan ook nog voorbij komen dit jaar.
Mensen denken niet als eerste aanzijn film noir als de naam Robert Wise valt. Toch heeft hij 8 films op het They Shoot Pictures-lijst met noirs en dit is de vijfde die ik zie,\. En weer is deze raak. Toch denken de meeste mensen eerder aan de twee musicals waarmee hij de oscar beste film won. IK verkies zijn noirs.
Deze is een beetje verwant aan Odds Against Tomorrow, het eerste deel vooral. Beide films hebben een jazzscore en een jazzritme in de montage. In dat deel zien we leven aan de onderkant van de maatschappij van Barbara Graham. Een prostituee en iemand die zich ophield in een wereldje van drank en bedenkelijke mannen en ook toen ze daar uit wilde ontsnappen.
Het tweede deel van de film, als Barbara in den gevangenis zit is de soundtrack en ook de montage rustiger en is de film een prachtig gedetailleerd verhaal over het leven in zo'n dodencel met opmerkelijke grijstinten voor 1958. Graham maakt verkeerde keuzes en is lang niet altijd sympathiek. De echte was nog gedroeg zich nog een stuk minder netjes maar ik vond dat er behoorlijk veel gebleven was. Het zou met afstand de beroemdste rol worden voor Susan Hayward. Die de rol op een klassieke grote hollywoodmanier neerzet, maar echt heel goed is. Hayward zat een aantal decennia in films in allerlei genres. Ze was zelden de absolute hoofdrol maar had veel werk. Ze overleed op haar 57e als een van de vele vrij jonge doden in de film The Conquerers hadden gespeeld die was opgenomen vlakbij de plek waar kernproeven waren gedaan,
Het fraaist aan de film vind ik de aandacht voor details. De film neemt met zo'n twee uur vrij veel tijd voor een noir(ish) film maar die tijd wordt erg goed gebruikt.
The Blue Gardenia's begin lijkt op dat van House By the River gisteren. Maar het is veel uitgebreider en de afloop is anders. Daarna gaat The Blue Gardenia vooral over schuldgevoel. Na het einde van de Mccarthy-tijd werd Lang weer gevraagd voor klusjes. Deze film was voor Waner, maar met een laag budget en een hoog tempo/. Anne Baxter is de ster van dienst en Nat King Cole zingt in de film de titelsong. Er zijn films waarin Lang meer van zichzelf kwijt kon.
The Blue Gardenia is echter duidelijk minor Lang. En dat komt dat het fijne gedetailleerde begin nooit echt een goed vervolg krijgt. Met een uiterst geforceerde happy end is bijna silly.
In 1950 was het al drie jaar geleden dat Fritz Lang een film had gemaakt. In het Hollywood van toen een eeuwigheid. Maar in tegenstelling tot zijn naam nu en zijn naam in het vooroorlogse Duitsland was zijn naam in de VS veel minder goed. Lang bleef zelden lang werken voor een studio, had een reputatie een moeilijke man te zijn en zijn laatste film, de gothische noir The Secret Beyond the Door uit 1947 was een serieuze flop. En tegelijk qua budget een ambitieuzere film voor Lang. Dat zorgde ervoor dat hij een tijdje moeilijk aan werk kwam. In 1950 maakte hij weer twee films. Voor Fox maakte hij een oorlogsfilm American Guerrilla in the Philippines (1950) die niet een heel goede reputatie heeft en als een minor Lang beschouwd wordt. En deze film voor de poverty row studio Republic gemaakt met een nog lager budget dan Lang meestal had. Lang maakte weer films, daar ging het hem om.
Twee delen van House By The River vallen erg op. Het begin rekt de Hays code aardig op en gaat precies zover als je toen een (poging tot) verkrachting kon laten zien. Wat overigens niet mocht was een zwarte actrice casten in de rol van de huishoudster. Wat dat was een interraciale relatie wat de censuur niet goed vond. Oef. Het tweede stuk van de film dat opvalt is als Stephen op de rivier vaart en die bijna in een soort nachtmerrieachtig inferno veranderd. De fraaiste en eigenzinnigste scene uit de film.
Het is poverty row, dus krijgen we een film zonder sterren. Louis Hayward is vooral bekend als iemand die een paar keer The Saint speelde en grote rollen had in kleine films en soms kleinere in grote films. Hij was een Zuidafrikaan die via Britse films en Broadway Hollywood was ingerold. Hij zat vaak in swashbucklers en detectivefilms. Lee Bowman was een kleine acteur die een beetje kon profiteren van het gebrek aan leading men in de oorlog en toen wat meer kansen kreeg. Na deze film switchte hij naar TV en radio. Dat deed Jane Wyatt ook na een carrière met vooral bijrollen.
Alternatieve titel: Nicky als Detective, afgelopen zondag om 12:01 uur
Het kwam niet vaak voor maar soms werden noirelementen gecombineerd met (screwbal) komedie. In de vijf vorige noirvembers ben ik eigenlijk maar een komische noir tegengekomen en dat was His Kind Of Woman. Dit is een tweede.
Ik had me een beetje verheugd op een treinfilm, maar dat is het niet. De trein zit vooral in de eerste paar minuten. Maar we krijgen wel sfeervolle fotografie. We krijgen Universal-ster Deanna Durbin die als een vis in het water is. Een stuk of drie liedjes mag zingen en ze kan haar gevoel voor komische timing kwijt. De mannen zijn kleinere namen. Op een na, de film heeft een bijrol van noir regular Dan Duryea. Opvallend genoeg is ook deze film, net als de Durbin-noir van vorig jaar een kerstfilm.
Charles David was een regisseur die in Frankrijk als productiemanager had gewerkt bij onder meer Rene Claire en Jean Renoir. Hij regisseerde maar twee films, deze en de misdaadfilm River Gang in hetzelfde jaar. Uiteindelijk zou hij trouwen met Durbin. Ze vertrokken naar Frankrijk en kregen een kind. Beiden kwamen nauwelijks nog in de publiciteit.
De film is een enigszins chaotische komedie over een dame die vanuit de trein een moord ziet en dat gaat oplossen. De cameraman is Woody Bredell die in deze fase van zijn carriere een van de noirvormgevers was. Hij schoot onder meer Chrismas Story, Phantom Lady en The Killers. Hij geeft de film veel visuele noirelementen mee.
