Weapons (2025)

Ik houd normaal echt totaal niet van horror, maar de trailers en marketing van deze film pakte me enorm dus ik ben deze film toch gaan kijken.

Tijdens de film volg je het verhaal via verschillende perspectieven van bepaalde karakters, hierdoor kom je steeds meer te weten hoe het heeft kunnen gebeuren dat 17 kinderen vermist raken. Alleen doordat je in het begin nog vrij weinig weet en aan het einde steeds meer verliest deze film daardoor spanning. En om dan aan het einde van de film opeens een komedie stukje erin te plakken vind ik zelf een domme keuze, comedy en horror zijn nooit een fantastische match in mijn mening.

Helaas is deze film overhyped, maar ondanks dat kijkt de film prima weg.

3.5/5.0

Dat lijkt hier anders wel mee te vallen. Op IMDB heeft hij een 8.

Ik ga er straks heen. Ben benieuwd.

Geweldige mysterie gecombineerd met over the top horror. Precies wat Barberian was. 

Zach weet zich wel te nestelen tussen een van de horror regisseurs van vandaag. 

Aanrader om echt blind zijn films in te gaan. Dan komen zijn films echt tot zijn recht. Mysterieus gecombineerd met een horror komedie sausje eroverheen.

Maar ga ik Weapons nog een keer kijken. Het antwoord is nee. Ondanks dat de tweede & derde acte een bom vol entertainment bied, is minder kijkbaar de tweede keer. Je kan dan zeggen dat het voor de meeste horrors geld maar wapens, het mist iets waardoor je het weer wilt gaan zien. 

Misschien spanning wat ik miste, tegen het eind.

Hoe dan ook Weapons is een geweldige film, must voor de horror fan!

En regisseur Zach Greggor gaat een Resident evil film regisseren. Dat kan niet fout gaan!

Hele originele drama/horror waarin goed geacteerd werd. Soort donker duister sprookje inclusief de rode boze heks interessant om al de verschillende karakters te volgen. Zelf nog een klein rolletje voor Justin Long van o.a. Barbarian.

Lastig,

Ik vind hem best goed, maar niet het meesterwerk zoals er op sites verkondigd wordt.
Persoonlijk kan ik enorm genieten van een de cinematografie in een film en kan dat zelfs de film maken of breken voor mij. De cinematografie in deze film is ge-wel-dig. Enorm genoten van de shots, het geluid (en het gepaste gemis ervan hier en daar) en de gehele vibe in de film.
Spannend werd het alleen nooit echt voor mij. Ja, er zaten een paar goede jump scares in en ééntje die ik zelf niet zag aankomen (jongetje in bed) maar ik zat niet echt op het puntje van mijn stoel toen ze uiteindelijk het huis gingen betreden. Als ik er over na denk, komt dat misschien doordat we daarvoor al te zien hebben gekregen wat er allemaal precies afspeelt in het huis in het hoofdstuk van Alex. In Hereditary (Film, 2018) wist je bijvoorbeeld niet wat er zich afspeelde in het tuinhuisje en dat bracht een enorme spanning met zich mee. Dat miste ik een beetje hier.

Uiteindelijk een verfrissende film die je wel gezien moet hebben. Heerlijk.
En als laatst wil ik nog zeggen dat ik voor het eerst in jaren echt onmeetbare veel medelijden had met Alex tijdens zijn hoofdstuk. Man. Dát was pas horror.

Goede film. Moet je gezien hebben, maar is niet beter dan Hereditary.

Gisteren nog eens naar de bioscoop getrokken en de enige optie was laser ultra. Wat een scam is dat. Daar merk je nu eens helemaal niets van behalve dat je bioscoopticket 25% duurder uitvalt. Kinépolis heeft weer een nieuwe manier gevonden om het geld uit mijn zakken te kloppen. En dan vergeten ze het eerste kwartier ook nog eens om het licht in de zaal uit te doen. Enfin, Weapons was gelukkig een meer dan behoorlijke horrorfilm, die de mosterd niet elders gaat halen, maar zowel inhoudelijk als qua verteltrant iets fris weet te brengen.

