Logboek

Ingetogen, tikje zwaarmoedige western. Met een goed, vrij rudimentair plot. Vooral een sfeerding met zoals wel vaker erg fraaie muziek. nteressant genoeg feitelijk vooral een Franse western. Hoe moeten we dat noemen? Een baguette-western ofzo. Het is een co-productie met Italie, dat wel. Maar de regisseur en hoofdrolspeler Hossien is een Fransman, Mercier is ook Frans. Het is gefilmd in Spanje en werken ook een hoop Italianen mee. Ik las ergens dat dit ongeveer is wat je zou krijgen als Melville een western had gemaakt en daar zit wel wat in.

Ik heb het al vaker geroepen, maar niemand kon zo mooi beweging filmen als Max Ophuls. Visueel heeft Ophuls me zoals altijd volledig zelfs al is hij hier net wat meer restrained dan in voorganger (en nog iets mooiere) Le Plaisir. Ophuls neemt ons in zijn laatste films mee naar een fantasiewereld die nooit bestaan heeft waar hij op een ingehouden manier iets maakt wat het midden houdt tussen een drama of errors (een komedie is het niet) en een tragedie waar de diepere oorzaken (waarom moet Madame eigenlijk haar oorbellen verkopen?) fascinerend onbeantwoord blijven. Ik heb weer genoten.

Een film uit 1931 die een stuk vooruitstrevender is met betrekking tot dit thema dan iets als The Children's Hour van 30 jaar later. En het was nog een succes ook. Dit is niet een herontdekte obscuriteit. Dit was een hit. Twee jaar na deze film was Hitler aan de macht en zou het erg lang duren voor de maatschappij met dit thema weer kon omgaan. Vrijheid is teer. Ook in deze tijd.

Tikje toneelmatig in zijn stijl. Maar erg goed geacteerd en vooral ook heel goed geschreven (de dialogen dan vooral). Mooie film.


Zou de versie met Schneider ook nog weleens willen zien.

De voorgeschiedenis van deze film is wel bijzonder. Laurent Cantet had deze film in voorbereiding. Hij overleed echter veel te jong op 63 jarige leeftijd aan kanker. Robin Campillo is een soort leerling van Cantet. Hij was ook een van de beste vrienden van Cantet. Hij begon als editor bij hem in de jaren '90 en schreef erna ook mee aan scripts van Cantet voor hij films ging regisseren en dat leverde prachtfilms op als Eastern Boys en 120 Beats per Minute. Ik heb beide mannen hoog zitten en hun stijl is erg verwant aan elkaar. De thematiek van Enzo bevat elementen van beiden. Campillo maakte de film voor zijn vriend, hij besprak dat op zijn sterfbed een beschouwt het zowel in de optiteling als in interviews nadrukkelijk als Cantets film.

Het is wedeom heel fijn. Enzo is bezig zichzelf uit te vogelen en vat zijn gevoelens nog niet, weet amper wei hij is en is zich nog nauwelijks bewust van dat alles. Hij heeft geen zin om te studeren en gaat in de bouw werken, probeert zich daar nadrukkelijk dat milieu eigen te maken. Hoewel zijn gegoede afkomst hele andere verwachtingen geeft. Veelkleuriger dan het lijkt. Deze film is een coming out drama dat ook gaat over sociale klassen en de onmogelijkheid om daar volledig aan te ontsnappen en hoe anderen. je eigen zelfbeeld beinvloeden. Een mooie psychologisch heldere film met een geweldige casting van erg goede acteurs met veel uitsraling.. Campillo heeft Cantet een mooie afscheidsfilm gegeven, Hij zal gemist worden.

Fijne, vindingrijke film. Quirky en absurdistisch en werkelijk propvol ideeën. En een film die speelt in winnipg die in het Farsi is. Begint met een absurde verwijzing naar Iraanse cinema en die cinema, waar kinderen vaak een hoofdrol spelen, heeft ook hier sporen achtergelaten. Maar dan gecombineerd met bijzonder getimede humor. Een beetje a la Roy Anderson of het Chinese Winter Vacaion. Als geheel enigszins onevenwichtig, maar heel fijn en zo'n film waar je benieuwd bent naar de volgende originele ideeën die gaan komen.

