Drie Dagen Vis (2024)

Actie! Op de set van Drie dagen vis - Filmkrant

Te zien vanaf eind 2024 (Paradiso)

EDIT: verplaatst naar een TBA datum in 2025

EDIT: vanaf 24 april 2025 in de bioscoop

Eindelijk een nieuwe film van de maker van mijn favoriete Nederlandse film ooit. Tussen 10 en 12 (Film, 2014) . Maar ik zag die film pas in 2023, dus voor mij was het wachten niet zo lang. Maar het is jammer dat een regisseur als deze zo lang moet wachten voor hij een film van de grond krijgt.

Wat vooropgesteld, ook deze is erg goed. Toegankelijker en losser dan zijn debuut en vooral ook grappig. Maar wat vooral werkt is dat deze film een klein verhaal vertelt, met klein drama en dat heel terloops doet. Hoogendoorn laat scenes ademen en het totaal van de scenes verteld het verhaal. We zien een Rotterdamse vader (gespeeld door Amsterdammer Ton Kas, maar als er een acteur is die drama en komedie kan combineren in Nederland is hij het wel). Hij is ooit samen met zijn kaapverdische vrouw in Portugal gaan wonen. Daar zit niet gecommuniceerde pijn. Hij komt weer eens terug in de Rotterdamse wereld die jarenlang van hem was, maar door is gegaan met veranderen in zijn afwezigheid. Zijn zoon is Dick, een man van middelbare leeftijd die niet bijzonder veel van zijn leven gemaakt heeft, maar zomaar ineens wel een vriendin heeft. Beiden zitten vol verwachtingen van elkaar en vol met gedoe uit het verleden waarover gecommuniceerd zou moeten worden, maar dat doen ze niet. Verder dan de oppervlakte lukt het niet te om te komen en je merkt dat dat voor beiden storend is en ze er beiden gewoon niet toe in staat zijn. Net zoals in zijn vorige film hier ook veel Rotterdam maar niet de landmarks, maar de gewone straten en gewone huizen waar de gewone mensen zijn. En heel veel humor. Dit blijkt, gezien de tweede plaats in de publieksstand ook een potentiële publieksfilm. Laat het een grote hit worden.

Sinds zijn pensioen woont weduwe Gerrie [Ton Kas] in Portugal waar hij samenwoont met Rosa. Sindsdien keert hij eens per jaar drie dagen lang terug naar Rotterdam om zijn dochter Nadia [Neide dos Santos Silva] en zijn zoon Dick [Guido Pollemans] te bezoeken en een rondje langs de vertrouwde huisarts en de tandarts te doen. Nadia heeft een echtgenoot [Adison dos Reis], twee jonge kinderen en een druk leven, maar Dick moddert maar wat aan en is vooral bezig met de familiegeschiedenis. De mannen in deze familie zijn geen praters, maar Gerrie heeft een besluit genomen waarvan hij weet dat hij dat met zijn zoon moet bespreken. Lukt het hem om over die drempel te stappen? Kas en Pollemans zijn een subliem tragikomisch duo in dit karakterportret van twee binnenvetters, vooral tijdens de ongemakkelijke stiltes die vallen wanneer ze toch een poging doen om tot iets van een gesprek te komen. Een zeer geslaagde komedie en een fraaie ode aan Rotterdam met een visuele stijl (dat sublieme, ironische openingsshot) die doet denken aan “onze” Bert Haanstra.

De film is in zwart-wit geschoten en dat geeft het juiste vervreemdende effect voor het verhaal. Allereerst valt op hoe de communicatie aldoor net niet goed aansluit – zoals bekend zijn mannen ook geen goede praters en dat buit de film briljant uit – dat een even subtiel als geestig effect heeft (bv. “Ze vond het wel wat gek.” “Ja, vind je dat gek?”). De geëmigreerde Gerrie en z’n spullen verzamelende zoon Dick lopen in deze mist van miscommuncatie en wederzijds onbegrip en daardoor wat ongemakkelijke situaties wat verloren rond waarbij ook de aansluiting met de wereld niet soepel verloopt (bv. als Dick liegt dat de bus te vroeg was: “Heb je de bus gemist?” “Nee, de bus heeft mij gemist”). De droge, wat absurdistische humor als gevolg van de vervreemding en miscommunicatie laat je de hele tijd grinniken; de mop die tegen wil en dank wordt verteld liet zelfs een luide schaterlach door de zaal gaan.

