Weapons (2025)

Haha! oh ik ben in de war met een andere film. Ook met zon korte naam.

Stom.

-edit- Brightburn!

Zeer matige film. Maakt zeker de verwachtingen niet waar. Zonde van de tijd en naar mijn mening totaal geen horror. 2/5

De tweede voltreffer op rij voor Cregger in het horrorgenre. Ook dit was weer een fantastische film om blind in te gaan. Mijn grote waardering is er alleen al om de voor een horrorfilm bovengemiddeld ambitieuze aanpak en het feit dat het een heksenfilm is. Die zijn toch redelijk zeldzaam. Het verhaal wordt ook buitengewoon goed verteld en is vrij origineel in de uitvoering.

De hoofdstukindeling met de verschillende perspectieven werkt erg goed, vooral ook als alles op het einde op een bevredigende manier bij elkaar komt en Justine en Archer gaan samenwerken. Daarnaast is er ook best veel humor, in het bijzonder in het knotsgekke laatste gedeelte. Gladys wordt vrij memorabel gespeeld door Madigan. Het stadje is haast een personage op zich.

Geen goede film. Geen goed verhaal, geen actie. De reden waarom deze gebeutenissen plaats vonden, kwam er naar mijn mening niet echt uit…..

Dan had je toch beter moeten opletten/kijken. Zon moeilijk was het verhaal niet

Weapons is een sterke en originele horrorfilm die vooral uitblinkt door het zorgvuldig opgebouwde mysterie. Het verhaal draait om de verdwijning van kinderen, maar de film kiest er bewust voor om weinig prijs te geven over de oorzaak daarvan. Juist het niet weten waarom zorgt voor een constante dreiging en een beklemmende sfeer die blijft nazinderen.

Josh Brolin, één van mijn favoriete acteurs, speelt overtuigend en geeft zijn rol de nodige intensiteit. De film bevat meerdere bloederige en creepy scènes die effectief bijdragen aan de horrorbeleving, zonder gratuit of overdreven te worden. De spanning zit niet alleen in schrikmomenten, maar vooral in het ongemak en de sluimerende dreiging die continu voelbaar zijn.

Ook op technisch vlak scoort de film goed. Het camerawerk is strak en ondersteunt de sfeer op doeltreffende wijze.

Al met al is Weapons een indringende horrorfim die weet te intrigeren door zijn mysterie en atmosfeer. Een sterke film.

Waardering: 4 sterren

Leuk spel met de chronologische volgorde van gebeurtenissen. Sterke maar geen ijzersterke film.

Toch wel creepy film geworden de film is ook door de cast bovengemiddeld.

Vleugje horror, humor, thriller, zombie en gorigheid. Origineel? Nee! Er zijn natuurlijk meerdere films die vanuit meerdere invalshoeken gemaakt worden. Vond het bij deze film zeker geslaagd. Vooral in het tweede uur komt Weapons op gang. Begreep alleen niet waarom deze film Weapons heette. Echt geen idee. Lost childs? Vanished by night. Afijn. Nog een puntje van kritiek. De overhoring bij het jongetje vond ik vreemd. die vader en moeder waren immers nog in trance Echt een gek dingetje. Overall heb ik me wel prima vermaakt.

Film 3,5
Beeld 4K 4,5
Geluid 5,0

Ben zelf niet zo'n horrorfan, maar heb me met deze prima vermaakt. Leuk verhaal, af en toe wat luchtigheid en humor.

Het debuut Barbarian van Cregger was prima te doen en wist ook keurig van genres te verwisselen. Nu, drie jaar later komt de regisseur met Weapons.

Weapons... Waar slaat die titel op, dacht ik eerst. De ironie zou er al wel vanaf moeten spatten, want je zou eerder aan een actiefilm denken. Onlangs heb ik deze maar eens op Pathé Thuis gezien. Het lijkt erop alsof Cregger na Barbarian veel meer inspiratie en potentie heeft opgebouwd.

We beginnen bij docente Justine, die nog maar pas op de basisschool les geeft en klaar is om die maandag de nieuwe week in te luiden met haar klas. Maar haar klas is leeg. Nou nee, niet helemaal... Want op den duur komt slechts ene Alex binnengelopen zonder een woord te bezigen. Zelfs niet wanneer Justine aan hem vraagt wat er aan de hand is. Dan komt er een stroomversnelling waarin de omgeving vrijwel moet denken aan een onbestaanbaar toeval. De nacht ervoor; exact om 2.17 zijn alle kinderen van de klas opgestaan en van huis weggelopen. Waarom uitgerekend haar klas? Dit zorgt voor beroering in de gemeenschap en onder de ouders en Justine lijkt al snel de aangewezen verantwoordelijke persoon te zijn.

