I Want to Live! (1958)

Deze film moet je gezien hebben prachtige geacteerd van Susan Hayward.

Zeer beklemmend!!!!!

Weinig boeiend verhaal en Hayward is op sommige momenten wel heel erg (tegen het irritante aan) aan het overacteren.

Oscar voor Hayward

Dit biografisch drama won wel zes Awards en kreeg nog 12 Nominaties.

Zag ik voor 5.49 EUR bij www.play.com - met Nederlandse ondertitels en heb geen seconde getwijfeld.

Ik heb die film ondertussen bekeken en ik moet zeggen dat het verhaal mij diep raakte. "I Want to Live!" is een schrijnende aanklacht tegen de doodstraf, waar je echt koud van wordt. Een prent die je met een ongemakkelijk gevoel achterlaat. Knappe vertolkingen. Ondanks het feit dat hij zestig jaar oud is komt hij helemaal niet gedateerd over.

Vervelend tijdstip, maar 4 nov. a.s. van 01.05-02.55u. AM op de ARD!

PS

En voor hen die moeite hebben met Duitse dub: R-2NL voor € 4,49 inkl..

Susan Hayword zet een sterke prestatie neer al doet ze ook wel meermaals aan overacting. Toch draagt ze deze film, van een behoorlijk niveau maar geen top onder die fiilms die het hebben over rechtspraak en doodstraf.

Vond de begeleidende en lawaaierige muziek heel dikwijls storend.

Vanavond op TV te zien.

TCM 22:30 uur

Uitstekende film over de doodstraf. Een goed verteld en waargebeurd verhaal over een vrouw die ten onrechte ter dood wordt veroordeeld. De rechtzaak wordt van vele kanten belicht waarbij de rol van justitie en de pers duidelijk naar voren komen. Goed camerawerk, een goeie jazzy muziekscore en een ijzersterke rol van Susan Hayward die de film werkelijk draagt. Naar het einde toe gaat het iets te lang door met het vele malen uistellen van de executie , maar hiermee probeerde de regisseur wellicht ook zijn punt te maken t.o.v. de doodstraf.

Indrukwekkend drama, met een geweldige Susan Hayward.
Die voorbereidingen in de gaskamer, uitgevoerd met koele precisie en automatisme tegelijk, grepen mij erg aan.
En dan die zenuwslopende telefoontjes, die de hoop bij Barbara doen opleven, en de teleurstelling des te groter maken...
Een sterke film.

Reconstructie van de veroordeling en executie van Barbara Graham aan de hand van krantenartikelen en andere publicaties. Was zij onschuldig? We zullen het nooit weten, want de mensen, die dat kunnen weten, hebben dat geheim mee in hun graf genomen.

Heel mooie rol van Susan Hayward, waarvoor zij beloond werd met een Oscar, hoewel ik haar acteerwerk in I’ll cry tomorrow (1955) toch nog een stuk beter vind, terwijl zij daarvoor niet onderscheiden is.

De kille, zakelijke voorbereiding van de executie hakt er nogal in.

Deze realistische, onverbloemde biografie (gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen), over een vrouw die op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats was, in scherp zwart-wit, hakte erin. Destijds een terechte Oscar voor Susan Hayward als de twijfelachtig ter dood veroordeelde prostituee; ook de rest van de cast speelde trouwens goed.

Of de echte Barbara Graham schuldig was, zullen we nooit weten. De versies spreken elkaar tegen. Het feit op zich dat we het niet weten, is echter al genoeg om het voortbestaan van de doodstraf aan te klagen.

Susan Hayward laat een scala aan emoties zien: wanhoop, woede, uitgelatenheid, cynisme en liefde voor haar baby. Ze wekt sympathie op voor Babs, die een moeilijke jeugd gehad heeft en talent heeft voor het opzoeken van fout gezelschap en het nemen van ondoordachte beslissingen. Ze wordt erin geluisd door een bedenkelijke politiemethode. Er zijn voorbeelden van mensen die later terugkwamen op een uitgelokte bekentenis.

De scheve camerahoeken in het begin suggereren de instabiliteit van een dronkenmansroes. De gevangene wordt vaak doorheen tralies getoond en er wordt op haar ingezoomd vanuit de hoogte, wat een beklemmend gevoel geeft. Er zijn verscheidene matchcuts gebruikt. De H van Hotel wordt eerst langs buiten getoond, daarna vanuit de hotelkamer. Van het gehamer op de bongo's tijdens het uitzinnige feestje springt de montage naar de hamer van de rechter. Een krijsende trompet wordt gevolgd door het gekrijs van de baby. Meteen na haar executie komt het woord "STOP" in beeld op het wegdek.

De jazzmuziek zorgt voor een rokerig, decadent sfeertje. De eerste keer dat ze naar de executiekamer stapt, is dat op het ritme van een dodenmars; de tweede keer is er stilte. Het ethische vraagstuk, het doorleefde acteerwerk en de sfeerschepping maken hiervan een tijdloos pareltje.

De sfeer in het begin van de film was zeker niet iets wat mij super kon bekoren, verder wel goed spel van Hayward

een actrice die mij niet zo bekend was .

Verder wel bizar om op te merken dat deze vrouw voor 1 zogezegde moord de doodstraf kreeg terwijl er verschillende nazi misdadigsters ook in de vs lange tijd vrij konden rondlopen .

Film nog niet gezien, maar vond de soundtrack van Gerry Mulligan met Shelley Manne en Art Farmer laatst op LP, en die klinkt in ieder geval goed. Nu ook wel benieuwd geworden naar de film.

Een film met een thema dat mij zeker aanspreekt, maar qua uitwerking vond ik het helaas geen geslaagde film. Dat komt met name door de overacting van Susan Hayward. Ik vond haar personage daardoor niet erg geloofwaardig neergezet en was ook niet erg begaan met haar lot. Verder wel een degelijke aanklacht tegen de doodstraf, maar dat maakt het voor mij nog geen boeiende film. De film benadrukt zowel vooraf als na afloop zeer nadrukkelijk dat het een waarheidsgetrouwe weergave is van de zaak van Barbara Graham. Of dat daadwerkelijk zo is, weet ik niet, maar dat maakt voor de kijkervaring geen verschil.