Logboek

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Veel elkaar bijtende gevoelens en soms denk ik dat mijn waardering te weinig is en soms te veel. De film is een fantasievolle, vrije en vaak fraaie film die vooral gaat over schoonheid en vergankelijkheid. Het is tegelijk een verslag van het leven van de titelfiguur en een liefdesbrief aan Napels zelf. Met name in de (sterkste) tweede helft kom je weergaloos fraaie scenes tegen die soms Felliniaans zijn.

Maar: Ook iets te veel voelt de film ook een fantasie van een man van middelbare leeftijd hoe het zou zijn te leven als een bijzonder mooie vrouw. Vooral het nogal lange 1968-deel, maar ook her en daar daarna nog kijk je naar een jongedame die heel erg door een man gefilmd is en de mannen die voor haar vallen. En daar wringt het, als portret van een vrouw komt de film flink te kort en is de film vaak zelfs plat.

stem geplaatst

Toegegeven: Ik ben niet echt een Led Zeppelin-fan. Maar ik respecteer ze wel en ze zijn een boeiende schakel in de popgeschiedenis.

Deze film is vooral het resultaat van vier individuele interviews. Met Robert Plant, John Paul Jones en Jimmy Page en een opvallend goed passend archief interview met John Bonham (die stierf natuurlijk in 1980 en dat was ook het einde van de band). Daarbuiten wordt de film geillustreerd als een scrapbook. Veel foto's (ook kinderfoto's) en spulletjes als oude concertaankondigingen en concertkaartjes. En daarbij nog concertbeelden, waaronder beelden uit een heel vroeg stadium. En zoals genoemd zijn er best vaak complete nummers in te horen en dat is zeker bij deze band wel een pluspunt. Nummers van Led Zeppelin werken nog minder goed in fragmentjes dan veel andere bands.

De film idealiseert Led Zeppelin enorm en is het verhaal zoals de drie levende leden het willen brengen. Er is geen enkele rimpeling te vinden in de film. Het wilde rock 'n roll-leven waar de band ook bekend om was wordt genoemd in één bijzin. Kritiek die je op de band kan hebben (het soms iets te vrij citeren van anderen bijvoorbeeld) komt helemaal niet aan bod. De info in de docu is iets te gladgestreken. Bovendien stop de film na Led Zeppelin 2. Dus het lastiger einde komt niet in de film voor.

De film vertelt ook wel aardig wat interessants. Bijvoorbeeld hoe allerlei muzikale klussen (allerhande sessiewerk, Jimmy Page in the Yardbirds enz.) van voor de band de muzikanten vormden en zorgden dat ze al geroutineerde en veelzijdige spelers waren vanaf het begin. Ook de vroege invloeden komen aan bod. Maar ik had liever wat meer kanten in de film gehad.

Paar erg sterke scenes (zeker richting einde) maar als geheel mist er vooral ritme en voelt het vaak net te willekeurig. Loznitsa is niet meer welkom in Oekraïne (niet omdat hij pro-Russisch is want daar mag hij nog minder naar toe) en heeft deze film opgebouwd uit door anderen ter plaatse gemaakte beelden. Nou hoeft dat geen issue te zijn, de man maakte ook documentaires uit archiefmateriaal. En ergens is dit ook zoiets. Alleen is ritme in zo'n film erg belangrijk en ook de zeg maar communicatie tussen scenes onderling. En die laat hier nogal te wensen over. Sterk en veelzeggend zijn de boekvernieteging en de tentoonstelling van de foto's van de gedode soldaten en het oorlogstuig. Ondanks het thema zal deze film niet als zijn meest essentiële de geschiedenis in gaan. Nogal een tegenvaller.

In 1946 kon Bunuel weinig kanten op. Hij was een linkse man en dat lag niet goed in Spanje waar hij vroeger gewerkt had, want daar had Franco het land overgenomen, Hij kon daardoor ook niet veel beginnen in de Verenigde Staten waar hij tijdens de oorlog had gezeten. In deze tijd draaide de Mexicaanse cinema op volle toeren. En daar hadden ze werk voor hem, in een wat ze daar charro-films noemden, een soort quasi westerns, maar vaak lichtvoetig en met liedjes en hun eigen bekende sterren. Soms bijna kluchtig. En graag een beetje romantiek.

Als je veel wil zoeken kun je hier een antikapitalistische film van maken of Bunuel af en toe iets geks de film in te smokkelen. Het verhaal is echter gewoon nauwelijks interessant en Bunuel legt hier zeker geen creatief ei. Maar ook hij kon niet van de lucht leven, dus moest er brood op de plank.

De film werd ondanks de aanwezigheid van een aantal toenmalige bekende namen een flinke flop. Zijn volgende film zou een stuk succesvoller worden.

Ook ik heb deze meegepikt in Kino waar ze bijna het hele filmoeuvre van Lynch vertonen. En hij was erg aan herziening toe. Ik beet me hierop stuk in 2003. We zijn nu bijna 22 jaar verder en ik heb veel meer filmervaring. Ik zag nu een droomfilm met droomlogica die vooral over angst gaat. Angst van Henry voor relaties, voor verantwoordelijkheid, voor liefde, voor het leven. Met een prachtig volle geluidsband en een schitterende belichting die de film zijn sfeer meegeven. Ik vermoed dat Lynch qua film inspiratie haalde uit radicaal avant gardistsche cinema, maar daar zag ik zelf te weinig van. Maar deels moet het ook volkomen nieuw zijn geweest, want het is echt een radicale film.

Lynch financierde de film door geld in te zamelen bij vrienden en kennissen. (met een piepjonge Sissy Spacek als een van de vele mensen die er geld in zat. En hij vond gelukkig via omwegen zijn publiek. Een van de mensen die onder de indurk was was Mel Brooks, die bezig was om The Elephant Man van de grond te tillen.

Twee volle sterren omhoog.

Inderdaad een coherenter plot. Waarbij het gaat om ede schuld afschuiven en een samoerai dwingen tot rituele zelfmoord. wat uiteindelijk bij de samoerai een vorm van verlossing brengt en bij de dwingers niet. De film is vooral een opbouw naar de monoloog van de samoerai en zijn seppeku .Thema's, sfeer en muziek verbinden de drie delen die ik min of meer gelijkwaardig vind.

Sinds zijn gevangenisstraf is Toyoda alleen maar verder van mainstream cinema afgedreven. Uit verschillende van zijn films spreekt een verlangen daar een wedergeboorte. Met de hele mensheid opnieuw beginnen. De fouten van alles op aarde wegwassen. Opvallend dat deze film al gepland was voor de pandemie want de film staat bol van de verwijzingen ernaar.

Het begin is echt fantastisch, zeker inclusief het geluidsbeeld. Daarna is de film wisselvalliger. Voelbaar erg persoonlijk. Wederom een bijzondere soundtrack die de film dusdanig ondersteunt dat scenes zonder minder goed zijn. Maar al met al erg intrigerend en veel beter weer dan zijn nieuwste die in Rotterdam te zien was. Ik hou het erop dat het eenmalige uitglijer was.