Her en der lees ik dat dit een horrorkomedie zou zijn, maar dat lijkt me niet helemaal de bedoeling te zijn geweest. Er zitten wel een handvol ludieke scènes in en ik heb luidop gelachen toen Terry die spuiten in zijn smikkel kreeg, maar ik was kennelijk de enige gek in de zaal die daar de humor van inzag. Een horrormysterie is het dan weer wel. Verhaaltechnisch zit het trouwens goed in elkaar. De indeling in hoofdstukken waarbij je de gebeurtenissen van de afgelopen 24 uur telkens door de ogen van iemand anders ziet, draagt bij aan dat mysterie, hoewel het tegelijk afbreuk doet aan de spanning. Toch vond ik het een goede keuze.

De film is tevens sterk geacteerd. De rol van Justin Long, die nu voor de tweede keer opdraaft in een Cregger-horror mocht uitgebreider zijn, maar Josh Brolin (Planet Terror) zit heerlijk in zijn rol. Ook Julia Garner speelt haar personage met verve. Leuk dat er met juf Gandy gekozen werd voor een complexe en getroubleerde protagoniste.

Visueel en auditief is de film om van te smullen. Zo zitten er enkele zeer goed gefilmde achtervolgingsscènes in, al ging de laatste te veel richting de lichtvoetigheid. Er mocht wat mij betreft ook wat meer gore ingezeten hebben, maar het einde is toch behoorlijk zwaar: ouders en kinderen blijven na de dood van de heks als gelobotomiseerde kasplantjes achter. Niet bepaald een happy end.

Goed geschoten, sfeervolle film met een leuke suburban setting en een geslaagde vertelstructuur. Richting het einde van de film worden de verhaallijnen wat minder interessant en trekt de onderhuidse spanning naar de oppervlakte wat ik toch minder vind werken. Uiteindelijk weet je als kijker al hoe de vork in de steel zit en duurt het te lang voordat de climax komt. De speelduur had korter gemoeten of er had een verrassing in moeten zitten, nu gaat de film toch een beetje als de spreekwoordelijke nachtkaars uit.

Interessant...

Er komt een prequel aan(!)

Alleen wel benieuwd waar dan je verrassingselement zit omdat je het plot natuurlijk nu al snapt.

Maar dat moet wel goed komen, denk ik [...]

Zeer originele en tamelijk enge horrorfilm. Als je eenmaal weet hoe het in elkaar steekt, zakt het ietsje in. Daarom net niet de volle mep. Maar de scène waarin de kinderen dwars door alles heen rennen op het einde, is dan weer heerlijk.

Snap sommige hun 'kritiek'. Maar ik wil hem zeker nog een keer zien en mogelijk nog wel een keer. Zo film vind ik het. Super leuke scenes. Leuke twists, goed gefilmd. En soms even lekker horror.

Ook de verschillende verhaallijnen vind ik leuk gedaan en hoe ze elkaar soms humoristisch raken, omdat je dan plots weet waarom iemand op een bepaalde manier reageert.

De doorgewinterde, cult en filmhuis liefhebber zal het een 'mwa' goede film vinden. Maar voor diegene die lekker vermaakt willen worden vind ik het echt een super goede film!

Deze horrorparel even laten bezinken want ik had de film al vorige week zaterdag in de bioscoop gezien. Het gevoel van een goede horrorfilm was continu aanwezig, maar een level hoger was een twijfelgeval. De oorzaak was de zeer lange opbouw van het verhaal gezien vanuit het perspectief van verschillende personages van de laatste 24 uur wat de spanning toch een beetje wegneemt. De opbouw is wel heel goed gestructureerd, maar tijdens de pauze weet je als kijker nog niet goed hoe het verhaal verder gaat verlopen. Eigenlijk is dit ook wel een pluspunt want de film blijft mysterieus. Achteraf is die opbouw met de aandacht vanuit het standpunt van elk personage ook belangrijk en verhaaltechnisch gezien heel knap opgebouwd. Na de pauze ontwikkelt de film zich tot een geweldige horrorfilm omdat je als kijker de verschillende verhaallijntjes langs elkaar kan leggen en een zicht krijgt op het mysterie met daarbij heel wat rariteiten en wendingen. Er valt genoeg te beleven qua horrorelementen, maar ook de sfeer van de film is uitstekend. Fantastische scènes volgen waar soms zelfs een glimlach bij zit. Eigenaardig is het feit dat bij een bloederige scène of bij een spannende scène ook aandacht is voor wat luchtigheid. Heel raar om dat gevoel te ervaren in de bioscoop waar mensen tijdens een spannende scène plots beginnen te gieren bij bepaalde rare of gekke toestanden. Niet dat het echt komisch is, maar gewoon leuk, luchtig en vooral anders dan de meeste horrorfilms. Ook het acteerwerk is gewoon goed. Vooral Garner en Brolin zijn uitstekend op dreef. De film heeft een paar memorable scènes die je niet vlug zal vergeten. Door de eerste helft 4,25* , maar door het even laten te bezinken en het inzien van het belang van de structuur van het verhaal gaat de score naar 4,5* want dit is gewoon een originele top horrorfilm. Misschien de beste film van het jaar ? Hoppa , een dikke 9/10