Het blijft opmerkelijk hoe vaak titels van gialli aanhaken bij eerdere titels van gialli . Deze film had niet zo geheten als Elio Petri niet kort daarvoor succes had gehad met een film met een gelijkaardige titel. En zo zijn er vele soorten titels waar vele varianten op zijn.

Verder een stijlvolle vrij vroege giallo, zij het dat het net een beetje minder exploitief en expliciet is dan veel latere gialli. Erg fraaie kleuren vooral. In deze film ook duidelijk wat gothic invloeden, terwijl de film zelfs heel anders is. Het precieze stijlvolle van deze film is van grote toegevoegde waarde voor me.

Giallo is feitelijk de brug tussen Edgar Allen Poe op wie veel oudere griezelfilms gebaseerd of op zijn minst door beinvloed zijn en de latere slashers. Dit is een van een eindeloze rij films die speelt het het gegeven van The Black Car van Poe. Zowel in Italiaanse genrefilms als in oudere amserikaanse Griezelfilm loop je nog weleens tegen dat verhaal aan. Volgens mij heb ik inmiddels wel vijf of zes varianten gezien. De film zit vol dik aangezette psycholologie en zelfs voor een giallo is alles enigszins dik aangezet. Maar vermakelijk is het wel.

Sterke Giallo. Zoals wel vaker zogenaamd in Londen. Zoals ook bij meer gialli op een meisjessxhool. Bijzondere en meteen mysterieuze opening. En met de bij Italianen bijna altijd zeer verzorgde muziek. In Duitsland werd ook deze film gepomoot als een Edgar Wallace-krimi. Hoewel deze film niets met Edgar Wallace re maken heeft. Aristide Massaccesi later beter bekend als Joe D'amato, was de DOP en was nog niet begonnen met zijn eindeloze rij steeds bedenkelijkere films die hij regisseerde. Hij kon het echt.

Sfeervolle film, zorgvuldig opgebouwd en zoals bij bijna alle Italiaanse genrefilms ook net een beetje exploitatief. Dellamano was al zeer ervaren als cameraman voor onder meer Leone. Maar hij stond nog relatief aan het begin van zijn regiecarriere. Die was in 1967 begonnen. Hij zou ook weer vroeg stoppen, want de man verongelukte in 1978 al.

Het speelt in Londen maar op een Katholieke school, die heb je daar niet zo veel. Maar het antiklerikale dat je in meer gialli vind moet er ook in. In zie zin blijft het zeer Italiaans natuurlijk. En ook opmerkelijk is dat de gfilm draait om een illegale abortus terwijl het in de UK al legaal was toen. In Italie niet trouwens.

Dit keer koos Ophuls drie verhalen van Guy de Maupassant. De kern is het tweede verhaal. Het eerste en derde zijn een stuk korter. De film heeft twee scenes die echt een enorme indruk maken omdat ze zo virtuoos zijn en zo bijzonder fraai. De eerste zit in het eerste verhaal en zijn de beelden van het feest, waar de camera als het ware meedanst. Kan niet missen dat Visconti hier inspiratie opdeed voor de dansscenes in IL Gattopardo. De tweede scene is hoe de indtroductie van de personages in het tweede verhaal plaatsvind. Ophuls draait de hele tijd om het gebouw en we kijken zonder dat je veel cuts ziet door de ramen naar binnen en vangen glimpen op van de avond in het "huis". Volgens mij is er zowat niemand in de filmgeschiedenis die zo mooi beweging filmt alls Max Ophuls. En dat zit uitiendelijk in de hele film.

Fraaie film. Het mooiste vond ik de stijl. Wat mjk87 zeer terecht al opmerkt de statische shots met beweging met een deel van wat er gebeurd soms van buiten het kader in het kader beweegt. Met zo'n stijl zuig je me de film in. Ik hou ook vaak van wat anderen traag noemen en van films waarin je de tijd krijgt de omgeving in je op te nemen. Daardoor wordt de film visueel een stuk meer dan indrukwekkende landschappen bekijken. De film is overigens niet gefilmd in Tibet maar net over de grens in Nepal. Dat is wel een serieus verschil.