De soundtrack is echt de kern van deze short. Zeer bijzondere muziek. Het verhaal is zoals hierboven staat en suggereert een band tussen heden en verleden, want door de eindscene nog eens bevestigd wordt. Verder meer een gedicht dan een verhaal en ook nog een zonder woorden,

stem geplaatst

stem geplaatst

Voorlopig de laatste van mijn Rosales blokje. En dit is niet zijn beste film, maar ook weer niet zoveel minder. Gaat vooral over een koppel in een maatschappij in crisis die de noodzakelijke skills en mogelijkheden niet hebben om daar uit te komen. In alles wat net wat minder trefzeker dan zijn beste films. Hij dringt wat minder ver door in zijn personages hier.

Ik heb altijd het liefste biopics die flink spelen met de formule. De eerdere Dylan-film I'm Not There. (2007) bijvoorbeeld of iets als Jackie (2016) . Of biopics die over een zeer korte tijdsperiode gaan. Zo'n film is A Complete Unknown niet en dat maakt het soms iets te degelijk. Maar toch doet de film meer goed dat vooraf gevreesd en is dit niet zo'n omhooggevallen rammelende film als Bohemian Rhapsody (2018) .

Dat komt vooral door een aantal dingen. De pacing is uitstekend en de film wordt duidelijk meer dan een verzameling anekdoten. De sfeer van New York in de jaren '60 is erg goed. Dylan blijft ook gelukkig na deze film een mysterie, de film zoekt niet geforceerd naar psychologische verklaringen of behandelt zijn onderwerp niet alleen met bewondering, Dylan heeft genoeg nare kanten in deze film, mat name die hij naar de vrouwen in zijn leven is. Tenslotte zijn er de acteurs. Chalamet voorop, maar niet alleen maar. Erg goed allemaal. Als je een bekend bestaand iemand speelt is het evenwicht tussen een mens spelen en een typetje spelen heel dun. Als je zowel in uiterlijk als in spel iemand teveel imiteert krijg je al snel een TV-kantine effect. Doe je het te weinig dan geloof je het niet. Hier is dat evenwicht perfect. Dat de acteurs ook nog zelf spelen en zingen getuigt van een overvloed aan talent.

Beter dan gevreesd.

Culkin steelt de show in deze film. Hij haalt feitelijk haast meer uit zijn rol dan er in zit en hoewel je er vraagtekens bij kunt plaatsen of dit een bijrol is, snap ik zijn oscarnominatiie wel.

Helaas is Culkin veruit het beste aan de film, want op andere vlakken laat de film wel wat liggen.. Eisenberg zelf (nota bene ook regisseur en schrijver) is een stuk minder goed dan Culkin en slaagt er niet in zijn rol met diepte te spelen. De bijfiguren zijn wat karikaturaal en worden nooit meer dan props. Het script heeft een aantal matige momenten waarin de achtergrond van wat we zien expliciet wordt uitgelegd, vooral in de scene in het restaurant waarin Eisenberg aan de medereizigers (en uiteindelijk dus ook aan de kijker) uitlegt dat Culkiin een zelfmoordpoging deed een paar maanden eerder. Slechte scene die geforceerd voelt. En misschien wel de ergste zonde: Die hemeltergend beroerd gebruikte soundtrack vol met totaal niet passend pianogepingel van Chopin.

Het is goed dat de film Culkin heeft.

De zwanenzang van Bunuel is zowaar een boekverfilming over de liefde van een oudere man (Fernando Rey natuurlijk, wie anders?) voor een jonge vrouw. Belangrijk is dat we het verhaal uit de mond van de man horen, daardoor is zijn lezing gekleurd natuurlijk. De film heeft meer een klassiek plot dan meestal bij late Bunuels. Toch speelt hij met van alles en nog wat. Conchita wordt gespeeld door twee actrices. Er gebeuren dingen in de film die vervolgens bijna genegeerd worden (een serie linkse aanslagen bijvoorbeeld). Waardige afsluiter van een filmografie vol twists en turns en ook de laatste die in Kino te zien was. Ik heb nu nog een zestal thuis te kijken.

Het idee is beter dan de film helaas. Leuk om Piccoli hier te zien, maar Ogier is echt geen Deneuve en de film neemt een lange niet onaardige aanloop naar een confrontatie die uiteindelijk tegenvalt en maar een goed kwartier duurt.

In het verlengde van Charme Discret de Bourgeoisie. Alleen heeft die film nog iets van een concept. Dit is helemaal zonder al te veel echte samenhang. En wederom met een titel die een diepere laag doet vermoeden die er misschien wel maar misschien ook helemaal niet was. Ik vind deze vrij en vrolijke Bunuel die nog af en toe leuk tegen dingen aantrapt een erg leuke kant van hem.

Bunuel is heel vindingrijk in het aan elkaar koppelen van de fragmenten waardoor dingen die niks met elkaar te maken hebben toch suggereren samenhang te hebben. Charme Discret is nog iets betere, maar deze doet er weinig voor onder.

(reactie op ander bericht)



Ik blijf bij dezelfde waardering na herziening. Zonder het kleine voorvoegsel, maar ben het niet bepaald meer hiermee eens. In de bios zag ik een film die helemaal niet zo recht vooruit was. Maar een film speelt met dromen en fantasieën en werkelijkheid. Met die blik past ook het einde veel beter. Een die je deels zelf laat bepalen waar die grenzen liggen ook.

Verder kun je je afvragen wie de uiteindelijke bron is van de fantasie: Deneuves karakter, Piccoli's karakter, Bunuel zelf. Ook daar speelt de film en vrij boeiend spel mee. Maar het is zeker niet Bunuels beste. Dat vind ik ook 16 jaar later niet. Ik hou erg van sixties Deneuve en ook hier draagt ze de film, dat vind ik wel nog steeds.

Feitelijk een reportage, maar dan door de experimentele filmmakers Straub en Huillet. Het gaat over een tamelijk willekeurig gekozen Franse verzetsman. Een obscure zelfs. Het verhaal speelt zich af op een eiland en zoals een gewone reportage zou doen zie je het eiland ook. Alleen Straub en Huillet laten de hele boottocht naar het eiland zien. En zo gaat het stllistisch verder. Alsof wat anderen weggooien in deze film blijft. Jean Bricard is een boer die ziet wat er misgaat in de wereld en als verzetsman een bijdrage levert om er vanaf te komen.

Het derde deel van het boek bestaat niet, vandaar dat deze film los van de boeken staat en eigenlijk meer los gebaseerd is op het leven van de schrijver en gaat eigenlijk over het manouvreren dat een schrijver moet doen in een dictatoriale samenleving. Nicolae is schrijver wordt bekend door een boek waar de machthebbers blij mee zijn. Hij wint belangrijke prijzen en wordt een jonge posterboy van klassenbewust sociaal realisme. Dan maakt hij een verhaal waar de machthebbers niet achter staan. Wat doe je dan? Kom je erop terug? Ga je door en verlies je uiteindelijk alles. Waaronder uiteindelijk misschien zelfs je leven?

Knappe voltooiing van de trilogie, die uiteindelijk vooral over Nicolae blijkt te gaan en daarmee zetten 2 en 3 deel 1 in een ander en eigenlijk rijker daglicht.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Heel vrije film. Die ergens tussen documentaire en fictie in hangt. Met wat vermoeiende metagrapjes hier en daar. Ergens is het vrije van deze film wel lekker, maar het wordt uiteindelijk ook zo vrijblijvend dat je nauwelijks meer echt weet wat het doel van de film is. Met Chinese hiphopliedjes die allen tijdens de opnames zijn gemaakt.