Originele film met puike cast die het durft niet de conventionele keuzes van het genre te maken. Sowieso laat de film zich nauwelijks in een hokje stoppen en dat is bewonderenswaardig en gezien Barbarian ook wel de hand van de regisseur. Julia Garner, de heldin van het fantastische Ozark is in deze hoofdrol ook uitstekend en de bijrollen worden eveneens prima ingevuld. Lang niet zo eng als Zach Creggers voorgaande film maar even gewaagd opgezet en helaas ook een even minder gewaagd of verassend einde.

En tóch denk ik dat dit als rasechte thriller in de stijl van Prisoners ook had kunnen werken.

3,5*

Wanneer een film aangemerkt wordt als horror mysterie, vind ik het leuk om me vooraf zo min mogelijk in de film te verdiepen, zodat ik me zo onbevangen mogelijk door het mysterie kan laten meevoeren en verrassen. Soms pakt dat goed uit, bij Weapons helaas niet. Ik had alleen de sfeervolle trailer gezien, waarin de Amerikaanse suburban setting en creepy beelden van de rennende kinderen in de nacht me genoeg pakten om deze film in de bios te willen zien.

Het eerste deel sluit hier qua sfeer en toon goed bij aan, maar zodra de eerste zombie ten tonele verschijnt, is het wel klaar met de spanning en verzandt het meer en meer in een platte zombie-comedy met wat kinderlijke hekserij. Vanaf dat moment wordt het ook een lange zit, want het verhaal wordt telkens opnieuw vanuit een ander perspectief verteld. Zo'n vertelstructuur kan heel interessant zijn, als elk perspectief ook echt waardige puzzelstukken oplevert, maar hier vond ik het telkens teveel herhaling en te weinig nieuws.

In eerste instantie zat ik nog wel met wat vragen - zoals waarom het huis van het enige overgebleven kind niet direct ondersteboven is gekeerd en waarom men pas na een maand de link begint te leggen met de hysterische tante die precies op dat moment in het huis is getrokken en de ouders die ook precies op dat moment allebei ziek zijn geworden en blijkbaar door niemand in de kleine community gemist worden etc. - maar waarschijnlijk is het allemaal gewoon niet serieus genoeg bedoeld om die vragen te kunnen beantwoorden en gaat het meer om de entertainmentwaarde van de actie en humor.

Ik kan me voorstellen dat zo'n tonal shift een leuke verrassing kan zijn (zoals Longlegs doelbewust als een 90's thriller detective werd gepresenteerd en een satanistische bovennatuurlijke horror bleek) als je ook daadwerkelijk van het genre houdt, maar persoonlijk heb ik nou eenmaal niks met dit soort over the top horror-comedy. Voor mij helaas niet geslaagd.

Als je zo’n drie uur na het zien van deze film nog steeds aan het nagenieten bent dan is dat, voor mij, een signaal dat ik het een goede film heb gevonden. Verfrissend, refererend naar andere goede mysterieuze ‘horrorfilms’ en toch ook ergens origineel. Dat het verhaal in verschillende hoofdstukken wordt gebracht die allemaal leiden tot een magnifiek einde was ook zeker goed.

Refererend naar andere films ? Ja, of beter gezegd, de sfeer van andere films kwamen bij mij terug. Het paniekerige zoals aan het einde van The Blair Witch. Een heks die heel soms doet denken aan de clown van IT. Het verwarrende van Hereditary waar de sfeer steeds creepier werd. De onmenselijkheid van een folklore als in Midsommar. ‘Here is Johnny !!’ uit The Shining. En de bezetenheid van World War Z. Heerlijk om hier 2 uur mee vermaakt te worden. Anderen hier verwijzen naar het sterke acteren van Josh Brolin en Julia Garderner maar ik vind juist ook de 2 andere hoofdpersonen gespeeld door Cary Christopher (de jonge Alex) en zijn tante (Ami Madigan) erg sterk.

