Blue Fight: The Breaking Down of Young Blue Warriors (2025)

Blazing Fists aka Blue Fight begint als een vrij conservatief gevangenis-/boks-/coming-of-age-drama. Miike neemt zijn tijd, maar zodra de gevechten losbarsten, zijn ze fantastisch gechoreografeerd, en ook het drama ontwikkelt zich verrassend sterk.

Toch zou Miike Miike niet zijn als hij niet ergens een scherpe bocht zou nemen om ons uiteindelijk te trakteren op een heerlijk over-the-top stukje cinema.

Een dikke 4* voor de 119e film van deze alleskunner!

Er valt weinig op te merken aan de eerdere comment van @Basto. Ik heb me zeker niet enorm verveeld en dus ook genoten. Toch was het zeker niet de meest vermakelijke film en dus waren er stukjes die me wat minder boeiden.

#IFFR2025

Echt verrassen doet Miike hier niet, maar is dat erg? Eigenlijk niet. Van de meer recente Miikes vind ik zijn meer recht vooruit films eigenlijk vaak de beste. En dit is in veel opzichten typisch Miike. Jonge jongens die er goed uitzien als hoofdpersonen. Een conflict. Heel zelfverzekerde goed gefotografeerde actiescènes. Gespeel met clichés. Paar goede grappen. En een erg tof einde. Het oogt alsof de veteraan het zo uit zijn mouw schudt en het is zeker niet zijn meest originele en enerverende film. Maar al met al zeer zelfverzekerd en erg goed gemaakt.

De man was ook bij de IFFR-vertoning (in een uitverkochte zaal (en het is de grootste van het festival))waar hij duidelijk maakte dat hij er ooit internationaal doorbrak (met Audition). En de baas van het festival kondigde de film aan als de 27e die ze van hem vertoonden. En dat kan best maar is dus amper een kwart van zijn werk. Wat mij betreft laten ze er nog vaak zien.,