De eerste driekwart van deze film is het een vrij vlakke verfilming van een tamelijk oppervlakkig verhaal en lijkt het duidelijk waar het heen gaat. De waarde van je wortels, de tradities en dat dorpen meer te bieden hebben dan de stad en zo. In het laatste kwart blijkt de film een andere en eigenlijk tamelijk interessante kant op te gaan. Maar dan is het eigenlijk al te laat. Het zorgt ervoor dat ik net wat hoger uitkom dan ik eerder verwachte, maar de film is lang vrij nietszeggend.

Na afloop noemde ik het een voetnoot van een voetnoot in de filmhistorie. Belangrijk is het niet, interessant wel. Het gaat over een land dat van een kolonie een iets officiëlere status krijgt en onderdeel wordt van de VS. En in die nieuwe relatieve vrijheid een filmafdeling opricht voor voorlichtingsfilms. Ergens voelt het heerlijk naïef dat in een wereld waar je nog niet gebombardeerd werd met beelden dat soort films nog een behoorlijke invloed konden hebben om bijvoorbeeld niet van alles op afbetaling te kopen, niet alles te pikken van je man en lezen en schrijven te gaan leren als je dat niet kunt. Het IFFR vertoonde ook drie van de films, vaak serieus goed gemaakt en deze documentaire geeft nog veel meer voorbeelden.

Qua vorm veel speelser en vrijer dan Tristana en Belle de Jour. Bunuel laat een normaal verhaalverloop lopen en bout een film rondom het gegeven dat een aantal echtparen steeds met elkaar willen eten, maar telkens lukt het niet. Door misverstanden, doordat ze elkaar mislopen en uiteindelijk worden de redenen steeds meer bizar en kijken me naar dromen en dromen in dromen. Vooral vrolijk en absurd (een drama is dit echt niet) en eigenzinnig. Je ziet zijn invloed later in van alles terug. Van Monty Python tot Quentin Dupieux,

Georgische film, uit de tijd dat het nog een deel van de Sovjet Unie was. Net als veel oudere films op het IFFR een wat sentimenteel drama met wat neorealistisch aandoende touches, Maar wel meer De Sica dan Visconti of Rossellini. Dus ook wel wat sentimenteel. Gaat vooral over de nieuwe vriendin van een vader die al twee kinderen heeft die geen moeder wil worden en een vrouw die zich wel om de kinderen bekommert die geen vriendin van de man wordt en de botsing daar tussen.

De film zag er zo goed uit dat ik wel meer van Tengiz Abuladze zou willen zien. Ik denk dat hij met een sterker script zeker nog tot meer in staat zou moeten zijn.

Van de klassiekers dit jaar op IFFR was dit de fijnste. Een heel andere film als Shiroi Kyotô (Film, 1966) die ze vorig jaar hadden. De films zijn zowat even lang. Maar waar The Great White Tower is een elegant geschoten sixtiesfillm over allerlei machtsstrijd rondom werk in een ziekenhuis. De opvolging van een professor wordt daar een soort koningsdrama.

Dit is 50 jaar Japanse geschiedenis verbeeld in een gezin. De film oogt duidelijk ouder dan The Great White Tower. Met een wat linksige ondertoon. Het gaat over jezelf vanuit armoede omhoogwerken en uitkijken dat je niet weer terugvalt. Het gaat ook over verraad binnen het gezin en vergeving. Het is niet al te subtiel en vrij sentimenteel. Maar wel erg goed gemaakt en interessant om te volgen. Ik vermoed dat dit een film is die zich op een groot publiek richten die in 1959 allemaal wel iets herkenden in deze vertelling.

Docu 3 over videotheken op het IFFR gaat vooral over de voorstelling van de videotheek en verveelt ondanks de lengte niet. Veelal bekende,m maar soms ook obscure film en tv-fragmenten over videotheken. Allemaal fictie. Eerst als een wat gevaarlijke, duistere plek. Later als een mainstreamplek voor het hele gezin, weer later als een plek waar je nauwelijks geholpen wordt door vevelende medewerkers die het altijd beter weten en tenslotte als betekenisloze plekken die ten dode zijn opgeschreven. Met grappige details als een voorkeur voor troma-filmposters in de inrichting van de videotheek (wat zag je die vaak!) en de aparte pornoruimte, met gordijntje ervoor. De film trekt soms net wat te veel conclusies uit wat we zien, maar het is ook een heerlijk feest der herkenning.

stem geplaatst

stem geplaatst

Met deze Bunuel kon ik wat minder. In dit geval gaat het vooral om een machtsstrijd tussen een rijke oudere man die de jonge Deneuve (die hier op haar 27e een in het begin 18-jarige speelt). En die machtsstrijd gaat deels over Bunueliaanse thema's. Het gevecht tussen je fantasieën de werkelijkheid bijvoorbeeld. Dit keer ook het gevecht tussen vrij willen zijn maar ook de ander willen bezitten.

Tegenvaller. Door de berichten uit Cannes was ik erg nieuwsgierig en lang gaat het behoorlijk goed, al vond ik het toen ook al geen meesterwerk. Maar de eerste twee uur zijn een boeiende en vaak spannende film over hoe de foute functie van de vader een gezin totaal uiteen doet vallen. In het laatste deel ontspoort de film nogal en zet geloofwaardigheid opzij en kiest ervoor om een full blown thriller te worden. Vanaf het moment dat ze het buitenhuis zijn verandert de vader van een vader die werkt voor een fout regime in een liefdeloze psychopaat die de ene rare beslissing na de andere neemt. Zelfs dan blijft de film nog spannend, maar de film verliest een belangrijk deel van de impact voor me en dat is jammer. Zeker wegens het enorme risico dat de regisseur en alle acteurs hebben genomen. Een van de acteurs zou in een jury zitten op het IFFR, maar ze heeft een reisverbod.

Bijzondere film. Het gaat om een man die in de koloniale wereld in de Oost werkt en op het moment dat zijn vrouw naar hem toe wil komen ervan door gaat. Zijn verloofde reist hem achterna. In de eerste helft krijg je zijn verhaal, in het tweede haar. De film bestaat uit documentairebeelden van toen en van nu, gespeeld materiaal, voice over.De film is een zeer eigenzinnige uitvoering van een soort episch liefdesdrama. Het ligt vast niet iedereen en ik denk dat Gomes je sowieso een beetje moet liggen, maar ik vond het heel fijn.

Veruit de oudste Iraanse film die ik heb gezien en volgens mij pas der tweede van voor de Islamitsche revolutie van 1979. Dit was vooral een echte smartlap. Dat kun je aan de inhoud hierboven al zien. Vermoedelijk is het grote idool van de filmmaker iemand als Charlie Chaplin. Het gaat zeker in het begin ook allemaal wat snel. De man is het ene moment nog rijk en twee scenes later zit hij al aan de grond. Desondanks best een charmante film.

Eindelijk een nieuwe film van de maker van mijn favoriete Nederlandse film ooit. Tussen 10 en 12 (Film, 2014) . Maar ik zag die film pas in 2023, dus voor mij was het wachten niet zo lang. Maar het is jammer dat een regisseur als deze zo lang moet wachten voor hij een film van de grond krijgt.

