Primeira Pessoa do Plural (2025)

Traag, dromerig en geen verhaal in te ontdekken...

Ja, traag en dromerig en niet echt een plotontwikkeling maar wel een tonen van familie- en liefdesbanden in een periode van naderend afscheid. Ik weet niet; ik vond het eerst saai en pretentieus. Maar de stijl, visueel en ook qua...geluiden/soundtrack was wel onmiskenbaar...mooi eigenlijk gewoon, krachtig op een onaanwijsbare manier. De tragiek, het samen genieten, de gedeelde momenten kwamen geladen over en het wazig gedrag en geneuzel van de aparte types eigenlijk goed gespeeld en geregisseerd, hoe vreemd ook allemaal. Leuk of een makkelijk zit is het absoluut niet, zwaar eigenlijk, maar slecht ook zeker niet. Beetje laten gaan, loslaten en onderdompelen ofzo en niet teveel willen analyseren, denk ik. Apart hoor.

Een aparte sfeerfilm die veel mensen uit mijn gezelschap teleurstellend vonden, maar ik vond het mooi. Ik had nooit eerder een film van Sandro Aguilar, maar tijdens de Q&A verklaarde hij dat deze film anders zijn. In zijn eigen woorden was zijn vorige werk te omschrijven als show don't tell. Zwijgzame karakters enzo. Terwijl hij in deze film ook sommige dingen als Don't Show, Tell presenteerde. Een film die haast niet na te vertellen is. Een mysterieuze bijna plotloze film over drie verdwaalde personages. Theatraal en weird lijkt iedereen op zoek naar elkaar en elkaar niet te vinden. Een soort minitableau's eigenlijk. Met dialogen die een stijlmiddel zijn. Veel rode en oranje kleuren in een sfeer die wat seventies aandeed maar het niet was. En gemaakt door Aguilar met twee ecteurs die hij en door een door kent en ik weet het niet zeker maar op basis van de achternaam vermoed ik dat zijn zoon de zoon speelde. Pas tegen het einde vind het echtpaar elkaar een beetje terug, maar de zoon blijft zoekende/gezocht. Niet voor iedereen, maar de film pakte me en ik ging helemaal mee in de sfeer.