En dan begint het nog net, maar ik kon toen al zeggen dat er al een krachtig stukje opbouw gaande was. Je voelt lichtelijk de machteloosheid van Justine; die maar besluit te zwichten en al snel een vaste klant van de plaatselijke drankwinkel is. Dan wordt ze ook nog eens gestalkt. Je kan al raden dat dit de boze burger is. Ze raakt losbandiger, start een buitenechtelijke relatie met agent Paul en krijgt ook nog eens diens boze vriendin achter zich aan... en dan dat huis... en dan...

En dan als er duidelijkheid lijkt te komen schakelen we weer over naar een andere personage. Net zoals Barbarian maakt Creggler hier op een fraaie manier gebruik van situaties waarin in het ene fragment het ene gebeurt, het andere duidelijker wordt in het andere. De rol van Josh Brolin; de vader van één van de vermiste kinderen vond ik één van de uitschieters en keren we weer terug naar de momenten voor de desbetreffende 2.17. En dan volgen we ook nog politieagent Paul en dakloze heroïnejunk James... Bij dat laatste moest ik qua vertelstijl wel erg aan die rol van AJ in Barbarian; waarbij ook hier de film een ietwat lompe zwartkomische noot krijgt. De film laat je vrij lang bungelen; maar storend is dat zeker niet. De verhaallijnen lopen keurig en fenomenaal door elkaar en de spanning is continu te snijden. Afwisselend met enkele magistrale nachtmerrie en hallucinatiescenes weet Weapons op een slowburn-toer je aandacht erbij te houden. En ja, dat huis. Wat is er toch in hemelsnaam met dat huis? En daar waar je in de eerste driekwart steeds linken aan het zoeken bent en allerlei aannames maakt (is het politiek beladen? Is het weer een gebaseerd op waargebeurde feiten?) komen we wel dichterbij de uitgangspunt die vrij ouderwets is, maar niet minder geschift en in een geheel eigenzinnig jasje is gestoken.

En ja; Amy Madigan mag zeker de geschiedenisboeken in als horroricoon.

En dan die scene waarin de kinderen uiteindelijk zelf wraak nemen en de magie zich tegen die tante keert. Fenomenaal!!!

Weapons is hierbij zeker weer een mijlpaal in de horrorgenre. Ik denk zelfs dat we weer een piekpunt maken qua horrorfilms. Wellicht komt dat omdat we in roerige tijden leven. Wie zal het zeggen. Weapons is in ieder geval een prachtige nieuwe aanloop van Cregger. Op naar zijn volgende.

4,5*

Vond hem geweldig, vrij apart dat wel, maar houd wel van films die door verschillende personen in beeld wordt genomen, de spanning bouwd zich langzaam op. Tot het laatst via het oogpunt van Alex, lijd het tot een spannende climax

Tja, 'niet teveel over nadenken' film die wel wat spannende momenten kent. Het blijft redelijk lang onduidelijk wat er precies aan de hand is, dat is ook de krqcht van deze film. Ik zag wel wat zombie en It-achtige taferelen, maar goed, ik doe het ermee. Zodra de clou echter bekend is kan de tv wel uit, de rest kun je namelijk zelf invullen al blijft de aanleiding van het geheel onduidelijk. Van je familie moet je het maar hebben...

Maandagavond wel even zin in iets bijzonders en daarbij viel de keuze op deze Weapons aangeboden door Pathé. Inmiddels had ik er al iets over gelezen en waren er verscheidene artikelen dat de film goed was ontvangen, en deze film sloeg dan ook de spijker precies op de kop want dit was helemaal mijn ding.

De opening is op zijn zachtst gezegd bijzonder, en het beginpunt met de vermiste kinderen, hoe ze op de schaarse beelden verdwijnen, zijn met de gespannen voorlichtingsavond en lerares Gandy vol angst en twijfel met een paar behoorlijke schrikmomentjes meteen al van een bepaald niveau met een aparte prikkel. Wat het ook is, binnen Maybrook is het niet helemaal pluis waar de grootste vraag toch is waar die kinderen nu eigenlijk gebleven zijn. Die vraag luidt in dat zowel lerares Gandy als schoolhoofd Miller en de verontruste vader Archer op zoek gaan naar antwoorden en allemaal bij hetzelfde uitkomen, namelijk het huishouden van het enige overgebleven kind Alex Lilly. Maar wat daar aan de hand is laat zich uiteindelijk nog niet zo gemakkelijk raden.