Wat vooropgesteld, ook deze is erg goed. Toegankelijker en losser dan zijn debuut en vooral ook grappig. Maar wat vooral werkt is dat deze film een klein verhaal vertelt, met klein drama en dat heel terloops doet. Hoogendoorn laat scenes ademen en het totaal van de scenes verteld het verhaal. We zien een Rotterdamse vader (gespeeld door Amsterdammer Ton Kas, maar als er een acteur is die drama en komedie kan combineren in Nederland is hij het wel). Hij is ooit samen met zijn kaapverdische vrouw in Portugal gaan wonen. Daar zit niet gecommuniceerde pijn. Hij komt weer eens terug in de Rotterdamse wereld die jarenlang van hem was, maar door is gegaan met veranderen in zijn afwezigheid. Zijn zoon is Dick, een man van middelbare leeftijd die niet bijzonder veel van zijn leven gemaakt heeft, maar zomaar ineens wel een vriendin heeft. Beiden zitten vol verwachtingen van elkaar en vol met gedoe uit het verleden waarover gecommuniceerd zou moeten worden, maar dat doen ze niet. Verder dan de oppervlakte lukt het niet te om te komen en je merkt dat dat voor beiden storend is en ze er beiden gewoon niet toe in staat zijn. Net zoals in zijn vorige film hier ook veel Rotterdam maar niet de landmarks, maar de gewone straten en gewone huizen waar de gewone mensen zijn. En heel veel humor. Dit blijkt, gezien de tweede plaats in de publieksstand ook een potentiële publieksfilm. Laat het een grote hit worden.

Ik kon er wat minder mee. Het thema van de film is enerzijds typisch Cronenberg. Hij blijft dichtbij de kern van veel van zijn films. Tegelijk is het duidelijk dat het heel persoonlijk is. Deze film is er ook door de dood van Cronenbergs echtgenote en de man zelf is ook al de 80 voorbij (en speelt zelf een lijk)

Waar ik toch een beetje mee worstel is dat de film uiteindelijk niet ergens heen gaat. Ik had na afloop een onvoldaan gevoel. Ik denk dat Cronenberg eerder een unheimisch gevoel had bedoeld want een catharsis of oplossing is er niet, maar er is zelfs eigenlijk nauwelijks een punt. Ik had ook een issue met Cassel in de film die ik helemaal niet vond werken. Maar het is wel een film die ik nog eens wil zien als ik veel meer Cronenberg heb gezien. Dit is mijn negende en dat is nog steeds wat beperkt. Mijn ervaringen met hem zijn wisselend.

Silly, maar behoorlijk geinig. Deze Taiwanese horrorkomedie die tegelijk een soort parodie is op de celebrity cultuur en de overdaad aan talentenjachten.

Het idee van de film is dat je als je doodgaat je een geest wordt en moet bewijzen in een talentenjacht dat je het in je hebt om mensen bang te maken. Dan mag je weer een jaar door anders verdwijn je als geest. Je moet ook mensen blijven bang maken. Daar komen ook al die verhalen over spookhuizen en creepy urban legends vandaan. Een film die vol met ideeën zit maar ze goed doseert. Daardoor is de film niet kort, maar het klopt bij de inhoud. Van de drie horrorfilms die ik dit IFFR zag was dit zonder meer de beste.

De bedoeling is een soort poetische film over Kuala Lumpur als stad. De bevrijding die kunst kan zijn. Met een titel gebaseerd op een beroemd Maleisisch lied. Maar het geheel is erg wisselvallig. Best fraaie scenes worden afgewisseld met lelijke. Overtuigende met nietszeggende of zelfs ronduit irritante.

Ridhwan Saidi deed heel veel maar met name de camera, daar had hij beter een ander voor kunnen inhuren. Want dat was echt niet goed. De film blijft mede door het niveauverschil los zand en wordt geen geheel. De enige van de vijf tigers dit jaar die echt niet overtuigend was.

Lastig te beoordelen. Want de film is en erg fout en niet echt overtuigend visueel. maar ook zeer interessant.

Dit is namelijk militaristische propaganda uit het China van Mao. En was deels bedoelt als het ondersteunen van de mensen die in de praktijk de verschrikkingen van de culturele revolutie uitvoerden. Er kwamen uiteindelijk ook andere versies

Losjes gebaseerd op een gebeurtenis uit 1930 maar vooral een mythologisering daarvan die met de werkelijkheid niet al te veel te maken heeft. Het gaat over een vrouw die feitelijk als slaaf wordt gehouden door een grootgrondbezitter. Een stiekeme communist redt haar en brengt haar in contact met de vrouwenafdeling van het revolutionaire leger.

De boeven (de grootgrondbezitters en machthebbers van toen) zijn van een dik aangezet Bassie en Adriaan niveau. In een korte scene zien we de vrouwen ook een groep kinderen trainen voor de gewapende strijd. Kindere. Ok. Verder is dit vaak ronduit een verheerlijking van het geweld van de revolutie. Nodig omdat het oude met wortel en tak moet worden uitgeroeid. Dit is een film zoals ik er een uit Noord Korea zou voorstellen.

Erg boeiend Maar toch.

Ik heb eens een boek gelezen over drie gevallen van collectieve godsdienstwaanzin in Nederland met nare gevolgen. In Appeltern in 1900, op een schip uit Katwijk in 1915 en in Meerkerk in 1944. Ik kende de verhalen al uit het geweldige boek Moordenaarswerk van Hans van Straaten, maar in het boek De Messias van Blauwe Sluis worden de drie verhalen nog veel uitvoeriger belicht. Extreem boeiende zaken.

Deze film gaat over een vergelijkbaar Zweeds voorval. Het thema is boeiend. Waar trek je de grens tussen godsdienstvrijheid en psychiatrie? Wanneer wordt iemand een gevaar als hij het idee heeft met God te communiceren? Deze film is echter niet helemaal overtuigend en zet de sekte eigenlijk van begin af aan al neer als behoorlijk extreem en maakt de aantrekkingskracht ervan niet overtuigend . Er wordt ook vrij dik aangezet geacteerd. Deze film was gebaat geweest bij een rustiger en meer subtiele benadering, zonder de inhoud te maskeren,

Soms selecteer je een film puur op regisseur. Het plot sprak me niet aan en is het niet een slecht teken dat de nieuwe Patino van Samsara dat in 2023 in mijn top 10 stond in Rotterdam te zien is voor de wereldpremière? Rotterdam staat in de pikorde niet echt bovenaan qua festivals. En zijn shorts die ik ook zag waren enigszins wisselvallig.

Nou Samara is het bij lange na niet. En echt aanspreken deed het me nog niet. Al zag de film er wel herkenbaar als Patino uit (bij vlagen ook behoorlijk mooi) en was het geenszins een ramp. En een regisseur mag ook best een film maken die me niet helemaal ligt.

Dupieux in vorm. Hij blijft heerlijk bezig in zijn eigen niche en maakt in een hoog tempo films. Ik hoop dat hij daar vooral mee doorgaat en aan de cast van deze film zie je ook wel dat Franse acteurs van naam graag een film met hem maken. Menig regisseur zou echt stikjaloers zijn op zo'n cast. Dat helpt ook altijd om projecten van de grond te tillen.

