Logboek

Scherpe satire vol met zelfvoldane, niet te harden personages. Kijkers die een personage nodig hebben waar ze een beetje van kunnen houden kunnen beter weg blijven hier. Philip is de vreselijkste, maar de andere belangrijke figuren, Ike en Ashley zijn beide ook niet te doen en vol van zichzelf. Deze film steekt de draak met arrogantie en elitisme in de kunstwereld en is messscherp in hoe veel personages daarin wentelen en zelfs zich soms bewust van zijn. De tekst van de voice over is apart. Soms genadeloos gehakt makend van de personages.

Ik ben er niet helemaal uit of de vrij stevig aangezette portrettering van Ike en Philip de film helemaal goed doet. Die twee hadden wat meer nuance kunnen krijgen zonder dat dat het thema van de film onder laat sneeuwen.

Er zijn meer van dit soort films geweest. De film van Pasolini die in de docu geciteerd wordt en die ik nog moet zien. (Binnenkort, hij ligt hier), het Nederlandse Mensen van Morgen is ook een voorbeeld. De vroegste delen van de Britse Up-reeks is ook een raakvlak. En ook deze is interessant.

Veel jongeren met totaal verschillende achtergronden hier. Gelukkig best veel hoopgevende momenten. Ook best wel wat pessimisme, vaak ook wel begrijpelijk en deels ook door de pandemie die tijdens het filmen van Futura uitbrak. Ik hoop dat een deel van de dromen en idealen ook behouden als ze ouder worden. Helaas gaat dat lang niet altijd goed. Ik ben er een flinke voorstander van om het stemrecht op zijn minst te verlagen naar 16 jaar. Dat helpt wellicht om jongeren meer te horen. Zij hebben de langste toekomst. Verschillende van de jongeren voelen zich terecht te weinig gehoord.

Geschoten op 16mm in heel Italie. Van grote steden tot het platteland. Van noord naar zuid. Van arm tot welvarend. Ook mooi is het om te zien dat mensen zich altijd creatief blijven uiten. Twee betrokken regisseurs behoren tot de beste van Italie en van de derde ken ik geen ander werk.

Films met vergelijkbare opzet mogen er best meer zijn. Dit gaat ook een toekomst als tijdsdocument tegemoet.

Oef, pittige film dit. En knap gemaakt ook. Nadat ze een aantal heftige gebeurtenissen meemaakt wordt en bij Catherine een psychose getriggerd en in de week waarin de film plaatsvind zakt ze er in weg. Knap is hoe Perry in een aantal flashbacks subtiel laat zien dat er al kleine aanwijzingen waren een jaar ervooor. Catherine wil iedereen eerst instinctief afstoten. Ze zakt weg in lethargie en heeft neigingen tot paranoide gedrag. En dan is ze het evenwicht helemaal kwijt. Knap dat Perry de film grotendeels vanuit het gezichtspunt van Catherine brengt en ook wel heftig, want je zakt min of meer met haar weg. In films wordt nog weleens geknoeid met psychiatrische ziektebeelden maar dit is eng realistisch. Vond de muziek juist dat gevoel versterken en bedrieglijk rustig. Boeiende film.

Vreselijk. Ik vond het begin al niet goed. De verhouding tussen de zusjes was nergens geloofwaardig of intrigerend. Vooral May lijkt een typetje en nauwelijks een echt mens. Gedurende de film wordt duidelijk dat er meer aan de hand is. Ik verzon drie clichematige plotdingetjes waarvan ik hoopte dat de film die niet ging doen. Een deed de film helemaal, de andere twee min of meer. Dus uiteindelijk zaten ze er gewoon alledrie in. Het toont de creatieve armoede van de film voor me aan. Er zitten vele beroerde scenes in de film: een dieptepunt is het moment dat de moeder een scharrel die ze in een kroeg oppikte meebracht naar het vakantiehuis en we een seksscene zien waar we ineens de gedachten van de moeder hardop horen, volgens mij omdat de regisseur er niet in is geslaagd de bedoeling in beeld over te brengen. Een van de slechtste scenes die ik dit jaar zag. Dit is zo'n film die in het midden zit tussen genrefilm en artfilm en in een niemandsland uitkomt. Zwakke en ongeloofwaardige personages en veel te vol cliche's om een dramatische laag te laten werken. En veel te weinig fun om te slagen als genrefilm.