Het verhaal is in zekere zin vrij rudimentair en dat past wel bij een film als deze. Als er dan ook nog wat momenten zijn waar de film bijna een mythisch karakter krijgt dan wordt het definitief een uitstekende film

Fijne vroege giallo van een toen al zeer ervaren regisseur Freda die later giallo's ging maken met steeds langere tussenpozen. Zoals op de hoes te lezen staat werd de film uitgebracht als een Edgar Wallace-film. In Italie werd het een giallo-film. Lucio Fulci was medeschrijver.

Ik vond het een zeer sfeervolle film met een boeiend plot. Fijne , haast psychedelische scenes (in de club bijvoorbeeld. Fijn plot waar je lang niet weet wat zelfs de rol van de hoofdpersoon gaat zij n in het verhaal. Rustig tempo en toffe muziek met een coole titelsong. Ik werd er blij van, Ik rond naar boven af.

Zeer interessante film en zoals Lakte zegt de beste uit de box,

Deze film is een soort mengelmoes. Er zijn Poliziotteschi -elementen, maar de film is een stuk ingetogener dan die meestal zijn. Er zijn ook wat giallo-trekjes en tegelijk is het script van de film erg noirish. Met een antiheld in de hoofdrol die buiten zijn schuld in aanraking komt met misdaad en begrijpelijke maar niet al te slimme keuzes maakt. Het originele einde van de film is nogal pessimistisch , dat vond de producent geen goed idee en er werd een happy end aan gebreid op een manier die ik ook ken uit sommige noirs. Het hangt zo aan de film dat je het bijna weg kan denken. De film is ook duidelijk politiek. Gerechtigheid is er niet meer. De professor wordt geloofd en de gewone man wordt gewantrouwd.

Bijzondere film.

Het zijn er niet zoveel, maar de hoge scores verbazen me wel. Ik vond dit niet zo goed. De draai die de vader maakt van liefhebbende huisvader, naar brute verkrachter nadat ze ongesteld is geweest vond ik in de film ongeloofwaardig en lomp. In de film ontbreekt het ook nogal aan geloofwaardige pyschologische ontwikkeling en hoewel de film visueel niet eens expliciet is is de hele uitwerking erg van dik hout zaagt men planken en de film miste voor mij volledig de complexiteit van het thema. Zoals wel vaker dit jaar (ook in iets als The Garden Of Earthly Delights een paar maanden terug) had het probleem dat de film aankaart een veel betere film verdient.

Helaas vond ik deze minder goed werken dan de vorige drie Poliziotteschi´s deze week. Het plot is een stuk maffer en luchtiger dan de meer grimmige vorige films. Bijna silly. Dit is zo´n film waar je verlangd naar de actiescenes, omdat wat er tussen die scenes in maar niet echt boeiend wil worden. Het is best amusant, maar ik was best blij dat ik er doorheen was.

Ook deze was sterk en de goede muziek valt inderdaad op. Dat is bij Italianen vaker zo. Zelfs bij de kleinste films lijkt nog een sterke soundtrack te zitten.. Met een leuke cameo van inderdaad Grace Jones, die net voor haar doorbraak zat het nummer werd nog uitgebracht op single in Italie. Voor een later album nam ze het nog eens opnieuw op.

Hier valt vooral de invloed van Dirty Harry op. We hebben een agent die de regels graag overtreed om erg nare boeven te vangen. De makers hebben duidelijk de eerste twee Dirty Harry/films als inspiratie gebruikt.

In tegenstelling tot de meesten op deze site vond ik deze beter dan Savage Three die ik een dag eerder zag. Vooral de regie vond ik sterker en ik vond de politiek linkse ondertoon wel leuk en een extra dimensie geven. Qua plot lijken de films wat op elkaar, al zijn hier de rijkeluiskinderen degene die de misdaden plegen en daarmee de gewone man nog verder onderdrukken. Het naakt laat de commerciële bedoelingen van dit soort films zien. Er moest een keer in de zoveel tijd een naaktscene of een actiescene in.