Deze film speelt met de grens tussen fictie en werkelijkheid en laat acteurs zien die acteurs spelen die weer in een film spelen. Met veel echt leuke grappen daarover. Ik vind dit een van zijn leukere en misschien moet ik een halfje hoger.

Ik kende Bartas alleen van zijn werk uit de jaren '90 en hoorde vooraf dat hij vooral veel minder experimenteel is en meer mainstream is als toen. Nou vind ik bij deze film het verschil in thematiek niet zo groot. Nog steeds zitten we aan de randen van de maatschappij, vloeit de drank rijkelijk en is er niet al teveel hoop. Stilistisch is deze wel wat gewoner. Veel meer dialoog. Meer direct. Minder poezie. Gaat over een dochter die naar huis gaat maar daar eigenlijk niet meer thuis is. Bartas werkt zoals altijd nog steeds voor het grootste deel met amateurs. In de Q&A kwam naar voren dat er twee acteurs in de film zitten en beide hebben kleine rolletjes. De rest zijn amateurs. Ik miste een klik met deze film, maar het was zeker niet slecht.

En weer een zwijgzame puberjongen, dat zag ik dit jaar in meerdere films op het IFFR, een tendens?

Ik zag dit jaar 5 tigers en 4 ervan waren erg goed. Van die vier was deze het mooiste. Het is een film die de regisseur met zijn familie maakte en die over het leven gaat dat hij meemaakte maar toch geen documentaire is.

De film gaat vooral over het verlies van de moeder. En het gemis dat er is. De troost die je bij elkaar vind en ook in je directe omgeving. Poetisch en erg open. Met nauwelijks grote gebeurtenissen of plot. En een bijzondere ontdekking van debuut dat bijna uit het niets lijkt te komen. Gelukkig dat dat dit jaar weer wat meer gebeurde in Rotterdam.

Vooraf dacht ik dat het tweede en derde deel wellicht vooral ingegeven waren door het succes van de eerste, maar dat bleek niet zo te zijn. Qua beoordeling zou ik de films los van elkaar 3.5 geven, maar als hele trilogie eigenlijk 4 sterren. Beide vervolgen versterken de eerste film juist.

In dit tweede deel is de zoon des huizes voor het eerst het centrale personage. Zijn vader heeft krom gelegen om hem een beetje te laten leren, omdat hij zag dat zijn zoon erg slim was. Maar uit armoede moet hij stoppen. Hij ontwikkelt eigen belangstelling en wordt geconfronteerd met politieke keuzes. Hoe sta je tegenover met Marxisme dat sterk in opkomst is?

De film is in dezelfde stijl gemaakt als de vorige en wederom in zwartwit en gebaseerd op het tweede, in de jaren '60 verschenen deel van het boek.

In 1988, vlak voor de val van het communisme , kwam deze film uit. Een zwart-wit verfilming van een klassiek Roemeens boek uit de jaren '50 waarvan het eerste deel zich afspeelt in de onrustige jaren '30. Jaren van crisis en verarming op het platte land. En van communisten en fascisten die met elkaar vechten.

Een doorslaand succes in Roemenië destijds. Waarschijnlijk ook heel herkenbaar voor vele Roemenen.

De film gaat op de invloed die dat op een boerengezin heeft. En een zoon van het gezin kijkt vooral toe en neemt in zich op wat er gebeurd. Hij speelt een grote rol in de twee vervolgen.

Speelse en boeiende film. Over een uitermate bizar verhaal. Nog voor Mussolini roept de fascist (dat was hij vooral ook) een minirepubliekje uit in een grensstadje dat van Italie naar Kroatie dreigde te gaan. En enige tijd in alle onrust in de wereld van toen kwam hij er nog mee weg ook. Deze film schetst de situatie in al zijn ongelofelijke absurditeit. En benadrukt dat door allerlei scenes in op de echte plekken in de (nu al jaren Kroatische en voorheen Joegoslavische) stad na te laten spelen door deelnemers aan de documentaire en vooral voorbijgangers. En niet perfect in stijl. Je ziet bijvoorbeeld een nagelsalon worden omgebouwd tot een restaurant, omdat daar toen een belangrijk etentje plaatsvond. Gabriele D’Annunzio vertrok uiteindelijk na 16 maanden uit Gabriele D’Annunzio. Zijn stijl van speechen en propaganda was van grote invloed op Mussolini, waar hij altijd achter bleef staan zonder volledig onderdeel te worden van het fascisme. Hij had een hoge pet op van zichzelf, maar zag ook vroeg het gevaar van Hitler en drong er bij Mussolini meermaals op aan om geen zaken met hem te doen. De tweede wereldoorlog maakte hij niet meer mee.

Ik vond het prachtig. De film gaat zoals meer dit jaar op het IFFR over ontheemding en ontworteling. Wat moet je als je vanuit een overzichtelijk dorp wegens werk in een van de grotere steden in de wereld terecht komt? De film oogt echt prachtig en is ook een fraai stadsportret van Mumbai met een vlekkeloze locatiekeuze en raakt aan allerlei aspecten van het leven in zo'n complexe stad. In het laatste deel van de film keren we terug naar een van de dorpen en krijgt de film een mystiek en surrealistisch gevoel wat de film een bijzondere verbinding geeft met het verleden en met zijn omgeving.

Echt verrassen doet Miike hier niet, maar is dat erg? Eigenlijk niet. Van de meer recente Miikes vind ik zijn meer recht vooruit films eigenlijk vaak de beste. En dit is in veel opzichten typisch Miike. Jonge jongens die er goed uitzien als hoofdpersonen. Een conflict. Heel zelfverzekerde goed gefotografeerde actiescènes. Gespeel met clichés. Paar goede grappen. En een erg tof einde. Het oogt alsof de veteraan het zo uit zijn mouw schudt en het is zeker niet zijn meest originele en enerverende film. Maar al met al zeer zelfverzekerd en erg goed gemaakt.

De man was ook bij de IFFR-vertoning (in een uitverkochte zaal (en het is de grootste van het festival))waar hij duidelijk maakte dat hij er ooit internationaal doorbrak (met Audition). En de baas van het festival kondigde de film aan als de 27e die ze van hem vertoonden. En dat kan best maar is dus amper een kwart van zijn werk. Wat mij betreft laten ze er nog vaak zien.,

KIng Ivory is een soort mozaïekfilm. We zien meerdere verhaallijnen rondom Fentanyl en aan het einde komen ze samen. De film doet wat denken aan Traffic van Soderbergh (een film die ik lang geleden niet goed vond) en net als die film bevat ook deze een verhaalliijn waarin het kind van een van de personages verslaafd raakt en net als toen is dat het minste deel van de film. De pogingen om een opstandige jongen te schetsen zijn tergend oppervlakkig en het meest dramatische deel komt zelden verder dan een waarschuwend waargebeurd verhaal film. De andere delen zijn veel minder op drama gericht en veel meer een genrefilm. Waarbij zwaarbewapende agenten de boeven achterna zitten in een totaal verrotte wereld. Terwijl ze ook ergens beseffen dat wat ze doen hooguit een druppel op de gloeidende plaat zal zijn. Veel diepte heeft dat ook niet, maar de spanningsopbouw en de donkere sfeerschets zijn behoorlijk goed. Een onevenwichtige film dus.