De sfeer van de rennende kinderen door de nacht, de droom van de vader (Josh Brolin) over zijn vermiste zoon. De voodoo die zo breekbaar en doeltreffend is. De triestheid van het verhaal van de thuissituatie van de jonge Alex. De waanzin van de folklore rondom heksen.

Allemaal ingrediënten om te beleven als de donkere dagen van de herfst zachtjes ons land binnendringen met haar spookverhalen. Heerlijk !

Zeer verrassende film

Lange saaie aanloop. Maar dat wordt later goedgemaakt. Was wel okay, met een paar gore scenes.

Hoe langer ik er over nadenk, des te minder de film wordt. Halfje eraf.

Uit Weapons - ikruikversemosterd:

"De dreiging van Weapons is vanaf het begin zo sterk aanwezig dat ik direct word meegezogen in het duistere verhaal. Een kindstemmetje vertelt stroperig over het traumatische incident waarmee de plot wordt afgetrapt. Een groep kinderen die in dezelfde klas zit is op een nacht weggelopen. Foetsie. Verdwenen. Alleen de bleue Alex is overgebleven. De ouders eisen antwoorden. Bij de bijeenkomst lopen de gemoederen zo hoog op dat het dreigt te escaleren.

Zach Gregger heeft de aanloop naar de ontknoping en oh zo bevredigende climax opgeknipt in verschillende perspectieven. Wat precies is gebeurd wordt zo frustrerend lang verborgen gehouden. Steeds als ik denk grip te hebben op de nerveuze situatie neemt Weapons plagerig een andere route. Elk personage krijgt een eigen hoofdstuk en zorgt voor zijsporen en overlappingen. Hun overeenkomst? Het huis waarvan de ramen zijn dichtgeplakt met krantenpapier. Binnen is het donker. ’s Avonds gaat de deur open en komt er iemand naar buiten gestommeld.

Als Weapons met een schreeuwende geweldsexplosie zijn hoogtepunt bereikt blijft ook daarna het gevaar sluimeren. “Het onheil is nog niet helemaal geweken, lief publiek,” zegt de horrorfilm subtiel en zoetgevooisd. “Er is meer.”

Dat klopt. Cregger is bezig met een proloog. Kom maar op."

Uitstekende film waarin bijna alle kinderen van een klas tijdens een nacht verdwijnen. Een originele film met vooral een sterke opbouw waarbij je je de hele tijd afvraagt, waar het allemaal naartoe gaat. Mooi camerawerk en ook goed acteerwerk waarbij Amy Madigan er wel uitspringt. Een nipte 4.0 sterren.

De tweede moderne en nieuwe horror die ik in korte tijd zie. Ik vind Bring Her Back sterker, hoewel ook daar het script niet het beste aan was. Nadeel bij Weapons is dat het een vrij gezochte film is en ook wat lang. De film speelt hevig met de verhaal structuur (hoofdstukken met verschillende perspectieven) om het verhaal vertelt te krijgen op een manier dat je nog lang weinig idee hebt waar het heengaat. Ik lees alweer over een prequel, kan, maar wat ik juist fijn vind aan beide genoemde films is dat het gewoon nieuwe genrefilms zijn,. Geen vervolgen, geen remakes, maar nieuwe ideeën. Ik hoop op een filmcultuur die daar vooral mainstreamsucces mee haalt

"I can make your parents hurt themselves. I can make them hurt each other. I can make them eat each other if I want to. Do I want to, Alex?"

Toen ik op 20 juni de Horror film "28 Years Later (2025)" in de bioscoop zag, liet men als voorfilm o.a. deze "Weapons" zien, welke me wel zeer interessant leek en daarom heb ik hem gisteravond in de bioscoop gezien met een gemengde popcorn en een flesje Spa Rood (en in de pauze nog een ijskoffie) erbij. Na het succes van de Horror / Thriller film "Barbarian (2022)" stond regisseur Zach Cregger voor de lastige taak om zijn reputatie waar te maken. Met deze film bewijst hij niet alleen dat hij geen toevalstreffer was, maar ook dat hij zich ontpopt tot een van de meest originele stemmen in het moderne horrorgenre. Want hij levert een film die niet alleen angst inboezemt, maar ook diep graaft in thema’s als verlies, schuld, gemeenschap en collectieve waanzin.

