Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Benny's Video is van zijn tijd. Had Haneke de film nu gemaakt dan ging het over social media en streaming. In die zin lijkt hij deels zijn tijd vooruit. Maar hier zijn het videocamera's constant alles door een lens bekijken. De herziening viel me mee en mijn cijfer blijft hetzelfde. Haneke verkaart veel minder over het gedrag van Benny dan ik vreesde en het blijft fascinerend. Het dichtst bij iets sluitends is het bizarre gedrag van de ouders. Dat wordt dikker aangezet dan dat van Benny zelf.

Stillistch blijft deze goed overeind en is hij wat beter dan ik me herinnerde. Inhoudelijk heb ik een paar kleine issues waardoor dit nipt de minste film is van de eerste trilogie van Haneke. Veel verhaallijntjes zijn te uitgesproken om echt een chronologie van het toeval te zijn zoals in de titel aangegeven, Oorspronkelijk is de verhaallijn met het zwerfjongetje in deze film het sterkst. Maar daar loopt Haneke ook een beetje uit het spoor. Met het niet al te geloofwaardige verloop dat de jongen op TV is en meteen een tijdelijke adoptie krijgt bij mensen die hem daar zagen. Er werd ook toen al meestal niet zo druk gedaan over een zwerfkind. Het leidt tot een stuk waarin allerlei statements worden uitgezet om iets te zeggen over thema's als invloed van media en immigratie. maar het werkt niet echt. De andere twee films zijn eenvoudiger en wat opener. Ik blijf bij 3.5, maar in plaats van een dikke is het een kleine.

De afgelopen tijd de drie eerste Film van Haneke in de bios herzien en net als ruim 20 jaar terug vind ik de eerste de beste. Vooral een handelingenfilm. Heel stijlvast en toonvast. Meer dan Haneke later in zijn carrière vaak was zelfs. Verliest zich niet in het zoeken naar verklaringen, maar probeert wat er gebeurd wel op een bepaald niveau begrijpelijk te maken. Nog steeds een van Haneke's beste films. Mijn sterrenaantal blijft staan.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Niet compleet fly on the wall, want Kopple laat duidelijk merken dat haar sympathie bij de stakers ligt en haar standpunt is duidelijk onderdeel van de film. De film gaat over het gevecht van de gewone man tegen het kapitaal. Iets dat zeker in de VS in de afgelopen decennia niet minder relevant is geworden. Nog steeds voeren vele bedrijven een demotiverend beleid ten opzichte van vakbonden. Gedurende de film wordt duidelijk hoe vuil het spel is dat gespeeld wordt. Dat gaat echt heel ver. Kopple portretteert de stakers en hun familieleden met veel liefde en de Bluegrassmuziek uit de film gaat de mensen zelf. Belangrijke film.

Zelfs in 1944 was dit al een keurige brave film voor het hele gezin. De conflicten worden keurig netjes opgelost en de boefjes in de wijk zijn eigenlijk best lieve jochies die je kunt bezighouden door een koor op te richten- De katholike kerk was een belangrijk onderdeel van de gemeenschap. De film is nergens revolutionair en al zeker niet de beste film van het jaar waarin hij een oscar won, toch vond ik het beter werken dan zijn reputatie soms is. De film omarmt zijn oubolligheid en is oprechte feel good en Crosby is al een vis in het water als een heel, heel, heel klein beetje opstandige pater. Zijn charisma is de belangrijkste troef van deze film-

Interessant dat dit de oscar beste film won, want de film is een product van de iets minder revolutionaire Britse variant van de nouvelle vague. Angry Young Men werden ze genoemd. En de film is tegelijk behoorlijk afwijkend en voor die tijd nieuw als heel erg Brits. Best ondeugend voor die tijd wordt constant de draak gestoken met moraal en sociiale klasse.

Ik kon er niet zoveel mee. De film is erg van zijn tijd, nogal dik aangezet, niet erg grappig en al met al nogal taai, Het beste wat erover bleef waren beeld en vormgrapjes. En het is nogal een maffe keuze voor een oscar beste film.,

Nog drie te gaan.