Als er een klassieke regisseur tegenwoordig behoorlijk uit de mode lijkt is het Ingmar Bergman wel. In moderne films zie je zijn thema's vrij weinig terug. In Orenda wel. Orenda gaat over een priesteres in scandinavie die hevig twijfelt aan haar geloof en zelfs twijfelt aan de twijfel. Hoe erg zou het zijn als het allemaal niet waar is voor haar vak. En kun je in een religie geloven als je weet dat het niet de waarheid kan zijn. Ondertussen komt Nora, het andere personage op het eiland haar verdriet verwerken. Kan je dat bij iemand die aan alles twijfelt? Orenda is soms best stug en taai, maar vaak ook eerlijk en anders dan hedendaagse films vaak zijn. Orenda drijft veel op dialoog en een deel van het publiek dacht vermoedelijk naar een vrouwenfilm te gaan, in een mooi Fins landschap, maar die kregen niet wat ze wilden. Relatief veel weglopers hier.

De vorige film van Pirjo Honkasalo was dat jaar mijn favoriet op het IFFR. Dat was in 2014. We zijn nu elf jaar verder en deze is voor mij ook wat minder. Maar toch was ik ergens ook wel blij dat er toch nog films als deze gemaakt worden.

Tegenvallend. De oudere van drie docu's over het videotijdperk op het IFFR dir jaar is de minste en het is niet duidelijk of dit een mockumentary of een documentaire is. De producer was aanwezig die vertelde het bloedserieus.al waren wat details die hij vertelde ook wel te mooi om waar te zijn ("the son of Mr Van is now in film school"). Maar als je de film ziet en en mr Van niet krijg je toch twijfels. Is het niet een sterk verhaal dat vooral symbool staat voor meerdere verhalen uit die tijd? De docu zijn vooral pratende hoofden van figuren uit de filmindustrie van Thailand. Deels ook voor mij bekend. Met een hemeltergend irritante soundtrack. Vooral een sterk verhaal dus en een twijfelachtig spelletje met de waarheid.

Een aparte sfeerfilm die veel mensen uit mijn gezelschap teleurstellend vonden, maar ik vond het mooi. Ik had nooit eerder een film van Sandro Aguilar, maar tijdens de Q&A verklaarde hij dat deze film anders zijn. In zijn eigen woorden was zijn vorige werk te omschrijven als show don't tell. Zwijgzame karakters enzo. Terwijl hij in deze film ook sommige dingen als Don't Show, Tell presenteerde. Een film die haast niet na te vertellen is. Een mysterieuze bijna plotloze film over drie verdwaalde personages. Theatraal en weird lijkt iedereen op zoek naar elkaar en elkaar niet te vinden. Een soort minitableau's eigenlijk. Met dialogen die een stijlmiddel zijn. Veel rode en oranje kleuren in een sfeer die wat seventies aandeed maar het niet was. En gemaakt door Aguilar met twee ecteurs die hij en door een door kent en ik weet het niet zeker maar op basis van de achternaam vermoed ik dat zijn zoon de zoon speelde. Pas tegen het einde vind het echtpaar elkaar een beetje terug, maar de zoon blijft zoekende/gezocht. Niet voor iedereen, maar de film pakte me en ik ging helemaal mee in de sfeer.

Ik was serieus flink teleurgesteld en dat komt deels omdat ik een fan ben van Toyoda en de beste man hier heel ver onder zijn normale niveau zit. Doordat hij een gevangenisstraf achter de rug heeft zijn zijn budgetten een stuk lager dan vroeger, maar zelfs daarmee deed hij nog prachtige dingen. Dit is vooral een erg lelijke film. Weinig consequent qua sfeer een te veel onnavolgbaar en nauwelijks boeiend plot. Misschien wel de grote teleurstelling van dit IFFR,

Een Mexicaanse horrorvariant op Home Alone. Maar dan met twee jongetjes en zonder inbrekers Niet de beste film ooit. Maar het best leuk en wordt behoorlijk duister gelukkig. De kindjes zijn prima en ook de moeder speelt leuk theatraal. Je kunt je afvragen wat films als deze te zoeken hebben op het IFFR, want dit is erg mainstream en meer een film voor Imagine (en zelfs in die context is het mainstream) of Netflix ofzo.

Als ie daar nog ooit opduikt en je hebt zin een aardige horror, dan heb je hier een prima avond mee.

Prima film. Vooral het oog voor detail en de chemie tussen de broer en de zus zijn sterk, maar de film durft nog net niet genoeg het plot te laten lopen en nog meer waar te nemen. De structuur van de film werd iets te veel probleem, oplossing, probleem, oplossing. Maar de volgende film van de regisseuse ga ik wel zien.

De trailer suggereert een thriller en in zekere zin is Miséricorde dat ook. Maar de film blijkt al snel een komedie over verlangens die je niet uit. Over de regels van een klein dorpje waar veel mensen uit wegvluchten. En dat komische werkt en is echt grappig en vond ik uiteindelijk duidelijk beter dan de constructie die Rester Vertical was (dat was de laatste die ik zag). Een zelfverzekerde film met een knappe pace.

stem geplaatst

Ken Loach is 88 jaar en het is op die leeftijd altijd de vraag of er nog een nieuwe film komt. Ik hoop van wel, want het zeer matige The Old Oak zou een wat triest einde zijn van zijn filmografie. Hij houdt ook rekening met zijn nalatenschap want hij heeft deze film geproduceerd en thematisch is het erg Loach. Maar veel subtieler dan Loach al vrij lang is. Eerder zoals een vroegere Loach. Een verhaal dat vooral onrecht dat dieper zit maar ook subtieler is waarneemt. De regisseuse gaf in de Q&A nog aan dat dat een latere keuze was. Ze heeft in de research voor deze film besloten de grootste en meer geforceerde botsingen uit de film gehaald. En dat maakt hem beter. Minder plot meer gedetailleerde waarnemingen. Laura Carriera is nog jong, het Britse sociale drama heeft dus een toekomst. Laura Carriera is nog niet uitontwikkeld en de film is niet volledig raak, maar ze is echt op weg.

De nieuwe Rosales is een tere coming of age en een aparte constructie van een film. Een film over de gevolgen van beslissingen op jonge leeftijd op de rest van je leven. Een film over what if.. Als je als tiener een of twee andere keuzes had gemaakt, had je leven dan totaal anders geweest. De film is heel erg duidelijk een constructie. De jongeren gaan nota bene naar een film met de titel van de plaats waarin het zich afspeelt die ook de titel is van de film waar je naar zit te kijken, maat daarbij toch een ontroerende en boeiende film. De zoveelste van Rosales.

De openingsfilm van het IFFR was voor mij een tegenvaller. Het grootste issue is dat niemand het niet soepel lopende script en daardoor de lengte onder controle houdt. De film klokt daardoor op meer dan 2 uur en heeft zoveel vaak geforceerde twists en turns dat overdaad echt begint te schaden. Het acteren is ook nog tamelijk wisselvallig waarbij van Huet bijna alle anderen van het doek speelt. En dat vind ik jammer want in dit land hebben we op het gebied van genrefilms zelden wat anders dan zowat een wekelijkse romantische komedie. Voor andere genrefilms en ook voor uitdagendere films is het klimaat helaas een stuk moeilijker en dat is een groot probleem. Het Nederlandse filmaanbod is steeds meer aan het verschralen. Dus ik hoop oprecht dat door iets met een zekere ambitie dat anders is wordt gemaakt dat ik het dan goed vind.

