Wes Anderson is niet per se mijn favoriete regisseur, maar hij zit nu wel op een schaal naar beneden. Deze is minder dan Astroid City en die was weer minder dan The French Dispatch en die was weer minder dan duidelijk zijn beste film The Grand Budapest Hotel. The Phoenician Scheme behoort echt tot zijn minste films. Anderson is vaak erg goed in het scheppen van wereldjes. Ook hier doet hij zijn best, maar misschien wel minder dan ooit wordt het een geheel met het plot. De vormgeving lijkt de film meer in de weg te zitten. Het voelt als een opluchting als de film aan het einde uit zijn vormgevingskeurslijf breekt. Dat is ook onderdeel van de film, maar het keurslijf vond ik niet lekker werken.
Maar ook in het plot gaat het mis. Heel kort gezegd: Het was te vaak flauw en het liet me vooral volkomen koud. Dat heb ik eerder gehad bij Anderson (The Life Acquatic of Steve Zissou heeft dat ook). Ook de tegenwoordige optocht van bekende acteurs wisselt iets te sterk van niveau. Van behoorlijk sterk (Bryan Cranston) tot tegenvallend (Scarlett Johansson). Al met al was deze het niet voor me.
Eenmalig te zien in Kino. Dus even langs geweest. Niet zo extreem als ik dacht of de indruk die gewekt werd in het praatje vooraf. Gewoon een perverse thriller. Maar niet veel schokkender dan veel giallo's bijvoorbeeld. De film moet het niet per se van het plot hebben , maar is opvallend goed geschoten voor dit soort filmsw zei ik na afloop tegen mijn gezelschap. Ik lees nu dat de cinematograaf van Kubrick deze film deed. Dat verklaart wel het een en ander.
Prententieloze kafkaeske thriller. Zo'n film die goed gebruik maakt van de sterke kanten van Cage die precies weet hoe je zo'n rol neer moet zetten. Cage lijkt zijn rollen tegenwoordig weer meestal bewuster te kiezen. En deze rol past extreem goed bij hem. Deed me in zekere zin een beetje denken aan de Aussie klassieker Wake In Fright, die film is nog een aardig stuk beter. Het einde mist een beetje scherpte, maar het evenwicht tussen plagerig plot , mooi gedoseerde humor en sfeer is heel sterk gedaan. En Cage speelt de neergang van zijn personage met precies genoeg ongeremdheid, hij houdt gelukkig niet in. Hier vraag je geen subtiel spelende acteur voor.
Zo lang met de DVD kijken gewacht, dat ik de film uiteindelijk in rerelease in de bioscoop gezien. Ik ben een rare.
Ook ik zag eerst Memoirs of a Snail en de thema's en stijl van beide films ligt erg in elkaars verlengde. Beide film voelen heel persoonlijk en hebben ook een duidelijk quirky trekje en hetzelfde gevoel voor humor. De films zijn duidelijk primair het werk van Elliot en niet zoals vaak bij animatie een studioproject vol compromissen. Deze is licht beter want net een tikje subtieler. Fijjn, maar echt helemaal mijn smaak is het ook niet.
Aan het einde pakte de film me toch even, maar dat ook te maken met de muziek. (Swingin' Safari van Bert Kampfeart) die me enorm aan mijn overleden vader doet denken.
De found footage stijl stond in het middelpunt van de aandacht in deze tijd door het idiote succes van The Blair Witch project. Een issue met dat soort films is dat je het altijd een beetje logisch moet maken dat een van de hoofdpersonen dit filmt en zo rauw realistisch moet maken dat je gelooft dat het found footage is. Gang Tapes lukt dat geen van tweeën. Het is doorsnee en oppervlakkig en doet veel te weinig speciaals met het thema helaas.
Alternatieve titel: Three Kilometres to the End of the World, 18 mei 2025, 14:22 uur
Uitstekende, erg Roemeense film die vrij naadloos past een haast oneindige stroom van goede en uitstekende films die deze eeuw uit dat land komen. Dit is zo'n film die een issue toont en dat in al zijn complexiteit laat zien. De veelbelovende student Adi zit nog in de kast en wordt door dorpsgenoten die iets te veel zien finaal in elkaar geslagen. Maar als zijn ouders proberen recht te halen verandert het hele gebeuren een web van met elkaar samenhangende belangen van allerlei mensen.