Het is zeer opvallend hoe actueel deze film nog altijd is. Losjes gebaseerd op Huey Long. Met wie het anders afliep, maar die in de jaren 30 corruptie aan populisme verbond in de VS. Een man van bescheiden komaf die gewend raakte aan de macht die hij vergaarde. Maar ook nu zijn er vele voorbeelden. De film mist wat detail en subtiliteit om echt heel goed te worden (en Rossens boksnoir Body and Soul is nog een stuk beter. Maar de film heeft de tand des tijds goed doorstaan.

Nog vier oscars beste film

Eerste keer Jean Rollin en het geheel deed nogal Italiaans aan, meer dan Frans. Rollin is niet zo geinteresseert in plot en de acteurs zijn ook niet allemaal van een hoog niveau. Maar dat wordt gecompenseerd door prachtige belichting, fraai spel met schaduwen, mooie muziek en gezien de eenduidige thema's doorheen zijn films een regisseur die zijn eigen fantasieen verfilmd. Heb het idee dat ik snel zou overdoseren als ik veen Rollins achter elkaar ga kijken. Maar met mate kan ik hier echt van genieten.

Kino bracht deze tweede film van Babenco die ik ken van zijn twee beroemdste films (Pixote en Kiss of the Spider Woman) als een companion piece voor The Secret Agent.

De film is vooral een in een genrefilm verpakte kritische film over de doodseskaders uit de jaren '60. De politie is hier veelal een stuk slechter dan de boeven. Opvallend is dat deze film gemaakt is (en ook Pixote bijvoorbeeld) gemaakt zijn toen de dictatuur van de tijd waarin dit speelt er nog volop zat. Dat gegeven fascineert me en ik hou van botsingen van genrefilms en maatschappijkritiek.

Bij vlagen erg goed met een zeer goed hoofdrolpaar van Melling en Skarsgaard. Film die best veel goed doet in een gevaarlijk thema. Ontkomt niet helemaal aan cliches in het script maar heeft veel compassie met Colin en het pleit erg voor de film dat het einde niet laat zien dat zijn gevoelens weg zijn, maar dat hij geleerd heeft er beter mee om te gaam.

Een come back van Gus van Sant en omdat ik zijn twee hiervoor niet gezien heb is dit de eerste film die ik zie van hem sinds Promised Land uit 2012. Die film was veel te doorsnee voor Van Sant die een wisselvallige carrière heeft en spannende experimenten afwisselt met mainstreamwerk. In beide takken heeft hij goede en mindere films gemaakt.

Dead Man's Wire is een poging om iets te maken als Dog Day Afternoon of Network. Maar in die buurt komt komt het nergens. Van Sant doet aanzetjes om de zaak in een kader te plaatsen van ongelijkheid of bijvoorbeeld de invloed van massamedia op dit soort zaken, maar die insteek werkt hij niet uit en dan blijft er een film over die te gewoontjes is en waarbij het nummer op de aftiteling tegelijk een hoogtepunt is als een verwijzing naar wat er meer in de film had gemoeten. The Reservation Will Not Be Televised van Gil Scott-Heron.

Viel mij ook wat tegen. De schets van het leven op de basis is vaak soapy en als al die verwikkelingen eindigen volgt de ramp als ware het een rampenfilm. Film wordt vooral omhoog getrokken door een luxe en overtuigende cast. Met Lancaster, Sinatra, Borgnine en Clift. Zeker de eerste twee zijn uitstekend en halen haast meer uit het materiaal wat er in zit, het is genoeg om de film niet helemaal uit de rails te laten lopen. Maar het is niet genoeg voor een hoger aantal sterren.

Nog vijf oscars beste film te gaan.