En dit mysterie ontvouwt zich steeds verder in verschillende chapters, verder niet geheel chronologisch, en wat vind ik het een tof sfeertje met een keigave soundtrack waar steeds vreemdere dingen gebeuren en de film in die zin steeds bevreemdender wordt met rare verschijningen, een mysterie dat zich niet gemakkelijk laat raden, vreemd gedrag, behoorlijke schrikmomentjes zoals bij het tankstation en ook wel een beetje gruwel. Het lijkt er sterk op dat mensen overgenomen worden en als wapen in worden gezet met als kenmerk het vreemde loopje met de armen niet echt in de lucht maar wel los van het lichaam alsof je vliegtuigje speelt. Spil en terugkerende basis lijkt het gezin Lilly waar vervolgens een bizar verhaal ontstaat rond Gladys en het ontstaan van alle ellende.

En zo werkt Weapons naar een op zijn zachtst gezegd bijzondere uitleg en finale toe waar ik gekluistert zit aan de buis en helemaal op ga in dit bijzondere verhaal en buitengewoon sterke sfeer. Deze film heeft dan ook geen moment teleurgesteld, is zowel spannend als kostelijk en kan rekenen op een erg goed cijfer van mijn kant.

Een goede film die blijft boeien en zeker ook originele invalshoeken heeft. Wat alleen totaal niet mijn ding is, is die luchtige/komische ondertoon aan het einde. Iedereen vindt het vast geweldig, dat kan ik ook wel begrijpen. Maar mijn einde van een horror film gaat toch meer in de richting van dat de heks zou winnen. Dat het laatste shot is dat ze het stadje verlaat, terwijl iedereen die onder haar controle valt achter haar aan strompelt, verminkt of niet verminkt. En je weet als kijker dat ze elders weer exact dezelfde ellende gaat aanrichten. Dan verlaat je echt met een naar gevoel de zaal. En daar horen horror films om te draaien.

Desalniettemin een ruime voldoende. Het acteerwerk is goed, de film boeide van begin tot einde en met Gladys hebben we er weer een nieuwe horror villain bij, naar mijn mening.

3,5

Daar waar binnen het horrorgenre het ontwijken van clichés een lastige opgave lijkt, slaagt Weapons er in daar toch een interessante twist aan te geven. Dat begint al met de opzet hetzelfde verhaal uit meerdere standpunten voorbij te laten komen, telkens vanuit een andere persoon. Zo wordt heel langzaam duidelijk hoe de vork in de steel zit en is de het laatste half uur geheel gewijd aan de grote finale. Die loopt bijvoorbeeld niet zo uit de hand als bij The Substance, maar is absoluut spraakmakend genoeg om er een echte klap erop te geven. Mede ook dankzij de aanwezige humor en voldoende gore maakt dit van Weapons een zeer geslaagde horrorfilm. Ik hoef alleen even geen soep uit blik meer.

Wat een onzinfilm , lijkt meer op een Campbell Soup Reclame ik geef hier geen enkele ster aan

Wat dacht je, daar zal ik eens een account voor aanmaken, om dat te laten weten??

Ja precies dat ja hahaha

Een Oscar nominatie geeft aan dat een film alle boxen tikt.

Je kunt het niet eens zijn met de uitvoering. Het kan je smaak niet zijn. Maar deze film doet het

allemaal geweldig:

Openen met die where the darkness van George Harrison is geniaal en passend maar de rest van de film heeft overal muzikale pareltjes die het geheel versterken. Zelfs de 'herrie' (iemand weet wie de uitvoerend artiest is>?) in de slotscène is spot on.

De hoofdcast is bekend van heel verschillende genres, maar komen hier samen om het een feest te maken en passen geweldig in het geheel.

De supspense is in deze film vanaf het begin onmiskenbaar en ook al werken ze hier en daar met wat jumpscares die misschien niet nodig waren, toch zetten ze je hier extra op scherp in deze film.

Het camerawerk zelf is heerlijk om naar te kijken, de brede lens geeft een mooi open beeld en de belichting maakt weinig gebruik van donker om spanning op te bouwen. Je zit er daardoor helemaal in en d'r staat er als het ware tussen. .

Het verhaal zelf daar kun je vast op afdingen. Als dit echt gebeurd was dan dit, dan dat, dan had de overheid, dan had de politie, dan hadden de ouders... maar al met al is dat niet wat uitgelicht wordt. De film balanceert heel mooi tussen horror en suspense met alledaagse scènes die het geheel alleen maar indringender maken.

Tot slot is natuurlijk de 'different angle' werkwijze heel erg geslaagd. Geweldig hoe je letterlijk vanuit verschillende camerahoeken het verhaal op een andere manier beleeft. Een dikke 4 1/2.