Olivia (1951)

Film van Jacqueline Audry uit begin jaren 50 die op verschillende punten toch wel merkwaardig is, niet dat hij zo genietbaar is.

Er komen alleen maar vrouwen in voor en het is ook een film die heel discreet - en bij de kijkers hieraangaande veel twijfels achterlatend - die het lesbisch zijn aanraakt.

Mooie Edwige Feuillère is de zelfzekere directrice die bij een aantal leerlingen liefde, of is het niet eerder bewondering, uitlokt, maar innerlijk zelf onzeker is omtrent haar gevoelens. Zij is ook erg bekwaam in het citeren van welluidende en significante teksten van Franse topauteurs en bij deze passages horen zeker wel kennis over de materie, de allusies die daarbij horen inbegrepen.

Aldus, al bij al, een niet zo'n genietbare film. Audry staat echter bekend om een vaak niet begrepen regisseuse...

Tegenstellingen in deze film. Hij voelt ouderwetsig. Alsof het neorealisme nooit gebeurd was en zelfs een stuk traditioneler dan veel Amerikaanse films uit deze tijd. Stijf, Cinema de papa, of eigenlijk de mama waar de nouvelle vague korte metten mee zou maken.

Maar de inhoud is dan weer zijn tijd vooruit in 1951. Een meisjeskostschool van het soort waar rijkeluisdochters leren goede huwelijkskandidates te zijn. Met twee leraressen die bijna een machtsstrijd voeren om in de gunst te komen van de meisjes. En de titelfiguur die verliefd wordt op een van de leraressen. De film laat in het midden of het diep zit, een melodramatische fase is of dat het bewondering is die verward wordt met liefde. De voorstelling van die verliefdheid is voor deze tijd erg braaf, maar voor 1951 behoorlijk nadrukkelijk. Inclusief dramatische liefdesverklaring. Maar doordat de vorm de inhoud niet bijhoud en het einde vrij vervelend melodramatisch is, is de impact niet zo groot.