Als ik het goed begreep is er nog geen distributie voor deze film en wordt hij na het IFFR nog in het Rotterdamse worm vertoond en that's it. Dat zou zonde zijn. Videotheek Marco was een videotheek die letterlijk (niet figuurlijk) ondergronds was in Rotterdam. Hij zat namelijk op metrostation Beurs en schijnbaar zijn er zelfs nauwelijks foto's van te vinden. En de maker heeft ongetwijfeld goed gezocht. Dat weet je als je deze film hebt gezien. Want een van de knapste dingen is de idiote hoeveelheid research er in deze film heeft gezeten. Vrijwel de hele film is opgebouwd uit archiefbeelden (vooral) en ook wat oude foto's. Van allerlei tv-programma's. Van landelijk uitgezonden tot obscure lokale. Van actualiteitenrubrieken tot quizzen. Als het maar over de videotheek gaat. De videotheek als plek om films te ontdekken. als multicultureel fenomeen, als plek om elkaar te ontmoeten en als plek waar illegale videos te huur waren. Het is een warm nostalgisch bad en misschien klinken de maker (een generatiegenoot) en ik nu als oude lullen, maar het menselijke contact van de videotheek was toch in veel opzichten mooier dan algoritmes van streaming.

Prachtige film die zo subtiel is dat het bijna niet subtieler kan. Het is belangrijk om in de trage flow van deze film te komen en goed te bekijken wat je zet, want je mist zo van alles. Het verhaal wordt verteld met scenes die op het eerste gezicht en uit context misschien niet veel lijken te zeggen. En sommige belangrijke momenten zie je juist niet in beeld. Het is een waarnemende film over een relatie die vanaf het begin ten dode is opgeschreven, want er is constant een subtiel verschil in hoe ze alles benaderen. Je ziet het niet meteen, maar het is er ook dan al wel. Dat zit in de manier waarop ze eten, de prioriteiten die ze hebben, de fase van hun leven waarin ze zitten. In alles. Het grootste ongeluk het verliezen van het kind wordt wel getoond. De vriend is dan al niet meer in beeld. Fraai.

(reactie op ander bericht)



Ik hoorde weer dat de studio twintig jaar later contact zocht met John Huston met de vraag of hij de originele cut nog had, want ze wilden die alsnog uitbrengen. Hij was er niet en nadien dwong Huston altijd af dat er een kopie van zijn cut in zijn bezit zou komen. Dat was onderdeel van al zijn contracten. Voor het geval dat.

En helaas is het duidelijk te merken dat de film nogal toegetakeld is. Het lijkt erop dat de studio, na slecht verlopen tests bij de twee uurs-versie, de film hermonteerde met vooral de actiescenes. Toch is er nog best wat te zien over het doel van het verhaal. Het is duidelijk een film die gaat over heldhaftigheid en dat relativeerde. Dat was toen nogal gewaagd en vermoedelijk de oorzaak van de test screening. Heldhaftigheid komt door omstandigheden en hoe de battle uiteindelijk afloopt. Audie Murphy met zijn babyface speelt de jonge soldaat. Behoorlijk goed, maar ik vermoed dat deze film even legendarisch had kunnen zijn als pakweg Paths of Glory.

Dit voorlichtingsfilmpje is een volbloed komisch drama. Het doel is om mannen en vrouwen aan te zetten met elkaar te praten heeft het licht naïeve doel om onder meer mishandeling te voorkomen. Goed gemaakt en behoorlijk grappig en een tof tijdsbeeld.

Tweede en minste van drie voorlichtingsfilmpjes gemaakt in Puerto Rico in een programma op het IFFR. Deze is het meeste alleen maar een voorlichtingsfilm. Er is sprake van een ontwikkeling in de filmpjes. Ze werden chronologisch vertoond. Het eerste dat nog niet op de site staat is een interessante compilatie van beelden met commentaar. Deze film drijft nog steeds op commentaar, maar bevat grotendeels geacteerde scenes en het derde is een geacteerd komisch drama met maar een beetje commentaar. Dit is vooral een filmpje om mensen die niet kunnen lezen aan te zetten het te gaan leren hoe oud ze ook zijn.

Ergens in deze film zat iets uitdagenders verborgen, maar dat is het toch niet. Het scenario veelal nagespeeld door de echte acteurs is daar te conventioneel voor en zo doet de film bijna alles on cue. De verstoringen van de roze wolk komen allen van buitenaf en op de momenten dat je ze aan voelt komen . Uiteindelijk sympathiek maar conventioneler en gladder dan waar de vorm om vroeg. Ik merk terwijl ik dit schrijf dat de film wat negatiever in mijn hoofd zit dan op donderdag toen ik hem zag. Ik ga een halfje terug. Al vind ik de redding die je kunnen uiten door kunst kan bieden wel degelijk geloofwaardig.

Fraaie film. Erg consequent qua toon en stijl We wijken nooit van Souleymane gedurende de film en de man is alleen bezig het kaartenhuis dat zijn leven is overeind te houden. Film gaat ook over dat systeem en iedereen die daar van profiteert. Figuren zoals de man die een verhaal verkoopt waarmee asielzoekers meer kans zouden moeten hebben of die hun baantje als maaltijdbezorger tegen een geldbedrag "uitlenen" tot de dame die zijn verhaal moet beoordelen, als alle mensen die grof geld verdienden aan zijn vlucht. Allemaal spelen ze een rol in een totaal scheefgegroeide wereld. Prachtige film.

Na heel lang (voor mij pre-moviemeter en dat is lang geleden) herzien en ditmaal op het grote doek en mijn 3.5 vond ik prima. Freeman en Pitt werden beide groter door deze film en dat gold ook voor Spacey en het is goed te zien waarom, De film was vooral in de eerste helft komischer als ik me herinnerde, Fincher zou daar later nog een beetje verder in gaan met opvolger Fight Club (die ik wel duidelijk beter vind).

Visueel erg nineties en dat is niet helemaal goed nieuws. Muziek (en dan bedoel ik de score) is mijn ding niet. Ik wist het einde nog wel alleen niet meer wiens hoofd er ook weer in de doos zat en wie dat ontdekte. Zou Reznor (die in deze tijd nog vooral een zeer duistere industrial rockartiest was) na deze film op het spoor van filmmuziek zijn gezet? Zijn doorbraak als filmcomponist was ook bij Fincher.

Het verhaal van een fotograaf die een enorme impact op de wereld had door zijn omgeving te fotograferen. Het boek werd verboden in zijn eigen land, maar ging de wereld over. Hij moest gedwongen weg en dan komen we bij waar de film echt over gaat. Ontheemding. Het feit dat hij in de Verenigde Staten terecht kwam had een enorme impact. Zijn foto's die hij daar maakten sloegen onterecht minder aan omdat wat hij fotografeerde minder direct was in zijn thema's en minder ging over heel zichtbare onderdrukking. Hij bleef nog een tijd fotograferen de foto's kwamen nog zelden bij het publiek terecht en de ooit gevierde man zakte weg in de vergetelheid terwijl hij dieper wegzakte in depressies en zelfs dakloos werd in de VS. Uiteindelijk maakte hij geen foto's meer. Cole stierf uiteindelijk jong. Nota bene in de maand waarin Nelson Mandela vrij kwam. Uiteindelijk werden er onder enigszins mysterieuze omstandigheden veel negatieven teruggevonden in Zweden en aan de hand daarvan en bijvoorbeeld aantekeningen en brieven wordt zijn leven verteld in deze film.