Uitstekende documentaire over een in Nederland onderbelicht thema waar ik erg in geïnteresseerd
ben. Hoe film propaganda werd in de tweede wereldoorlog.

Begin jaren '30 werd de financieel onafhankelijke rijkeluiszoon Jan Teunissen aangetrokken tot film en hij maakte twee vroege shorts met geluid die internationaal positieve aandacht kregen. Een ging over een draaiorgel en de ander was nogal opvallend in het licht van latere gebeurtenissen een positieve film over het begin van de sabbat in de toenmalige jodenbuurt van Amsterdam. Daarna maakte hij de eerste Nederlandse lange film met geluid, Willem van Oranje. Dat was een mislukking. De film kreeg erg negatieve recensies en was niet succesvol. Ik heb die film gezien en dat was gewoon terecht. Die film was echt niet goed. Teunissen kreeg geen eigen filmproject meer van de grond en ging verder als editor maar was nog steeds gestoken door wat er was gebeurd met zijn Willem van Oranje. Toen de Duisters Nederland waren binnengevallen werd Teunissen lid van de NSB en later zelfs van de SS. Hij werd baas van zeg maar de filmadeling van de kultuurkammer en werd veruit de machtigste man op filmgebied in Nederland. Naar eigen zeggen omdat hij een filmindustrie in Nederland wilde bouwen. Dat lukte nauwelijks. Hij maakte in de oorlog vooral korte propagandafilms die vaak verplicht vertoond moesten worden, Maar de filmstudio's in Nederland werden gebruikt om Duitse films op te nemen. Beelden van zijn ooit positieve sabbatshort werden nog gebruikt voor beruchte film Der Ewige Jude,

In 1964 werd Teunissen uitgebreid geïnterviewd. Maar liefst zeven uur aan audiomateriaal bestaat er en dat is de eerste bron van de documentaire. Teunissen schetst zichzelf als een man die niet ideologisch een nazi was maar vooral met de Duitsers heulde om die filmindustrie van de grond te krijgen. Maar tussen de regels van dat interview door komt al een beetje een ander beeld naar voren. Eind jaren'80 begin jaren '90 maakte iemand anders een reeks interviews met filmers in de oorlog die allemaal met Teunissen hadden gewerkt. Sommigen zeiden niets, sommigen wel en anderen alleen na aandringen. Deze film gaat over propaganda en hoe dat functioneert en ook hoe collaborateurs zichzelf zien jaren na de oorlog. De film wordt geïllustreerd door vele filmfragmenten en ook thuisfilmpjes van Teunissen, zijn eerste en zijn tweede vrouw en zijn kinderen en stiefkinderen,

Teunissen werd na de oorlog gestraft en kreeg ook een beroepsverbod (wat hij ongestraft overtrad). Op het eind van de film blijkt dat die veroordeling niet gebaseerd was op zijn films, maar op allerlei andeer acties als leider van het filmgilde en ook als SS'er en waarmee het idee van een weinig ideologische man die alleen wilde filmen volkomen aan gort gaat. Ook blijkt zijn gezin fanatiek nazi te zijn geweest. Een zoon en een stiefzoon sneuvelden aan het oostfront en de stiefdochter was een hele nare antisemiet.

Teunissen komt er bepaald niet fraai vanaf in deze film. Het was een arrogante man die nogal overtuigd was van zichzelf en bovendien erg rancuneus was en genoot van de macht die hij kreeg. Het grootste deel van dat beeld haal je uit zijn eigen woorden waar je doorheen prikt.

Grote aanrader en ik hoop dat deze film niet ondersneeuwt (de zaal was gisteren bepaald niet vol) en dat er een op zijn minst succesvolle onverkorte TV uitzending gaat volgen.

Een duidelijke vrij flinke stap terug na Playtime, maar ook weer niet zo flink als soms gedacht wordt, De complexiteit van Playtime is verdwenen, maar dat had Tati na de flop en zijn financiële problemen ook niet meer in zich. Soms lijkt Trafic een (overigens niet erg gelukte, de film was geen succes) om zijn oude publiek terug te winnen, door Hulot centraal te stellen en meer terug te grijpen op gagachtige glimlachhumor die vaak dichter bij La Vacances de Monsieur Hulot ligt dan bij Mon Oncle en Playtime. Maar soms lijkt de film toch meer voort te borduren op die twee films. Vooral in binnenscenes. En Hulot staat toch minder centraal dan je denkt. Veel van de grapjes komen niet eens daar vandaan

Soms erg speels en vindingrijk, maar niet al te evenwichtig. En het heeft iets prettig gezapigs en is echt veel minder uitgesproken revolutionair dan Playtime.

Nu nog een keer de shorts en het nakomertje voor de Zweedse TV, Parade.

(reactie op ander bericht)



Ik vond dat nogal meevallen. Soms gaan de naast elkaar gezette beelden een beetje ver. Niet elk beeld van een weg is een verwijzing naar de Yellow Brick Road. Maar in de teksten van zes verschillende filmmakers gingen vooral over reizen tussen werkelijkheden. En rode schoentjes. En wat mijmeringen, weinig echt vergezochte dingen.

Vooral een kleine ode aan de schoonheid van de communicatie tussen verschillende films, binnen het oeuvre van een maker maar ook van makers onderling. Het laatste hoofdstuk, verteld door David Lowery (van A Ghost Story) maakt dat expliciet en de kleine compilaties van verschillende regisseurs raakte deze filmliefhebber even. Fijn einde.

Waar Bunuel vaker blijk geeft van zijn opvattingen over met name de katholieke kerk, gaat hier de hele film erover. En eigenlijk ook veel feller dan wat ik eerder van hem zag. De leer en vooral ook de conflicten over die leer worden (en echt moeilijk is dat niet) in het absurde getrokken. Dingen als de drie-eenheid, maria verering, Er zijn absurde bijbelquotes. De film heeft een minder volmaakt ritme dan The Discreet Charm of the Bourgeoisie en is minder gevarieerd. Maar Bunuels felheid levert vaak scherp en boeiend materiaal op.

Voorlopig mijn laatste Buñuel. IK heb de hele stapel die ik had liggen bekeken. En in plaats van 6 Bunuels heb ik er nu 16 gezien.

Heel bijzonder. Grotendeels in point of view gefilmd. Switcht af en toe van figuur van waaruit je alles ziet. Fragmentarisch opgebouwd terwijl het verhaal zich ook had geleend voor een sentimenteel drama dat recht vooruit gaat maar dat is dit zeker niet. Voor een film die genomineerd is voor oscar beste film zeer afwijkende zelfs relatief minder toegankelijk. De Nickel academy is fictief, maar op een aantal scholen in de VS, maar ook in Canada zijn wel degelijk dit soort zaken voorgevallen.

Nickel Boys is opgebouwd als een gedicht in plaats van als proza en de vorm ondersteunt dat ook, we kruipen in het lichaam van de hoofdpersonen. Dat is niet voor het eerst, de totaal andere films Lady in the Water en Hardcore Henry deden dat ook. bijvoorbeeld, maar in deze film is het een poging om je het verhaal zelf te laten beleven vanuit een van de twee hoofdpersonen. Alles is subjectief. Er is geen alwetende verteller. Niet alles in de film werkt even goed, maar het grootste deel vond ik heel fijn en het einde is aangrijpend zonder sentimenteel te zijn.

Te recht door zee om een van de beste Bunuels te zijn. Maar tegelijk ook een van zijn meest grimmige films. Zo'n film waarin iedereen schuldig is. De bourgeoisie is al reddeloos verloren, maar Jean Morreau als het kamermeisje weet dat maar al te goed en profiteert er vooral van. Dus ook daar zit geen hoop meer. Ze doet haar best om hogerop te komen en lijkt, hoewel ze in de film een stuk menselijker lijkt dan de rest er toch op uit om geen opdrachten meer te krijgen maar ze te geven. Normaal zit er meer lucht in een Bunuel. Door surrealisme of humor of een personage dat die bevrijding kan bieden.

Bunuel verplaatste het verhaal niet voor niets naar de jaren '30. De wereld is op een weg naar de zowat ondergang. Deze Bunuel ligt daarom qua thema ergens in de lijn van films veel recentere films als Sunset, The Childhood of a Leader en Das Weisse Band. Al zijn die drie films alledrie minder nadrukkelijk en ook weer heel anders.

Tegenstellingen in deze film. Hij voelt ouderwetsig. Alsof het neorealisme nooit gebeurd was en zelfs een stuk traditioneler dan veel Amerikaanse films uit deze tijd. Stijf, Cinema de papa, of eigenlijk de mama waar de nouvelle vague korte metten mee zou maken.

Maar de inhoud is dan weer zijn tijd vooruit in 1951. Een meisjeskostschool van het soort waar rijkeluisdochters leren goede huwelijkskandidates te zijn. Met twee leraressen die bijna een machtsstrijd voeren om in de gunst te komen van de meisjes. En de titelfiguur die verliefd wordt op een van de leraressen. De film laat in het midden of het diep zit, een melodramatische fase is of dat het bewondering is die verward wordt met liefde. De voorstelling van die verliefdheid is voor deze tijd erg braaf, maar voor 1951 behoorlijk nadrukkelijk. Inclusief dramatische liefdesverklaring. Maar doordat de vorm de inhoud niet bijhoud en het einde vrij vervelend melodramatisch is, is de impact niet zo groot.

Pas de tweede film van Akin die ik zie en de eerste is 20 jaar geleden ofzo. Gegen Die Wand is wel een stuk beter. Iemand trok hier de vergelijking met La Haine en hoewel er wat vage overeenkomsten zijn is dat echt wel heel veel te veel eer. Vind de relatie die film tracht te leggen tussen migratie achtergrond en misdaad oppervlakkig en weinig overtuigend, De film mist ook duidelijk wat straatsfeer. Ik ben het met Fisico dat de wisselwerking tussen de karakters het beste werkt. Ik kwam vrij eenvoudig in de film en het was geen moment vervelend dus ik ben iets milder.

Een soort fatalistische coming of age film, op zijn Lynch natuurlijk. Het is misschien dat ik die kort geleden nog zag, maar ik zag thematische overlapping met Eraserhead. Twin Peaks zelf is meer dan 30 jaar geleden voor me.

Veel werk van Lynch gaat over angst. Over onschuld en schuld. En in dit geval deed het me denken aan een tekstje dat je weleens online tegenkomt: Iets als Don't Grow Up, It's a Trap.

Laura Palmer was kort ervoor een onschuldig meisje en haar lot is iets waaraan niet te ontsnappen is. Ze lijkt dat ook te weten. En daar zit hem voor mij de kern van deze film die veel minder in de serie ziet. De film is explicieter en fatalistischer en heeft meer verbindingen met andere films van Lynch en niet alleen met de serie. Fascinerend en de huidige waardering klopt meer met het niveau van de film dan de slechte ontvangst toen.

Al bijna anderhalf decennium geen commentaar meer.

Vond dit een erg goede Buñuel. Ik zei bij Robinson Crusoe dat dat de enige film was waar Amerikaans geld in zat. Dat is onzin, deze is er ook nog. Op zich gek. Buñuel had connecties in Hollywood en had zijn hele leven plannen voor Amerikaanse films maar het bleef bij deze twee. Broeierige film over (onder meer) racisme in het zuiden in een tijd dat de VS langzaam bezig waren toe te groeien naar de veranderingen in de jaren '60 en het langzaam af toe in films begon op te duiken.

Prachtige sfeervolle locatie ook. Volwassen en uitermate boeiende film, onder Bunuels beste films.

Sujo is een film met een plot waarmee je een sentimenteel drama volgens het boekje had kunnen maken. Sujo is dat niet. Het vertelt het plot langzaam en poëtisch. En dat is de kern van de film, vaak is film niet wat je vertelt maar hoe je dat doet.

In het eerste stuk is Sujo een jong kind en leeft hij feitelijk in een hel. Sujo's vader wordt vermoord (en was zelf een huurmoordenaar) en omdat zijn moeder er ook niet is en de moordenaars van zijn vader ook achter hem aanzitten (om toekomstige wraak te voorkomen) wordt hij verborgen gehouden. Bij die twee tantes zijn ook Jeremy en Jai. Twee leeftijdsgenoten. Dat hele stuk is om verschillende redenen bijzonder. De opzet is vaak fragmentarisch en we kijken naar de wereld met de blijk van Sujo, dat en donker poetische en af toe magisch realistische sfeer en het benadrukken van bepaalde details zorgde dat eerste helft aanvoelde als een herinnering. Prachtig. De tweede stuk speelt zich af wanneer het niet meer lukt om Sujo (die een tiener is) binnen te houden en hij de wereld gaat verkennen met zijn twee "broers". Daar wordt de film aardser en minder fragmentarisch en voelt hij meer als het heden. Er lijkt in de tussentijd niet veel veranderd. De kartels zijn er nog steeds en een manier voor jonge mensen om aan geld te komen. Uiteindelijk gaat er van alles fout en wordt Sujo door zijn tante op de bus gezet naar Mexico Stad. Dat is feitelijk het derde stuk met weer een duidelijk andere visuele sfeer. Het is nog aardser en nog reeëler. En dat is de hoop in deze film die ook nog eens een bijna perfect einde kent, meer was te veel geweest.

Sujo is een film die vrijwel niets van het geweld in beeld laat zien en daarmee ook speelt met het verwachtingspatroon van mensen die denken een kartelfilm te gaan kijken. Het is ook geen wraakfilm, maar een antiwraakfilm en of hij uiteindelijk echt gaat studeren laat de film in het midden. Jai is nog steeds een invloed en er zit nog woede en bewijsdrang in hem, maar hij is op weg om van het uitgestippelde pad af te gaan wijken

Ik vond het prachtig, maar veel bezoekers lijkt de film niet te trekken. Hij draait al niet veel en ik zat op de tweede dag dat deze draaide in een zaal met 7 mensen. Zonde.

Tja, hoe beoordeel je zoiets. Ik ben maar op een 3 gaan zitten. Maar dit is nu een cultfilm geworden waarbij voorstellingen in de hele wereld gepaard gaan met rituelen en zinnen die naar het scherm worden geroepen en ja, deze film is echt zo slecht dat het lachwekkend wordt.

Wisseau speelt de hoofdrol, regisseert en schrijft en hij bezit voor geen van drieën talent. Zijn timing als acteur is vaak hilarisch beroerd en slechtere dialogen als hier hoor je eigenlijk nooit. Daarbij is de hele film erop gericht om Johnny als een fantastische kerel neer te zetten, eigenlijk zelfs een held die als het moet je nog even komt redden van iemand die een vuurwapen tegen je hoofd zet en die gemene Lisa (of zo is de suggestie eigenlijk: de vrouw) maakt die fijne man volledig kapot.

Ik heb me prima vermaakt.

Al is het ook weer niet iets wat ik elk jaar moet gaan zien op groot scherm. Eens per pakweg vijf jaar is genoeg.

Vintage Leigh. Tenminste als hij dicht bij zichzelf blijft. Dus samen met acteurs personages ontwikkelen en dialogen op basis van improvisatie en daar een film uit laten komen. Het resultaat is niet slecht, maar hangt ook vrij ver onder de beste films die hij op deze manier maakte zoals Secrets and Lies en veruit zijn beste Naked. Er zit een zekere eenvormigheid in met name de eerste helft. Nogal veel scenes waarin Pansy de confrontatie op zoekt met anderen. Overdaad begint daar een beetje te schaden in een film die verder poogt een subtielere schets te zijn. Op een gegeven moment worden scenes zo opgebouwd dat je gaat zitten wachten op de zoveelste confrontatie. En dat werkt niet erg goed.

De afwikkeling verderop in de film is veel beter, maar heeft minder impact dan er was geweest bij een bescheidener begin. Laatste 20 minuten is het niveau ouderwets hoog en krijgen we een aantal fraaie net niet confrontaties. En wat vaak mooi is bij Leigh en ook hier weer is dat er een gigantisch achterliggend verhaal wordt gesuggereerd met kleine schetsen en af en toe een opmerking. Is echt een van zijn specialiteiten.

Italiaanse misdaadfilm die er prachtig uitziet, met name fraaie stadsbeelden. Gaat over jonge overvaller die echt bestond en was een vermoedelijk behoorlijk commerciele reactie op het nieuws dat de outlaw waar de pers flink over schreef gepakt was. De film heeft de media als subthema en de suggestie wordt gewekt dat zeker in de eerdere fase van zijn misdaadcarriere de kranten zijn daden nogal opbliezen en veel groter maakten dan ze waren. Daarnaast is het een soort liefdesverhaal, waarbij de nachtclubzangeres naief in de relatie staat en denkt de hoofdpersoon te kunnen redden van zijn criminele activiteiten.

Hoe waar de film is weet ik niet, maar hij is veel te goed gemaakt (met muziek van Morricone) om hem af te doen als een soort exploitatiefilm. Overigens zag ik van regisseur Lizzani eerder alleen twee segmenten in omnibusfilms waar hij aan meedeed tussen veel grotere regisseurs als Bertolucci, Pasolini, Godard en Anotioni.

Ik ben iemand die minstens tien keer vaker vind dat een film te veel plot heeft dan te weinig. Deze film heeft geen overvol verhaal, maar juist daarom veel ruimte voor sfeertekening. Dit is echt een pareltje dat veel te weinig mensen hebben gezien. Analoog geschoten, prachtig camerawerk, veel onuitgesproken emotie en veel openheid Een klein verhaal met veel coming of age verlangen en botsingen van gevoelens, maar dat alles terloops en zonder grote gebaren verteld. Hele fijne acteurs. Regisseur Okuyama heeft een verleden als kunstschaatser en heeft naar eigen zeggen veel geleerd van zowel Koreeda als Roy Andersson. Met met name het wat oudere werk van de eerste is ook qua stijl wat overlap, maar het heeft genoeg eigens.

Het origineel een Hitchcockiaans noir-nakomertje. Scorsese zou zich doodvervelen als hij daar niet iets mee zou doen en hij doet ook wel een paar dingen nadrukkelijk anders. Om te beginnen is deze film in pak explicieter. In 1963 kon er in Hollywood al meer gesuggereerd worden, maar je kon nog lang niet alles laten zien. 28 jaar later was dat behoorlijk anders en deze film is gewelddadiger dan het origineel. Verder was het origineel best stijlvol. Terwijl deze film een beetje trashy is. De hitchcockinvloed is gebleven, maar de film heeft ook wel een tik gehad van films als Fatal Attraction. Vond de toon vaak meer weg hebben van Brian de Palma dan van Scorsese. Zowel Scorsese als DeNiro zetten zowel de rol van DeNiro als de hele film nogal dik aan. Max Cady wordt opgepompt tot mythische proporties met Katholieke thema's (ik bedenk me ineens dat dat Katholicisme wel weer Scorsese is). Het wordt bijna een over de top parabel, Het is een andere manier van het benaderen van dit verhaal. Ik kon er wat minder mee dan met het origineel. En die dik aangezette sfeer is niet direct mijn ding. Maar het is goed dat Scorsese voor een andere benadering kiest bij een film die hij maakte om Universal te bedanken voor hun steun toen zijn film hiervoor zoveel tegengas kreeg.

De oude cast krijgt overigens leuke cameo's.

Lijkt ergens te beginnen als een standaard avonturenfilm in een niet nader genoemd Latijns Amerikaans land. Het moet in elk geval aan Brazilië grenzen. Een plot dat eigenlijk iets van een western heeft. Maar in de tweede helft is er de vlucht en daar wordt het wat dwarser. Al heel snel komen karaktertrekken naar boven bij de personages die je niet verwacht. Sympathiek wordt laf, bedenkelijk wordt moedig et cetera Met vrij grote namen voor Buñuel in deze fase van zijn loopbaan. Een jonge Piccoli en Simone Signoret voorop. In de eerste helft doet het het niet echt aan Buñuel denken In de tweede is het aanzienlijk meer herkenbaar. Al heeft deze film weinig humor om de pessimistische toon te verzachten.

Oef, nee niveau Parasite is dit niet. Mickey 17 is vooral een wilde alle kanten op vliegende puinhoop die op sommige vlakken best goed gelukt is maar elders volkomen uit de bocht schiet.

De toon van de film is erg luchtig en een beetje komisch, hoewel de film ons een dystopisch toekomstbeeld laat zien. Ook de toon van het acteren van Pattinson sluit daarop aan. Het heeft een effect dat de film soms aanvoelt als een kinderfilm voor volwassenen. Waar de film het ergst misloopt is juist iets waar Parasite zo goed in was. Met name de dictatoriale baas van Niflheim en zijn vrouw en hun verhouding naar de nieuwe maatschappij toe zijn duidelijk bedoelt als een satirisch gegeven. En ook een beetje gebaseerd op Trump (ik weet dat Bong Joon-Ho dat ontkent, maar de manier waarop Mark Ruffalo hem speelt laat duidelijk zien op wie hij het in ieder geval baseerde). Dat satirische deel is soms grappig, maar gewoon niet zo scherp en die laag in de film werkte niet goed voor me. Sowieso werkt de film een stuk minder als je er meer van wil maken dan een soms amusante tamelijk silly science fiction film.

Van wat ik gezien heb de minste film van Bong-Joon Ho.

Heeft gelukkig weinig te maken met Spielbergs nogal overschatte Munich en eigenlijk ook niet zoveel met de docu 3 Days in September die ik wel ok vond. Maar deze film is beter.

Deze film heeft meer te maken met films als All The Presidents Men en United 93. September 5 is vooral een ode aan goede journalistiek. De film gaat over de reactie van het team van sportredacteuren als ze op de olympische spelen van 1972 geconfronteerd worden met de gijzeling van atleten en coaches uit de Israelische ploeg door Zwarte September. Het team schakelt heel snel en zit bovenop het nieuws. Moet regelmatig schakelen en improviseren. Wordt geconfronteerd met de invloed van hun eigen beelden op de situatie en moet keuzes maken. Erg goed geschreven en voortreffelijk geacteerd. Ook een zeer knappe mengeling van archiefbeeld en nagespeelde scenes. En de film trapt nergens in de verleiding om van zijn eigen onderwerp af te wijken door naar binnen te gaan bij de gijzeling of bijvoorbeeld iets te doen met het priveleven van de journalisten. De film houdt het heel zuiver.

De opvolger van de flop Gran Casino is duidelijk beter. Nog steeds even mainstream en dit keer ook weinig Mexicaans, maar een komedie met een uitgangspunt dat in elk land gemaakt kan worden. Maar deze film werkt een stuk beter dan de vorige en is veel meer een geheel.

Het gaat over een rijk man die na dat hij weduwnaar geworden is stevig aan de drank gaat, zo stevig dat zijn leven in gevaar is. De dokter besluit dat het anders moet en haalt zijn familie over om hem te laten wakker worden in een bescheiden woning, waar ze spelen dat hij een jaar buiten westen was, ze in de tussentijd alle rijkdom hebben verloren en nu leven van kleine baantjes als arme mensen. Vader trapt er even in, maar prikt er snel doorheen en speelt het mee om zijn familie een lesje te leren.

De film heeft met veel goede wil een linkse ondertoon. Rijk is verwaand en verwend en armoede is bijna een deugd, maar buiten dat is er niet veel van de experimentele, surrealistische schoppende Buñuel te ontdekken hier. Maar het kijkt lekker weg.

Niet alles is perfect, maar alles bij elkaar toch een behoorlijk sterke zwartkomische horrorfilm, waar de drang tot jong zijn en schoonheidsidealen op de hak worden genomen. De film heeft af en toe wat gekkigheid nodig om binnen zijn eigen logica te blijven. Waarom is het nou precies nodig om elke zeven dagen de wisseling te doen? Zouden mensen niet liever een kuur hebben waarbij ze jonger eruit gaan zien maar zichzelf zijn voor de buitenwereld in plaats van een tweede identiteit tonen? Voor mijn qua niveau vergelijkbaar met een andere veelgeprezen horrorhit van een paar jaar terug die ook op een vergelijkbaar vlak was issues had: Get Out.

Wat ik wel heel erg lekker vond is zijn twee dingen. De wat dik aangezette toon van de film, zowel visueel als in verschillende acteerrollen. Dat werkte erg goed. En het feit dat alle registers open gaan in de film en de film zich niet inhoud. Moore speelde fantastisch en haar nominatie was verdient (maar Madison was nog beter, ook dat was terecht). Binnenkort het debuut van deze regisseuse inhalen en er staat ook nog een short op Mubi.

Had wat mij betreft nooit genomineerd moeten worden voor 13 Oscars. Niet een ervan was verdient.

Emilia Perez is vooral een pijnlijk oppervlakkig soapy verhaal gegoten in de vorm van een musical en dan gefilmd in een realistisch aanvoelend decor, hoewel de film geheel in een studio was. Dat bijt elkaar echt. Met de toon van het verhaal was je weggekomen als je het decor veel kunstmatiger had gemaakt. Bijvoorbeeld duidelijk in een studio met huizen waarvan je ziet dat ze niet echt zijn en kleuren die meer naar technicolor zouden neigen. En de boel situeren in een niet nader genoemd of fictief land.

Het niveau van de liedjes varieert van niet onaardig tot echt pijnlijk slecht. Met als absoluut dieptepunt La Vaginoplastia een nummer dat over decennia nog uitgelachen zal worden. Het transgender deel van het verhaal is veelal dramatisch dom. Oppervlakkig, plat en op veel punten behoorlijk onrealistisch. Soms ook echt behoorlijk fout zoals het feit dat de actrice een mannelijke stem opzet als ze erg boos is, alsof ze dan weer in haar natuurlijke zelf zit.

De twee oscars die gewonnen zijn, zijn twee dingen die nog wel te doen zijn. El Mal is een van de betere liedjes en Zoë Saldana is voor het grootste deel best te doen en is in elk geval beter dan de rest van de cast. Toch waren voor beiden ook letterlijk tientallen betere keuzes dit seizoen.

Ik moet nog best veel Audiard zien, maar ik begin na de kleine teleurstelling Dheepan en de grote teleurstelling Emilia Perez wel te vrezen dat hij me niet echt ligt. Is Une Prophete misschien de uitschieter naar boven?

Ik was ergens nog wel gefascineerd en dat houdt me van nog lager af. En je kunt Audiard een beetje lef niet ontzeggen. Maar goed was deze film helemaal niet..

Niet onaardig. Lynch vertelt uit de losse pols over zijn ontwikkeling tot kunstenaar. Over zijn jeugd en de vroege invloeden en de drive om te creëren en ondertussen zien we beelden van Lynch die beeldende kunst maakt en met zijn jongste (en die was ten tijde van de film nog erg jong) kind communiceren en spelen. Geïllustreerd met beelden van verschillende kunstwerken. De film vertelt nadrukkelijk niet het hele verhaal, want het loopt tot langspeelfilmdebuut Eraserhead. Lynch lijkt in details zo vrijblijvend te vertellen dat ik het idee had dat het verhaal een beetje anders zou zijn als ze de film een week later nog eens zouden filmen. Behoorlijk boeiend maar niet onmisbaar. Is mooi als een extra op een blu-ray ofzo.