Het uitgangspunt is al even onheilspellend als intrigerend, namelijk zeventien kinderen verdwijnen spoorloos uit een klaslokaal, allemaal exact om 2:17 ’s nachts en slechts één kind, te weten Alex Lilly (Cary Christopher), blijft achter. Hij kijkt wezenloos toe, niet in staat uit te leggen wat hij heeft gezien. Deze bizarre verdwijning vormt de katalysator voor een reeks gebeurtenissen die zich in zes losse, maar subtiel verbonden hoofdstukken ontvouwen. Elk deel laat een ander perspectief zien: dat van een lerares, een wanhopige vader, een politieagent, een drugsverslaafde, een kind, een mysterieuze tante en uiteindelijk de gemeenschap zelf.

Wat direct opvalt aan "Weapons" is dat dit geen traditionele horrorfilm is. Er zijn wel momenten van spanning, dreiging, gore (o.a. het inslaan van een hoofd door een ander hoofd, het verwijderen van huid met een dunschiller het herhaaldelijk snel prikken met een vork in het gezicht en het verscheuren van iemand) en ook pure schrik, maar de film is veel meer dan dat. Regisseur Zach Cregger bouwt namelijk een gelaagd verhaal dat je als kijker langzaam in zijn greep neemt. Hij kiest voor een episodische structuur waarin meerdere personages en invalshoeken aan bod komen. Hierdoor ontstaat niet alleen variatie, maar ook een rijkdom aan perspectieven die samen een groter verhaal vertellen.

Die structuur vraagt wel geduld, maar het betaalt zich uit. Waar veel horrorfilms kiezen voor een snelle opbouw en voorspelbare angstmomenten, kiest "Weapons" voor een trager tempo, welke geeft ruimte aan sfeer, karakterontwikkeling en thematische diepgang. Het is een film die zich niet makkelijk laat wegkijken, maar juist steeds meer onder je huid kruipt.

Eén van de sterkste punten van de film is de cast. Zo speelt de leuke Julia Garner de lerares Justine van de verdwenen klas, die zelf verdacht wordt en die verscheurd wordt door schuldgevoel en angst. Haar spel is intens en gelaagd en ze weet de fragiele balans tussen warmte en paranoïde achterdocht prachtig neer te zetten. Josh Brolin kruipt in de huid van vader Archer Graff, die zijn zoon Matthew (Luke Speakman), één van de verdwenen kinderen, kwijt is. Hij toont op hartverscheurende wijze hoe rouw en woede elkaar afwisselen.

Maar Amy Madigan maakt waarschijnlijk de meeste indruk (ook qua uiterlijk) als tante Gladys van Alex Lilly. Ze speelt namelijk op geweldige wijze een duister personage dat met rituelen, fluisteringen en raadselachtig gedrag de film zijn meest sinistere momenten geeft. Ze geeft haar personage een intensiteit die soms nauwelijks te verdragen is, zonder dat ze ooit over de top gaat. Het is precies die beheersing die haar rol zo eng en memorabel maakt.

En verder zijn ook de overige rollen goed ingevuld met o.a. Alden Ehrenreich als Paul Morgan, een politieagent met corrupte trekjes en een gecompliceerde relatie met Justine. Austin Abrams als James, een dakloze en drugsverslaafde in de buurt, Cary Christopher als Alex Lilly, het enige kind uit de klas dat niet is verdwenen, Benedict Wong als Marcus Miller de directeur van de school, die begrip toont voor Justine, Whitmer Thomas als de vader van Alex, Callie Schuttera als de moeder van Alex en Toby Huss (die ik vooral kan vanwege zijn geweldige rol in de Actie / Thriller film "Copshop (2021)") als Ed Locke, de politiechef en schoonvader van Paul.

En de finale is typisch Cregger, namelijk open, symbolisch en ambigu. Je krijgt geen kant-en-klare antwoorden, maar eerder een spiegel voorgehouden. Het slot roept vragen op over de aard van kwaad, de rol van gemeenschap en de dunne lijn tussen werkelijkheid en waan. Het is het soort einde dat discussies losmaakt, precies wat een goede film moet doen.