Beetje de zinloosheid van geweld in poliziotteschi . Aardige film die slim gebruikt maakt van de uitsraling van Dallesandro die tegelijk jongensachtig een creepy kan zijn. Eerste van een weekje Poliziotteschi's uit de genoemde box. Ik heb best een soft spot voor veel Italiaans genrespul. Vaak was het een reactie op Amerikaanse films.Spagetthiwesterns werden gemaakt omdat er steeds minder westerns kwamen uit de VS en er in Italie nog veel vraag was. Poliziotteschi's waren het nieuwe succes toen ook in Italie westerns minder populair werden borduurden vooral voort op films als Bullit, The French Connection, Dirty Harry en Death Wish die ook in Italie groot waren.

Sal Mineo was korte tijd populair en hield er zelfs even ook een zangcarriere op na ( klik ), maar toen hij ouder werd droogden de rollen op. In deze tijd had hij nog wel een bijrolletje in The Greatest Story Ever Told. Mineo nam deze rol in een indie aan omdat hij zo afweek van zijn rollen tot dan toe en hoopte op een goede invloed op zijn carriere. Dat gebeurde niet.

De film is vooral soort missing link tussen neo-noir en door Psycho beinvloede expoloitatiecheapes en heeft ook wat voorzichtige hele vroege slashertrekjes. Ik vind Mineo wel een goede acteur overigens en hij is zonder meer de beste hier. Cates maakt er een sfeervol louche en een tikje foute film van. Ik mocht het wel.

Omdat Ophuls vond dat hij te weinig vrijheid in de VS maakte hij zijn laatste vier films in Frankrijk. Dit is de eerste ervan. Een verfilming van een toneelstuk. Waarin hij een deel van zijn sterke punten kwijt kan, zoals beweging. Het stuk heeft een verteller en speelt met het decor en echt en nep. Je krijgt geen uitwerking van de personages, maar de zwierigheid is fraai. Toch vind ik dit bepaald niet de beste film van Max Ophuls.die ik zag en zeker twee van de Amerikaanse films van hem nog een stuk beter.

De tweede moderne en nieuwe horror die ik in korte tijd zie. Ik vind Bring Her Back sterker, hoewel ook daar het script niet het beste aan was. Nadeel bij Weapons is dat het een vrij gezochte film is en ook wat lang. De film speelt hevig met de verhaal structuur (hoofdstukken met verschillende perspectieven) om het verhaal vertelt te krijgen op een manier dat je nog lang weinig idee hebt waar het heengaat. Ik lees alweer over een prequel, kan, maar wat ik juist fijn vind aan beide genoemde films is dat het gewoon nieuwe genrefilms zijn,. Geen vervolgen, geen remakes, maar nieuwe ideeën. Ik hoop op een filmcultuur die daar vooral mainstreamsucces mee haalt

Deze film lijkt even een coming of age film te zijn, maar ontpopt zich verderop tot wat de film echt is. Een wat ambivalente variant op Plein Soleil, maar dan met twee Chinese pubers en het wordt in het midden gelaten of Shuo bedenkelijke intenties heeft of niet. In deze zeer verzorgde film geeft de ambivalentie van het plot de film ook zeer voorzichtig ruimte tot wat maatschappijkritiek. De een kind-politiek, de succesgerichte prestatiecultuur komen onder meer voorbij. Vrij streng in zijn kaders en vormgeving en juist vrij open in zijn verhaal. Imperfect, maar een zeer interessant debuut dat erg nieuwsgierg maakt naar de volgende film van deze regisseur.

En op Netflix en in mijn DVD kast..

