Whitetail (2025)

Vanaf 5 maart 2026 in de bioscoop (Gusto Entertainment)

Jen [Abby Fitz] was een tiener toen ze tijdens een hertenjacht met Oscar [Seán Teacy] per ongeluk haar zusje [Madison O’Reilly] doodschoot. Dertig jaar later werkt Jen [Natasha O’Keeffe] als opzichter voor het reservaat waar die tragedie zich voltrok. Onverwerkte trauma’s komen naar oppervlakte door de zoektocht naar een stroper en door de terugkeer van Oscar [Aaron McCusker]. Traag, slecht gemonteerd en symboolzwanger verwerkingsdrama vol emoties, maar zonder diepgang.

Wederom een compromissenfilm van Leopold helaas. Net als Cobain laat ook Whitetail bij vlagen zien wat ze kan, maar is het geheel lang niet zo goed als haar beste films (The Brownian Movement, Boven is het stil). Op haar best is Leopold radicaler. Dit heeft niet veel zoveel plot als Cobain, maar is niet zo uitgebeend als haar beste films. Leopold is op haar best als ze echt ver gaat. Als haar films waarnemen. Als spaarzame dialogen niet het verhaal zijn, maar die waarnemingen. Whitetail is meer gedreven door dialogen en die werken niet zo. Ik hou te veel van sommige van Leopolds stijlelementen om echt in de onvoldoendes te gaan. maar helaas vond ik Whitetail minder dan gehoopt,

Mooie plaatjes van Ierland, maar het verhaal had te weinig om handen en de film duurde minstens een half uur te lang. Wel even lekker gedut.

Van Nanouk Leopold had ik eerder alleen Guernsey op televisie gekeken en dat vooral omdat er voor gefilmd was in mijn oude straat in Rotterdam. Die bleek in één scene gebruikt te zijn. Verder wel een goede film, voor zover ik het met herinner. Maar ik zal eerlijk bekennen dat de aantrekkingskracht van het Engelstalige, in Ierland gemaakte Whitetail niet in Leopolds naam zat, maar vooral zat in hoofdrolspeler Natasha O'Keeffe, zij van de gitzwarte lokken en scherpe trekken, vooral bekend van haar heerlijke geschmier als dominatrixdemoon in Wheel of Time en als Tommy's vrouw Lizzy in Peaky Blinders.

Whitetail is zo een typisch arthousedrama waar het meer gaat om wat er niet gezegd wordt dan wel. Veel zwijgend lopen in de natuur ook. Het regent uiteraard ook regelmatige pijpestelen. Denk een flinke schep Ozu, gecombineerd met een even groot deel "stugge binnenvetters op het platteland met donkere schaduwen in hun verleden", gelardeerd met een vleugje Romantiek via natuursymboliek. Ik houd er persoonlijk van, maar een kaskraker gaat dit niet worden, zeker omdat dit ook zo een film is die meer stopt dan perfect afgerond wordt. En terecht. Er gebeurt best veel en het is ook belangrijk, maar zo een trauma gaat nooit weg.

Sterkte punt van de film is de hoofdrol van O'Keeffe als Jen, de norse hoofdpersoon met het duistere verleden, dat we in een breuk met genreconventies al in de openingsscene leren kennen. Jen wil er *niet* over praten en wie probeert haar dat wel te laten doen, kan rekenen op zijn minst een verbale, maar desnoods ook fysiek afstraffing. O'Keeffe snauwt en gromt dat het een lieve lust is, maar juist als Jen alleen is en het allemaal niet meer gaat, is haar performance op zijn best. Net als dat ze het mooi laat zien als Jen even rust vindt in haar werk als boswachter (en niet in fokking yoga en van die cliché Rumi dichtregels). Ik zou bijna zeggen, ook op basis van de andere juichende recensies: Oscar-nominatie, maar ik denk dat deze film daar te klein voor is.

O'Keeffes fysiek helpt mee bij de dreiging die van haar uitgaat als ze uit haar hum is, want ze torent zelfs op haar verstandige boswachtersstappers boven iedereen uit. Ik dacht dat ze minsten 1,90m moest zijn, maar volgens haar IMDb-biootje is ze niet meer dan een bovengemiddelde 1,75m. De rest van de cast bestaat blijkbaar uit gecertificeerde leprechauns.

Want dit is dus een Ierse film, met veel plek voor mooie Ierse natuur. Gelukkig is het niet van die irritante Ierland-kitsch: er zit geen enkel folkdeuntje op de soundtrack, er wordt niet gezongen in de pub en er is zelfs geen enkele kwaadaardige non. Op zich had de film ook in de Vogezen of het Zwarte Woud gesitueerd kunnen zijn. Wel lijkt het Promotiefonds voor Ierse Wol een bijdrage te hebben geleverd, gezien de hoeveelheid gebreide truien.

(Gezien in Eye Filmmuseum)