Minder verouderd dan sommige tijdgenoten die ook oscar beste film wonnen. En in zekere zin door met verhaalvorm te spelen verwant aan Grand Hotel. Hier is het verstrijken van de tijd het centrale filmthema aan de hand van grote gebeurtenissen. Het maakt de film wat speelser en aantrekkelijker dan iets als Cimarron.
Maar
De film haalt daar onvoldoende uit. De personages zijn niet heel boeiend en de tijdsverhaaltjes hebben niet zoveel samenhang. De cast is wat aan de kleurloze kant. Niemand is heel erg irritant, maar niemand maakt veel indruk.
Ik denk dat de film veel van zijn lof haalde uit het spelen met de vorm en daarmee begrijp ik de oscar wel. Maar ook deze film heeft de tand des tijds niet echt doorstaan.
Nu al een aantal van de films gekeken waar de meeste mensen mee eindigen als ze alle oscars beste film willen zien (The Broadway Melody, Cimarron en deze). Gewoon om de volgorde anders te doen..
Alternatieve titel: Scarlet, afgelopen zondag om 12:33 uur
Oef, dit viel niet mee. Ik kijk te weinig anime en dit was pas mijn eerste van deze regisseur. Ik verwacht toch wel wat meer van zijn oudere werk, want hier vond ik echt te weinig. En dat ligt vooral aan een ding. Een vreselijk script. Het verhaal is niet te doen. Wordt niet vloeiend verteld. Is volstrekt oninteressant, maar ook zo aanwezig dat ik het ook niet kon negeren.
Wat er wel is zijn best een aantal hele fraaie scenes. Met name die donkere oneindige werelden zagen er mooi uit en als de film af en toe abstracter is is het ook erg fijn. Daardoor kan ik niet echt laag gaan.
Alternatieve titel: The Stranger, afgelopen zondag om 12:25 uur
Geweldige film. Ik las het boek wel. Op de middelbare school in Frans. Dat zou ik nu niet meer kunnen. Maar ik heb alweer stukjes gelezen in het Nederlands naar aanleiding van deze film en L'Arabe (Film, 2026) die op het IFFR te zien was. Die IFFR-film was een wat traditionele maar goed gemaakte verfilming van de hierboven al aangehaalde antwoordroman waarin de broer van de Arabier centraal staat. Die naam die de Arabier in dat boek krijgt gebruikt Ozon ook en dat is het voornaamste dat Ozon toevoegt. Dat is zeker geen dissonant voor mij. Het vliegt een element dat al in het boek zat anders aan en dat is ook het verschil tussen de blik van 1942 en die van 2016. De film blijft verder dicht bij het boek en pakt de kern goed. En dat is al heel wat als je zo'n klassiek boek gaat verfilmen. Waar de recente verfilming van Wurthering Heights al zo ongeveer de 35e was als je TV bewerkingen meerekent. Voor L'Etranger is het pas de tweede directe verfilming en daarnaast zijn er twee films die het verhaal aan het verhaal refereren. Dus een stuk minder.
Ozon zei in een interview min of meer dat hij zwartwit film omdat dat makkelijker is om de omgeving te laten te laten ogen als begin jaren '40, maar uit de film blijkt dat het veel meer is dan dat. De film ziet er veel beter uit en heeft veel meer stijl dan Ozon ooit gehad heeft. De shots van gezichten zijn fraai. Het lichtgebruik is fenomenaal. Voisin levert een acteerprestatie die heel knap is. Ongrijpbaar zoals de hoofdpersoon in het boek is En zorgvuldig zowel menselijk en apathisch.
Fantastische film die prijzen had moeten krijgen in Venetie en duidelijk het beste van Ozon (voor mij een zeer wisselvallige regisseur, de vorige die ik in de bios zag, Mon Crime, was vreselijk) gemaakt heeft en waarschijnlijk ooit gaat maken.
