Op het platteland voert een vrouw een innerlijke strijd met haar demonen. Ze voelt zich gevangen en verlangt naar vrijheid, maar verlangt alsmede naar isolement waarbij ze toch enige lust heeft om erbij te horen. Terwijl ze zich onderdrukt en verstikt voelt, vertoont ze steeds meer bizar gedrag.
Wat een ongegeneerd stuk oscar bait is dit, en niet alleen dat, elke vorm van integriteit gaat het raam uit. Alles ondergeschikt aan het doel, en wat dat is is wel heel erg obvious.
Een behoorlijk verhaal vertellen? Nee, dat is zoooo retro. Een motief dan? nah, dan moet het narratief kloppen, er moet een lijn in zitten en dat is gewoon veel te veel werk. Gewoon iets emo, een beetje trage beelden, iets een beetje in de stijl van Malick, en iets met postpartum en kinderen, dan durven de critici niet meer te roepen dat er geen draad van te maken is. Nou sorry maar fuck me, het is zum kotzen, wat een ergerlijke wanvertoning is dit.
Triest dat JLaw en Pattinson zich voor dit karretje hebben laten spannen, en hoe kan het zijn dat een Spacek of een Nolte zich hier voor leent. Misselijkmakend.
Verrassend realistisch en treffend. Mooi hoe de film toch wat complexiteit weet toe te brengen aan een inmiddels redelijk veel uitgewerkt thema. Duidelijk gemaakt door een vrouw, waardoor een hoop mannen waarschijnlijk moeite zullen hebben met de uitwerking.
Ik wil uiteraard niet teveel weggeven al kan je wat uitmaken via de trailer. Jennifer Lawrence die met zichzelf worstelt, wat uitstraalt in haar mooie gezin. Blijkbaar haalde Lawrence inspiratie na de geboorte van haar 2e zoon, al zal het nooit zo dramatisch geweest (veronderstel ik) als hier in de film. Robert Pattinson als vader en partner van Lawrence speelt een stabiele bijrol. Het is vooral Lawrence die schittert. En eigenlijk is het geen gemakkelijke film. Het wordt nooit groots, maar dat mag niet bij dit verhaal. Het voelt nu al op het randje en mocht zelfs nog intiemer van mij. De passende muziek en kleine bijrollen maken het verhaal wel.
"Die My Love "van Lynne Ramsay is een voor mij irritante film die zijn psychologische intensiteit verwart met een overdosis hysterie en chaotische beelden. Jennifer Lawrence zet zich volledig in, maar haar personage wekt nauwelijks enige betrokkenheid op. De voortdurend nerveuze montage en de schreeuwerige aanpak maken de film eerder vermoeiend dan aangrijpend. Bovendien stond de muziek in de bioscoop veel te luid, waardoor de toch al opdringerige soundtrack ronduit ondraaglijk werd. Ramsay lijkt vooral te willen provoceren, maar vergeet daarbij een boeiend verhaal te vertellen. Een uitputtende kijkervaring die weinig indruk nalaat. 1,5/5