Ik hou erg van straatfotografie en vind de foto's van Cole erg goed. Maar zoals wel vaker met foto's in een documentaire werkt de weergave niet helemaal. Omdat je zelf niet de keuze maakt hoe lang je naar een foto kijkt vooral. De keuze om de film te laten vertellen door een verteller die in de ik-vorm verteld is ook opvallend en werkt vooral goed in het eerste deel van de film. Het is merkbaar dat de schrijvers er tegen het einde als er duidelijk minder bronmateriaal is wat meer worstelen. Visueel is de film vooral een collage van foto's (bijna allen van Cole) en archiefbeelden die een beeld schetsen van zijn omgeving.

Ik kwam bij deze uit omdat ik een jaar of zeven geleden van deze regisseur Neomanilla zag. Ik zou hem niet snel durven aanraden (low budget genrefilm) maar ik vond het huwelijk tussen vrij directe (en boze/activistische) maatschappijkritiek en genrecinema zeer boeiend en het lowbudgetgehalte bijdragen een rauw gevoel. Later zag ik op Netflix de film Dead Kids en die was helaas heel wat minder goed. Een stuk gelikter en er was nog wel maatschappijkritiek in de film maar het hart van Neomanilla had het niet. Deze film, voor het eerst horror doet helaas nog wat stappen terug. Zoveel dat het maatschappijkritische gehalte eigenlijk alleen bestaat uit het situeren in het dieptepunt van de Marcos-dictatuur. Iets dat overigens vooral blijkt uit een enkele radio-uitzending die op de achtergrond te horen is. Er wordt verder eigenlijk niets mee gedaan en dient vooral als een reden voor filmfestivals om de film te selecteren.

En wat hou je dan over? Een oppervlakkige horrorfilm die wat themaatjes uit oude giallo's lijkt te halen maar de creativiteit en stijl van die films mist. Een script dat bol staat van de ongeloofwaardigheid en waarbij de politie enkel gebruikt wordt om de film los te weken als hij helemaal vastloopt. Af en toe een aardige scene. Daar blijft het bij en dat is niet genoeg. Ook nog eens zeker 20 minuten te lang. Geef mij de Mikhail Red maar die nog nauwelijks budget had. Maar Neomanilla lijkt een toevalstreffer.

In 2020 zat Lou Ye midden in de voorbereidingen van zijn nieuwe film waar hij een film die hij jaren ervoor had laten liggen zou afmaken. Toen gooide Covid roet in het eten. En over die situatie gaat deze film weer. De situatie van toen wordt in de eerste scenes nagespeeld en Lou Ye speelt niet zichzelf maar iemand uit zijn crew speelt een regisseur met een andere naam. Ook worden de beelden van de echte niet afgemaakte film niet gebruikt in de film maar beelden van eerder werk van Lou Ye (Spring Fever met name volgens mij). De crewleden spelen zichzelf en veel opnamen die met telefoons zijn gemaakt zijn wel authentiek. Het levert een soort found footage mockumentary film over de pandemie in China op. Ik had ergens op een uitdagender film gehoopt. De film is in veel opzichten vrij recht vooruit. Desalnietemin interessant en een film waar nog weleens naar teruggekeerd zal worden als het over de pandemie gaat. Opvallend is dat ik twee Chinese pandemie films op een dag zag die beiden gebruik maakten van beelden geschoten voor eerder werk. Verschil is dat Jia Zhang Ke hoewel ook kritisch op het moderne China binnen de grenzen van de censuur werkt en Lou Ye clandestien films maakt die de overheid vaak niet bevallen maar die op papier vaak niet Chinees zijn .

Where to.. is onderdeel van het programma Focus: Through Cinema We Shall Rise! en dat programma gaat over de cinema in de geest van de Bandung conferentie in 1955, Een afro-aziatiche conferentie waarin besloten werd tot samenwerking tussen soms net onafhankelijke landen op Econimisch en cultureel gebied. De films hebben als doel om een oproep tot actie te zijn en dat geldt zeker voor deze.

Libanon werd onafhankelijk in de storm van de tweede wereldoorlog. In 1943. 15 jaar later was er deze film over Libanezen die geen vertrouwen in hun toekomst hebben en hun heil elders zoeken. Op de een of andere manier was Brazilië een soort Eldorado in LIbanon en de vader uit deze film laat zich overhalen om ook te gaan.

De film is feitelijk opgebouwd als een smartlap. De vader die zijn gezin in de steek laat, niks van zich laat horen en na twintig jaar weer op de stoep staat als zijn zoon hem volgen wil. De zangeres zonder naam had het kunnen zingen. Het acteren is theatraal en de uitbeelding van de emoties is dik aangezet. Maar tegelijk is dit een fantastisch tijdsbeeld en een voorbeeld van hele vroege Libanese cinema. Deze film werd maar beperkt vertoond in het land zelf maar haalde wel de competitie in Cannes. En het hielp bij een bloeiperiode die de Libanese cinema kort erna had tot de burgeroorlogen daar een eind aan maakten.

Documentaire over een jongen die een zomer doorbrengt bij zijn oma in Frans Guyana. Hijzelf leeft in Frankrijk. Hij wordt geconfronteerd met een verhaal over zijn oom uit het verleden. Een eeuwigheid geleden voor een dertienjarige. Maar voor ik als 49-jarige nog een een zeer recent verleden.

De film oogt bij vlagen mooi en de hoofdpersonen hebben veel charisma en ik heb best geboeid gekeken. Maar de film slaagt er niet in om dit verhaal in een context te zetten. Niet op persoonlijk vlak en ook niet met betrekking tot de maatschappij in Frans Guyana en de verhouding tot Frankrijk. Het is ook best lastig omdat met een vrij subtiele op sfeer gerichte doucumentaire als deze te doen. Maar ik vroeg me toch wel af: waarom precies dit verhaal? Wat moet het mij vertellen?

Tijdens Covid ging Jia Zhang Ke, terwijl hij niet kon filmen, terug naar ongebruikte scenes uit eerdere films. Hij zette die scenes in een nieuwe context en nam een nieuw einde op zodra het kon. En die film is Caught by the Tides. Daardoor ook meer Jia Zhang Ke oude stijl (pre A Touch of Sin). De laatste drie fictiefilms waren erg plotgericht en gelikter. Deze is ruwer zoals zijn eerdere werk. en bevat door de opzet nmauwelijks een coherent verhaal maar eerder een gevoelsmatige samenhang. Tegelijk is het een terugkijkende Jia Zhang Ke die zijn eigen loopbaan in perspectief lijkt te zetten. Het einde is de kijk op de pandemie van de poëtische beachouwer van het moderne China die Jia Zhang Ke is. Erg fijn. Weer.