Maar de pijn erachter wordt steeds duidelijker: juist omdat Dick beseft dat hij alles kwijtraakt – z’n ouders en uiteindelijk het leven – heeft hij zo’n verzamelwoede in een absurde poging te behouden. Het zwart-wit laat zo niet alleen zien dat de mannen in een ‘vreemde’ wereld zijn die voor hen geen thuis meer biedt maar heeft ook een sterk nostalgische dimensie: met name Dick heeft heimwee naar het verleden toen de banden met onder meer de familie waarschijnlijk nog hecht waren en welk verleden hij uit alle macht probeert vast te houden. Het zwart-wit geeft zo tot slot ook de juiste sombere sfeer aan het sombere verhaal. De film is aldus een komisch-wrange film die niet alleen echt grappig is maar die ook meer diepgang heeft dan je bij een Nederlandse film gewend bent.

Prachtige combinatie van de diepe triestheid van het menselijk bestaan en geweldige humor. Aanrader, maar wel voor de liefhebber.

Heb me niet verveeld en dat (vind ik) is raar bij een film waarbij actie ontbreekt.

Maar... kijken naar Ton Kas is op zichzelf al vermakelijk.

Het irriteert dat de mannen zaken niet bespreken terwijl daar aanleiding voor is en de mogelijkheden eindeloos. Het irriteren, dat is dan weer wat de film interessant maakt

Lopend naar huis en de film nabesprekend kwamen we er wel uit over wat we nou eigenlijk gezien hebben maar vragen roept het ook op. Al met al toch een juweeltje die me nog lang zal bijblijven.

Alleen al voor de zin:" als hij niet praat en ik niet praat dan wordt er weinig gepraat".

Ga kijken!

Van Drie dagen vis - ikruikversemosterd:

"Drie dagen vis. Waarom klinkt dat toch zo ontzettend oer-Hollands? Alsof de film zich nergens anders zou kunnen afspelen dan in de polder. Het koude kikkerlandje van nuchtere Nederlanders en ingehouden emoties.

Elk shot is klein. Bescheiden. Een beetje schuchter zelfs. Niet te veel gedoe, alleen het noodzakelijke. Onderhuidse spanningen van gebutste familiebanden en onuitgesproken frustraties die niet helemaal oplossen maar wel genoeg bieden voor een bevredigend slot.

En dan heeft Drie dagen vis ook van die nuchtere, volkse dialogen. Zo bromt Ton Kas (schitterend in de rol van Gerrie) de parel “je opa was geen prater, ik ben geen prater, als twee mensen niet met elkaar praten dan wordt er niet gepraat.” Punt. Klaar. Geen gezeik. Wijsheid waarover niet te discussiëren valt. Ik zou het bijna volkspoëzie kunnen noemen. Cruijffiaanse uitspraken voor op het tegeltje in de keuken. Natuurlijk heeft elke taal dit soort zwart-komisch geouwehoer, toch klinkt het ook weer zo lekker Nederlands, zo vreselijk dwars en bloed-eigenwijs.

Ik zie in Drie dagen vis de perfecte verbeelding van de oer-Hollandse geest. Van klassiekers als “doe maar normaal dan ben je gek genoeg”, koffie drinken bij de buren en haring met uitjes bij de visboer.

Soms heeft drama geen grote gebaren nodig. Prachtfilm."

Eigenlijk een ontzettend goede, oprechte film waar weinig op af te dingen valt. Fraai geschoten, sterk geacteerd en uitzonderlijk goede dialogen. Alles was heel spreektalerig, extreem natuurlijk en regelmatig zeer gevat.

Als ik een professioneel recensent was had ik de film meer sterren gegeven, maar ik ben slechts een MM-gebruiker en ik laat mijn eigen smaak zwaarder wegen dan mijn objectieve mening. En ik hou nou eenmaal niet zo van het genre zwijgfilm. Op het begin is Drie dagen vis vrij levendig en grappig op een tussen-de-regelsmanier, maar naarmate de spanning tussen beide hoofdpersonen toeneemt, neemt het zwijgen toe, en daar had ik nou net geen zin in.