De film laat daarmee vooral ook zien hoe extreem diep geworteld homohaat is en hoe lastig je dat weg krijgt als het allerlei organisaties en houdingen verankerd is.
De film is erg goed geschreven en zeer sterk opgebouwd en een grote aanrader. Al zal de film naar de goede gewoonte van Roemeense films wel weer te weinig bezoekers trekken.
De een na laatste Peckinpah die ik zag en weer een film die behoorlijk verminkt is door de studio. Story of his life. De shoot scheen een chaos en Columbia greep in. Ze wilden Peckinpah ontslaan, maar de ster Henson verdedigde hem ondanks de chaos en bood zijn salaris aan En zo bleef hij zitten.
Peckinpah leverde vervolgens een film in die veel te lang duurde. Het schijnt dat die cut vier en een half uur was. Dat kon natuurlijk niet en er werd vervolgens een cut gemaakt van 136 minuten gemaakt. Die werd nog eens ingekort tot 123 minuten. De 136 minuten-versie is weer opnieuw gemaakt in 2005 en de langste die we nu hebben.
Er blijft vooral een film over die niet in evenwicht is. Peckinpah houdt Heston onder controle en maakt zelfs in deze versie van Amos Dundee een moreel complex figuur. Er mist echter een hoop aan de uitwerking van de thema's; Ook loopt het verhaal door de schaar niet lekker en zijn er verschillende scenes die wel bestonden waarvan de inhoud nu kort wordt verteld in een niet zo sterke voice over. Volgens de overleving bevatte de eerste cut grandioze actiescenes die beinvloed waren door Seven Samurai en scenes zoals in de latere goede Peckinpah's zitten waarin de sfeer en de omgeving gedetailleerd worden weergegeven. Ook was de film erg gewelddadig in die cut. Wat de verhouding van de film tot zijn onderwerp ongemakkelijker had gemaakt. De recut probeert er een gewonere film van de maken en schrapte het geweld en de sfeerscenes. Peckinpah zou een aantal thema's die ook in deze film hadden moeten zitten later gebruiken in The Wild Bunch, een film waar er veel meer van zijn inzet overbleef.
Het pleit erg voor Peckinpah dat er zelfs nog veel fraais zit in een misvormde film als deze. Gelaagde karakters, Dundee is veel complexer dan Heston hem lijkt te spelen en knappe schetsen van de onderlinge verhoudingen. Nu nog een en ik heb alles van Peckinpah gezien en omdat hij zoveel botste met de studios waarmee hij werkte was het bijna nog een wonder dat zijn vrij korte carriere nog zoveel fraais heeft opgeleverd en de beste man nog behoorlijk invloedrijk is.. Blijft een erg bijzondere regisseur.
Alternatieve titel: ιούκα: Πριν το τέλος του καλοκαιριού, 10 mei 2025, 20:47 uur
Een typisch debuut. Een regisseur die heel veel ideetjes heeft en nog niet een duidelijk gevoel voor wat wel en niet werkt dus krijg je een film die heel veel boeiends had maar soms wel heel erg van hot naar her ging. Het begin is vooral waarnemend en kabbelend en zo'n film waar mensen van weg moeten blijven die veel plot willen. Dat is eigenlijk het betere deel. De maker laat dat echter los en er komt meer plot, een meer speelse stijl met jumpcuts en andere nouvelle vague-achtige grapjes en pogingen om van het eenvoudige verhaal een soort universeel filosofische film te maken. Dat laatste lukt niet echt, maar de poging is amusant en de regisseur kiest niet voor de makkelijkste weg. Laat hem dat nooit doen en tegelijk iets minder ideeën in een (of eigenlijk zelfs vooral een halve) film stoppen en het kan echt heel goed gaan worden in de toekomst.
Alternatieve titel: The Stone Cross, 10 mei 2025, 20:46 uur
Valt eigenlijk in twee delen uiteen. Het eerste is een soort moral tale, niet geweldig geacteerd en niet heel overtuigend. Na een dik half uur wordt veel meer een waarnemende film met behoorlijk veel sfeer en fraai camerawerk. Bij vlagen behoorlijk fraai. Maar door het stroeve begin rond ik naar beneden af.
Alternatieve titel: Beating Hearts, 8 mei 2025, 23:53 uur
Een film waarvoor ik 1001 redenen kan verzinnen om hem tot de grond toe af te branden. Alle drama is groots en onsubtiel. Het script het echt een paar toevalligheidjes te veel;. Lelouch zit vol bewijsdrang en is soms bezig met visuele bravoure als het bijna ongepast is. En hij wil veel te veel. Hij wil West Side Story, wil Romeo en Juliet, hij wil realisme en kunstmatigheid. Hij wil geweld en romantiek. Hij wil Martin Scorsese en jacques Demy, maar hij is geen tweeën. En dan is er nog de niet erg goed uitwerkte rol van Lionel die net iets te veel een token donkere jongen is.De pers is over het algemeen niet enthousiast en vorig jaar was dit de slechtst ontvangen film van de hele competitie in Cannes en dan duurt het ook 166 minuten.
Maar: ik liet me helemaal meeslepen door dit maximalisme. Ik vond de film ook bijna onberispelijk gecast en als je zo in de film als ik zit was 166 minuten ook nog eens geen minuut te lang. Ik vond het heerlijk, maar zou het niemand durven aanraden. Niet iedereen (en zeker niet iedereen van bijna 50 jaar) kan zich wentelen in donkere puberale romantiek als ik dat blijkbaar kan. Misschien ook de goede film op het goede moment voor me. Dit zou zo maar mijn jaar top 20 kunnen halen. En die dans op A Forest was schitterend.
Een film die veel opzichten ouderwets is. Zo werden ze niet meer gemaakt. Een spionagefilm met een witty script dat soms bijna een moderne variant op Agatha Christie is, maar dan met spionnen. Je hebt vijf verdachten en een van hen heeft de boel verraden en de film gaat over uitzoeken wie de dader is. Met allerlei interacties tussen de verdachten onderling en ook degene die het uitzoekt. Als je hier James Bond of Mission Impossible verwacht, zo'n film is dit niet.. De film is leuk vormgegeven. De spionnen zitten in kille onpersoonlijke kantoren met technische snufjes die er in oude films futuristisch uit hadden gezien maar nu best realistisch aanvoelen.
Een film zonder veel pretenties die geen geschiedenis gaat schrijven en nooit gezien zal worden als een belangrijke Soderbergh, maar ik vond het leuk. En de cast is geweldig.
Alternatieve titel: Het Dagboek van Anne Frank, 4 mei 2025, 20:38 uur
Anne Goes to Hollywood.
Anne Frank was dol op Hollywood. Een van haar hobby's was het verzamelen van foto's van filmsterren. Toen het dagboek in 1952 in Engelse vertaling verscheen en zeer succesvol werd kwam er al snel een toneelstuk en dat werd het uitgangspunt voor deze film. Niet de door Otto Frank gevraagde Audrey Hepburn speelde Anne (Hepburn zei nee na lang twijfelen. Ze was even oud als Anne, dus werd 30 in het jaar dat deze film uitkwam en dat vond ze te oud). Debutante Perkins kreeg de rol en het werd sowieso een film zonder sterren. Veel toneelacteurs. Shelly Winters als mevrouw van Daan was de enige min of meer ster. Het verhaal krijgt een Hollywoodbehandeling, waardoor er op bepaalde dagen ineens heel veel gebeurd, gebeurtenissen worden gecombineerd en een deel van de dagboekfragmenten zijn niet letterlijk (waaronder het einde) maar omschrijven gebeurtenissen die zo samengevat worden.
De film is sterker dan verwacht in sfeerschepping en cinematografie. Regelmatig ogen met name de shots waarin alle acht onderduikers in een beeld hadden gevangen worden zijn erg aangrijpend. In die samengevatte scenes komen ook de ergernissen en conflicten naar globaal naar voren. Zeker in de eerste helft een aantal sterke stille momenten. In de tweede helft meer sentiment en violen, maar het blijft aardig binnen de perken.
De film slaagt er nauwelijks in de personen anders dan Anne en misschien nog net Otto uit te werken. De rest zijn props. Margot komt er het bekaaidst vanaf,
Wat wel een goede keuze is dat het meteen al aan het begin duidelijk is dat Anne niet meer in leven is. Anders zou de film daar nog spanning uit kunnen halen, want hoewel het boek een succes was (de film was trouwens geen grote hit) wist in de VS vast niet elke kijker dat. Dat was best misplaatst geweest.
Uiteindelijk is deze film onderdeel van wat Anne werd: Een wereldwijd (tot in Noord Korea aan toe, echt waar) symbool van de holocaust en de onderdrukking. De mensheid heeft een Anne nodig omdat de duizelingwekkende cijfers cijfers zijn en Anne één mens is.
In mijn beleving waren New Jack City, Menace II Society en Boyz n the Hood een soort drie-eenheid. Ik herinnerde me berichten uit de tijd van deze films dat er rellen waren bij vertoningen met echte gang members.
Menace en Boyz zag ik jaren geleden al. Nu was New Jack City aan de beurt. En deze blijkt anders, in negatieve zin. Menace noch Boyz is een meesterwerk maar de films zijn behoorlijk goed gemaakt en hebben veel te zeggen. Met New Jack City is veel meer mis.
De opening is best sterk. Maar al vrij snel gaat het mis. De film heeft geen sterke opbouw en gaat met zevenmijlslaarzen door de opkomst van Nino heen. Nino is nooit meer dan een plat personage en dat geldt voor de anderen nog meer. Ice T als agent krijgt een soap-reden waarom hij zo fanatiek is. Verder is het uitermate onevenwichtige film Vol botsende acteerstijlen, tenenkrommende dialogen en een ridicuul rechtbankdeel op het einde. En er wordt te weinig met hip-hop gedaan, maar we krijgen wel het vreselijke I Wanna Sex You Up van Color Me Badd. Werkt nog het beste als een soort jaren '90 update van een blaxploitation film, alleen waren die in de jaren '70 een stuk cooler.
Flinke tegenvaller. Vier maanden na deze verscheen Boyz n the Hood. Kijk die in plaats van dit.
Alternatieve titel: Green Fish, 3 mei 2025, 18:36 uur
De laattste Lee Chang Dong die ik nog moest zien is zijn debuut. En het vooral een nog wat onrijpe film. Green Fish is een neo-noir die wat doet denken aan Aziatische tijdgenoten, zoals vroege films van Wong Kar-Wai. Zo goed is Green Fish niet. En de kracht van zijn eigen stem moest Lee Chang Dong nog vinden. Details van de film zijn best sterk, maar globaal is het redelijk 13 in een dozijn. Vooral een film waarin het talent van Lee Chang Dong in individuele scenes doorschijnt, maar met enige afstand zijn minste film.
Blijkbaar hadden meer mensen de link gelegd, zoveel dat er weleens gesproken wordt over een onofficiele trilogie. Maar Images is verwant aan twee andere films van Altman, het eerdere That Cold Day in the Park en het latere 3 Women.
Susannah York speelt een schrijfster in een psychose en we zien alles vanuit haar gezichtspunt. Wat waar is is niet duidelijk de paar personages die er zijn lopen in elkaar over. Een spiegel met tekst ziet er steeds anders uit. Laat het maar aan Altman over om je als kijker bepaald weinig houvast te geven. Williams' soundtrack is essentieel. Naast de genoemde films van Altman zie je ook invloed van Polanski's Repulsion en Bergmans Persona in Images.
Bijzonder is ook dat Robert Altman niet alleen York zelf het verhaal dat ze voorleest heeft geschreven, maar ook binnen de cast hebben personages dezelfde namen als acteurs, alleen niet je eigen personage. Ook daar loopt alles door elkaar. Dit was mijn achttiende Altman en nog altijd is er genoeg te ontdekken in een van de uniekste en fijnste oeuvres ooit in de Amerikaanse cinema.
De eesste van twee Larisa Sheptiko films die ik ga zien is een fijne film over midlife crisis. Ik moest even in het ritme van de film komen, maar met name het laatste half uur vond ik fraai. Met name goed in het weergeven van het feit dat ze de gevoelens niet kan vermijden. Ik hou het nu op 3.5 omdat ik lang niet in de film zat, maar dit beloofd wel wat.
