Ship of Fools (1965)

Laatste film van Vivien Leigh.

Oscar Werner en Simone Signoret mogen dan een oscar-nominatie hebben ontvangen voor deze film....Ik vond Lee Marvin en Vivien Leigh veel beter.

De film is erg lang,maar redelijk goed.

Grootste nadeel in de film zijn de jaren zestig kostuums en kapsels...de film speelt zich af in 1933!

De film is deze zomer in het kader van Simone Signoret zomerprogramma te zien in EYE (NFM) in Amsterdam.

De Time Out Film Guide stelt: the superb cast [...] makes it almost watchable.

Toch maar gaan, Simone Signoret als aan drugs verslaafde hertogin én Vivien Leigh (haar laatste film) als flirtende gescheiden vrouw op leeftijd. Lijkt me om die redenen een must-see (of op zijn minst kijkbaar ) Bij de mannenrollen o.a. José Ferrer, Oskar Werner, Lee Marvin, Heinz Rühmann en George Segal (of zoals je al op de poster ziet een sterrencast, zodat er naast al die namen nog net ruimte overblijft om een piepklein bootje er op te zetten).

Zie hier voor data & info.

Ship of Fools was driemaal te zien in EYE/NFM in het kader van het Signoret/Montand retrospectief. Er is blijkbaar geen andere MoMe user geweest aan de recente stemmen te zien. Als je gisteren in de zaal keek niet verwonderlijk. Ik heb nog nooit met zoveel 80+’ers in een filmzaal gezeten. Tegen het einde kwamen er nog wel wat 60-‘ers binnen, maar de bezoekerssamenstelling was opvallend te noemen. En het segment 80+ is op MoMe toch redelijk zeldzaam denk ik

Hoofdattractie van de film voor mij vooraf was naast Signoret toch vooral Vivien Leigh. Ondanks ruim 7100 stemmen was dit pas mijn 5e film met Vivien Leigh. Ik weet dat ze weinig heeft gemaakt, maar nu ik nakijk is het zelfs héél erg weinig. Nog geen 20 films waarvan 9 van voor Gone With the Wind. In die zin is haar Oscarrendement toch overweldigend: 2x Best Actress op 10 films gemaakt. Daar kunnen Streep en Hepburn (ook met een relatief geringe filmografie) never nooit aan tippen. 5 Vivien Leigh films gezien is dus ook nog niet zo heel gek. Leigh zegt in de film dat ze 46 jaar is (hoort bij haar personage om daarover te liegen) in werkelijkheid was ze net iets boven de 50. Dit was haar laatste rol, ze stierf 2 jaar later aan tuberculose. Signoret was in de film 44 (en speelt in de film naar eigen zeggen een 42-jarige). Opvallend is dat Signoret al snel senioriteit, maar ook wel ouderdom uitstraalde. Hoewel vitaler dan bijvoorbeeld Le Chat die ik de week ervoor zag is ze hier ook best oud.

Maar goed de film: kritieke geven al aan dat Kramer een gemakkelijk scorend pamflet heeft gemaakt met veel makkelijke moraal en wijze lessen. Dat is niet te ontkennen en geeft de film absoluut minderwaarde. Het geheel, het mozaïek van het schip bevolkt met alle archetypen stereotypen etc (het bekende ‘mini-universum’ van de wereld) wordt direct door Dunn als lilliputter Glocken (wel gave rol) uit de doeken gedaan met die zogenaamd kritische kanttekeningen. Al moet gezegd worden dat de te verwachten slotconclusie die hij recht in de camera uitspreekt best grappig was. Zijn ‘chemie’ met de door Rühmann gespeelde Jood werkt best wel goed.

Maar naast deze kritiek bevat de film in het totale raamwerk wel enkele hele gave scènes en enkele gedenkwaardige types. De credits daarvoor gaan naast Dunn en Rühmann wat mij betreft naar de drie hoofdacteurs: Leigh, maar vooral Signoret en Werner. Leigh heeft op zich een weinig bijzondere rol, maar ze doet het uitstekend. Vooral twee scènes tegen het einde geven haar grandeur prijs: een spiegelscène aan het einde en even daarvoor een een dansscène die zo maar ut de lucht komt vallen, maar hetzelfde effect heeft als de musicalintermezzo’s van Tsai Ming-liang.

Maar het zijn Simone Signoret en Oskar Werner die indruk maken. De entree van Signoret in de film overtreft sowieso bijna elke andere introductie van een filmpersonage. Indrukwekkende mensenmassa, blijf daar maar eens in overeind qua uitstraling. Geweldige scène. En de affaire van haar met Werner (ook zo’n uitstekende acteur met een minuscuul oeuvre) en ook het personage van Werner zijn gevoelig, kennen subtiele dialogen en zijn daarmee zeer geloofwaardig.

De film was veel beter geweest als het zich had geconcentreerd op een cruisereis van twee dames wiens beste tijd achter hun ligt, in plaats van de hele kapstok van de opkomst van Nazi-Duitsland op het mini universum die het cruiseschip is (die Johann met zijn oom, dacht echtpaar met die hond de hork Lee Marvin met zijn Spaanse danseressen, etc). Dat deed duidelijk afbreuk aan de film als geheel als was zo’n topcast mega-film wel typisch iets uit de Jaren 60. ’t Zijn duidelijk de twee grote damessterren die hier stralen.

Verder heeft Christiane Schmidtmer trouwens nog een leuke rol als chaperonne/nieuwe lief van de groteske antisemiet Rieber (Ferrer) samen geven ze een spetterende versie van ‘Heute Abend geh'n wir bummeln auf der Reeperbahn’ ten beste met Schmidtmer op piano. Vol enthousiasme, heerlijk.

Michael Dunn, Simone Signoret (uiteraard) en Oskar Werner redden deze ellenlange film van een totale teloorgang. Het is een pretentieuze film met een bonte verzameling vrij pietluttige verhalen over kibbelende, nauwelijks interessante mensen. De laatste film van Vivien Leigh. Best sneu, want haar glorieuze carrière verdient een meer passende afsluiting.

Redelijke film over een boot vol passagiers met allemaal verschillende achtergronden op weg naar Duitsland tijdens het interbellum. Het duurt even voordat de film goed op gang komt, maar hierna volgen zeker wel een aantal goeie scenes en dito dialogen. De film duurt echter wel te lang en is wat langdradig. Een internationale cast met aardig wat bekende namen.

Pff, het zit erop. Sommige individuele scenes werken heel goed en er wordt prima geacteerd, maar het geheel is een puinhoop van soapy verwikkelingen die nogal heavy handed gekoppeld worden aan de wereld in begin 1933. Antisemitisme, klassenstrijd, de situatie in Duitsland en die in Spanje. De eetzaal is Duitsland in het klein. De hond mag aan tafel en de Jood moet apart zitten, dat werk, De nazi aan boord gaat zo´n beetje de moord op vele mensen zitten verdedigen als een nieuw nieuwerwets idee. En dan is het nog eens allemaal veel te lang. Ik lees dat dit werd omschreven als Grand Hotel op een boot en Grand Hotel is hier ook al geen favoriet. Het einde is echter zeer geslaagd en de laatste zin opvallend relativerend. Vooruit een 2.5* dan maar.