Lilim (2025)

Niet hele overtuigende horror van Filipijnse makelij. Ik had gehoopt op wat meer een sfeervolle folk-horror, maar zo'n soort film is het niet echt. Visueel is het nog wel oke en er zitten wel wat creepy stukjes in, maar bij mij overheerste vooral de irritatie over het slappe en warrige script. Het globale idee van een duivelse zusterorde die een soort van monster-demon aanbidt en haar mensen voert beloofde nog wel wat en dito voor de setting in een licht akelig gebouw in de jungle van Luzon. Maar Lilim grossiert ook in goedkope jump scares en vooral een film lang belachelijke beslissingen van zo ongeveer iedereen in de film. Tomas' relatie tot z'n zus springt alle kanten op, net wat het verhaal uitkomt, aan de ene kant is er een zusterorde met donkere geheimen en riten maar die vervolgens overal dit zoveel mogelijk met open deuren doet zodat Issa of Tomas mee kan gluren, en hoewel incompetente politie in de filmwereld niets nieuws is maakt dit duo detectives het wel heel bont. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Er zit nog wel een leuke twist aan het einde, maar ook daar is het vooral stom toeval dat het zover komt ondanks de suggestie van de film dat het allemaal zo bedoeld is. Met verstand op nul en qua setting is er nog wel wat te genieten, maar het viel me best wel een beetje tegen.

Ik kwam bij deze uit omdat ik een jaar of zeven geleden van deze regisseur Neomanilla zag. Ik zou hem niet snel durven aanraden (low budget genrefilm) maar ik vond het huwelijk tussen vrij directe (en boze/activistische) maatschappijkritiek en genrecinema zeer boeiend en het lowbudgetgehalte bijdragen een rauw gevoel. Later zag ik op Netflix de film Dead Kids en die was helaas heel wat minder goed. Een stuk gelikter en er was nog wel maatschappijkritiek in de film maar het hart van Neomanilla had het niet. Deze film, voor het eerst horror doet helaas nog wat stappen terug. Zoveel dat het maatschappijkritische gehalte eigenlijk alleen bestaat uit het situeren in het dieptepunt van de Marcos-dictatuur. Iets dat overigens vooral blijkt uit een enkele radio-uitzending die op de achtergrond te horen is. Er wordt verder eigenlijk niets mee gedaan en dient vooral als een reden voor filmfestivals om de film te selecteren.

En wat hou je dan over? Een oppervlakkige horrorfilm die wat themaatjes uit oude giallo's lijkt te halen maar de creativiteit en stijl van die films mist. Een script dat bol staat van de ongeloofwaardigheid en waarbij de politie enkel gebruikt wordt om de film los te weken als hij helemaal vastloopt. Af en toe een aardige scene. Daar blijft het bij en dat is niet genoeg. Ook nog eens zeker 20 minuten te lang. Geef mij de Mikhail Red maar die nog nauwelijks budget had. Maar Neomanilla lijkt een toevalstreffer.

Voor mij zaterdag as ook een fillertje op iffr, bij gebrek aan beter (vaak want uitverkocht).

Ik snap niet waarom van het hele aanbod in R'dam deze film comments krijgt en de rest helemaal niet?

Meh, geinig maar te sloppy en onorigineel om al te serieus te nemen. Wel leuk wegkijkertje op zich, mss maar voor de aardigheid net een voldoende geven...