Visueel is de film indrukwekkend in zijn eenvoud. De locaties, ogenschijnlijk gewone buitenwijken, worden door Cregger omgetoverd tot broeierige plekken waar achter elke hoek gevaar lijkt te schuilen. De cinematografie maakt slim gebruik van licht, schaduw en kadrering om de kijker voortdurend op scherp te houden. Je krijgt het gevoel dat er iets niet klopt, ook al zie je het niet direct.

Thematisch is "Weapons" minstens zo intrigerend. Zo onderzoekt regisseur Zach Cregger hoe gemeenschappen reageren op rampspoed, hoe angst kan leiden tot verdachtmakingen, en hoe dun de lijn is tussen realiteit en collectieve verbeelding. Het is geen film die simpele antwoorden geeft, maar eerder vragen oproept. Precies daardoor blijft de film ook na de aftiteling doorwerken.

Hoewel de film veel lof verdient, is hij niet voor iedereen weggelegd. Het trage tempo en de complexe structuur kunnen sommige kijkers afschrikken. Wie vooral uit is op snelle jumpscares, zal misschien ongeduldig worden. Maar wie bereid is zich te laten meeslepen door sfeer, detail en spanning op de lange termijn, wordt rijkelijk beloond.

"Weapons" is daarmee eerder een psychologische ervaring dan een standaard horrorfilm. Het is een film dat je op verschillende niveaus kunt beleven, als spannende thriller, als maatschappelijk commentaar, of als visueel kunstwerk. En juist die veelzijdigheid maakt de film zo indrukwekkend. En de kracht van "Weapons" zit niet in luidruchtige schrikmomenten, maar in het besef dat het kwaad zich kan verschuilen in het gewone, het herkenbare, het alledaagse. Het is een film die je niet alleen kijkt, maar ook voelt.

"Weapons" is een slimme, beklemmende en verontrustende film die horror op een hoger niveau tilt. Met sterke acteerprestaties, beklemmende sfeer en thematische diepgang, bewijst Zach Cregger dat hij een blijvende naam is binnen het genre. Wie bereid is zich onder te dompelen in een psychologische nachtmerrie, is dit een onvergetelijke ervaring.

Film had wel een erg trage aanloop, echte horror kan ik dit niet noemen, laatste half uur was nog genietbaar.

Ik vond die aanloop juist wel goed werken, had imo ook zeker een functie. Dat de horror daardoor vooral in de slotfase zit vind ik niet erg. Er valt genoeg te genieten in het eerste stuk.

En ook het deel waarin de horror los gaat vond ik goed. Maakte wmb de hoge verwachtingen wel waar.

Fijne originele horrorthriller. Duurt wel weer te lang waardoor herzieningswaarde laag is. Dit soort filmpjes moeten 90 minuten duren.

4*

Overigens onbegrijpelijk dat jeugdzorg en de politie niet veel meer over de vloer zijn gekomen bij dat gezin. Het had de buurt ook wel moeten opvallen dat alle ramen dichtgeplakt waren. In elke andere film had er een mediacircus voor de deur gestaan.

Gisterochtend, samen met een vriendin, naar Weapons geweest. Met slechts 4 andere personen in de zaal, was het heerlijk rustig. Behalve dan wat geluiden van iemand die schuin achter ons zat, die zowat de hele film heeft genoten van zijn krakend verse chips

Barbarian (Film, 2022) vond ik erg geslaagd. Deze Weapons helaas toch wat minder. Niet dat het geen aardige film was, maar veel meer ook niet. Beetje een gekunsteld plot en echt goed geschreven is het niet, mede door een aantal onbenullige toevoegingen (om de film interessanter te maken?). Vond de film daardoor wat te lang. Het laatste deel van de film vond ik sowieso wat minder lopen en een echt indrukwekkende finale bleef uit.

De opbouw in portretten waren dan wel weer prima gedaan. Degelijk acteerwerk ook, zeker voor een Horror, met Julia Garner en Amy Madigan als absolute uitschieters. 6.5/10*

Aanfluiting eerste klas.
Wie verzint dit soort rare verhalen toch.
Het slaat werkelijk helemaal nergens op.
Zit je bijna 2 uur te kijken en dan eindig je met een Tom en Jerry achtig scène waar kinderen achter een oma aan zitten. Bizar hoe deze film zo een hoge beoordeling kan krijgen.
Flut prut helemaal noppes

Als ik zo naar jou beoordelingen kijk, zou ik een andere hobby gaan zoeken, want je vindt de meeste films niet leuk. Zijn ook allemaal onzin.