Een vroege Loach. Qua tijd in de buurt van veruit de beste film die ik van hem zag (Kes), maar niet van dat niveau. Kes is prachtig waarnemend en heel terloops. Deze film heeft best vaak een sterke lang aangehouden cinema verite-achtige scene en is dan zeer goed, maar drijft veel meer op plot dan Kes en is daarom minder stijlvast. De film werd voor de BBC gemaakt op een kruispunt in de psychiatrie. Er was meer een meer aandacht voor de gevolgen van de ouderwetse behandelmethodes en vier jaar na dit zou er een nog veel beroemdere film ook met dat thema aan de haal gaan. Beide film hebben een toneeloorsprong maar zijn puur door een goede regisseur heel filmisch.

Zag dat er nog een vroege Loach op Netflix staan. Een die ik niet in mijn kast heb. Je vind zo nog eens wat opvallende dingen in de diepere krochten van Netflix.

Duidelijk minder dan hun beste films (voor mij zijn dat Rosetta, L'enfant, Le garmin au Velo en na ruim 30 jaar nog steeds onovertroffen La Promesse) maar duidelijk beter dan een aantal recentere films van de broers. Ergens gedurende hun carriere zijn ze sterker op plot gaan focussen en werden de Dardenne-films minder karaktergedreven. Dat pakte soms goed uit, maar leidde doorgaans tot net wat mindere films. Op een zeer matig werkje na, was het nooit echt slecht.

Dit is bijna een mozaiekfilm rondom vier jonge moeders en hun issues. Thamatisch misschien meer da n ooir de Dardennes op herhaling (in wezen zijn dit vier varianten op L'enfant) maar gelukkig komt het drama hier een stuk natuurlijker dan in een aantal van hun mindere films. Doordat we vier verhalen hebben worden ze nooit heel erg gerdetailleerd. Daar is gewoon geen tijd voor.

Blijft over een behoorlijk goiede film van beide broers, verre van hun beste, maar ook zeker niet een van hun minste films. Zeer fijn zijn de hoopvolle eindes, die niet geforceerd happy aanvoelen .

Niet heel slecht, maar een stuk minder dan het gemiddelde op de site doet vermoeden. Gelikte film die tussen de actiescenes maar niet echt wil boeien. . De tegenstelling tussen het gewone leven en de misdaad zag ik vaker en beter. En de schubplotjes (de romance en de film) zijn beide obligaat en niet erg interessant. Mooi oogt de film eigenlijk ook niet echt. Had hier meer van gehoopt. Te nikserig en zeker een half uur te lang.

War volgde Blake Edwards zijn grote hit Breakfast at Tiffany's mee op? Nou met deze dus. Edwards is zeker later in zijn carrière vooral bekend geworden om komedies. Maar wat vroeger was hij breder georiënteerd.

Enigszins arbitrait wordt de eindgrens van de klassieke noirperiode vaak gelegd in 1958 (Touch of Evil is de laatste) of 1959 (Odds Against Tomorrow is de laatste). Daarna werden noir-achtige film ook wel wat zeldzamer en veel verder in de 20e eeuw kwamen er weer meer.

Dit voelt als een film die een prominent voorbeeld was geworden van sixties noir als er meer waren geweest en de klassieke periode had doorgelopen.. De film is behoorlijk noirish al zijn er ook verschillen. Een van de belangrijkere vind ik dat de politie goed zijn werk doet en te vertrouwen is en de karakters zijn niet erg grijs en de villain is alleen maar dat. De setting is een fantastisch gefilmd suburbaan San Francisco op een heuvel in de wijk, jawel, Twin Peaks. Waar Remick wordt aangevallen in de garage van haar drromhuis dat voldoet aan alle American Dream eisen van de tijd. De film ziet er zo fraai uit dat het bijna verbazingwekkend is om te horen dat Zwartwit geen artistieke keuze was, maar gewoon een budgetding.

Ford, Remick en Powers zijn prima en ook de boef die als acteur niet op de optiteling genoemd wordt, maar pas bij de aftiteling is dat ook. De film maakt er gebruik van dat we lang niet weten hoe de man eruit zien en laat ons de paranoia van Remick voelen. Dan is er nog muziek van Mancini die inderdaad van grote meerwaarde is.

En ik kan me niet voorstellen dat Lynch niet door deze film is beïnvloed. De naam Twin Peaks, Er schijnt ook een boef die Red heet in de serie te zitten (hier heeft hij de achternaam Lynch trouwens). Verder is dreiging in suburbia een Lynch ding is is Badalamentis muziek niet heel ver verwijderd van die van Mancini hier.

Sowieso een fijne sixtiesthriller.

Dit was een film die ik hoognodig moest herzien. Dat wist ik. De eerste keer kon ik er bar weinig mee, maar had ik ook nauwelijks door wat de film aan het doen was. Nu bij de heruitbreng in de bios eindelijk herzien (ik was dat denk ik 10 jaar van plan en hij staat hier gewoon in de kast).

Vooral het begin vond ik nu sterk, bijzonder camerawerk dat soms herinnert aan Nichols debuur (dat nog een stuk beter is) en Hoffman die een jongeman speelt die niet weet wat je moet doen als je volwassen bent en allerlei mensen om hem heen die hem tot iets willen maken. Dat alles gedrenkt in veel zeker voor de tijd pittige humor.

Het tweede deel als het meer een soort licht subversieve romantische komedie wordt is echt minder dan het Mrs Robinson deel. (geweldige rol van Bancroft ook). Het einde is dan weer lekker over de top.

Vol punt erbij, maar ik kom niet aan de vier.

Heel erg mooi. Nog een stukje beter dan de opvolger. In een prachtig fijn ritme zien we een portret van een dorpsjongen die in een zich snel ontwikkelende stand terecht komt en zich zelf ook ontwikkeld.Van optimisme over volwassen worden waarin de bomen van de hoop tot in de hemel groeien tot een val terug op aarde. Niet dat de gebeurtenissen heel groot zijn. maar het gebeurt wel allemaal. Davy Chou weet met subtiele scenes fraaie poëtische lijntjes te leggen. Tussen heden, verleden en toekomst en je eigen plekje en de hele kosmos. Dat geeft de film soms een sfeertje mee dat ik ken uit de betere Thaise film.

Visueel echt prachtig. Ik hou erg van de beeldtaal van deze film. Bijzonder mooie kleuren. In sommige scenes wordt prachtig een subtiel moment weergegeven waarin Bora even totaal gelukkig is.

Fijn om mee te kunnen pikken op Mubi.

stem geplaatst

Het is Kramer, dus de film is de boodschap en dat is meteen het grootste bezwaar. Het hele script en het hele samenspel zijn gericht op de boodschap en de film is daar heel duidelijk in. Kramer heeft in vrijwel alle films die hij regisseerde en zelfs in die hij produceerde een lesje te leren. Een idealist die wereld wilde verbeteren.

Ik wist niet dat de film over een liberaal gezin zou gaan en niet over een dame die haar zwarte vriend kwam voorstellen bij haar ultraconservatieve familie. In die zin was de film genuanceerder dan gedacht. Tegelijk is het ook een film waarin alle hoofdrolspelers extreem eloquente mensen zijn. Dat is iets geforceerd en het tweede en laatste bezwaar.

Maar daar tegenover staat dat de cast van het scherm spat. Niet vreemd dat Tracy, Hepburn en vooral Poitier zo groot waren. Daar gebeurt magie. Ook fijn was de lichtkomische toon die een deel van de bezwaren afhalen.

Ik bungel een beetje tussen 3 en 3,5. Ik rond naar beneden af.

Een wat tamme quasi-giallo. De eerste helft wordt getekend door de rechtszaal en de veroordeling van de oorspronkelijke verdachte . De betere tweede helft is eenwat chaotisch verteld vervolg waarbij vele mensen verdacht worden gemaakt omdat vele mensen in deze film op zijn minst niet heel aardig zijn, maar eigenlijk zijn de moorden vooral een gevolg van de verdorven omgeving. Weinig sleaze of expliciete dingen voor zo'n film. Bijna en beetje keurig. Bij vlagen stijlvol maar weinig uitbundig vergeleken met sommige tijdgenoten. Zoals vaak in Italië is de muziek van zeer hoog niveau. Niet geweldig maar heeft boeiende elementen.l

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst