Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

Edna Ferber was een bestselling athor in de eerste decennia van de 20e eeuw. Ze schreef vaak epische romans die zich afspeelden gedurende vele jaren. Als schrijfster is ze nu bijna vergeten. Maar er waren tijden dat een Edna Ferber boek stof was voor een zeer ambitieuze film. Giant is nu de bekendste Ferber verfilming, maar er zijn er meer zoals deze Cimarron.

Veel filmischer dan The Broadway Melody. Zeker in de tamelijk indrukwekkende openingsscène. Zo goed wordt de film daarna nergens meer, maar er zijn nog wel een paar pluspunten. De wide shots zijn opvallend overtuigend bijvoorbeeld en zeker in het begin was de pionierssfeer wel aardig getroffen. Maar dan een aantal mindere dingen. Zoals eerder gezegd is Dix vreselijk. Dunne is een stuk beter te verdragen. Daarnaast is elke bijrol zo aan het overacteren dat het zelfs voor deze tijd echt too much is. Verder is het verhaal nogal een aanschakeling van anekdotes. Ook heeft de film racistische elementen die nu moeilijker zijn om te zien. De rol Isaiah is wat dat betreft heel erg. Een hulpje dat overkomt als een soort sjimmie. Een dom slaafje, die alles voor zijn baas doet en als hij dat niet overleefd hebben de Cravats dat niet eens door in het begin. Toch was de fgilm met zijn kijk op vrouwen en in de tweede helft ook op navtive americans (in de eerste helft heel erg niet overigens) voor die tijd progressief. En zo doet dat het filmischere weer teniet. En is Cimarron nauwelijks minder verouderd dat The Broadway Melody.

Nog 12 Oscars beste film te gaan.

Oef, dit viel niet mee. Ik kijk te weinig anime en dit was pas mijn eerste van deze regisseur. Ik verwacht toch wel wat meer van zijn oudere werk, want hier vond ik echt te weinig. En dat ligt vooral aan een ding. Een vreselijk script. Het verhaal is niet te doen. Wordt niet vloeiend verteld. Is volstrekt oninteressant, maar ook zo aanwezig dat ik het ook niet kon negeren.

Wat er wel is zijn best een aantal hele fraaie scenes. Met name die donkere oneindige werelden zagen er mooi uit en als de film af en toe abstracter is is het ook erg fijn. Daardoor kan ik niet echt laag gaan.

Geweldige film. Ik las het boek wel. Op de middelbare school in Frans. Dat zou ik nu niet meer kunnen. Maar ik heb alweer stukjes gelezen in het Nederlands naar aanleiding van deze film en L'Arabe (Film, 2026) die op het IFFR te zien was. Die IFFR-film was een wat traditionele maar goed gemaakte verfilming van de hierboven al aangehaalde antwoordroman waarin de broer van de Arabier centraal staat. Die naam die de Arabier in dat boek krijgt gebruikt Ozon ook en dat is het voornaamste dat Ozon toevoegt. Dat is zeker geen dissonant voor mij. Het vliegt een element dat al in het boek zat anders aan en dat is ook het verschil tussen de blik van 1942 en die van 2016. De film blijft verder dicht bij het boek en pakt de kern goed. En dat is al heel wat als je zo'n klassiek boek gaat verfilmen. Waar de recente verfilming van Wurthering Heights al zo ongeveer de 35e was als je TV bewerkingen meerekent. Voor L'Etranger is het pas de tweede directe verfilming en daarnaast zijn er twee films die het verhaal aan het verhaal refereren. Dus een stuk minder.

Ozon zei in een interview min of meer dat hij zwartwit film omdat dat makkelijker is om de omgeving te laten te laten ogen als begin jaren '40, maar uit de film blijkt dat het veel meer is dan dat. De film ziet er veel beter uit en heeft veel meer stijl dan Ozon ooit gehad heeft. De shots van gezichten zijn fraai. Het lichtgebruik is fenomenaal. Voisin levert een acteerprestatie die heel knap is. Ongrijpbaar zoals de hoofdpersoon in het boek is En zorgvuldig zowel menselijk en apathisch.

Fantastische film die prijzen had moeten krijgen in Venetie en duidelijk het beste van Ozon (voor mij een zeer wisselvallige regisseur, de vorige die ik in de bios zag, Mon Crime, was vreselijk) gemaakt heeft en waarschijnlijk ooit gaat maken.

8Er is maar een reden waarom deze film beste film won: Het was destijds de eerste filmmusical waarin ook naast de liedjes geluid was. Bovendien was het de eerste MGM-musical. Het zou al snel een specialisme van de studio worden. Maar in alles is dit een vroege geluidsfilm en qua film doet hij door alle beperkingen en het gebrek aan creativiteit om daar omheen te werken. Neem de twee stomme films die de toen twee oscars beste film een jaar eerder wonnen (Wings en Sunrise), die films zijn beide veel moderner dan deze en zitten vol met creativiteit die hier mist. De film had duidelijk als doel een geluidfilm met liedjes. Talking, Singing, Dancing. De film won omdat iedereen de geluidsfilm bewonderde. Maar de technische mogelijkheden zouden al heel snel flink uitbreiden.

Dit is vooral een heel statische film die vaak oogt als verfilmd toneel. Mede door de techniek waren de locaties waar ze konden opnemen zeer beperkt.

Blijft over een paar leuke grapjes. Bessie Smith die ok is. De liedjes zijn, hoewel de opnames rudimentair zijn, niet verkeerd en een deel zou tot de geliefde American Songbook gaan horen. De tand des tijds is niet aardig voor de film geweest. Dat mag duidelijk wezen.

Nog 13 winnaars van een Oscar Beste Film te gaan.

Eerste keer dat ik een van de vijf films van Bob Fosse zie. En dat was dit schijnbaar zeer autobiografische film waarin het portret van een film en toneelregisseur die ten onder gaat aan zijn levensstijl Het is bijna een collage van stukken uit de film die opgenomen wordt, teksten die de hoofdpersoon voor anderen schreef, de voorbereiding van een nieuw theaterstuk en het leven van de regisseur en dat balt zich allemaal samen tot deze film. Je schiet van de ene sfeer in de andere associatie. De musicalnummers zijn gesitueerd in de hal waar de acteurs repeteren, in een operatiezaal van het ziekenhuis en meer van dat soort grauwe plekken. Het geheel lijkt zich bijna in het hoofd van Joe Gideon lijkt af te spelen.

Fosse wist hier duidelijk al hoe het met hem zou aflopen. Het leven dat Gideon in de film leidt (kettingroker, notoire vreemdganger, gebruiker van pepmiddelen, workaholic) dat was ook het leven Fosse. In 1987 haalde dat leven hem in en stierf hij op zijn zestigste aan een hartinfarct. Hij had pas vijf films (dit was de vierde) en een aardig aantal theatervoorstellingen gemaakt.

Ik ben bezig met de laatste films kijken die een oscar beste film hebben gevonden.

Deze film is vooral een kind van Mike Todd. Zijn naam is nu bijna vergeten. Maar de man begon als iemand die filmsets geluidsdicht maakten. Hij ging echter failliet en had op zijn 21e al enorme schulden. Via een carrière als theaterproducent kwam hij uiteindelijk in filmproductie terecht. Todd was geïnteresseerd in spektakel. Zo was hij een van de mannen achter Cinerama, het spectaculaire breedbeeldformaat. Hij ontwikkelde een widescreenproces dat hij naar zichzelf noemde en omdat hij vond dat er film mee gemaakt moesten worden zette hij zelf deze film op. Een spektakel. Met een slimme marketing. Gefilmd in 13 verschillende landen bijvoorbeeld. En vol met cameo's (he is dat nou Frank Sinatra? Verrek daar heb je Marlene Diettrich!). John Farrow zou regisseren maar die haakte na een week af. De veel minder ervaren Brit Michael Anderson die toen net The Dam Busters had gemaakt kreeg deze film.

David Niven spleet de stiff upper lip brit die de weddenschap aangaat. Dus dat zit wel goed. Zijn hulpje wordt gespeeld. De Mexicaanse Cantinflas was een verrassende keuze, Hij was enorm beroemd daar. De film gaat natuurlijk over een lange wereldreis en heeft nogal wat nu achterhaald overkomende clichebeelden. Met name bij mensen in India en de indianen in de VS grenst het aan racisme. Maar tegelijk is de voorstelling van de witte Amerikanen ook way over de top als een schietgraag en in de 19e eeuw al erg crimineel land dat nogal aan het ontsporen is. Verder zit er nogal een lange stierenvechtersscene- is in. Soms grappig maar vaak is de humor ook erg oubolliig. Het is vooral een ouderwetse avontuurlijke familiefilm, in die zin vergelijkaar met The Greatest Show On Earth. Maar wel leuker. Het verhaaltje werkt beter, de cameo's zijn leuk, de reis-scenes op locatie zijn best fijn.

Zwaar verouderd en erg lang, maar ook wel charmant.

Nog 14 oscarwinnaars beste film te gaan.

Heerlijke film en het beste bewijs dat dit dus het talent van de gebroeders Safdie is.

De broertjes zijn uit elkaar en naar verluid komt dat voorlopig niet goed. Ze maken nu los van elkaar films. Het solodebuut van Benny Safdie was The Smashing Machine. En was nogal een tegenvaller. De Safdie stijl was ver te zoeken en de film had allerhande issues op zowel script als regieniveau. Een mager sportdrama zonder ritme, maar met prima acteurs. Ik vraag me nu af of Benny (die naar het schijnt aanstuurde op de breuk) bewust iets anders wilde en dat dat gewoon niet helemaal lukte of dat Josh de meer getalenteerde van de twee is. Ik denk het tweede eigenlijk.

Deze film is veel meer zoals we een Safdie film kennen. Stijlelementen als een enorm hoog en onrustig tempo. Korte shots, bewegelijk camerawerk, extreme close ups en snelle wisselingen tussen humor en momenten waar je echt niet meer om kan lachen. Met name Uncut Gems had dat ook en benaderde op die manier een misdaadfilm. Hier doet Josh Safdie dat met een sportfilm. Waarbij hij speelt de normale vorm van zo'n film maar van Marty ook een soort antiheld maakt van wie je soms gaat houden maar die je soms ook intens haat. De soundtrack is al een even zelfbewuste chaos waarbij een score, jaren '50 nummers en anachronistische jaran '80 nummers elkaar afwisselen. Chalamet bewijst andermaal zeer veelzijdig te zijn. En een bovendien een uitstekende komische timing te hebben. Daar kan hij in de toekomst nog veel mee. Film zit vol met lekker dwars gecaste kleinere rollen. Soms ook gespeeld odor niet acteurs. Zo komt Abel Ferrara voorbij als een laten we zeggen nare man die erg houdt van zijn hond. De goochelaar Penn Jilette heeft een rol. Zakenman Kevin O'Leary (bekend uit Dragons Den/Shark Tank) ook, hij speelt een zakenman die in pennen doet. De Harlem Globetrotters worden niet door acteurs gespeeld maar door echte profbasketballers en zo zit de film vol met kleine rolletjes waarvoor niet acteurs zijn gecast.

Na het tegenvallende debuut van Benny is het debuut van Josh een heerlijke film die alle lof verdient die hij krijgt.

Zeer bijzonder. Al greep het me niet helemaal.

Stel je voor: Je probeert financiering te krijgen voor een film over een invloedrijke naar Amerika geemigreerde Britse 19-eeuwse evangeliste met musicalnummers die bestaan uit bewerkingen van reglieuze liedjes van toen. Geregisseerd en geschreven door mensen die zichzelf als niet-religieus zien. Dat klinkt niet meteen als een investering waar je veel wint op maakt.

Maar de film is gemaakt door het echtpaar Brady Corbet en Mona Fastvold. Het koppel dat een dik jaar terug de filmwereld overdonderde met The Brutalist, Ze schrijven doorgaans samen en regisseren om en om. Van Corbet zag ik alle films, dit is de eerste van Fastvold die ik zag (er zitten er twee voor). En thematisch ligt dit in het verlengde van The Brutalist. Het gaat over Amerikaanse waarden en wordt neergezet door een verhaal over een immigrant die naar de VS komt in de historie. In deze film is het de verhouding tussen religie, vrijheid en seksualiteit en de pioniersgeest. De musicalvorm is fascinerend. De film wandelt soms wat snel door het verhaal heen en lijkt soms wat al te vlot door sommige delen daarvan te gaan. Ik kan mijn vinger er niet helemaal opleggen, maar ik denk dat het daar zit waarom de film me boeide, maar niet zo inpakte als de drie films van Brady Corbet.

Ik zag hem overigens op 70mm. Dat geeft toch een soort extra levendigheid die je niet hebt bij digitaal. Alleen Kino in Rotterdam vertoont hem analoog. Dat is ook wel echt aan te raden.

Ook ik zag dit onderweg naar het gezien hebben van alle oscars beste film. Ook toen al een omsteden winnaar. In hetzelfde jaar was High Noon ook genomineerd en die film was een duidelijke felle kritiek op de onderzoeken van McCarthy naar onamerikaanse activiteiten. Cecil B. DeMille was een beetje de koning van Hollywood en stond daar wel achter. Geruchten gaan dat er ergens vandaan veel druk was om zijn onschuldige circusfilm het beeldje te geven en niet die linkse western.. Of dat een samenzweringstheorie is of misschien niet. Ik heb geen idee.

De film gaat over circus, maar omdat het en de VS is en DeMille is vooral een groot circus. Daarvoor kon met beschikken over tenten en acts van Ringling Brothers Barnum & Bailey, Niet zonder trots meldt de voice over meermaals dat er 1400 mensen werken. We zien hier en daar echte acts, maar daartussen geweven wat niet erg overtuigende verhaaltjes van een aantal bekende acteurs die niet al te veel met hun rollen kunnen doen omdat het script vrij pover is. Hutton (een acrobate) zit in een driehoeksverhouding met Heston en Wilde en Stewart speelt een clown die blijkbaar 24/7 geschminkt is omdat hij op de vlucht is. Stewart is echter geen clown en heeft moeite er een te spelen en dan ook nog een die zo goed zou moeten zijn dat hij in the greatest show on earth staat.

Paar leuke dingen: Het ongeluk gefilmd in miniatuur was bijna charmant en de publieksshots, vaak met kinderen die zoetigheid naar binnen werken waren ook leuk. Verder moet de film in 1952 al als schattig escapisme hebben gevoeld en toen al nostalgie hebben opgewekt en dat doet de film bij vlagen wel geinig. ik heb mindere oscars beste film gezien maar erg overtuigend was deze zeker niet.

stem geplaatst

William Keighley was een opkomende regisseur. Hij kreeg zijn grote kans met deze ambitieuze film. Hij was in technicolor en Errol Flynn die erg populair was kreeg de hoofdrol. De productie was niet helemaal probleemvrij. De studio vond de eerste scenes te weinig sprankelen en men koos voor zekerheid met Michael Curtiz die heel veel ervaring had, goed in het studiosysteem werkte en zo'n beetje alles kon. Keighley werd nooit een regisseur van de belangrijkste films, Curtiz zou er nog vele maken.

Het is de Hollywood onder de Hayscode familieversie van Robin Hood. Dus een sterk vereenvoudigd verhaal en duidelijke good guys en bad guys. Claude Rains als John is natuurlijk zoals gay coded, Het geheel is vaak spectaculair op een family friendly manier. Opgenomen op de backlot en in een bos in California. Flynn heeft zijn kwajongens uiterlijk uit zijn jonge jaren nog,, De Haviland is lady Marian en werd er alleen maar populairder door. De film was een enorm succes en maakten de naam van iedere betrokkene groter, behalve William Keighley dan.

Een familiefilm voor gezinnen met jongetjes van een jaar of 9.10. Dat moet de doelgroep zijn geweest. Maar gezien het succes ging iedereen er heen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst