La Ronde (1950)

Een heel vreemd toneelstuk van een Weense arts, Arthur Schnitzler (collega van Freud) heet Reigen (Rondedans) en is de basis van deze film, en van een remake van Roger Vadim. Het stuk bestaat uit een reeks ontmoetingen van diverse anonieme personen (Het Jonge Meisje, De Baron, De Studente, De Hofmaarschalk... dat werk) met elkaar. Elke scène eindigt met

.....

en dat betekent dat ze het met elkaar doen.

Maar dat mocht natuurlijk niet getoond worden. Aan het eind is de cirkel rond : De Soldaat ontmoet Het Jonge Meisje van het begin.

Het zijn dankbare rollen om te spelen : er wordt naar hartelust verleid, al of niet met betaling.

Er bestaat een Rotterdamse versie van het stuk. Zelfde schema.

Deze film is morgenmiddag 4 sept te zien op ARTE (wschl. in het Duits).

Blijkt dat ARTE tegenwoordig in Utrecht van de kabel af is! Grmpffff *!#!#%%^^* Ziggo

Mijzelf (en wellicht anderen) blijgemaakt met een dode mus

Wat is er dan zo vreemd aan dat stuk van Schnitzler?Het is toch geen Artaud of Arrabal oid.Overigens ging het stuk van Schnitzler vooral over het doorgeven van syfilis,maar dankzij de medische vooruitgang kon O. er een luchtiger draai aan geven(p.s.:wat zalig dat je nu maar een spuitje in je ... hoeft te krigen en je kunt er weer tegenaan,leve de vooruitgang ).

Verder een trademark Ophuls over dartele mannetjes en wijfjes die elkaars lichamen doorgeven tegen spetterende decors en op catchy achtergrondmuziek van Oscar Straus,audiovisueel is het allemaal prima in orde.Zijn cameratechniek zoals we die kennen uit LP of LBDMD had hij echter nog niet ten volle ontwikkeld.

Hoewel de thematiek wat gedateerd is,is de film in bepaalde opzichten krek postmodern:verteller Walbrook keuvelt met de kijkertjes en we krijgen doodleuk het achtergrondorkest in beeld.JLG eet je hart uit.

Als kritiek kun je ook nog aanvoeren dat de rondedans der personages toch wat geraffineerder uitgewerkt had mogen worden.

Met namen als b.v. Barrault of Signoret is het acteerwerk hoewel gedateerd,in orde, muv de actrice die de actrice speelt en van wie ik zou durven zweren dat ze een tranny is/was.

Geen topper en gedateerd imho,slechts aanbevolen voor de echte Ophuls tifosi en liefhebbers van "het soort films dat ze tegenwoordig niet meer maken".

12 + 22 juli en 10 augustus te zien in EYE in het kader van het zomerprogramma Signoret / Montand.

Omdat Ophuls vond dat hij te weinig vrijheid in de VS maakte hij zijn laatste vier films in Frankrijk. Dit is de eerste ervan. Een verfilming van een toneelstuk. Waarin hij een deel van zijn sterke punten kwijt kan, zoals beweging. Het stuk heeft een verteller en speelt met het decor en echt en nep. Je krijgt geen uitwerking van de personages, maar de zwierigheid is fraai. Toch vind ik dit bepaald niet de beste film van Max Ophuls.die ik zag en zeker twee van de Amerikaanse films van hem nog een stuk beter.