James Whale is vooral bekend door zijn vroege griezelfilms waarin altijd iets menselijks zit, Maar hij maakte meer films, vooral in de vroege jaren '30. Laatst zag ik al de prachtige originele Waterloo Bridge, Nu deze deze film die stillistisch hier en daar uitbundig is En vooruitwijzen naar wat noirish thema's en ook wel wat sporen van Whales horrorfilms met name in de decors. Whale was heerlijk stijlvol. Whale was een homoseksuele man en er zit in deze film duidelijk wat gay innuendo dat niet per ongeluk kan zijn . De assistente Hilda als duidelijkste voorbeeld. Verhaal is vooral een moral play dat een een toneeloorsprong verraad, maar de details trekken deze film omhoog.

Baby Face is ongeveer een zelfde film als Red Headed Woman. Stanwyck is een acritce met veel meer variatie in haar rollen dan Harlow. Deels omdat Harlow jong stierf van Stanwyck nog meer dan 50 jaar door zou werken na deze film, maat ook hier geeft ze al meer reliëf aan de rol. Wat soms niet begrepen wordt is dat er voor de Hays code al wel censuur was, maat deels kwam dat van de staten. Die verzochten om bijna vijf minuten aan cuts. Het was zo'n omstreden film dat de gestroomlijnde en veel verder gaande censuur in een stroomversnelling kwam en dat kwam deels door deze schandalige film. We hebben inmiddels al weer jaren de originele cut terug

Nu alleen nog schandalig in de context. Maar ook nu nog gaat dit nog een paar stapjes verder dan red Headed Woman. Aan het begin van de film wordt de suggestie gewekt dat de hoofdpersoon als veertienjarige geprostitueerd wordt bijvoorbeeld. En Stanwyck werkt zich omhoog door de ene na de andere man te verleiden. Het einde is wat geforceerd moralistisch. Maar daarvoor is ze een seriële femme fatale. Goed gemaakte antieke sleaze toen dat nog kon in oud Hollywood.

Er was weinig zo omstreden na de code als vrouwen die mannen gebruikten om verder te komen in pre-code films. Maar in deze tijd kon het nog. De seksueel uitdagende scenes moesten een tandje minder. Maar daarna mocht het. Harlow is zoals altijd tegen de grenzen aan aan het schoppen en de film vooral boeiend doordat ze niet wordt veroordeeld, maar gewoon wint.

Opvallend feitje: Hoewel uncredited werd de eerste opzet van het script geschreven door F Scott Fitzgerald, vooral bekend van zijn meerdere keren verfilmde klassieke roman The Great Gatsby.

Ik kon hier bar wenig mee. Zeker in de eerste helft door het houtje touwtje decor van de film en de theatrale manier van acteren plus de veelal originele teksten neigt het erg naar gefilmd theater. Opvallend is de keuze om het verhaal niet compacter te vertellen maar er serieuze stukken uit weglaat. Vond het lang en taai. Met het camerawerk in de tweede helft als sterkste punt.

Nog twee Oscars beste film.

Eerste keer dat ik iets van Hermanus zie. Het is vooral een klassiek opgebouwde film. Stillistisch erg degelijk. Erg aangenaam door fijne rollen van Mescal en O'Connor en vaak oog voor detail en mooi gebruik van muziek, waaronder de volksliedjes. Soms een prachtige losse scene die uitstijgt boven het niveau van de film als geheel

Fraai, stijlvast en helder drama dat heel duidelijk het oogpunt van de kinderen kiest. Waar de ouders zich verliezen in pietluttigheden en elkaar dwarszitten. Nina is ouder en extraverter dus kan zich soms aan haar ouders onttrekken. Voor de jonge introvertere Eli is dat veel moeilijker. Camera filmt vooral intiem dicht op de huid. Film heeft drie segmenten. Eerst het oogpunt van Nina, dan hetzelfde tijdsbestek vanuit Eli en dan een kort segment samen. De twee kinderen maken indruk als acteurs en dan vooral Finn Voigels als Eli die een groot deel van de scenes nagenoeg zwijgend moet acteren en een zeer intens moment beleefd als hij uiteindelijk barst .