Wel een aanradertje, hoor. Leuk filmland eigenlijk, dat Nederland.

Jammer dat voor deze film geen ondertiteling beschikbaar is. Wanneer je wat ouder bent en het gehoor minder wordt is het door het vrijwel voortdurende gemompel van vooral Ton Kas moeilijk te volgen allemaal. Verder een voortkabbelende film waarin weinig gebeurt. Spanning tussen vader en zoon is er en blijft er.

Volgens mij wel een aardige film, ik heb er helaas niks van verstaan.

Geprobeerd, maar het is en blijft een zwakke film in onze optiek. Die Ton Kas spreekt zijn rol zó onduidelijk, binnensmonds mompelen, dat zelfs wij het niet goed verstaan soms, het geluid staat beslist hard genoeg en ons gehoor is prima, zoals altijd! Het verhaal is er een met onderstromen, maar het verloop is enorm saai en grijs en zo ook het einde: er dooft iets uit, dat nooit licht heeft gegeven, kort samengevat.

Het feit dat Rotterdam van belang is in de film, doet daar niets aan af. Smaken verschillen, gelukkig. Klein drama, alledaagse situaties: allemaal prima, dat hebben nogal wat films, maar deze is zó grijs en vooral: nietszeggend, zoals de communicatie onderling van de mensen ook is, de hele film lang.

In mijn optiek een pareltje.

Alle acteurs passen in hun rol in dit consistente verhaal zonder effectbejag.

Een Nederlandse film met geloofwaardige authentieke dialogen en stiltes. Eindelijk, zou ik willen zeggen.

Ik heb genoten van het verstilde, sfeervolle verhaal dat hier wordt neergezet.

Nergens effectbejag, maar steeds de rauwe werkelijkheid over het onvermogen, om echt tot elkaar te komen.

Of misschien net wel.

Een film over het leven zoals het is, kan zijn.

Het leven zonder oordeel geregistreerd.

Een aanrader wat mij betreft.

Op NPO plus kun je vaak de ondertiteling aanzetten

We hebben onze eigen polder-Ozu! Of polder-Kaurismäki! Hoe dan ook: steengoede stuggemannenfilm van Peter Hoogendoorn. Veel droogkomische toestanden, maar net onder de oppervlakte zit echte pijn.

En als je een stugge man nodigt heb, met de echte stuggemannennaam Gerrie, dan cast je vanzelf Ton Kas. Met "Opa was geen prater, ik was geen prater, als twee niet praten, wordt er niet gepraat" en "Ja, nee, was gezellig" voegen hij en Hoogendoorn twee nu al klassieke oneliners toe aan de Nederlandse filmgeschiedenis.

En Guido Pollemans als wanhopig contact zoekende, niet helemaal stabiele zoon Dick is gewoon net zo goed. Sterker nog: Dicks vrolijkheid bij het bezoek van het huis van oma is het meest ontroerende wat ik in lange tijd in een film gezien heb; een leven dat gepiekt heeft bij het houtje tegen het klapperende raam.

(Gezien bij NPO.)

Die hadden we natuurlijk al met De Poolse Bruid (Film, 1998)

De film begon sterk. Een mooi beeld van een vader en zoon die geen ruzie hebben maar waar de band ook wat wringt. Prettig ingetogen acteerwerk (Kas is atijd goed maar was wel lastig te verstaan) en een Rotterdam in zwart-wit waar juist de gewone stad wordt getoond en niet de hoogtepunten. Alleen zakt de film langzaamaan weg. Ik vond het op den duur wel erg stil en ingetogen en moeilijk allemaal hoe men op elkaar reageerde en door het leven stapte, voorbij de geloofwaardigheid in ieder geval en daarmee verdween mijn interesse. 3,0*.

Van een Nederlandsefilm mag je toch op zijn minst verwachten dat hij verstaanbaar is. Aangezien er geen ondertiteling bij is. Mijn leven is ook niet erg interessant of spannend maar toch nog wel meer dan deze prent. Onbegrijpelijk dat deze film zo'n hoge waardering krijgt hier. Wat de toevoeging van het zwart- wit beeld is , is mij een raadsel.